Główny

Zapalenie korzonków nerwowych

Najskuteczniejsze zastrzyki na rwę kulszową: lista popularnych leków

Wiodącym objawem zapalenia korzonków nerwowych dowolnej lokalizacji jest ból pleców. Częściej jest penetrujący, napadowy, rozprzestrzeniający się na sąsiednie części ciała. Jeśli możesz pozbyć się łagodnego dyskomfortu, stosując maści lub biorąc tabletki, tylko zastrzyki pomogą zaostrzyć zapalenie korzonków. Po ich wprowadzeniu ból ustępuje po 5-10 minutach, a działanie przeciwbólowe utrzymuje się przez kilka godzin.

Typowe błędy w leczeniu

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na ból stawów”. Przeczytaj więcej.

Najgroźniejszym i najniebezpieczniejszym błędem w leczeniu rwy kulszowej jest wybór leków na polecenie kolegi lub sąsiada na podeście. Jeśli dana osoba nie szuka pomocy medycznej, wkrótce pojawiają się poważne komplikacje - uszkodzenia korzeni rdzenia kręgowego.

Oprócz bólu pojawią się zaburzenia motoryczne i autonomiczne: zwiększone napięcie mięśniowe, zanik mięśni szkieletowych, ograniczenie ruchomości. Podczas gdy człowiek zagłusza ból lekami, postępuje proces destrukcyjno-degeneracyjny.

Kolejnym błędem jest stosowanie suchego lub mokrego ciepła w leczeniu rwy kulszowej. Patologia charakteryzuje się naruszeniem, uszkodzeniem korzeni kręgosłupa przez przepuklinę międzykręgową, narośle kostne i mieszane struktury kręgów. Często rozwija się aseptyczne zapalenie zakończeń nerwowych i pobliskich tkanek miękkich. Stosowanie poduszek rozgrzewających, wcierania alkoholu, rozgrzewających maści spowoduje szybkie rozprzestrzenienie się procesu zapalnego na zdrowe segmenty kręgosłupa.

Kiedy umówisz się

Głównym wskazaniem do stosowania roztworów do podawania pozajelitowego jest ostry ból pleców. Występuje nagle po nadmiernym wysiłku fizycznym, hipotermii, infekcji lub przeziębieniu. Ból jest tak silny, że osoba zastyga w jednej pozycji na kilka minut. Aby się wyprostować i dotrzeć do łóżka, potrzebuje pomocy z zewnątrz. Stosowanie tabletek w celu złagodzenia ataku zapalenia korzonków nerwowych jest niewłaściwe. Po pierwsze, wkrótce nie będą działać. Po drugie, zawierają niewystarczające stężenie składników aktywnych przeciwbólowych..

Tylko roztwory do wstrzykiwań do podawania domięśniowego, dożylnego, dostawowego, okołostawowego mogą uratować osobę przed ostrym bólem. Sposób stosowania zastrzyków określa lekarz prowadzący, biorąc pod uwagę lokalizację patologii, nasilenie zespołu bólowego, obecność w wywiadzie ciężkiego uszkodzenia wątroby, żołądka lub nerek.

Jakie zastrzyki wstrzykuje się z zapaleniem korzonków nerwowych

W leczeniu rwy kulszowej stosuje się podejście zintegrowane. Konieczne jest poprawienie samopoczucia pacjenta, leczenie patologii wywołującej naruszenie korzeni kręgosłupa, zapobieganie uszkodzeniom zdrowych kości, chrząstek, tkanek miękkich. Aby wyeliminować ból, stosuje się leki z różnych grup klinicznych i farmakologicznych - hormonalne, niesteroidowe leki przeciwzapalne. Schematy terapeutyczne obejmują również roztwory iniekcyjne poprawiające krążenie krwi i mikrokrążenie, zwiększające mechanizmy obronne organizmu, przywracające unerwienie..

Leki przeciwbólowe

Leki o działaniu przeciwbólowym nie tylko szybko łagodzą ostry ból. Większość środków przeciwbólowych ma złożony efekt: zatrzymują procesy zapalne, zmniejszają nasilenie obrzęków, obniżają miejscową temperaturę, eliminują objawy ogólnego zatrucia organizmu.

Narkotyczne środki przeciwbólowe

Leki z tej grupy stosuje się w leczeniu zapalenia korzonków nerwowych tylko wtedy, gdy NLPZ i glikokortykosteroidy są nieskuteczne. Najczęściej pacjentom przepisuje się Tramadol, Tramal, Buprenorfinę, Nalbuphine. Syntetyczne, opioidowe, nienarkotyczne leki przeciwbólowe o mieszanym mechanizmie działania eliminują najbardziej nasilony zespół bólowy w ciągu pół godziny. Czas działania terapeutycznego wynosi od 3 do 5 godzin. Po wstrzyknięciu roztworu do wstrzyknięć wychwyt noradrenaliny przez neurony jest hamowany. Składniki aktywne oddziałują z receptorami opioidowymi, zmieniając ich stan, prowadząc do odpowiedzi biologicznej.

Stosowanie narkotycznych leków przeciwbólowych zgodnie ze schematem dawkowania ustalonym przez lekarza prowadzącego pozwala uniknąć depresji oddechowej i zaburzeń krążenia. Nadmierne dawki i (lub) czas trwania kursu terapeutycznego wywołują liczne zaburzenia w funkcjonowaniu wszystkich układów życiowych. Rozwija się psychologiczne uzależnienie od opiatów, wymagające dodatkowego leczenia.

Blokada nowokainy

Blokada nowokainy jest jednym z najskuteczniejszych sposobów szybkiego złagodzenia ataku rwy kulszowej. Wstrzyknięcie środka znieczulającego w obszar bólu i zapalenia jest blokowane przez szereg receptorów w nerwach obwodowych. Unerwienie jest prawie całkowicie wyłączone - impulsy bólowe po prostu nie są przekazywane do ośrodkowego układu nerwowego. Roztwory nowokainy można podawać na kilka sposobów: okołoponowo, okołostawowo, okołostawowo, dootrzewnowo.

Wyraźną wadą takiego znieczulenia jest jego krótki czas trwania. Godzinę po zablokowaniu powracają bolesne doznania. Aby uzyskać bardziej przedłużone działanie przeciwbólowe, nowokainę łączy się z innymi środkami, na przykład glikokortykosteroidami.

Leki przeciwzapalne

Wszystkie leki przeciwzapalne stosowane w leczeniu rwy kulszowej wykazują działanie przeciwbólowe i zmniejszające przekrwienie. Kiedy segmenty kręgów są przemieszczane, struktury tkanki łącznej ulegają uszkodzeniu. Powstaje obrzęk zapalny, który jeszcze bardziej uciska korzenie i tkanki miękkie. Jednym wstrzyknięciem można osłabić prawie wszystkie objawy patologii poprzez normalizację mikrokrążenia, ograniczenie migracji makrofagów i leukocytów do uszkodzonych tkanek.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne

NLPZ są lekami pierwszego wyboru w leczeniu wszelkich patologii układu mięśniowo-szkieletowego. Mechanizm działania oparty jest na hamowaniu enzymu cyklooksygenazy, który stymuluje biosyntezę mediatorów bólu, zapalenia, obrzęku - prostaglandyn i bradykinin.

