Główny

Kifoza

Co to jest antyelisteza kręgu (l4, l5)

Antyelisthesis to jeden z dwóch rodzajów kręgozmyku, w którym kręgi są przemieszczane względem ich osi. Przesunięcie kręgu jest możliwe w różnych kierunkach - do przodu, do tyłu, w lewo lub w prawo. W przypadku antyelisthesis segment kręgosłupa przesuwa się do przodu, w kierunku jamy brzusznej lub klatki piersiowej.

Co to jest Antelisthesis

Antespondylolisteza kręgosłupa charakteryzuje się patologicznym przesunięciem kręgu do przodu i towarzyszy mu uszkodzenie struktur przykręgowych: uszczypnięcie korzeni nerwowych i naczyń krwionośnych, zwężenie przestrzeni stawowej, tworzenie się narośli kostnych (osteofitów) i wypukłości przepuklinowych. Ponadto możliwe jest uszkodzenie rdzenia kręgowego i zakłócenie funkcjonowania narządów wewnętrznych..

Najczęściej kręgi są przemieszczane w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, nieco rzadziej ta patologia występuje w odcinku szyjnym. Najbardziej narażone są kręgi lędźwiowe L3-L5. Zagrożone - starsze kobiety i osoby z hiperlordozą - wzrost skrzywienia ugięcia lędźwiowego.

Antyelistezę można wywołać przez proces zwyrodnieniowo-dystroficzny kręgosłupa. Dlatego choroba jest często diagnozowana u osób z istniejącą osteochondrozą. Warto również zwrócić uwagę na zależność ciężkości uszkodzenia od lokalizacji: im niżej zlokalizowany jest przemieszczony kręg, tym większa jest odległość, którą się porusza, przy czym różnica może wynosić nawet 6 mm.

Kręg L2 jest przesunięty średnio o 4 mm, L3 - o 6 mm, L4 - o 10 mm. Antyelisteza kręgu L5 charakteryzuje się maksymalnym przemieszczeniem 6 mm, ponieważ L5 jest mocno połączony z kręgiem krzyżowym S 1 i skrzydłami biodra.

W odcinku szyjnym kręgosłupa zajęte są kręgi C2 - C6, jednak objawy antyelistezy szyjki macicy mogą nie pojawić się natychmiast, ale po kilku miesiącach lub nawet latach.

Powody

Przemieszczenie kręgów może być spowodowane następującymi przyczynami:

  • kontuzja pleców. Kontuzje, zwichnięcia, podwichnięcia i złamania mogą powodować przemieszczenie kręgów zarówno bezpośrednio po urazie, jak iw przyszłości;
  • procesy zwyrodnieniowe kręgosłupa - artroza, osteochondroza, spondyloartroza itp.;
  • wrodzone wady rozwojowe łuków kręgowych lub stawów międzykręgowych;
  • nowotwory;
  • przenoszone infekcje;
  • systematyczny i długotrwały pobyt w pozycji statycznej;
  • błędy w przebiegu zabiegów chirurgicznych na strukturach kręgów;
  • zmiany związane z wiekiem, którym towarzyszy zwężenie kanału kręgowego i artropatia na tle zaburzeń metabolicznych;
  • intensywny trening sportowy lub ciężka praca fizyczna.

Patologia może być ostra i przewlekła, stabilna i niestabilna. Typ niestabilny wyróżnia się tym, że po zmianie pozycji lub zatrzymaniu ruchu „opadający” kręg układa się na swoim miejscu. W związku z tym objawy pojawiają się i znikają. Ta patologia nazywana jest „pseudoantespondylolisthesis”, w której powstają stany nadmiernego zakresu ruchu.

Przyczyną niestabilności odcinka ruchu kręgosłupa może być nie tylko patologia struktur kręgowych, ale także osłabienie aparatu więzadłowo-mięśniowego. Najczęściej niestabilność jest spowodowana zmianami zwyrodnieniowymi spowodowanymi obniżeniem wysokości krążka międzykręgowego. W takim przypadku zwiększa się objętość ruchów w górnym segmencie..

Silne mięśnie pleców odgrywają kluczową rolę w rozwoju pseudo-przeciwkozmyku, ponieważ mogą kompensować nadmierną ruchomość, gdy są niestabilne. Jednak uporczywy ból zmusza człowieka do ograniczenia amplitudy motorycznej, w wyniku czego następuje atrofia mięśni i postępuje niestabilność..

Długotrwała niestabilność powoduje nie tylko zmiany w mięśniach, ale także przyczynia się do pojawienia się narośli kostnych - osteofitów. W ten sposób organizm próbuje skompensować obszar trzonu kręgu. Skierowanie krawędzi osteofitów w kierunku kanału kręgowego stwarza warunki do zwężenia, w którym następuje ucisk rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych.

Klasyfikacja

W zależności od przyczyn, dla których występuje choroba, istnieje kilka rodzajów antyelistez:

  • wrodzony. Najrzadszy typ, ze względu na niedorozwój aparatu więzadłowego;
  • traumatyczny. Najczęstsze i wynikające z mechanicznego obciążenia kręgosłupa;
  • isthmic. Odmiana poprzedniego typu, która wiąże się z traumą w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania;
  • nikczemny. Jest to spowodowane zmianami związanymi z wiekiem, starzeniem się i spowolnieniem metabolizmu wewnątrzkomórkowego;
  • patologiczny. Przyczyną przemieszczenia kręgów jest guz, poliomyelitis, gruźlica lub inne patologie zakaźne;
  • jatrogenny. Przemieszczenie następuje w wyniku nieudanej operacji na kręgosłupie, na przykład w celu usunięcia części kręgu;
  • klatka schodowa. Kilka kręgów jest przemieszczanych jednocześnie, tworząc konfigurację w postaci drabiny. Każdy kręg znajdujący się powyżej wystaje do przodu jak stopień schodów.

Ponieważ kręgi mogą poruszać się na różne odległości, antyelistezie przypisuje się jeden z czterech stopni:

  • pierwszy stopień - wielkość przesunięcia wynosi 25% w stosunku do normy;
  • II stopień - 50%;
  • III stopień - 75%;
  • czwarty stopień - od 76% i więcej.

Klasyfikacja według stopni jest ważna dla diagnozy, ponieważ wybór metody leczenia zależy od stopnia zaawansowania choroby. Antyelistezę I stopnia leczy się zachowawczo, przy pomocy tabletek, ćwiczeń terapeutycznych oraz noszenia produktów ortopedycznych. W przypadku dużych odchyleń kręgów wykonywana jest interwencja chirurgiczna.

Objawy

W około 33% przypadków antyelisteza L4 przebiega przez długi czas bezobjawowo, a pacjent dowiaduje się o chorobie podczas badania z innego powodu. Należy również zauważyć, że przy antyelistezie nie ma żadnych znaków wizualnych: plecy nie są zgięte, a geometria obręczy barkowej nie zmienia się. Zespół bólu z reguły też nie przeszkadza.

Typową oznaką przemieszczenia czwartego kręgu jest zmniejszenie czułości i osłabienie siły mięśni kończyn górnych i dolnych. Prawdopodobnie drętwienie w pachwinie i pośladkach. U niektórych pacjentów ból może być wystarczająco silny, zmuszając ich do przyjęcia określonej pozycji. Czasami traci się kontrolę nad funkcjami organizmu, co prowadzi do mimowolnego oddawania moczu lub kału. Ten objaw może pojawiać się od czasu do czasu lub regularnie przeszkadzać..

Przeciwkozmykologicznym L5 towarzyszy ból i sztywność mięśni w okolicy lędźwiowej, zmiany w postawie i chodzie, zanik mięśni kończyn dolnych oraz zwężenie kanału kręgowego. Klęska na poziomie piątego kręgu lędźwiowego powoduje silny zespół bólowy, którego nie zawsze da się powstrzymać środkami przeciwbólowymi. Nieleczone przemieszczenie kręgu L 5 prowadzi do niepełnosprawności.

Przemieszczenie drugiego kręgu szyjnego powoduje silne bóle głowy z powodu braku dopływu krwi do mózgu. Antyelisthesis C3 objawia się zawrotami głowy, bezsennością, zezem, częstym zapaleniem migdałków i krtani (zapalenie migdałków i krtani).

Antelisthesis C4 powoduje bóle pleców, upośledzoną wrażliwość dłoni i twarzy oraz szybkie zmęczenie. Najczęstszym objawem jest osłabienie funkcji słuchu, ponieważ korzenie nerwowe w tym obszarze unerwiają trąbkę Eustachiusza. Powoduje to również objawy kataru - katar, kaszel, obrzęk i ból gardła..

Jeśli przemieszczeniu się kręgów szyjnych towarzyszy zwężenie (zwężenie) kanału kręgowego, zaburzona jest funkcja przywspółczulnego układu nerwowego. W tym przypadku pacjenci skarżą się na czkawkę z powodu mimowolnych skurczów przepony, dławienia się, gorączki i guza w gardle. Czasami może wystąpić choroba serca.

Kiedy korzenie ruchowe są uszczypnięte, dochodzi do niedowładów i paraliżu kończyn górnych.

Przeciwkozmykologia L4 - L5 może prowadzić do stabilnej deformacji lub wypadania kręgu kręgosłupa. Klęska zarówno kręgosłupa szyjnego, jak i lędźwiowego jest czasami komplikowana przez zespół uporczywego bólu opornego na terapię lekową.

Diagnostyka i leczenie

Diagnostykę i leczenie antyelistez przeprowadzają ortopedzi, którzy w razie potrzeby angażują wąskich specjalistów - reumatologów, neurologów czy onkologów. W większości przypadków do postawienia diagnozy wystarczy zdjęcie rentgenowskie, ale czasami potrzebne są bardziej pouczające metody - obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego lub tomografia komputerowa. Badania krwi są potrzebne, jeśli występuje proces zapalny.

Najczęściej choroba jest leczona metodami terapeutycznymi i tylko przy znacznej ilości listez, która jest bliska 100%, wskazana jest operacja. Jednym z najważniejszych punktów leczenia jest zmniejszenie obciążenia kręgosłupa, dla którego pacjentowi przepisuje się stosowanie przyrządów ortopedycznych - kołnierzy, bandaży i gorsetów.