Jeśli pacjent ma historię patologii przewodu żołądkowo-jelitowego, lekarz jest ostrożny przy wyborze leku. Wcześniej w celu złagodzenia bólu szeroko stosowano preparaty do wstrzykiwań zawierające aktywne składniki diklofenak i ketoprofen. Ale przy długotrwałym stosowaniu pojawił się ich wyraźny efekt uboczny - zwiększona produkcja żrącego kwasu solnego w żołądku i owrzodzenie jego błon.

Nawet „zaniedbane” problemy ze stawami można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

Dziś lekarze przepisują selektywne NLPZ. Są również skuteczne w leczeniu bólu i stanów zapalnych, ale zmniejszają jedynie produkcję prostaglandyn w chorych tkankach. Na zapalenie korzonków nerwowych potrzebne są leki zawierające substancję czynną meloksykam.

Miejscowe podawanie glikokortykoidów

Jeśli nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie zespołu bólowego NLPZ, schematy leczenia są uzupełniane glikokortykosteroidami. Preparaty zawierają składniki aktywne będące syntetycznymi analogami hormonów wytwarzanych przez nadnercza. To decyduje o ich silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwwysiękowym..

Często stosuje się diprospan, prednizolon, triamcynolon, deksametazon, kenalog, hydrokortyzon. Po podaniu glikokortykosteroidów ból może ustąpić na kilka dni, a czasem tygodni.

Wyraźny efekt przeciwbólowy leków hormonalnych jest zniwelowany przez szeroką listę przeciwwskazań i wysokie prawdopodobieństwo ogólnoustrojowych i miejscowych skutków ubocznych. Dlatego pacjentom zwykle przepisuje się 1-2 razy większe dawki niż glikokortykosteroidy..

Środki zwiotczające mięśnie o działaniu ośrodkowym

Przebieg zapalenia korzonków nerwowych często komplikuje skurcz mięśni szkieletowych. Jest to reakcja obronna na ból, który pojawia się, gdy uciskają korzenie kręgosłupa. Organizm próbuje zmniejszyć jego nasilenie, ograniczając mobilność. Ale skurcz mięśni dodatkowo drażni zakończenia nerwowe, a na obrazie klinicznym pojawia się kolejny objaw - sztywność.

Tylko wstrzykiwane roztwory środków zwiotczających mięśnie z substancją czynną tolperyzonem mogą przerwać to błędne koło. Działa kompleksowo na ośrodkowy układ nerwowy: blokuje odruchy rdzeniowe, hamuje wzrost pobudliwości odruchowej.

Leki zwiotczające mięśnie są dobrze tolerowane przez organizm, szczególnie w małych dawkach. Ale podczas leczenia rwy kulszowej stosowanie niektórych leków może powodować lekkie uczucie euforii..

Witaminy z grupy B.

W leczeniu wszystkich schorzeń narządu ruchu stosuje się leki w postaci iniekcji, których substancją czynną są witaminy z grupy B. Są to tiamina, pirydoksyna, cyjanokobalamina, ryboflawina, kwas nikotynowy i kwas foliowy. Witaminy z tej grupy są niezbędne do wzmocnienia odporności, zwiększenia odporności organizmu. Substancje bioaktywne stymulują krążenie krwi, przywracają unerwienie, normalizują przekazywanie impulsów nerwowych.

Ponieważ rwa kulszowa charakteryzuje się bólem i zaburzeniami autonomicznymi, motorycznymi, leki z witaminami z grupy B są przepisywane pacjentom od pierwszych dni leczenia. Kombilipen, Milgamma, Neurobion poprawiają trofizm tkanek nerwowych, przyspieszają procesy metaboliczne i regenerację uszkodzonych korzeni kręgosłupa.

Popularne narkotyki

Popularność roztworów wtryskowych nie świadczy o ich wysokiej skuteczności. Przy wyborze produktu dla pacjenta neurolodzy i kręgolodzy oceniają jego bezpieczeństwo. Ze środków zwiotczających mięśnie najlepiej tolerowany jest Midocalm. Oprócz tolperyzonu zawiera lidokainę, która jednocześnie zapewnia rozluźnienie mięśni szkieletowych i likwidację bólu. Spośród NLPZ Movalis jest częściej przepisywany, selektywnie blokując cyklooksygenazę.

W łagodzeniu ataków rwy kulszowej Diprospan okazał się najmniej toksycznym z glikokortykosteroidów.

Przeciwwskazania

Każdy lek do wstrzykiwań ma własną listę przeciwwskazań. Leki ogólnoustrojowe nie wpływają na żołądek, ale to sprawia, że ​​są dla niego nie mniej toksyczne. Dlatego patologie przewodu pokarmowego często stają się bezwzględnymi przeciwwskazaniami - nadkwaśne i erozyjne zapalenie żołądka, zmiany wrzodziejące.

Ponieważ ewakuacja metabolitów i nieprzekształconych związków chemicznych odbywa się głównie przez nerki, wiele leków nie jest przepisywanych pacjentom z odmiedniczkowym zapaleniem nerek, kłębuszkowym zapaleniem nerek, krwotocznym zapaleniem pęcherza. Metabolizm substancji czynnych i składników pomocniczych zachodzi w hepatocytach - komórkach wątroby. Przy patologiach tego głównego filtra biologicznego w organizmie prawdopodobieństwo powikłań jest wysokie. Ciąża, laktacja, wiek dzieci są często bezwzględnymi przeciwwskazaniami..

Skutki uboczne

W leczeniu rwy kulszowej mogą wystąpić zarówno ogólnoustrojowe, jak i miejscowe skutki uboczne. Te ostatnie przejawiają się w postaci reakcji alergicznej: wysypka, podrażnienie i zaczerwienienie skóry, jej obrzęk, swędzenie, bolesne odczucia. Charakter i nasilenie ogólnoustrojowych skutków ubocznych zależy od zastosowanego leku. NLPZ wywołują zaburzenia trawienia i perystaltyki, a glikokortykosteroidy - resorpcję kości. Nawet „nieszkodliwe” witaminy z grupy B mogą powodować bóle głowy, zawroty głowy, nadmierne tworzenie się gazów i tachykardię. Wystąpienie jakichkolwiek działań niepożądanych jest sygnałem do odstawienia leku.

Leczenie rwy kulszowej lekami: zalety i wady metody

Według statystyk co ósmy mieszkaniec planety ma ponad 40 lat cierpi na rwę kulszową..