Aby złagodzić ból i stany zapalne, niesteroidowe leki przeciwzapalne są przepisywane na możliwie najkrótszy czas. Przy silnym bólu wykonuje się blokadę terapeutyczną za pomocą nowokainy. Leki zwiotczające mięśnie są przepisywane w celu złagodzenia skurczu mięśni.

Możesz robić okłady i balsamy z maściami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi. Masaż i terapia manualna, elektroforeza i ćwiczenia terapeutyczne są również zalecane dla pacjentów z antyelistezą..

Interwencja chirurgiczna

Wskazaniem do zabiegu jest utrzymujący się od dwóch miesięcy zespół bólowy i nieskuteczność leczenia zachowawczego. W przypadku ciężkich objawów neurologicznych wykonuje się operację ratunkową. Dlatego w przypadku dysfunkcji narządów miednicy - opóźnienia lub zwiększonej częstotliwości oddawania moczu, zaburzeń stolca - konieczny jest kontakt z neurochirurgiem.

Istotą operacji jest zamocowanie przemieszczonego kręgu do znajdujących się pod spodem śrub tytanowych. Taka sztywna fiksacja jest konieczna z powodu poważnego naruszenia biomechaniki w antyelistezie. Śruba jest wprowadzana do trzonu kręgu przez szypułkę (łac.), Dlatego operacja nazywa się transpedikularną.

W razie potrzeby stosuje się specjalne klatki, którymi są implanty wykonane z tworzywa sztucznego lub tytanu. Klatka jest wypełniana własnymi wiórami kostnymi pacjenta i umieszczana w jamie krążka międzykręgowego. W efekcie zwiększa się wysokość krążka i otworu międzykręgowego, przez które wychodzi nerw rdzeniowy. Obecnie najczęściej używanymi klatkami ceramicznymi jest marka Reek..

Czas operacji to 3-4 godziny, po dniu można wstać i chodzić w specjalnym gorsecie. Przez półtora miesiąca po operacji konieczne jest noszenie półsztywnego gorsetu, szczególnie w okresach wysiłku fizycznego. Nie możesz uprawiać sportu i wykonywać ciężkiej pracy - podnosić ciężary, spacerować przez długi czas itp. Nie ma ograniczeń w codziennych pracach domowych.

Antyelisteza kręgów jest poważną chorobą wymagającą obowiązkowej wizyty u specjalisty. Postęp wysiedlenia prowadzi do poważnych komplikacji, których można uniknąć dzięki szybkiemu leczeniu i przestrzeganiu zaleceń lekarskich. bądź zdrów!

Co to jest antespondylolisteza, jej objawy i leczenie

Antyelisteza kręgu, patologia polegająca na przesunięciu elementu kręgosłupa do przodu w stosunku do osi. Naruszenie następuje wraz z całkowitym pęknięciem lub osłabieniem aparatu więzadłowego w miejscu rozwoju choroby.

Choroba jest obarczona niepełnosprawnością i nieodwracalnymi procesami w strukturze układu mięśniowo-szkieletowego.

Antespondylolisteza kręgosłupa jest często mylona z przepukliną, ale są to dwie różne patologie: w przypadku przepukliny wystaje tylko krążek międzykręgowy, a nie cały kręg.

Przyczyny patologii

Ta patologia należy do grupy chorób zwanych kręgozmykiem, przemieszczeniem kręgów. Takie zmiany mogą wystąpić w dowolnym miejscu kręgosłupa, ale najczęściej ryzyko pojawia się w okolicy lędźwiowej, l3-l5, l5-c1.

Przyczyny antyelistezy kręgu l5 i pytanie, w jaki sposób ta patologia może być spowodowana, zawsze budzi wiele pytań. Spondyloliza rozwija się w wyniku urazów kręgosłupa, zbyt dużego wysiłku fizycznego i guzów uciskających krąg. Oprócz głównych istnieją mniej powszechne czynniki wpływające:

  • genetycznie uwarunkowane wrodzone osłabienie aparatu więzadłowego międzykręgowego,
  • wynik niewłaściwej operacji,
  • zmiany wieku,
  • zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa (częsta przyczyna przemieszczenia w lokalizacjach l3, l4, l5),
  • ogniska zapalne w okolicy krążków międzykręgowych,
  • tężcowy skurcz tkanki mięśniowej, który występuje przy poliomyelitis, prowokuje rozwój choroby, takiej jak antyelisteza kręgu L4.

Patologia kręgosłupa szyjnego występuje rzadziej niż w innych lokalizacjach, ponieważ ta strefa jest najbardziej mobilna.

Według statystyk WHO w 92% przypadków choroba rozwija się po urazach kręgosłupa i wysiłku fizycznym. A w 6% przypadków przemieszczenie następuje w wyniku procesów zwyrodnieniowych i guzów, które popychają kręg do przodu.

Klasyfikacja

We współczesnej medycynie istnieje kilka rodzajów kręgozmyków. W zależności od stopnia przesunięcia położenia kręgu wyróżnia się cztery etapy rozwoju choroby. Pierwszy stopień, przesunięcie do 25%, drugi, przesunięcie od 25% do 50%, trzeci, odchylenie o 50% -70%, czwarty, ponad 75%.

Określenie według tej klasyfikacji jest obowiązkowe i jest brane pod uwagę przy wyborze terapii: 2 i 1 stopnie antyelistazy podatnej na leczenie zachowawcze, zaniedbane formy należy operować. Samo stosowanie leków będzie nieskuteczne.

Zgodnie z mechanizmem występowania wyróżnia się postać ostrą, która powstaje w wyniku zaburzeń mechanicznych spowodowanych urazem, a przewlekła rozwija się w wyniku przedłużających się procesów dystroficznych i zwyrodnieniowych.

Grupa kręgozmyków jest również podzielona ze względu na kierunek przemieszczenia kręgów:

  • Antyelisthesis - kręgi poruszają się do przodu, w kierunku jamy brzusznej,
  • Laterolystesis, naruszenie kilku segmentów naraz, objawiające się przemieszczeniem w dowolnym kierunku,
  • Retrolisteza - kręgi są przesunięte do tyłu, z dala od jamy brzusznej,

Występuje również fałszywe przemieszczenie, w którym nie ma zmian strukturalnych i zaburzeń w budowie kręgosłupa, ale kręgi zmieniają swoje typowe położenie pod działaniem tkanki mięśniowej i przemieszczeniem kombinowanym.

Klasyfikacja ze względu na progresję (typ): zwyrodnieniowe, patologiczne, dysplastyczne, kręgozmykowe, urazowe.

Łączą również chorobę ze względu na charakter przemieszczenia: stabilne, skoncentrowane przemieszczenie w jednej części kręgosłupa i niestabilne, przemieszczenie zmienia się w zależności od ułożenia ciała pacjenta.

Objawy

Objawy mogą się różnić w zależności od stopnia rozwoju i lokalizacji przemieszczenia choroby. Ale każdy z typów tej choroby ma wspólne objawy, na przykład:

  • bóle głowy i zawroty głowy,
  • rozmazany obraz,
  • dzwonienie w uszach,
  • utrata przytomności,
  • zaburzenia snu,
  • bezsenność.

Objawy uszkodzenia okolicy klatki piersiowej: kaszel wysycha, pojawiają się nieprzyjemne odczucia w narządach tej lokalizacji, występują trudności w oddychaniu lub duszności. Przemieszczeniu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa mogą towarzyszyć rozstrój stolca, hemoroidy, nietrzymanie moczu, zaburzenia potencji i aborcja (poronienie).

Antespondylolisteza kręgu L4 i innych kręgów dzieli się na zespoły kompresyjne, naczyniowo-wegetatywne i neurologiczne.

Neurologiczne objawy retrospondylolizy powstają w wyniku mechanicznego uszkodzenia korzeni nerwowych L4-S1.

Uszkodzenia korzeni nerwowych wyrażają się w postaci zaburzeń takich jak:

  • częściowa utrata kolana, odruch Achillesa,
  • ograniczenie ruchomości stawów biodrowych,
  • częściowy brak wrażliwości skóry,
  • zmęczenie podczas chodzenia,
  • silny ból nóg, krocza.

Naczyniowo-wegetatywne objawy choroby antyelisteza c3 i innych kręgów występują z powodu upośledzonego przepływu krwi w strefie przemieszczenia: zaburzenia czynności jelit, utrzymywanie się skurczów spastycznych we włóknach mięśniowych, wzmożona lordoza, upośledzone opróżnianie pęcherza i jelit, zwężenie tętnic w okolicy tkanek miękkich.

Zespół uciskowy występuje w wyniku ucisku zakończeń nerwowych. Antyelistezie V kręgu w trzecim etapie towarzyszy lumbago, ostry i ostry ból w dolnej części pleców, który uniemożliwia zginanie i wyprostowanie ciała.

Diagnostyka i leczenie

Co to jest antyelisteza, jak ją zdefiniować? Chorobę można zdiagnozować za pomocą rezonansu magnetycznego, tomografii komputerowej (multispiral), zwykłych spondylogramów, elektrroneuromyografii.

Metody badawcze pozwalają nie tylko określić patologię, ale także poznać stopień jej rozwoju.

Na początkowych etapach powstawania choroby stosuje się antyelistezę c4 i innych kręgów, stosuje się konserwatywne metody leczenia. Przy zaawansowanych (3-4) stopniach skuteczna będzie tylko interwencja chirurgiczna.

Zachowawcze leczenie antyelisteza czwartego piątego kręgu, podobnie jak w innych lokalizacjach, ma na celu złagodzenie bólu i zapalenia tkanek. W tym celu stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, hormony, blokadę nowokainy i leki przeciwbólowe. Po usunięciu ostrej manifestacji objawów fizjoterapia jest zalecana zgodnie z indywidualnym programem.

W przypadku trzeciego lub czwartego stopnia zaawansowania patologii, powikłań neurologicznych, silnego zespołu bólowego, których nie można usunąć lekami, a jeśli leczenie zachowawcze jest nieskuteczne, uciekają się do operacji.

Interwencja chirurgiczna polega na przywróceniu kręgu do jego naturalnego miejsca z dalszym utrwaleniem w określonym miejscu.

Terapia ruchowa i gimnastyka w chorobie przeciwkozmykowej kręgów l5, l4, l3 dają dobre wyniki: pozwala osiągnąć stabilną remisję, uniknąć dalszego rozwoju patologii i wyeliminować uczucie dyskomfortu w dotkniętym obszarze.

Efekt będzie bardziej zauważalny, jeśli przebieg ćwiczeń gimnastycznych rozpocznie się jak najwcześniej i uzupełniony o fizjoterapię, nosząc specjalny gorset, ograniczający aktywność fizyczną w życiu codziennym.

Tradycyjne metody

Tradycyjne metody medycyny są nieskuteczne w leczeniu antyelisteza kręgu L4 oraz w przypadku przemieszczenia w innych lokalizacjach. Istotą choroby jest zmiana położenia kręgu, a taką sytuację można skorygować jedynie działaniami mechanicznymi, które mają na celu przywrócenie go do pierwotnej pozycji i bezpieczne utrwalenie. Przy użyciu tradycyjnej medycyny niemożliwe jest osiągnięcie takiego wyniku..

Niekonwencjonalne przepisy na leczenie mogą wywołać chorobę. Tylko szybki dostęp do opieki medycznej może poprawić sytuację i uniknąć rozwoju powikłań.

Przemieszczenie kręgów wymaga szybkiej reakcji, a mianowicie poszukiwania wykwalifikowanej pomocy i przestrzegania zaleceń lekarza prowadzącego. W przypadku samoleczenia lub nieznajomości choroby zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych powikłań, które mogą spowodować niepełnosprawność pacjenta..

Antespondylolisthesis kręgosłupa lędźwiowego

Antespondylolisthesis to choroba układu mięśniowo-szkieletowego związana z przemieszczeniem do przodu jednego z kręgów. W odcinku lędźwiowym kręgosłupa często rozwija się choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa. Obecnie ta patologia jest znacznie młodsza i jest diagnozowana u pacjentów w wieku 20-23 lat..

Przemieszczenie trzonu kręgu może nastąpić tylko pod jednym warunkiem - jeśli aparat więzadłowy i mięśniowy mocujący jest osłabiony lub zniszczony. W stanie normalnym każdy kręg jest połączony z drugim poprzecznymi krótkimi i podłużnymi więzadłami. Naprawiają trzon kręgu i nie pozwalają mu poruszać się względem środkowej osi.

Międzykręgowe krążki chrzęstne znajdują się między trzonami kręgów. Składają się z gęstej zewnętrznej powłoki (pierścienia włóknistego) o wysokim stopniu siły i wytrzymałości oraz jądra miażdżystego. To z kolei ma strukturę przypominającą galaretkę i składa się z określonych białek, które przyciągają ciecz. Jądro miażdżyste zapewnia równomierne rozłożenie obciążenia tłumiącego i utrzymuje normalną wysokość tarczy. To także element stabilnej pozycji trzonu kręgu..

Degeneracyjne procesy dystroficzne zaczynają się pojawiać, gdy dana osoba prowadzi siedzący tryb życia, ma nadwagę, pali, pije napoje alkoholowe, narusza zasady racjonalnego żywienia itp. Jego mięśnie wzdłuż kręgosłupa słabną. Zapewniają rozproszone odżywianie tkanek chrzęstnych krążków międzykręgowych. Jeśli mięśnie przykręgowe nie działają (kurczą się i rozluźniają), to:

  • włóknisty pierścień krążka międzykręgowego traci płyn i ulega odwodnieniu;
  • staje się mniej elastyczny i nie może wytrzymać obciążeń, które na nim działają, gdy ciało się porusza;
  • na powierzchni pierścienia włóknistego pojawia się sieć małych pęknięć, które zaczynają wypełniać się solami wapnia;
  • zwapnienie powierzchni pierścienia włóknistego prowadzi do tego, że traci on zdolność wchłaniania płynu podczas wymiany rozproszonej z otaczającymi mięśniami przykręgosłupowymi;
  • rozpoczyna się ekstrakcja płynu z tkanek jądra miażdżystego, zmniejsza się on i traci zdolność do utrzymania prawidłowej wysokości krążka międzykręgowego.

Ten etap osteochondrozy nazywany jest wypukłością - wraz z nim następuje gwałtowny spadek wysokości krążka międzykręgowego. Ale w tym samym czasie aparat więzadłowy nie kurczy się. Występuje niestabilność pozycji trzonów kręgów. Kiedy przykładane jest do nich ekstremalne obciążenie fizyczne, przesuwają się względem siebie, ponieważ nie są zamocowane.

Przeciwkozmykologia kręgosłupa lędźwiowego, oprócz zmian zwyrodnieniowych, może być wywoływana przez urazy pleców, procesy zapalne, guzy i złą postawę. Kiedy pojawiają się oznaki charakterystyczne dla patologii, należy jak najszybciej zwrócić się o pomoc medyczną..

Przyczyny przeciwkozmyku L3, L4 i L5

Często diagnozuje się przeciwkozmyk L5 - jest to ostatni kręg lędźwiowy, na który obciąża się maksymalne obciążenie amortyzacyjne. Zwyrodnieniowa antespondylolisteza kręgu L5 rozwija się spontanicznie, na przykład podczas podnoszenia ekstremalnych ciężarów lub przy nieudanym przechyleniu. W niesprzyjających warunkach pracy może stopniowo rozwijać się przeciwkozmykologia kręgosłupa L5. Na przykład, jeśli są one związane z podnoszeniem i przenoszeniem ciężarów. Ładowacze, budowniczowie, ciężarowcy itp. Często cierpią na podobną patologię..

Rzadziej rozpoznaje się przeciwkozmyk L4. To, podobnie jak uszkodzenie piątego kręgu, może być wywołane przez następujące czynniki ryzyka:

  • obecność nadwagi, ponieważ nadmierna masa ciała znacznie zwiększa nacisk na tkanki chrzęstne krążków międzykręgowych i powoduje ich przedwczesne zniszczenie;
  • utrzymanie siedzącego trybu życia, brak aktywności fizycznej, odmowa regularnego wysiłku fizycznego wywieranego na ramę mięśniową pleców i dolnej części pleców;
  • skomplikowana ciąża i nieprzestrzeganie przez kobietę w ciąży zaleceń lekarza dotyczących stosowania bandaża prenatalnego;
  • siedzący tryb pracy, w którym osoba jest zmuszona przebywać w statycznej, napiętej pozycji przez długi czas;
  • naruszenie postawy i różnego rodzaju skrzywienia kręgosłupa (kifoza, lordoza, skolioza itp.);
  • nieprawidłowa organizacja miejsca do spania i pracy z punktu widzenia ergonomii;
  • noszenie ciężarów w jednej ręce;
  • ciężka praca fizyczna.

Przeciwkozmykologia kręgosłupa L4 może być związana z ogólnoustrojowymi patologiami tkanki chrzęstnej. Najczęściej jest to zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, toczeń rumieniowaty układowy i reumatoidalne zapalenie stawów kręgosłupa. Ich eliminacja pozwala szybko przywrócić stabilność pozycji trzonów kręgowych.

Zwyrodniałe zapalenie stawów kręgosłupa L4 w podeszłym wieku jest prawie zawsze wywoływane przez zniszczenie tkanki kostnej. Wraz z inwolucyjnymi zmianami hormonalnymi w organizmie następuje stopniowe wypłukiwanie wapnia z beleczek kostnych. Pod naciskiem masy ciała tkanka kostna kręgów zwisa. Zmniejszają się na wysokość. To powoduje niestabilność. W niektórych przypadkach antespondylolisteza u osób starszych łączy się ze złamaniem kompresyjnym trzonu kręgu na tle osteoporozy lub osteomalacji.

Najrzadszą lokalizacją jest antespondylolisthesis L3. Najczęściej takie przemieszczenie trzonu kręgu jest konsekwencją operacji usunięcia uszkodzonego krążka międzykręgowego. Podobną patologię można również zaobserwować u osób z ciężkimi skoliozami klatki piersiowej, skrętami i skrętami kości miednicy, nieprawidłowym ułożeniem stopy. To na tym kręgu wywierane jest maksymalne obciążenie amortyzacyjne.

Przyczyną przeciwkozmyku kręgosłupa może być uraz. Są to skręcenia i zerwania aparatu więzadłowego i ścięgien, złamania i pęknięcia trzonów kręgowych i ich wyrostków, podwichnięcie stawów międzykręgowych itp..

Kliniczne objawy przeciwkozmykowe

Prawdziwa antespondylolisteza jest rzadkością w praktyce klinicznej kręgowca. Najczęściej jest to połączona patologia wtórna na tle długotrwałych zwyrodnieniowych procesów dystroficznych w tkankach chrzęstnych krążków międzykręgowych..

W związku z tym objawy przeciwkozmykowe można izolować lub łączyć. Typowe objawy kliniczne obejmują zespół bólowy, który nasila się przy każdym ruchu ciała. Ponadto pacjent może mieć sztywność ruchów, uczucie niezręczności, przepływ ciała w okolicy lędźwiowej. Charakterystyczną cechą jest pojawienie się pewnych obcych dźwięków podczas zginania i prostowania pleców. Mogą to być kliknięcia, skrzypienie, skrzypienie itp. Dźwięki pojawiają się, gdy następuje gwałtowne przesunięcie trzonu kręgu względem jego osi.

Istnieje również grupa neurologicznych objawów przeciwkozmyku. Występują, gdy przemieszczając trzon kręgowy wywiera ucisk na nerwy korzeniowe, ich gałęzie lub błony twarde rdzenia kręgowego. Przy ucisku na nerwy korzeniowe objawy są jednostronne. Kiedy rdzeń kręgowy jest uciskany, objawy neurologiczne mogą wystąpić jednocześnie w obu kończynach dolnych..

Neurologiczne kliniczne objawy przeciwkozmyku obejmują:

  • lumbago - rozprzestrzenianie się bólu wzdłuż dotkniętych nerwów;
  • drętwienie niektórych obszarów kończyn dolnych, przedniej ściany brzucha, pachwiny i dolnej części pleców;
  • dysfunkcja pęcherza, w wyniku której następuje wzrost lub opóźnienie oddawania moczu;
  • dysfunkcja jelita grubego, której towarzyszą długotrwałe zaparcia, po których następuje biegunka;
  • zmniejszona siła mięśni kończyn dolnych;
  • uczucie osłabienia nóg, częściowy niedowład i paraliż;
  • pojawienie się poczucia pełzania i innych rodzajów parestezji.

Jeśli pojawią się takie objawy kliniczne, należy jak najszybciej zwrócić się o pomoc lekarską. Rozpoznanie tego stanu przeprowadza się za pomocą badania klinicznego i badania rentgenowskiego dotkniętego kręgosłupa..