W ostatnim czasie choroba szybko się „odmładza”: dziś rwa kulszowa jest diagnozowana nie tylko u osób starszych, ale także u młodych ludzi.

Cechą charakterystyczną choroby jest stały lub nagły ból pleców, który pojawia się nawet w spoczynku.

Przyjmowanie środków przeciwbólowych może zatrzymać atak, ale nie na długo, z czasem ból powróci.

Dlatego leczenie zapalenia korzeni powinno być kompleksowe..

Co to jest rwa kulszowa?

Zapalenie korzonków nerwowych (radikulopatia) to zaburzenie w obwodowym układzie nerwowym, które jest wynikiem ucisku, zapalenia lub uszkodzenia korzeni nerwów rdzeniowych. Trudno nazwać zapalenie korzonków nerwowych niezależną chorobą. Jest to raczej zespół objawów, które pojawiają się, gdy korzenie rdzenia kręgowego są podrażnione lub ściśnięte..

W większości przypadków rwa kulszowa występuje na tle różnych objawów osteochondrozy (osteofity, przepuklina międzykręgowa itp.). Może się również rozwinąć w wyniku przewlekłych urazów kręgosłupa, zmian zapalnych tkanek przykręgosłupowych, chorób narządów wewnętrznych itp..

Objawy

Głównym objawem rwy kulszowej jest ból szyi, klatki piersiowej lub pleców. Ból można tymczasowo stępić, a następnie z większą siłą odnowić. Często daje na inne części ciała - tył głowy, ramiona, pośladki, stopy, uda.

Całkowita lub częściowa utrata czucia jest kolejnym częstym objawem choroby. Objawy, takie jak osłabienie mięśni, bóle głowy, zawroty głowy, niewyraźne widzenie i słuch, zaburzenia czynności mięśni (aż do atrofii), mrowienie i pieczenie w tkankach miękkich są częste..

Jeśli dolny kręgosłup jest uszkodzony, pęcherz i jelita mogą działać nieprawidłowo. W ciężkich przypadkach występuje drętwienie kończyn.

Objawy zapalenia korzonków nerwowych mogą przypominać objawy innych chorób i zaburzeń: płaskostopie, żylaki, a także choroby narządów wewnętrznych, które również charakteryzują się bólem obręczy.

Typowe objawy zapalenia korzonków nerwowych to:

  • zespół bólowy (ból pojawia się nagle i znika równie nagle);
  • zwiększony ból, gdy pacjent leży na plecach i podnosi wyprostowaną nogę;
  • ostry ból podczas kaszlu i kichania;
  • odruchowe zgięcie nogi podczas próby siedzenia z pozycji leżącej;
  • pogorszenie stanu zdrowia w nocy;
  • zwiększony ból podczas pochylania głowy do przodu;
  • bladość twarzy, pocenie się;
  • zmniejszenie bólu, gdy pacjent jest nieruchomy.

Podstawowe zasady leczenia zapalenia korzonków nerwowych

Główną metodą leczenia zapalenia korzonków nerwowych jest terapia lekowa, która obejmuje stosowanie tabletek, zastrzyków, maści i żeli, plastrów medycznych itp..

Czasami uzupełnia ją terapia manualna - zginanie i rozciąganie kręgosłupa siłą ramion. Takie zabiegi musi wykonać lekarz, ponieważ wszelkie manipulacje kręgosłupem wymagają ostrożności.

Jeśli specjalista zrobi wszystko poprawnie, uszczypnięte nerwy zostaną uwolnione, a szczelina między nimi wzrasta. Uwaga: rozciąganie kręgosłupa poziomym drążkiem jest przeciwwskazane, ponieważ może to wywołać zaostrzenie choroby.

Wraz z leczeniem lekowym i manualnym stosuje się terapię alternatywną: fonoforezę (leczenie ultradźwiękami), refleksologię, akupunkturę, laseroterapię, kąpiele radonowe, zabiegi borowinowe i gorącą parafiną, różne ogrzewanie, wykorzystanie prądu galwanicznego. Rwa kulszowa zwykle goi się w ciągu kilku dni lub tygodni.

Leczenie rwy kulszowej

Większość ekspertów twierdzi, że najskuteczniejsze jest leczenie rwy kulszowej..

Pozwala szybko znormalizować stan pacjenta.

Równolegle z tym należy zbadać pacjenta, którego celem jest ustalenie prawdziwej przyczyny rozwoju zespołu korzeniowego..

Jeśli ta przyczyna nie zostanie ustalona, ​​po pozornym wyzdrowieniu nastąpi drugi atak..

Aby go wyeliminować, będziesz potrzebować długotrwałego leczenia i stosowania leków o dużej liczbie skutków ubocznych..

W leczeniu rwy kulszowej terapię ogólnoustrojową przeprowadza się za pomocą leków do podawania pozajelitowego lub doustnego (pozwalają one szybko zatrzymać skurcze i ból mięśni). Konieczne jest również stosowanie leków do użytku zewnętrznego, które są nakładane na skórę w obszarze, w którym znajduje się stan zapalny korzenia nerwu..

Jakie grupy leków są używane?

W przypadku zapalenia korzonków nerwowych stosuje się następujące grupy leków:

Niesteroidowe leki przeciwzapalneStosowanie NLPZ prowadzi do minimalizacji objawów wszystkich faz zapalenia. Czasami efekt przeciwbólowy staje się zauważalny po pierwszym przyjęciu leku.
Środki zwiotczające mięśniePozwól zmniejszyć hipertoniczność mięśni, pozbądź się skurczu mięśni pleców. Zmniejszenie napięcia mięśniowego pomaga zwiększyć ruchomość kręgosłupa i poprawić krążenie krwi.
Środki przeciwbóloweTa grupa obejmuje leki, które mają działanie przeciwbólowe, ale praktycznie nie mają działania przeciwzapalnego. Leki przeciwbólowe są przepisywane w przypadku bólu o łagodnym nasileniu..
BlokadySłużą do czasowego wyeliminowania zespołu bólowego. Zabieg polega na wprowadzeniu środka znieczulającego (lidokaina, nowokaina) do ogniska bólu. Lek wnika do włókien nerwowych i chwilowo „wyłącza” nerw czuciowy. Liczba blokad wykonywanych w ciągu roku może sięgać czterech.
Leki przeciw niedotlenieniu i leki naczyniowePoprawia trofizm tkanek objętych stanem zapalnym, a przepływ krwi z kolei pozwala radzić sobie ze stanem zapalnym.
GlukokortykoidyŁagodzi oznaki stanu zapalnego, tym samym przeprowadzając dekompresję.
AntybiotykiStosuje się je w przypadku zakażenia martwiczego dysku, a także w przypadku długotrwałego procesu zakaźnego.
Środki neuroprotekcyjnePrzywróć strukturę ściśniętego korzenia.
ChondroprotectorsSą przepisywane na zapalenie korzonków nerwowych spowodowane uciskiem korzenia przez zmodyfikowany dysk. Stosowany na kursach trwających 4 miesiące.
DiuretykiSą stosowane w ostrym zapaleniu korzonków nerwowych. Wyeliminuj obrzęk zapalnych tkanek sąsiadujących z korzeniami.

W jakiej formie są używane leki?

W przypadku zapalenia korzonków nerwowych można użyć:

  • Pigułki. Leki w postaci tabletek są w stanie łagodzić ból, tłumić stany zapalne, łagodzić skurcze mięśni. Wyborem leku powinien zająć się lekarz, ponieważ tabletki mają wiele przeciwwskazań i skutków ubocznych.
  • Zastrzyki. Najbardziej skuteczne w przypadku zapalenia korzonków nerwowych są leki w postaci zastrzyków. Zwykle zastrzyki podaje się na początku terapii. Kiedy ostry ból mija, pacjentowi przepisuje się tabletki i preparaty miejscowe.
  • Pomoce plastyczne. Specjalne plastry nakłada się na dotknięty obszar kręgosłupa, aby złagodzić ból. Stosowanie klejów jest wygodne. Ponadto ich stosowaniu prawie nigdy nie towarzyszy rozwój skutków ubocznych..
  • Preparaty zewnętrzne (maści, kremy, żele). Zwykle fundusze te są częścią złożonej terapii i są stosowane równolegle z przyjmowaniem tabletek przeciwbólowych. Skład maści może zawierać składniki NLPZ, czerwonej ostrej papryki, jadu węża i pszczoły itp..

Wideo: „Leczenie zapalenia korzeni”

Lista leków na rwę kulszową

Poniżej znajduje się lista najpopularniejszych środków do leczenia rwy kulszowej.

Diklofenak

Jest to niesteroidowy lek przeciwzapalny, który przyjmuje się doustnie lub dożylnie. Zapobiega rozprzestrzenianiu się procesu zapalnego, łagodzi ból. Diklofenak jest silnym lekiem i jest przyjmowany wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza.

Movalis

To niesteroidowy środek przeciwzapalny, będący nowoczesnym opracowaniem firm farmaceutycznych. Przyjmowanie leku Movalis obniża miejscową temperaturę ciała, której wzrost jest spowodowany zapaleniem korzeni nerwowych i długotrwale łagodzi ból (tabletki działają od 4 do 10 godzin).

Nimesulid

Kolejny lek z grupy NLPZ przepisywany na zapalenie korzeni nerwowych. Skład nimesulidu zawiera składniki, które mogą powstrzymać ogniska bólu. Z tego powodu po zażyciu leku dyskomfort zmniejsza się i z czasem zanika. Tabletki mają właściwości przeciwgorączkowe, które mogą obniżać miejscową temperaturę ciała.

Ketoprofen

Jest to dobrze znany środek przeciwbólowy, który działa do 12 godzin. Lek jest przepisywany na zespół bólowy i ciężki miejscowy obrzęk, który jest konsekwencją zapalenia korzeni nerwowych..

Analgin

Ma wyraźny efekt przeciwbólowy. Tłumi substancje biologicznie czynne, które powodują ból. Zmniejsza miejscową temperaturę ciała.

Midocalm

Odnosi się do środków zwiotczających mięśnie, ponieważ może złagodzić skurcze mięśni. Lek działa bezpośrednio na mózg i ośrodkowy układ nerwowy, blokując obszar odpowiedzialny za ból. Tabletki łagodzą również miejscowe skurcze mięśni, które powodują ból i obrzęk w dotkniętym obszarze..

Wniosek

Dlatego farmakoterapia jest główną metodą leczenia rwy kulszowej. Duży wybór leków pozwala na kompleksowe leczenie choroby, co przyczynia się do szybkiego powrotu do zdrowia pacjenta.

Najczęstsze grupy leków: NLPZ, środki zwiotczające mięśnie, leki przeciwbólowe, blokady, glikokortykoidy, chondroprotektory.

Leczenie rwy kulszowej

Wraz ze spadkiem średnicy otworu, przez który wychodzą korzenie rdzenia kręgowego, następuje ściskanie tych korzeni.

Pod wpływem czynników ściskających pojawiają się oznaki zapalenia korzenia lub zapalenie korzonków nerwowych (od łac. Radix - korzeń).

W rezultacie osoba doświadcza zespołu bólowego o różnym nasileniu, naruszenia siły mięśni, zmniejszenia lub całkowitego wyeliminowania odruchów ścięgnistych, objawu napięcia itp..

Jakie leki na rwę kulszową przepisują najczęściej lekarze? ↑

Leczenie zapalenia korzeni nerwowych w większości przypadków odbywa się w trybie ambulatoryjnym (około 75%), tylko 25% pacjentów jest leczonych w szpitalu.

Obecnie leczenie zapalenia korzonków nerwowych ogranicza się do następujących zasad:

  • Zmniejszenie impulsów bólowych z uszkodzonego korzenia;
  • Wyeliminuj niekorzystną aktywność fizyczną;
  • Używaj tylko delikatnych metod leczenia;
  • Skuteczne jest tylko indywidualne podejście;
  • Zabieg nie powinien być ukierunkowany, skierowany tylko na uszkodzony obszar korzenia. Konieczne jest kompleksowe objęcie leczeniem całego ciała;
  • Wzmocnienie mięśni pleców. Może to stworzyć mocną strukturę dla uszkodzonego nerwu;
  • Schemat leczenia.

Zintegrowane podejście do leczenia zespołu korzeniowego obejmuje środki terapeutyczne:

  • Operacja. Używany do dekompresji korzeni. Jest stosowany w przypadku braku pozytywnej dynamiki z konserwatywnym efektem w ciągu 2-3 tygodni. Wskazaniami są również dysfunkcje narządów miednicy, uporczywy zespół bólowy, powtarzające się przypadki niepełnosprawności, ciężki niedowład.
  • Leczenie według schematu. W ostrych stadiach choroby wskazane jest przebywanie jak najdłużej w pozycji poziomej na twardej powierzchni.
  • Wprowadzenie leków do zwyrodnieniowo zmienionego dysku.
  • Używanie narkotyków - hydrokortyzon, blokady uszkodzonych nerwów.
  • Noszenie gorsetów wspierających.
  • Leczenie trakcyjne. Za pomocą różnych urządzeń wykonuje się trakcję kręgosłupa.
  • Masaż.
  • Terapia manualna.
  • Fizjoterapia.
  • Fizjoterapia.
  • Akupunktura.

Leki stosowane w leczeniu rwy kulszowej

Obecnie wykorzystywane są następujące grupy funduszy:

Niesteroidowe leki przeciwzapalne

Takie leki są lekami pierwszego wyboru w leczeniu rwy kulszowej lekami..