Stopnie antespondylolisthesis

Istnieją trzy stopnie antespondylolisthesis, które są określane przez procent przemieszczenia trzonu kręgu. Na przykład przeciwkozmyk stopnia 1 L5 ustala się, jeśli zdjęcie rentgenowskie wykazuje przemieszczenie nie większe niż jedna czwarta (25%) całkowitej powierzchni kręgu.

Przeciwkozmykologia stopnia 2 L5 ustala się z przemieszczeniem połowy (50%) całkowitej powierzchni kręgu. Patologia trzeciego stopnia to przemieszczenie 75% lub więcej. Zwykle stan ten wymaga natychmiastowej operacji w celu przywrócenia drożności kanału kręgowego..

W większości przypadków przeciwkozmykowe stadium 2 można leczyć zachowawczo. W przypadku patologii pierwszego stopnia możliwe jest również całkowite przywrócenie stabilności położenia wszystkich części strukturalnych kręgosłupa. Dlatego w nowoczesny sposób umów się na wizytę u kręgowca w celu uzyskania pomocy medycznej..

Leczenie przeciwkozmyku

W leczeniu przeciwkozmyków zaleca się stosowanie metod terapii manualnej, ćwiczeń terapeutycznych, fizjoterapii itp. Nie ma takich leków farmakologicznych, które przywróciłyby normalną pozycję trzonu kręgu i naprawiły go. Niektóre leki farmakologiczne mogą być stosowane w leczeniu chorób, które wywoływały niestabilność położenia kręgów. To są chondroprotektory. Można je stosować tylko wtedy, gdy prowadzona jest skuteczna terapia manualna, mająca na celu przywrócenie rozproszonego odżywiania tkanek chrzęstnych kręgosłupa. We wszystkich innych przypadkach nie mają absolutnie żadnej skuteczności..

Witaminy z grupy B i środki rozszerzające naczynia są przepisywane w celu przywrócenia uszkodzonych włókien nerwowych. Stymulują procesy regeneracyjne.

Leczenie przeciwkozmykologiczne opiera się na osteopatii i ręcznej trakcji kręgosłupa. Przy pomocy leczenia osteopatycznego lekarz przywraca normalną pozycję trzonu kręgu oraz wzmacnia napięcie mięśniowe, co zapobiega jego odwrotnemu przemieszczeniu. Ręczna trakcja kręgosłupa stwarza warunki do przywrócenia normalnej wysokości krążka międzykręgowego, co w naturalny sposób unieruchomi kręg.

W trakcie leczenia stosuje się kinezyterapię i ćwiczenia terapeutyczne. Poprawiają kondycję układu mięśniowego pleców i dolnej części pleców, przywracają proces rozproszonego odżywiania tkanki chrzęstnej.

Fizjoterapia, refleksologia, ekspozycja na laser mogą mieć pozytywny wpływ na stan tkanek kręgosłupa. Są aktywnie wykorzystywane podczas leczenia.

Zalecamy znalezienie poradni terapii manualnej w miejscu zamieszkania w celu leczenia przeciwkozmyków kręgosłupa lędźwiowego.

Istnieją przeciwwskazania, potrzebna jest specjalistyczna porada.

Możesz skorzystać z usługi bezpłatnej wizyty u lekarza pierwszego kontaktu (neurolog, kręgarz, kręgowiec, osteopata, ortopeda) na stronie internetowej poradni Free Movement. Podczas pierwszej bezpłatnej konsultacji lekarz zbada Cię i przeprowadzi wywiad. Jeśli pojawią się wyniki MRI, USG i RTG, przeanalizuje obrazy i postawi diagnozę. Jeśli nie, wypisze niezbędne wskazówki.

Antespondylolisthesis: objawy, diagnoza, leczenie

To jest diagnoza postawiona po MRI dla bólu pleców. Nie wszyscy rozumieją, czym jest ta choroba. Antespondylolisthesis to przemieszczenie jednego kręgu w stosunku do innego kręgu. Proces zachodzi z powodu zmian dystroficznych, zniszczenia w okolicy krążka międzykręgowego. Kręg leżący powyżej zostanie uznany za przemieszczony.

W klinice dr Ignatieva doświadczeni specjaliści przeprowadzają leczenie, diagnozują różne choroby kręgosłupa, w tym. i antespondylolisthesis.

Rodzaje przeciwkozmyku ↑

Antespondylolisthesis L4 jest dość groźną patologią, która z wyraźnym przebiegiem prowadzi do niepełnosprawności. Głównym powodem jest proces uszczypnięcia nerwów o odcinkowej naturze ogona końskiego, który znajduje się w dolnych częściach rdzenia kręgowego.

Przeciwkozmyk L5 w piątym kręgu lędźwiowym jest częstym objawem we wszystkich przypadkach z przemieszczeniem kręgów. Wskazuje to bezpośrednio na obecność dużych obciążeń w dolnych obszarach kręgów. Z reguły bolesnym odczuciom towarzyszą skurcze spastyczne w układzie mięśniowym, drętwienie kończyn z powodu uwięzienia w nerwie kulszowym.

Do tej pory nie badano przyczyn zwyrodnieniowego przeciwkozmyku. W zależności od wpływających czynników prowokujących choroba może być:

  • fałszywe;
  • prawdziwe;
  • traumatyczny;
  • spondylolityczny;
  • paralityk.

Istnieje również klasyfikacja rodzajów patologii:

  • wrodzony;
  • nabyty.

Powody ↑

W każdym ludzkim ciele występuje opór przy przemieszczaniu trzonów kręgów względem płaszczyzny poziomej, czyli innymi słowy, na obciążenia ścinające. Wynika to z półsztywnego możliwego mocowania kręgów w jednej kolumnie kręgosłupa za pomocą synchondrozy, potężnego aparatu więzadłowego, stawów międzykręgowych z mięśniami przykręgosłupowymi.

W odcinku piersiowym kręgosłupa występuje dodatkowe mocowanie ze względu na struktury klatki piersiowej i częściowo wspomaga górny pas barkowy. Ta konstrukcja jest odporna na różne obciążenia ścinające. W rezultacie manifestacja przeciwkozmyku jest tutaj niemożliwa..

W odcinku szyjnym kręgosłup szyjny bardzo rzadko występuje przeciwkozmyk. Objawy będą praktycznie minimalne, ponieważ nawet niewielkie przemieszczenia w tym regionie kręgosłupa doprowadzą do rozwoju paraliżu, a może nawet śmierci..

Maksymalne obciążenie spadnie na kręgosłup lędźwiowo-krzyżowy. Wielkość z obciążeniem ścinającym kręgów, segmentów na L4-5, L5-S1 będzie maksymalna. W dużej mierze będzie to zależeć od kąta nachylenia samej miednicy. Tak nazywa się insidence. W przypadku wyraźnej lordozy lędźwiowej płytka końcowa w górnym kręgu krzyżowym znajduje się pionowo. W rezultacie obciążenia ścinające będą duże, które spadną na dolny kręg lędźwiowy. Okazuje się, że przeciwkozmykologia występuje nawet w 95% przypadków. Częściej u kobiet, rzadziej u mężczyzn.

Powyższe zmiany pojawiają się nie tylko na podstawie przemieszczenia L4 czy L5, ale także w wyniku postępującej osteochondrozy towarzyszącej chorobie.

Objawy przeciwkozmykologiczne ↑

Chorobie, takiej jak przeciwkozmyk, mogą towarzyszyć następujące zespoły:

  • neurologiczny;
  • naczyniowo-wegetatywne;
  • kompresja.

Zespół neurologiczny pojawia się jako konsekwencja uszkodzenia korzeni nerwowych L4-S1. Odpowiadają za funkcje unerwienia miednicy kończynami dolnymi. Zespół charakteryzuje się następującymi objawami:

  • ból w nogach, w kroczu;
  • upośledzona wrażliwość skóry;
  • osłabiony Achilles, odruch kolanowy;
  • ograniczona ruchomość w stawie biodrowym;
  • szybkie zmęczenie po chodzeniu.

Zmiany natury naczyniowo-wegetatywnej podczas choroby pojawiają się po naruszeniu przepływu krwi w obszarze urazu kręgosłupa. Rozwijające się procesy o charakterze zapalnym w tkankach miękkich kręgosłupa wpłyną na włókna nerwowe, co prowadzi do powstania zespołu odruchowego. Konsekwencje tego procesu to:

  • zwężone tętnice w tkankach miękkich;
  • utrzymywanie się spastycznych skurczów mięśni;
  • zwiększone objawy lordozy w dolnej części pleców;
  • zaburzony proces oddawania moczu z wypróżnianiem;
  • zaburzenia jelit.

Zespół uciskowy rozwija się na tle pojawienia się przeciwkozmyku L4-L5 po uszczypnięciu korzeni nerwowych. Trzeciemu stopniowi patologii towarzyszy lumbago, czyli ostry ostry ból w okolicy lędźwiowej. Pacjentowi trudno jest się wyprostować.

Symptomatologia choroby będzie w dużej mierze zależeć od nasilenia:

  • przemieszczenie kręgu o ¼ jego długości;
  • stopień - o ½;
  • stopień - 2/3;
  • stopień - przesuwanie na całej długości.
Diagnostyka przeciwkozmykowa

Oprócz różnorodnych konsultacji pacjentów z lekarzami specjalistami (kręgowcem, ortopedą, neurologiem, neurochirurgiem), pacjent otrzyma:

  • obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego;
  • Badanie rentgenowskie (tomografia komputerowa wielospiralna, spondylogramy czynnościowe, sondażowe);
  • elektrroneuromyografia z dodatkowymi badaniami;
  • konsultacje innych specjalistów.
Leczenie

Nawet jeśli w jednym obszarze kręgów widoczne są oznaki patologicznej przeciwkozmyku, skurcze mięśni, takie jak spastyczne, mogą natychmiast prowadzić do bolesnych wrażeń. Wiadomo, że skurcz mięśni jest konsekwencją pierwotnych zaburzeń czynnościowych. Dlatego w klinice dr Ignatieva przed przystąpieniem do ręcznych technik relaksacyjnych leczy się chorobę podstawową. Wymaga usunięcia funkcjonalnej blokady kręgosłupa. Aby zwiększyć skuteczność stosowanych metod, musisz przestrzegać następujących zasad:

  • musisz rozgrzać napięte mięśnie, aby rozładować nadmierne napięcie;
  • rozciąganie powinno być wykonywane stopniowo, bez szarpnięć, płynnie, za każdym razem wzmacniając;
  • wszystkie ćwiczenia wykonywane są w pozycji wygodnej z fizjologicznego punktu widzenia, która zmaksymalizuje rozciągnięcie mięśni w dotkniętym obszarze;
  • jeśli podczas rozciągania musisz obrócić głowę, tułów, wówczas mięśnie mogą jednocześnie rozluźnić ruch oczu za pomocą zwojów głowy;
  • jeśli spojrzysz w dół, mięśnie są wystarczająco łatwe do rozluźnienia. Należy to wziąć pod uwagę, gdy ciało się pochyla;
  • aby w pełni rozciągnąć mięśnie, użyj ciężaru kończyn lub głowy. Ten ciężar można wzmocnić wolną kończyną;
  • mięśnie w sesjach terapii manualnej starają się jak najbardziej rozciągać, ale bez bólu;
  • przed powtórzeniem rozciągania należy wykonać niewielki ruch bez wysiłku w przeciwnym kierunku, w tym stanie unieruchomić mięsień do pół minuty;
  • zostanie usuniętych kilka podejść z rozciąganiem i skurczem mięśni, co poprawi przepływ krwi i złagodzi drętwienie kończyn.

Antyelisteza kręgosłupa: kręgi L3, L4, L5, C2, C4

Antyelisteza to patologia kręgosłupa, w której przemieszczane są poszczególne kręgi.

Najczęściej takie deformacje występują u dorosłych pacjentów, ale w praktyce medycznej zdarzają się pojedyncze przypadki antyelistez u dzieci..

Przemieszczenie kręgu w tej chorobie następuje do przodu (w przeciwieństwie do tego zjawiska występuje retrolisteza, w której przemieszczenie następuje do tyłu).

Uszkodzenie choćby jednego kręgu i jego przemieszczenie może niekorzystnie wpłynąć na cały kręgosłup i prowadzić do poważnych powikłań.

Co to jest Antelisthesis?

Antyelisteza to jeden z rodzajów deformacji i przemieszczenia kręgów. Najczęściej antyelisteza rozwija się na tle postępującej choroby zwyrodnieniowej stawów lub wrodzonej spondylolizy.

W tej patologii jeden lub więcej kręgów jest przesuwanych do przodu. Jeśli nie podejmiesz leczenia antyelisthesis, to w przyszłości pacjent stanie przed poważnymi powikłaniami, aż do rozwoju zespołu korzeniowego i ograniczenia ruchomości kręgosłupa.

Odmiany patologii

Antelisthesis ma trzy główne typy:

  • Antyelisteza szyjki macicy;
  • Antyelisteza klatki piersiowej;
  • Antyelisteza lędźwiowa.

Antyelisteza lędźwiowa (kręgi L3, L4 i L5) jest najczęściej spotykana w praktyce lekarskiej, znacznie rzadziej diagnozowana jest antyelisteza szyjki macicy (kręgi C2, C3, C4). Zwykle patologia rozwija się u osób poniżej 45 roku życia..

Istnieje również kilka rodzajów przemieszczenia kręgów:

  • Niewolniczy;
  • Pourazowe;
  • Isthmic;
  • Patologiczny;
  • Dysplastyczny.

Odchylenie może być stabilne i niestabilne. Niestabilne przemieszczenie implikuje przemieszczenie kręgów przy zmianie położenia ciała. Istnieją również cztery stopnie przemieszczenia: w pierwszym stopniu położenie kręgu zmienia się o 1/4 jego długości, w drugim stopniu ta wartość sięga połowy długości kręgu itp..

Kod ICD 10

Antyelisteza nie ma własnego kodu w ICD 10. Patologię odnotowuje się w grupie „Inne deformujące dorsopatie” i znajduje się w grupie patologii M43.

Rozpowszechnienie

Częstość występowania patologii w populacji wynosi około 2-4%. Zwykle antyelisteza rozwija się w połączeniu z inną patologią (na przykład osteochondroza, kifoza, skolioza itp.).

Przyczyny rozwoju patologii

We współczesnej medycynie odnotowano ponad dwadzieścia przyczyn rozwoju antyelistez. Najczęściej w praktyce lekarskiej jest ich tylko dziesięć..

Typowe przyczyny rozwoju antyelistez obejmują:

  • Wady wrodzone i wady kręgosłupa;
  • Ciężkie urazy kręgosłupa, a także zaburzenia pourazowe;
  • Procesy zapalne różnego pochodzenia;
  • Różne nowotwory (zarówno złośliwe, jak i łagodne);
  • Konsekwencje operacji (po usunięciu części kręgu);
  • Różnego rodzaju choroby zwyrodnieniowo-dystroficzne;
  • Nadmierna aktywność fizyczna i niewłaściwe podnoszenie ciężarów;
  • Skurcze i ostre skurcze mięśni pleców;
  • Długi pobyt w wymuszonej niewygodnej pozycji;
  • Hipotermia.

Efekty

Jeśli zostawisz patologię bez odpowiedniego leczenia, możesz dostać szereg poważnych powikłań, w tym:

  • Nietrzymanie stolca i moczu;
  • Paraliż mięśni;
  • Niedowład mięśni;
  • Przewlekły ból pleców;
  • Deformacje i skrzywienia kręgosłupa.

W szczególnie zaawansowanych przypadkach pacjent stanie się niepełnosprawny.

Wideo: „Co to jest listez kręgosłupa?”

Objawy

Głównym objawem obecności patologii jest zespół bólowy. Ból jest zwykle zlokalizowany w tych częściach, w których występuje naruszenie lub deformacja. Wrażenia bólowe są połączone z objawami neurologicznymi.

Ból można wywołać w dolnej części pleców, biodrach, kończynach dolnych. U osób w średnim wieku ból może dotyczyć kręgosłupa szyjnego..

Zewnętrznie patologia może objawiać się zmianą położenia miednicy: pochyla się do przodu lub lekko się odwraca.

W zaawansowanych przypadkach może wystąpić niewielki wzrost kończyn dolnych. Ciało pacjenta ulega skróceniu, a bruzda grzbietowa pogłębia się. Kifoza okolicy klatki piersiowej pojawia się lub nasila się, zaczyna się tworzyć garb. Obserwuje się napięcie mięśni.

Ponadto pacjent może skarżyć się na nieprzyjemne lub bolesne odczucia podczas dotykania dotkniętego obszaru, a także mrowienie lub drętwienie kończyn..

Przy aktywnym postępie patologii mogą wystąpić następujące objawy:

  • Ciężkość w kończynach dolnych;
  • Objaw Lasegue pozytywny;
  • Niedowłady i parestezje;
  • Zakłócenie niektórych odruchów;
  • Wzmocnienie odruchów kolanowych.

Na późniejszych etapach rozwoju patologii może rozpocząć się tworzenie zespołu ogona końskiego..

Zespół ten charakteryzuje się nietrzymaniem moczu, wiotkim niedowładem kończyn dolnych lub utratą wrażliwości krocza. Występuje ból w kości krzyżowej, biodrach i pośladkach.

Diagnostyka

Przede wszystkim pacjent z podejrzeniem antyelistez powinien przejść badanie ogólne przez neurologa, a następnie przez kręgowca.

Następnie pacjent otrzyma wskazówki dotyczące badań laboratoryjnych, w tym MRI, elektromiografii, badania rentgenowskiego.

Wideo: „Jak zdiagnozować przemieszczenie kręgu?”

Leczenie patologiczne

Zachowawcze leczenie antyelisteza implikuje obecność kilku podstawowych technik terapeutycznych:

  • Przyjmowanie leków, które pomagają złagodzić ból, łagodzą skurcze mięśni i obrzęki;
  • Noszenie specjalnego gorsetu ortopedycznego;
  • Wykonywanie specjalnych ćwiczeń fizycznych, które lekarz prowadzący dobiera indywidualnie dla każdego pacjenta;
  • Procedury fizjoterapeutyczne;
  • Dobór wysokiej jakości materaca ortopedycznego, poduszki ortopedycznej, pozbycie się nadwagi (normalizacja odżywiania), minimalna aktywność fizyczna (przynajmniej na poziomie wykonywania indywidualnego kompleksu ćwiczeń fizycznych).

Terapia lekowa

Leki są rzadko przepisywane na antyelistezę. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy patologia zakłóca czynności zawodowe i codzienne, tj. z silnym bólem i ograniczoną mobilnością.

Zwykle przepisywane są leki z następujących grup:

NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne)ulga w bólu
Środki zwiotczające mięśniezmniejszyć obrzęki, złagodzić skurcze
Środki przeciwbólowestosuje się, gdy korzenie nerwowe są ściśnięte, ale rdzeń kręgowy nie jest dotknięty
Blokada nowokainystosowany miejscowo w silnym zespole bólowym

Fizjoterapia

W przypadku, gdy u pacjenta zdiagnozowano przemieszczenie kręgów, można przepisać zestaw ćwiczeń fizycznych. Fizjoterapia jest uważana za najskuteczniejszą metodę walki z problemami kręgosłupa.

W przypadku antyelisthesis kompleks dobierany jest ściśle indywidualnie dla każdego pacjenta. Ponieważ antyelisteza może być wspomagana obecnością innych chorób zwyrodnieniowo-dystroficznych, a także zlokalizowanych w różnych częściach kręgosłupa, ćwiczenia terapeutyczne należy dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta.

Interwencja chirurgiczna

Interwencja chirurgiczna jest stosowana, gdy leczenie zachowawcze nie przyniosło pożądanych rezultatów, a patologia rozwinęła się do 3 lub 4 stopni i teraz grozi pacjentowi niepełnosprawnością.

Operacja ma kilka funkcji:

  • Jeśli antyelisteza jest zlokalizowana w odcinku szyjnym kręgosłupa, wówczas szczególną uwagę zwraca się na wyeliminowanie ryzyka uszkodzenia rdzenia kręgowego. Chirurg ostrożnie uwalnia ściśnięte zakończenia nerwowe i mocuje kręgi w żądanej pozycji;
  • Jeśli patologia jest zlokalizowana w okolicy lędźwiowej, wówczas stosuje się metody radykalne, w tym częściowe protezy z silnym przemieszczeniem kręgów.