Mechanizm ich działania polega na hamowaniu syntezy enzymu cyklooksygenazy. Odgrywa główną rolę w reakcjach zapalnych i bólowych. Dzięki tym lekom objawy wszystkich faz zapalenia są zminimalizowane..

Efekt przeciwbólowy tych leków widoczny jest już w pierwszym tygodniu przyjęcia, a czasem nawet po pierwszym zastosowaniu..

Nie wszystkie NLPZ są odpowiednie dla rwy kulszowej.

Odpowiednie leki obejmują:

  • Aspiryna (kwas acetylosalicylowy, askaff, ascard, anopiryna, upsaryna) wykazuje silne działanie przeciwgorączkowe, przeciwbólowe i przeciwzapalne. Aspirynę należy stosować wyłącznie po posiłkach od 200 mg do 1 g dziennie. Całą dawkę należy podzielić na 3-4 dawki. Ten lek należy przyjmować „pod przykrywką” środków przeciwbólowych (wodorotlenek magnezu itp.).
  • Diklofenak (Almiral, Voltaren, Diclac, Dicloberl, Ortofen, Rapten, Rumakar, Etifenac). Lek ten charakteryzuje się silnym działaniem przeciwzapalnym i przeciwbólowym. Ma umiarkowane właściwości przeciwgorączkowe. W postaci tabletek należy przyjmować 50-100 mg dziennie. Jeśli zespół bólowy jest wyraźny, dawka może osiągnąć 125 mg. Przy podawaniu dożylnym dawka powinna wynosić 75 mg, do 4 razy dziennie. Przy podawaniu domięśniowym dawka wynosi 75 mg raz na dobę.
  • Aceklofenak (Aertal) jest dostępny w postaci tabletek 100 mg. Należy je przyjmować po posiłkach 1-2 razy dziennie Częstotliwość podawania uzależniona jest od nasilenia bólu..
  • Ibuprofen (Advil, Bonifen, Burana, Nurofen, Profinal, Solpaflex) dobrze łagodzi ból i stany zapalne. Przyjmować wewnętrznie do 2,4 g dziennie.
  • Kwas tioprofenowy (Surgam) jest produkowany w tabletkach 300 mg i czopkach 150-300 mg. Przyjmować do 600 mg dziennie. Czopki na noc do 300 mg.
  • Indometacyna (metindol, indomin) to lek w tabletkach lub kapsułkach po 25, 50 i 75 mg. Należy je przyjmować po posiłkach. Zacznij od 25 mg. W przypadku braku lub niewielkiego efektu dawka jest zwiększana.
  • Tolmetin (Tolectin) jest dostępny w kapsułkach 200 i 400 mg. Zażywaj 400 mg dziennie, 3 razy.
  • Sulindac (clinoril) to lek o mniejszych skutkach ubocznych. Wydany w zakładce. 200 mg każdy. Należy przepisać jedną tabletkę. dwa razy dziennie.
  • Kwas niflumowy (Donalgil, Nifluril) jest dostępny w kapsułkach 250 mg. Nie przekraczać 1 g dziennie.
  • Tenoxicam (oxyten, tilcoil) jest dostępny jako zakładka. 20 mg, proszek do wstrzykiwań 20 mg, czopek 20 mg. Aplikuj raz dziennie. Efekt przeciwzapalny będzie widoczny po tygodniu stosowania.
  • Nimesulid (aponil, nise, nimesil, nimika, prolid, flolid) w postaci tabletek przyjmuje się 100 mg po 2 razy 2 razy.
  • Etorykoksyb (arcoxia) jest dostępny w tabletkach 30, 60, 90 i 120 mg. Należy rozpocząć od 30 mg raz dziennie Maksymalny czas podawania wynosi 8 dni..

Środki zwiotczające mięśnie

Stosowany w celu zmniejszenia skurczu mięśni pleców.

Skurcze pojawiają się w odpowiedzi na bolesny bodziec i odwrotnie, i tworzy się błędne koło..

Aby to odciąć, musisz zmniejszyć hipertoniczność mięśni. Zmniejszając napięcie mięśniowe zwiększa się ruchliwość kręgosłupa, poprawiając w ten sposób przepływ krwi do tkanek.

Niektóre środki zwiotczające mięśnie, które pomagają w rwie kulszowej, obejmują:

  • Baklofen (liorezal) jest wydany w tab. 10 i 25 mg każdy oraz w postaci roztworu do podawania dooponowego (do przestrzeni rdzeniowej). Konieczne jest stosowanie, zaczynając od 5 mg trzy razy dziennie, ze stopniowym zwiększaniem dawki co 4 dni, od 5 mg do 75 mg dziennie. Do podawania dooponowego stosuje się specjalną pompkę, którą wszczepia się w skórę.
  • Tizanidine (sirdalud) jest uwalniana jako tabletka. 2, 4 i 6 mg. Mechanizm jego działania polega na supresji aminokwasów pobudzających w synapsach. Przyjmuj 2-4 mg tego leku trzy razy dziennie. Jeśli zespół bólowy nie ustąpi, możesz dodatkowo wypić 2-4 mg na noc.

Środki przeciwbólowe

W tej grupie znajdują się związki, które mają głównie działanie przeciwbólowe i praktycznie nie działają przeciwzapalnie..

Leki te są wskazane w przypadku bólu o łagodnym nasileniu..

Większość z nich jest przydatna w leczeniu ostrego bólu, a przewlekłe nie reagują na ich działanie..

Obejmują one:

  • Paracetamol (Panadol, Daleron, Paracet) przyjmuje się w taki sposób, aby dobowa dawka nie przekraczała 1 g, natomiast częstość podawania może sięgać 4.
  • Metamizol (analgin, baralgin) w postaci tabletek aplikuje się w ilości 0,5-1 tabletki (1 tabletka - 500 mg) 3 rw D. Iniekcje stosuje się domięśniowo lub dożylnie w dawce 2-5 ml 50% roztworu.
  • Ketorolak (todarol, ketalgin, ketanov, dolak) należy stosować tak, aby dzienna dawka nie przekraczała 120 mg, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek - 60 mg. W tym przypadku lek jest wytwarzany w postaci tabletki. 10 mg, 3% roztwór w ampułkach 1 ml.
  • Nefopam (oxadol) został wydany w tab. 30 mg każda i ampułki 1 ml zawierające 2% roztwór. Tabletki przyjmuje się 2 trzy razy dziennie w przypadku ostrego bólu, a zastrzyki podaje się domięśniowo 20 mg 3-4 razy.
  • Parekoksyb (dynastat) jest bardziej odpowiedni w okresie pooperacyjnym. 40 mg podaje się po operacji, następnie 20-40 mg co 12 godzin.

Glukokortykoidy

Zastosuj w przypadku braku efektu powyższych środków.