Interwencja chirurgiczna ma oczywiście swoje własne ryzyko. Przykładowo, podczas zabiegu chirurgicznego może dojść do uszkodzenia mięśni czy więzadeł, co wpłynie na dalszą rehabilitację. Przez długi czas pacjent będzie musiał nosić sztywny gorset i odmawiać sobie stresu.

Zapobieganie

  • Dozuj ładunek, podnoś ciężary prawidłowo, staraj się nie przepracowywać swojego ciała;
  • Staraj się również unikać pozostawania w pozycji statycznej przez długi czas;
  • Zdobądź wysokiej jakości materac ortopedyczny i poduszkę;
  • Staraj się unikać hipotermii;
  • Zacznij dobrze jeść;
  • Porzuć złe nawyki.

Oprócz ogólnych zaleceń warto dodać: jeśli masz jedną lub więcej zmian zwyrodnieniowo-dystroficznych w kręgosłupie, to na pewno zaczniesz leczyć te patologie. Pomoże to uniknąć nie tylko rozwoju antyelistez w przyszłości, ale także innych podobnych patologii..

Prognozy powrotu do zdrowia

Na początkowym etapie pacjent ma wszelkie szanse na pozbycie się patologii przy pomocy konserwatywnych metod terapii.

W późniejszych etapach operacji nie da się wykonać, a to z kolei wiąże się z wieloma zagrożeniami i długą rehabilitacją z częściową utratą niektórych funkcji.

Wniosek

W przypadku antyelisteza poszczególne kręgi są przemieszczane. Taka deformacja może prowadzić do poważnych komplikacji, w tym niepełnosprawności..

Dlatego ważne jest, aby pamiętać o cechach tej patologii:

  • Antyelisteza może rozwijać się na tle nadmiernego wysiłku fizycznego, urazów kręgosłupa, hipotermii i postępujących chorób zwyrodnieniowo-dystroficznych kręgosłupa;
  • W przypadku braku odpowiedniego leczenia antyelisteza może prowadzić do poważnych konsekwencji, w tym przewlekłego bólu, nietrzymania stolca i moczu, niedowładów, niepełnosprawności;
  • Kiedy pojawią się pierwsze namacalne objawy (bóle pleców, drętwienie kończyn, upośledzona wrażliwość i refleks) zdecydowanie należy skonsultować się z lekarzem i postawić diagnozę;
  • Leczenie antyelistez obejmuje noszenie aparatu ortopedycznego, wykonywanie indywidualnie dopasowanych ćwiczeń, fizjoterapię i rzadziej przyjmowanie leków. Interwencja chirurgiczna jest stosowana w przypadku szybkiego postępu patologii i zagrożenia normalnego życia pacjenta.

Zrób test i oceń swoją wiedzę: Co to jest Antelisthesis? W którym dziale rozwija się antyelisteza? Stopnie patologii.

Kręgozmyk

Kręgozmyk to długotrwały proces patologiczny, który zachodzi w kręgosłupie i objawia się przesuwaniem trzonu kręgu do przodu, najczęściej L5 w stosunku do S1, wraz z leżącym powyżej kręgosłupem.

Co to jest

Chociaż nazwa „kręgozmyk” jest ogólnie akceptowana, nie jest ona dokładna, ale powodem jest to, że poślizgiem podlega cały kręgosłup, jak by wynikało z nazwy, ale tylko trzon kręgu z częścią łuku i górnej części z procesów ustawowych, co znajduje odzwierciedlenie w bardziej szczegółowym określeniu tego zjawiska takie jak somatolisteza lub olisteza.

Od prawdziwej kręgozmyku należy wyróżnić tzw. Retrosondylolistezę, która reprezentuje ruch ciała najczęściej L4 do tyłu w stosunku do L5.

Istnieje szereg czynników, które determinują stan poprzedzający kręgozmyk i nazywany jest prespondylolistezą, obejmując nie jeden, ale kilka elementów, które działają rzadziej w izolacji, ale najczęściej łącznie, prowadząc do rozwoju kręgozmyku: powinny to być kręgozmyki, urazy itp..

Początek kręgozmyku, który często jest objęty objawami spondylolizy, w zasadzie nie można rozpoznać wcześniej niż 6-8 lat życia, przed fuzją jąder kostnienia kręgu; jej rozwój jest określany z pełną dokładnością między 10 a 20 rokiem życia, a najwyraźniej po tym okresie życia.

Pod względem lokalizacji kręgozmyk często określa się w okolicy lędźwiowej, znacznie rzadziej w odcinku szyjnym i niezwykle rzadko w klatce piersiowej.

Przyczyny i mechanizmy występowania

Zgodnie z najprostszą klasyfikacją etiologiczną kręgozmyk wyróżnia się formy wrodzone, nabyte i mieszane..

• Kręgozmyk pochodzenia wrodzonego wiąże się z naruszeniem osteogenezy łuku kręgu, brakiem zrostu jąder kostnienia łuku, opóźnieniem w tym miejscu połączenia chrzęstnego obu części łuku; wyraża się to na zdjęciu rentgenowskim, charakteryzującym się obecnością przerwy w międzystawowej części łuku po jednej lub obu stronach kręgu.

• Kręgozmyk pochodzenia nabytego jest związany z pojawieniem się przerwy w międzystawowej części łuku pod wpływem działania bardzo często kumulujących się mikrourazów w obecności zmian kostnych, takich jak osteopatikodystrofia.

• Kręgozmyk pochodzenia mieszanego wiąże się z tworzeniem się szczeliny w międzystawowej części łuku na skutek anomalii rozwojowej z jednej strony, wystąpieniem przeciążenia części łuku z drugiej strony i powstaniem w tym miejscu luki pochodzenia nabytego w wyniku sumowania mikrourazów i dodania wynikających z tego zmian o charakterze tropostatycznym.

Ze względu na lokalizację i charakter zmian wywołanych przez czynnik etiologiczny wyróżnia się dwa główne typy kręgozmyków:

a) najczęściej spotykanej kręgozmyku pochodzenia przesmykowego, w której zmiany lityczne w łuku kręgowym w pobliżu wyrostka kolczystego o charakterze wrodzonym, nabytym lub mieszanym, wraz z nieprawidłowym poziomym ułożeniem kości krzyżowej, powodują poślizg;

b) kręgozmyk pochodzenia stawowego (bardzo rzadki), w którym pochylenie wyrostków stawowych wraz z błędnym poziomym położeniem kości krzyżowej jest przyczyną poślizgu.

Rozważając etiologię kręgozmyku należy wziąć pod uwagę istnienie w okolicy krążka międzykręgowego procesów zmiękczających o charakterze dystroficznym, które towarzyszą spondylolizie jako zjawisko pierwotne lub wtórne i wraz z innymi drobnymi elementami powodują przesuwanie się.

Patogeneza najpowszechniejszego typu kręgozmyku pochodzenia przesmykowego opiera się na pierwotnych zmianach o charakterze litycznym, rozwijających się na glebie dysplastycznej lub osteopatycznej w cieśni łuku kręgowego w połączeniu z pierwotnym poziomym położeniem kości krzyżowej jako czynnikiem predysponującym. Proces ześlizgiwania się kręgu już w początkowej fazie powoduje odruchową ochronę mięśniową nad miejscem przejścia kręgu rozszczepionego w okolicy mięśnia krzyżowo-kręgowego, po czym następuje wzrost już istniejącej lordozy i poziome ustawienie kości krzyżowej. Zmiany te powodują wtórne ukośne położenie trzonu kręgu L5, w którym siła obciążenia działająca w sposób ścinający na krążek międzykręgowy prowadzi do zmian w nim od przeciążenia, powodując w późniejszej fazie przesuwanie się jednego trzonu kręgu względem drugiego w obrębie krążka.

Patogeneza drugiego, znacznie mniej powszechnego typu kręgozmyku pochodzenia stawowego jest dokładnie taka sama, w której główny moment etiologiczny związany jest z ukośnym położeniem wyrostków stawowych łuku kręgowego, najczęściej łączonym z pierwotnym poziomym położeniem kości krzyżowej i prowadzącym do szeregu charakterystycznych zmian wtórnych postępujących podobnie jak w patogenezie kręgozmyku pochodzenia niedokrwiennego.

Wraz z postępem kręgozmyku i jego przejściem do zaawansowanego stadium następuje szereg zmian w okolicy chrząstki międzykręgowej z przejściem do sąsiednich powierzchni kręgów z reakcją zwyrodnieniową, obejmującą ostatecznie kręgi L5 i S1 i odpowiadający im obraz spondylozy i deformującej się kręgozmyku.

W wyniku tych zmian w późniejszych okresach kręgozmyku obserwuje się zmiany deformacyjne w całym odcinku lędźwiowym kręgosłupa, szczególnie w kręgach L5 i S1..

Wraz ze zmianami deformacyjnymi, które powstają w wyniku procesów zwyrodnieniowych towarzyszących kręgozmykowi, na uwagę zasługują związane z wiekiem zmiany deformacyjne powstające pod wpływem kręgozmyku w okresie wzrostu, a zwłaszcza dotyczące kręgów bezpośrednio związanych ze poślizgiem. Należy podkreślić, że trzon kręgu L5 ulega największej deformacji, a S1 w mniejszym. Ciało kręgu L5 w płaszczyźnie strzałkowej ma kształt klina, spłaszczone w płaszczyźnie czołowej ze wzrostem wymiarów poprzecznych w stosunku do podłużnego, a także poprzecznego do pionu.

Objawy i diagnoza

A. Klasyfikacja kliniczna

Obraz kliniczny rozwijającej się kręgozmyku charakteryzuje się znaczną zmiennością w zależności od typu, rodzaju, stopnia i okresu choroby; przejawia się w bardzo bogatej symptomatologii klinicznej i najlepiej odzwierciedla się w objawach radiologicznych. Jednak pewną jasność obrazu klinicznego tej choroby można uzyskać dzięki jej cechom typologicznym..

I. Na podstawie etiologicznej:

A - przedłużona kręgozmyk z dwiema głównymi postaciami:

1) kręgozmyk dysplastyczny, spowodowany zmianami wrodzonymi w dwóch odmianach - spondylolizą lub dysplazją wyrostków stawowych,

2) kręgozmyk o charakterze trophostatycznym, z powodu zaburzeń o charakterze troficznym z udziałem nieprawidłowo działających sił statycznych (głównie uraz sumaryczny).

B - ostra kręgozmyk spowodowana działaniem ciężkiego urazu w połączeniu ze złamaniem lub zwichnięciem.