Łagodzą oznaki odpowiedzi zapalnej, tym samym powodując dekompresję.

Glukokortykoidy mają zastosowanie:

  • Prednizolon (medopred) w postaci tabletek po 5 mg oraz w roztworze do podawania pozajelitowego. Wskazane jest stosowanie w dawce 10-20 mg dziennie. W przypadku braku spodziewanego efektu terapii można stopniowo zwiększać dawkę. Konieczne jest również stopniowe anulowanie leku..
  • Metyloprednizolon (medrol, solu-medrol, lemod) jest dostępny jako zakładka. i zawiesiny do iniekcji. Dominuje działanie przeciwzapalne prednizonu. Przyjmować od 4 do 40 mg dziennie, domięśniowo 10-80 mg.

Leki naczyniowe i przeciw niedotlenieniu

Służą do poprawy trofizmu tkanek objętych stanem zapalnym.

Przepływ krwi poprawi zarządzanie stanami zapalnymi.

Przydzielać:

  • Euphyllin jest stosowany jako lek poprawiający krążenie krwi w okolicy uszkodzonego korzenia. Zastosuj zastrzyki lub tabletki.
  • Kwas nikotynowy - pomaga usprawnić proces utleniania-redukcji. Rozpocznij kurację od 1,5 g dziennie przez trzy dawki.
  • Trental (pentoksyfilina) poprawiając reologię krwi, wspomaga trofizm tkanek w obszarze zapalenia.
  • Dipyridamole (courantil) wziąć 75 mg przed posiłkami 3-4 r dziennie.

Antybiotyki

W przypadku zapalenia korzonków nerwowych jest przepisywany w przypadku zakażenia martwiczego dysku, przedłużonego procesu zakaźnego.

Przepisywane są antybiotyki o szerokim zastosowaniu:

  • Benzylopenicylina działa skutecznie zarówno na bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne, z wyjątkiem bakteroidów. Wydawany jako proszek do wstrzykiwań w dawkach 250, 500, 1000, 5000 tysięcy sztuk. Dzienna dawka może sięgać nawet 12 milionów jednostek..
  • Cefotaksym jest cefalosporyną trzeciej generacji. Ma zastosowanie w leczeniu uszkodzeń korzeni nerwowych w wyniku procesu zakaźnego. Uwalniany w fiolkach z proszkiem 0,5, 1 i 2 g. Podawany trzykrotnie w dawce 1-2 g..
  • Ceftriakson jest również cefalosporyną trzeciej generacji. W fiolkach z proszkiem do wstrzykiwań w dawkach 0,5 i 1 g jest produkowany przez wielu producentów. Wprowadzono i / m raz dziennie po 1-2 g.
  • Chloramfenikol jest uwalniany w tabletkach po 250 i 500 mg oraz w fiolkach z proszkiem do wstrzykiwań 0,5 i 1 g. Przy stosowaniu nie więcej niż 1 g dziennie.

Chondroprotectors

Mianowany, jeśli zapalenie korzonków nerwowych jest spowodowane uciskiem korzenia przez zwyrodnieniowy dysk.

Są przepisywane na kursy trwające 4 miesiące z przerwą 2 miesiące.

Chondroprotektory zawierają substancje znajdujące się w tkance krążków międzykręgowych.

Najlepiej jest ubiegać się o zapalenie korzonków nerwowych:

  • Chondroksyd zawiera 250 mg siarczanu chondroityny.
  • Don - zawiera 1,5 g glukozaminy Poza działaniem chondroprotekcyjnym Don ma pewne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe..
  • Teraflex łączy w sobie glukozaminę 500 mg i siarczan chondroityny 400 mg.
  • Chondromed zawiera siarczan chondroityny w dawce 250 mg.
  • Structum składa się z siarczanu chondroityny w dawce 250 i 500 mg.

Środki neuroprotekcyjne

Przyczyń się do przywrócenia struktury ściśniętego korzenia:

  • Milgamma składa się z pirydoksyny (wit. B6), tiaminy (wit. B1), cyjanokobalaminy (wit. B12). Zawiera ultra wysokie dawki witamin. Zastrzyki z lekami stymulują metabolizm neuronowy.
  • ATP podaje się w celu stymulacji naprawy tkanki nerwowej przez 25-30 dni, 1 ml 2% roztworu.
  • Wprowadzenie witaminy B12 w dawce 200 mg, co drugi dzień warto wstrzyknąć witaminę B1 1 ml 6% roztworu.
  • Neurovitan to połączenie witamin z grupy B: tiaminy, oktotiaminy, ryboflawiny, pirydoksyny, cyjanokobalaminy.

Leki moczopędne

Przepisywany na ostre zapalenie korzonków nerwowych.

Mechanizm ich działania terapeutycznego polega na likwidacji obrzęku zapalnych tkanek przylegających do korzenia i dodatkowo go uciskaniu.

Przydzielać:

  • Lasix (furosemid) należy najpierw zastosować w dawce 20-40 mg. W razie potrzeby dawkę należy zwiększyć do 80 mg. Należy zawsze pamiętać, że stosowanie furosemidu wiąże się z utratą potasu i magnezu..
  • Hydrochlorotiazyd (dichlotiazyd, hipotiazyd) nie jest tak silnym środkiem moczopędnym jak furosemid, ale zatrzymuje jony wapnia we krwi. Zacznij od 12,5-25 mg.
  • Spironolakton gromadzi jony potasu we krwi. Zacznij od 25 mg dziennie.

Blokady

Blokada medyczna służy do tymczasowego wyeliminowania impulsów bólowych z ogniska zapalenia korzenia lub nerwu.

Procedura ta obejmuje wstrzyknięcie środka znieczulającego (nowokaina, lidokaina) w obszar z silnym bólem.

Te blokady są również nazywane blokadami zewnątrzoponowymi, ponieważ do wprowadzenia substancji konieczne jest dostanie się do przestrzeni zewnątrzoponowej..

Środek znieczulający wnika we włókna nerwowe i na chwilę „wyłącza” ten nerw czuciowy.

Liczba blokad wykonywanych w ciągu roku może sięgać 4.

Technika:

  • 0,5-1% roztwór nowokainy (50 ml) miesza się z hydrokortyzonem (50-75 mg).
  • Leczenie miejsca nakłucia środkiem antyseptycznym.
  • Przy pomocy małej igły znieczulamy miejsce wstrzyknięcia, aż utworzy się „cytrynowa skórka”.
  • Za pomocą igły zewnątrzoponowej i strzykawki z pęcherzykiem powietrza wskazującym wejście do przestrzeni zewnątrzoponowej przemieszczamy się między wyrostkami kolczystymi.
  • Podawanie leków.
  • Po wyjęciu igły należy zamknąć miejsce wstrzyknięcia jałowym plastrem.

Najskuteczniejsze leki ↑

Nie wszystkie stosowane leki są stosowane w leczeniu.

Lekarz stara się dobrać leki, które będą najbardziej skuteczne w konkretnej sytuacji i dla konkretnego pacjenta..

W większości przypadków wyznaczyć:

  • Diklofenak
  • Indometacyna
  • Nimesulid
  • Etorykoksyb
  • Ketorolac
  • Trental
  • Milgamma
  • Teraflex
  • Euphyllin

Co można leczyć podczas ciąży? ↑

Przyszła mama może przyjmować niewielką ilość standardowych leków na rwę kulszową, ponieważ przyjmowanie większości leków wiąże się z ryzykiem dla płodu.

Najlepiej obejść się bez leków.

W przypadku kobiet w ciąży obowiązują gorsety i bandaże.

Jeśli jednak zespół bólowy nie zostanie złagodzony za pomocą tych urządzeń, przepisywane są leki:

  • Indometacyna (nie stosować w ostatnim trymestrze).
  • Ibuprofen (nie można stosować w ostatnim trymestrze).
  • Paracetamol (stosować ostrożnie i zgodnie ze wskazaniami lekarza prowadzącego).
  • Nefopam należy do leków przeciwbólowych. Stosować zgodnie ze wskazaniami.
  • Curantil jest stosowany przez kobiety w ciąży w celu poprawy przepływu krwi w łożysku. W przypadku rwy kulszowej będzie promować przepływ krwi do dotkniętego obszaru.

Postacie maści niesteroidowych leków przeciwzapalnych mają minimalny ogólnoustrojowy wpływ na matkę i płód.

W leczeniu rwy kulszowej stosuje się wiele leków i leków. Dla każdej osoby konieczne jest znalezienie najbardziej odpowiedniej metody leczenia.

Zapalenie korzonków nerwowych

Informacje ogólne

Zapalenie korzonków nerwowych, zwane również „radikulopatią” lub „zespołem korzeni”, nie jest niezależną chorobą, ale jest zespołem objawów neurologicznych, podczas którego rozwoju pacjent ma charakterystyczne objawy uszkodzenia korzeni nerwowych wychodzących z rdzenia kręgowego.

Objawy zapalenia korzonków nerwowych bezpośrednio związane z zespołem korzeni mogą wyrażać się różnymi zaburzeniami motorycznymi i autonomicznymi, jednak najbardziej typowym dla tej patologii jest silny ból, najczęściej przypominający silne „lumbago” rozprzestrzeniające się wzdłuż nerwów biorących udział w patologicznym procesie..

Według danych statystycznych radikulopatia jest szeroko rozpowszechniona i w mniejszym lub większym stopniu diagnozowana jest u 10-15% światowej populacji w wieku 45-50 lat. Zasadniczo kobiety i mężczyźni są na nią jednakowo podatni, jednak u mężczyzn początek tej choroby zwykle obserwuje się nieco wcześniej niż u kobiet. Z reguły ten stan patologiczny objawia się w ostrej postaci, ale w niektórych przypadkach może nabrać cech choroby przewlekłej z etapami okresowego zaostrzenia i względnego spokoju, co wpływa na objawy i leczenie zapalenia korzonków nerwowych..

Patogeneza

Kluczowym mechanizmem rozwoju radikulopatii jest mechaniczny ucisk (naruszenie) jednego lub więcej korzeni nerwowych kręgosłupa, który występuje w wyniku procesów patologicznych zachodzących w odcinku ruchu kręgosłupa lub w sąsiadujących tkankach. Osteochondroza i inne podobne choroby kręgosłupa (kifoza, skolioza itp.) Są główną przyczyną początkowego lub ponownego pojawienia się zapalenia korzonków nerwowych, w przebiegu którego krążek międzykręgowy cierpi przede wszystkim na powstawanie wypukłości i / lub przepuklin (radikulopatia dyskogenna).

Oprócz pierwotnego dyskogennego charakteru zapalenia korzonków nerwowych, jego wystąpienie jest możliwe na tle innych zmian zwyrodnieniowych w strukturze tkankowej kręgosłupa, w tym zwężenia kanału kręgowego i rozwoju osteofitów kostnych (radikulopatia kręgosłupa). Ponadto zespół korzeniowy może rozwinąć się z powodu wielu innych negatywnych czynników zewnętrznych i wewnętrznych (infekcje, nowotwory, procesy zapalne, urazy, problemy metaboliczne, zaburzenia endokrynologiczne itp.), Ale wszystkie te przyczyny łącznie stanowią nie więcej niż 1% przypadków radikulopatia.

Jak widać na powyższym obrazku, korzenie głównego nerwu rdzeniowego są jego początkowymi i dość krótkimi segmentami, które już wyłoniły się ze struktury rdzenia kręgowego, ale w zasadzie nadal znajdują się wewnątrz kręgu. Ogólnie rzecz biorąc, istnieją dwa rodzaje takich korzeni - przednie i tylne. Korzenie przednie nazywane są „korzeniami motorycznymi”, ponieważ są odpowiedzialne za przenoszenie impulsów nerwowych i dalszą aktywność różnych mięśni, gruczołów, narządów itp. Korzenie grzbietowe nazywane są „wrażliwymi”, ponieważ są odpowiedzialne za odwrotne przekazywanie impulsów nerwowych do mózgu (dotyk, ból, zimno, ciepło itp.). Przy wyjściu z kręgu (prawego i lewego) przednie i tylne korzenie są połączone we wspólny nerw rdzeniowy, dalej rozgałęziając się w wiele procesów, które unerwiają jeden lub inny obszar ludzkiego ciała.

Kiedy te korzenie lub już utworzony przez nie nerw rdzeniowy są naruszone, poprzez zewnętrzny nacisk na nie przepukliny międzykręgowej, przerośniętych osteofitów lub innych patologicznych formacji, mówią o rozwoju ataku zapalenia korzonków nerwowych. W tym przypadku radikulopatia najczęściej powoduje u pacjenta zaburzenia patologiczne, zarówno motoryczne (osłabienie odruchów, napięcie mięśniowe itp.), Jak i wrażliwe (silny ból, drętwienie, pieczenie itp.). Obszar dotknięty chorobą będzie bezpośrednio zależał od nerwu ściśniętego na jednym lub drugim poziomie kręgosłupa, a negatywne objawy korzeniowe mogą rozprzestrzeniać się wzdłuż wszystkich jego gałęzi. Na przykład osteochondroza szyjno-piersiowa powikłana zapaleniem korzonków nerwowych może powodować zaburzenia czuciowo-ruchowe w okolicy kończyn górnych, szyi i / lub głowy, a zespół korzeniowy kręgosłupa lędźwiowego może powodować problemy w kończynach dolnych, narządach miednicy i / lub lub brzuch.