II. Od kierunku ruchu kręgu ulegającego poślizgowi:

1) kręgozmyk przedni, który jest uważany za prawdziwy i jest daną chorobą w pełnym tego słowa znaczeniu;

2) kręgozmyk tylny - fałszywy;

3) kręgozmyk boczny, towarzyszący urazom i procesom niszczenia kręgosłupa, niezwiązany z prawdziwą kręgozmykiem.

III. Z rodzaju choroby, w zależności od momentów etiologicznych - kierunku przemieszczenia i lokalizacji poślizgu:

1) prawdziwa kręgozmyk, charakter dysplastyczno-dystroficzny, kierunek przedni, zlokalizowany w regionie L5;

2) fałszywa kręgozmyk, zwykle pochodzenia urazowego lub w połączeniu ze zniszczeniem (w kierunku tylnym lub bocznym), zlokalizowana powyżej kręgu L5.

IV. Od czasu wystąpienia pierwszych objawów i wystąpienia poślizgu:

1) kręgozmyk dziecięcy, który jest dość rzadki;

2) spondylolisteza okresu dojrzewania, która jest dość powszechna;

3) kręgozmyk w wieku dojrzałym, który występuje równie często jak kręgozmyk okresu dojrzewania.

V. Z klinicznego i radiologicznego stopnia rozwoju choroby:

• kręgozmyk I stopnia - przy przemieszczeniu trzonu kręgu o 1/4;

• drugi stopień - o 1/2;

• III stopień - o 3/4;

• czwarty stopień - na całej powierzchni trzonu kręgu S1.

Vi. Od etapu przebiegu choroby z odpowiednim obrazem klinicznym, potwierdzonym badaniem rentgenowskim:

1) kręgozmyk I stopnia - początek poślizgu;

2) kręgozmyk II stopnia - postęp poślizgu;

3) kręgozmyk III stopnia - zatrzymanie procesu poślizgu.

VII. Z przebiegu procesu poślizgu bez lub z komplikacjami:

1) kręgozmyk bez powikłań;

2) kręgozmyk z powikłaniami z ostrymi zwykłymi bólami, korzeniami, a także typem nerwobólów, nie wykluczając niedowładów, a nawet porażeń.

VIII. Z przebiegu procesu poślizgu z mniej lub bardziej wyraźnymi objawami:

1) bezobjawowa kręgozmyk;

2) objawowa kręgozmyk, przebiegająca ze zwykłymi lub bardziej gwałtownymi zjawiskami - lokalnymi i odległymi.

B. Rozpoznanie kliniczne

Kliniczne rozpoznanie kręgozmyku opiera się na przebiegu choroby, odpowiednio, na mniej lub bardziej charakterystycznych objawach.

1. Ból jest zlokalizowany w okolicy lędźwiowej lub lędźwiowo-krzyżowej, pojawia się spontanicznie i może nasilać się podczas chodzenia, stania i siedzenia lub jest wywoływany przez ucisk.

2. Wyraźny występ w okolicy wyrostka kolczystego kręgu L5 w wyniku ruchu kręgosłupa do przodu nad wskazane miejsce (objaw progowy).

3. Pojawienie się zagłębienia powyżej wyrostka kolczystego kręgu L5 w wyniku ruchu kręgosłupa nad tym miejscem do przodu (objaw cofania się lędźwi).

4. Wzmocnienie lordozy lędźwiowej na skutek napięcia odruchowego w ramach ochrony mięśni odruchowych.

5. Pierwotne, a następnie wtórne poziome położenie kości krzyżowej z wyraźnym nachyleniem.

6. Powstanie kifozy wyrównawczej bezpośrednio nad zwiększoną lordozą lędźwiową w dolnym odcinku piersiowym i górnym odcinku lędźwiowym.

7. Występ obszaru przejścia mm. sacospinales z utworzeniem między nimi dość znacznej depresji.

8. Występ w okolicy nadmiernie rozwiniętych mięśni kulszowych, co również spowodowane jest staniem z lekko zgiętymi stawami biodrowymi.

9. Zmniejszenie długości odcinka lędźwiowego kręgosłupa w wyniku przesuwania się kręgu lędźwiowego do przodu i do dołu.

10. Względny wzrost długości odcinka krzyżowego w stosunku do skróconego odcinka lędźwiowego.

11. Zmniejszenie długości całego ciała spowodowane jego opadaniem i pogłębianiem się w miednicy.

12. Względne wydłużenie obu kończyn górnych w wyniku rzeczywistego skrócenia tułowia.

13. Występ do przodu klatki piersiowej w ramach kompensacyjnej kifozy piersiowo-lędźwiowej, po którym następuje wysunięcie do przodu brzucha.

14. Tworzenie charakterystycznych fałdów po obu stronach kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, spowodowanych zapadnięciem się ciała w miednicę z przejściem tych fałd do przodu w ścianę brzucha.

15. Zwiększenie wielkości między najdalszymi punktami grzebienia biodrowego spowodowane przerostem i wywinięciem grzebienia biodrowego ze względnym zmniejszeniem odległości między większymi krętarzami kości udowej.

16. Określenie zgięcia w okolicy trzonu kręgu L5 podczas badania palcem (odbytnicy lub pochwy) z powodu ruchu do przodu trzonu kręgu L5 (objaw wewnętrznego progu).

17. Ograniczenie ruchomości kręgosłupa lędźwiowego.

18. Podrażnienie korzeni nerwowych, które może prowadzić do podrażnienia całego nerwu kulszowego, często z dodatnim objawem Babińskiego lub objawem krzyżowym Lasegue'a.

19. Charakterystyczna postawa z poziomym ułożeniem kości krzyżowej, hiperlordozą lędźwiową, progiem w okolicy wyrostka kręgosłupa L5, a także cofnięciem odcinka lędźwiowego powyżej tego miejsca i garbem kompensacyjnym w okolicy bezpośrednio nad lordozą lędźwiową, wysunięciem okolicy pośladków i staniem z lekko ugiętymi kolanami oraz stawy biodrowe.

20. Charakterystyczny, zależny od opisywanej postawy, chód ze zgiętymi stawami biodrowymi i kolanowymi, w którym lekkie krzyżowanie stóp i ustawianie ich w tej samej linii nadaje mu znaczący charakter tzw..

B. Diagnostyka rentgenowska

Kręgozmyk, szczególnie w początkowych stadiach rozwoju, objawiający się stosunkowo złymi objawami klinicznymi i rozpoznawany jedynie na podstawie danych rentgenowskich, charakteryzuje się bardzo bogatą symptomatologią rentgenowską, co umożliwia trafne rozpoznanie choroby we wczesnym okresie, a także jej potwierdzenie w późniejszych okresach..

Badania rentgenowskie wykonuje się na podstawie obrazów strukturalnych wykonanych w projekcjach przednio-tylnych, bocznych i ukośnych o normalnej wielkości, aw razie potrzeby wykonuje się zdjęcia obserwacyjne, zwykłe lub powiększone (makroradiograficzne), nie wykluczając w razie potrzeby badań tomograficznych, a nawet kontrastowych.

W związku z tym, że rozpoznanie kręgozmyku we wczesnych stadiach choroby jest najbardziej wątpliwe, istnieje szereg metod badawczych i objawów wyjaśniających diagnostykę rentgenowską, wzajemnie potwierdzających lub wykluczających podejrzenie tej choroby.

Leczenie kręgozmyków

Walka z kręgozmykiem wiąże się głównie z zapobieganiem i wdrażaniem właściwych środków terapeutycznych - zachowawczych lub chirurgicznych - oraz połączeniem zachowawczych i chirurgicznych metod leczenia.

Leczenie kręgozmyku wiąże się z możliwym wczesnym rozpoznaniem i chęcią całkowitego wyeliminowania lub przynajmniej spowolnienia progresji poprzez połączenie środków zachowawczych i chirurgicznych.

A. Leczenie zachowawcze

Zachowawcze leczenie kręgozmyku można rozpatrywać w trzech aspektach:

1) próbę, podjętą w okresie badań i obserwacji;

2) wprowadzające, stosowane w kompleksie środków przygotowawczych do leczenia operacyjnego;

3) ostateczne, stosowane w celu złagodzenia istniejącego cierpienia i zapobieżenia postępowi choroby w przypadkach, gdy nie jest ona stwierdzona, a także w przypadku braku zgody pacjenta na leczenie operacyjne.

Elementy badania zachowawczego leczenia są następujące:

1) ograniczenie chodzenia i stania;

2) zakaz podnoszenia ciężarów;

3) długotrwałe leżenie w ciągu dnia;

4) noszenie gorsetu ortopedycznego.

Oprócz wymienionych powyżej elementów ostatecznego leczenia zachowawczego są:

1) zastosowanie trakcji w pozycji repozycjonowania;

2) noszenie gorsetu ortopedycznego gipsowego;

3) noszenie skórzanego gorsetu ortopedycznego z metalową podstawą;

5) masaż mięśni pleców działa rozluźniająco, a mięśnie brzucha wzmacniają;

6) blokada i jonoforeza z nowokainą.

Elementy leczenia zachowawczego - wstępnego, poprzedzającego interwencję chirurgiczną, obejmują:

1) redukcja jednostopniowa, zalecana przy świeżym poślizgu;

2) redukcja poprzez odpowiednie ułożenie na szynach w połączeniu z ciągłym rozciąganiem kończyn dolnych;

3) redukcja poprzez odpowiednie ułożenie pacjenta oraz trakcję kończyn dolnych i miednicy.

B. Leczenie operacyjne

Chirurgiczne leczenie kręgozmyku obejmuje interwencje paliatywne eliminujące pierwszy moment, bardziej radykalne, eliminujące drugi i całkowicie radykalne, eliminujące drugi i trzeci patomechaniczny moment kręgozmyku.

W chirurgicznym leczeniu kręgozmyku, w zależności od stopnia i fazy choroby, stosuje się następujące zabiegi operacyjne:

1. Fiksacja kręgosłupa, tylna, transospinous wg Olbiego

W pozycji pacjenta na brzuchu w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym, obszar wyrostków kolczystych kręgów od L3 do S2 jest odsłonięty od łukowatego nacięcia. Po liniowym przecięciu wyrostków powięzi i więzadeł nadgrzebieniowych wyrostki kolczaste kręgów od L3 do S1 aż do ich podstawy są rozszczepiane podłużnie za pomocą dłuta i odchylane na boki. W szczelinę powstałą po preparacji i odwróceniu wyrostków kolczystych wszczepia się przeszczep kostny o odpowiedniej długości, o szerokości od 1,5 do 2 cm, pobierany najczęściej z kości piszczelowej. Przerwane szwy katgutowe są zakładane na wycięte wyrostki kolczaste, powięź i skórę. Poniżej przedstawiono łóżko gipsowe do 6 miesięcy i noszenie gorsetu ortopedycznego do 10-12 miesięcy.

2. Fiksacja kręgosłupa, tylna, perisset wg Henle

W pozycji pacjenta na brzuchu w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym, obszar wyrostków kolczystych kręgów od L3 do S2 jest odsłonięty od łukowatego nacięcia. Po liniowym przecięciu wyrostków powięzi i więzadła nadgrzebieniowego, dłuto oddziela cienką warstwę kości od bocznych powierzchni po obu stronach wyrostków kolczystych. Przeszczepy kostne o odpowiedniej długości od 1 do 1,5 cm, pobierane z piszczeli, umieszcza się po obu stronach na odświeżonych powierzchniach bocznych wyrostków kolczystych, łącząc końce na obu biegunach jedwabnymi lub drucianymi pętlami. Na powięź i skórę zakłada się szew przerywany. Pokazane unieruchomienie jak po operacji Olbi.

3. Mocowanie grzbietu kręgosłupa, łuku, za pomocą płytek kostnych wg Grutza

Łukowate nacięcie w dolnej części odcinka lędźwiowego kręgosłupa, odsłaniające wyrostki kolczaste kręgów L3 do S2. Płat skóry jest oddzielony 1 cm od linii środkowej. Więzadła i wierzchołki odsłoniętych wyrostków kolczystych nacina się wzdłuż linii środkowej ciała i rozcina za pomocą ręcznego osteotomu. Głębokość pękania musi sięgać podstawy zrazów.

Po rozszczepieniu w ten sposób wszystkich wyrostków kolczystych odrzuca się je razem z tkankami miękkimi, następnie przechylając dłuto (jednostronnym nacięciem) pod kątem 45 °, przewracamy tylno-zewnętrzną płytkę łuku do wyrostków poprzecznych. Kiedy się przewraca, cały płat zawierający 1/2 wyrostka kolczystego wraz z tylną płytką łuków jest odrzucany na zewnątrz wraz z mięśniami. Ta sama interwencja jest wykonywana po przeciwnej stronie. W tak przygotowanym łożu wszczepia się dwie płytki, pobierane podokostnowo z piszczeli o szerokości ok. 1,5 cm i grubości 2-3 cm, skręcane płaty mięśniowo-szkieletowe przywracane są na ich pierwotne miejsce, przeszczepy przykrywa się i mocuje przerywanymi szwami katgutowymi zakładanymi na więzadła międzykolumnowe... Nałóż ciągły szew na powięź i skórę.

4. Utrwalenie tylnego łukowatego odcinka kręgosłupa za pomocą wiórów kostnych gąbczastych wg Grutza

Technika operacji jest całkowicie identyczna z opisaną powyżej, z tą różnicą, że zamiast dwóch płytek kostnych, w łożach utworzonych po obu stronach łóżka umieszcza się długie strzępy tkanki kostnej gąbczastej pobrane z grzebienia biodrowego. Odłamki kostne wszczepione między łukami są łatwiejsze do dopasowania i szybciej zakorzeniają się i tworzą mocne mocowanie na dość szerokiej przestrzeni. Interwencja chirurgiczna jest szczególnie skuteczna w leczeniu spondylolizy i wczesnych postaci kręgozmyku.

5. Mocowanie odcinka lędźwiowo-biodrowego wg Grutza

Pozycja pacjenta na brzuchu. Nacięcie skóry i powięzi wzdłuż zarysu bocznego po obu stronach od wyrostka kolczystego kręgu L2 do grzebienia biodrowego. Po wypreparowaniu powięzi prostownika pleców, mięsień ten zostaje podniesiony i przyśrodkowy, a wyrostki poprzeczne są odsłonięte. Poruszając się podskórnie wzdłuż tylnej powierzchni tych procesów, wyrostki stawowe i łuki dolnych kręgów lędźwiowych są przecinane dłutem ukośnie do tyłu do linii środkowej ciała. Poprzeczny proces kręgu L5 jest wycinany w płaszczyźnie czołowej.

W grzbiecie kości biodrowej tworzy się kanał biegnący od tyłu, poniżej i na zewnątrz, do linii środkowej ciała. Odcinek żebra pobrany od pacjenta lub homograft o odpowiedniej długości wprowadza się do tego kanału i wciska w szczelinę utworzoną w wyrostkach poprzecznych i łukach kręgów lędźwiowych. Podczas mocowania kości krzyżowej za pomocą kręgów L4 i L5 zamiast żebra można wszczepić płat z grzebienia biodrowego.

6. Stabilizacja tylnego odcinka kręgosłupa według Kozlovsky'ego

Ekspozycja obszaru wyrostków kolczystych i łuków kręgowych od L3 do S1-2.

Oddzielenie cienkiej warstwy kości dłutem (szkieletowanie) od wyrostków kolczystych i łuków kręgów po obu stronach określonych kręgów. Pobranie przeszczepu kostnego z wewnętrznej powierzchni kości piszczelowej w postaci rosyjskiej odwróconej litery „P” i umieszczenie go na kości krzyżowej i odświeżonych łukach.

7. Tylne usztywnienie kręgosłupa wg Meyerdinga

Dostęp do wyrostków kolczystych i łuków z typowego nacięcia. Oddzielenie dłutowe cienkiej warstwy kości z wyrostków kolczystych i łuków kręgów od L 3 do S2.

Z piszczeli pobiera się dwie płytki kostne i po nadaniu im pożądanego kształtu, który decyduje o ich dopasowaniu, umieszcza się (wkłada) po obu stronach łuków. Utrwalenie jest zakończone poprzez zamknięcie (w dolnym biegunie) przeszczepów kostnych kawałkami kości gąbczastej pobranymi z grzebienia biodrowego.

8. Fiksacja kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego przedniego w połączeniu z resekcją wg Chaklina

Pozycja pacjenta na plecach z rolką umieszczoną pod odcinkiem lędźwiowym. Nacięcie wykonuje się po lewej stronie, zaczynając 4-5 cm bocznie od stawu łonowego, prowadząc ukośnie do łuku żebrowego. Po tępym przecięciu powięź brzuszna pozaotrzewnowo zbliża się do trzonów kręgów L5 i S1, wypychając jelita i tętnicę biodrową przez otrzewną. Po odsłonięciu trzonów kręgów L5 i S1 wycina się między nimi klin zawierający chrząstkę międzykręgową, a także górną płytkę trzonu kręgu S1 i dolny trzon kręgu L5. Klin rozciąga się na głębokość do połowy średnicy korpusu. Po zgięciu tułowia i zmniejszeniu nachylenia kości krzyżowej w miejsce resekcji wprowadza się klinowaty przeszczep pobrany z piszczeli. Po operacji pacjent przez 8 tygodni leży w hamaku w zgiętej pozycji tułowia, następnie kładzie się go na boku na twardym łóżku. Po 10 tygodniach dozwolone jest opuszczanie nóg i stopniowe wstawanie.

9. Fiksacja kręgosłupa przedniego, lędźwiowo-krzyżowego wg Grutza

Pozycja pacjenta w pozycji Trendelenburga na brzuchu w stanie zgiętym, ze zgiętymi nogami w stawach biodrowych. Od połowy kości krzyżowej do wierzchołka kości ogonowej wykonuje się łukowate nacięcie. Po odkręceniu klapki następuje typowe usunięcie kości ogonowej. Oddziel powięź miednicy właściwą od kości krzyżowej do przedniego konturu ciała L5.

Okostną wycina się poprzecznie pod kontrolą palca i widzeniem wzdłuż dolnej krawędzi trzonu kręgu S1 i złuszcza się do góry. Kanał wierci się wiertłem o średnicy 12 mm w trzonie kręgów S1, L5 i połowie L4, skierowanym ukośnie od tyłu i od dołu do góry i do przodu, dokładnie wzdłuż linii środkowej ciała. Do utworzonego kanału wbija się kołek kostny pobrany z kości strzałkowej o średnicy nieco większej niż rozmiar kanału. Zakłada się ciągły szew katgutowy powięzi i skóry.

10. Fiksacja kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego przedniego wg Kellogg-Speed

Trzony kręgów L5 i S1 są odsłonięte przez laparotomię. Za pomocą długiego wiertła o średnicy około 12 mm, kanał wierci się od przodu i od góry, zaczynając bezpośrednio pod górną krawędzią trzonu kręgu L5, ukośnie w dół i do tyłu przez trzony kręgów L5 i S1. W tym kanale wprowadza się kołek pobrany z kości piszczelowej o średnicy nieco większej niż średnica kanału..

• Grupa I. Interwencje paliatywne (operacje 1 i 2), zapewniające pośrednią kontrolę choroby, poprzez wyrostki kolczaste w przypadkach spondylolizy i kręgozmyków o początkowym stopniu.

• Grupa II. Interwencje chirurgiczne są bardziej radykalne (operacje 3, 4, 5, 6 i 7), mające na celu bezpośrednie zwalczanie choroby, poprzez oddziaływanie na łuki kręgowe w przypadkach spondylolizy i kręgozmyków w początkowych stadiach.

• Grupa III. Radykalne zabiegi chirurgiczne (operacje 9 i 10), przewidujące bezpośrednie opanowanie choroby poprzez usztywnienie kręgów w przypadku kręgozmyku w późnym stadium.

• Grupa IV. Najbardziej radykalne interwencje chirurgiczne (operacja 8), przewidujące bezpośrednią eliminację choroby poprzez klinową resekcję i utrwalenie kręgów związanych ze zsuwaniem się w zaawansowanych przypadkach kręgozmyku.

Prognoza

Prognozy dotyczące kręgozmyku, podobnie jak w przypadku prawie wszystkich chorób ortopedycznych, są ściśle związane z postacią, stopniem i fazą choroby.

Korzystne rokowanie w początkowych stopniach i okresach pogarsza się wraz z rozwojem i postępem kręgozmyku, przekształcając się w całkowicie niekorzystne i złe w końcowych okresach choroby.