Ogólnie rzecz biorąc, istnieją dwa kolejne etapy radikulopatii:

Etap neurologiczny

Objawia się nagłym ostrym bólem, przerostową wrażliwością, a także przeciążeniem mięśni wzdłuż zajętego nerwu oraz w okolicy odpowiednich punktów przykręgowych.

Etap neurotyczny

Charakteryzuje się utratą wrażliwości we wszystkich tkankach biorących udział w patologicznym procesie (brak czucia dotykowego, drętwienie) na tle zachowanego zespołu bólowego i napięcia mięśniowego.

Klasyfikacja

Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją radikulopatii przypisano kod ICD-10 - M54.1, który łączy w sobie następujące odmiany tego stanu patologicznego:

  • rwa kulszowa ramienia;
  • rwa kulszowa lędźwiowa;
  • zapalenie korzonków lędźwiowo-krzyżowych;
  • rwa kulszowa klatki piersiowej.

Oddzielnie identyfikuje się dwa kolejne kody ICD-10, które są bezpośrednio związane z zespołem korzeniowym:

  • M50.1 - uszkodzenie krążka międzykręgowego kręgosłupa szyjnego z radikulopatią;
  • M51.1 Zmiany w odcinku lędźwiowym i innych krążków międzykręgowych z radikulopatią.

Medycyna domowa klasyfikuje zapalenie korzonków nerwowych głównie ze względu na obszar jego lokalizacji, wyróżniając jego formy pierwotne (szyjne, piersiowe, lędźwiowe) i wtórne (szyjno-piersiowe, piersiowo-lędźwiowe, lędźwiowo-krzyżowe). W praktyce klinicznej najczęściej rozpoznaje się radikulopatię kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, następnie radikulopatię szyjną pod względem częstości występowania, najmniejszą jest radikulopatia piersiowa..

Powody

Różne patologie o charakterze egzogennym i endogennym, bezpośrednio wpływające na strukturę nerwową kręgosłupa, mogą wywołać atak zapalenia korzonków nerwowych:

Wśród czynników zwiększających ryzyko radikulopatii do najważniejszych należą:

  • nieaktywny tryb życia (głównie siedzący tryb pracy / nauka);
  • związane z wiekiem zmiany w budowie kręgów;
  • ciężka / uporczywa hipotermia;
  • nieracjonalna dieta (otyłość, niedobór witamin / minerałów itp.);
  • fizyczne ciężary na plecach (ciągłe wibracje, przenoszenie ciężarów itp.);
  • złe nawyki (zwłaszcza palenie);
  • niektóre rodzaje sportów zawodowych (zapasy, podnoszenie ciężarów itp.);
  • toksyczne uszkodzenie ciała;
  • stresujące sytuacje.

Objawy rwy kulszowej

Symptomatologia radikulopatii będzie bezpośrednio zależeć od stopnia ucisku / zapalenia nerwu w stosunku do kręgosłupa i nasilenia takiego negatywnego efektu. Tak więc objawy zapalenia korzonków lędźwiowych mogą rozprzestrzeniać się na kończyny dolne i narządy miednicy kontrolowane przez ten kręgosłup, objawy zespołu korzeniowego szyjki macicy pojawiają się w kończynach górnych i prawdopodobnie mózg zostanie dotknięty, radikulopatia klatki piersiowej spowoduje patologiczne zaburzenia w klatce piersiowej i brzuchu. Z reguły atak zapalenia korzonków nerwowych dotyczy tylko jednej (lewej lub prawej) strony ludzkiego ciała i może wystąpić nagle lub ze stopniowym nasileniem wszystkich nieodłącznych objawów. Intensywność najbardziej znaczącego zespołu bólowego w tym przypadku może wzrosnąć lub spaść przy określonej pozycji ciała lub jego części, kaszlu / kichaniu itp..

Objawy zespołu korzeniowego szyjki macicy

Głównym objawem rwy kulszowej jest silny ból w tylnej części szyi i tylnej części głowy, który często obejmuje obręcz barkową i górną część klatki piersiowej. W niektórych przypadkach zespół bólowy można odczuwać w całej dłoni, nawet sięgając do palców. Ponadto wzdłuż dotkniętego nerwu występują objawy nadwrażliwości, drętwienia, osłabienia mięśni, mrowienia, pieczenia itp. Szyja i problematyczne ruchy rąk są ograniczone i bolesne. Czasami pacjent jest zmuszony do trzymania głowy w nienaturalnej dla niej pozycji. Kiedy mózg jest zaangażowany w ten patologiczny proces, możliwe są zawroty głowy, zaburzenia słuchu / wzroku, bóle głowy i inne podobne objawy.

Objawy zespołu korzeniowego klatki piersiowej

Zespół bólowy z zapaleniem korzonków piersiowych jest zlokalizowany głównie we włóknach nerwu międzyżebrowego i dlatego często objawia się bólem otaczającym klatkę piersiową i plecy (nerwoból międzyżebrowy). W takim przypadku bolesne odczucia mogą promieniować do kończyn górnych i wpływać na narządy wewnętrzne (serce, żołądek, płuca), imitując naruszenie ich funkcjonalności. Podobnie jak w poprzedniej sytuacji, nadwrażliwość tkanek i objawy niedowładu obwodowego (osłabienie napięcia mięśniowego, osłabienie odruchów, mimowolne drgania itp.) Występują w miejscach największego bólu..

Objawy zespołu korzeniowego lędźwiowego

Kluczowe objawy rwy kulszowej okolicy lędźwiowo-krzyżowej są również związane z zespołem bólowym, który w tym przypadku może przebiegać jako lumbago (głównie ból miejscowy w dolnej części pleców), rwa kulszowa (ból w dolnej części pleców, kości krzyżowej, biodra i podudzia) lub rwa kulszowa (ból w dolnej części pośladek i dalej w nogę wzdłuż nerwu kulszowego). Wszystkim tym zespołom towarzyszą znane już objawy wtórne, takie jak nadwrażliwość i parestezja w dotkniętym obszarze. Ponadto zapalenie korzonków lędźwiowo-krzyżowych często zakłóca pracę narządów miednicy i brzucha, co może wyrażać się zaburzeniami oddawania moczu, zaburzeniami funkcji seksualnych itp..

Analizy i diagnostyka

Z reguły neurolog zajmuje się diagnostyką radikulopatii, korzystając ze wszystkich dostępnych mu technik i narzędzi diagnostycznych. W trakcie wstępnego badania diagnosta zbiera szczegółowe dane anamnestyczne o przebytych i istniejących chorobach pacjenta oraz przeprowadza serię badań, które pomagają mu w ustaleniu trafnej diagnozy i zidentyfikowaniu pierwotnej przyczyny obecnego stanu chorobowego. W szczególności neurolog zwraca uwagę na charakter bólu i innych objawów negatywnych, ich lokalizację w plecach i odległych od nich częściach ciała, sprawdza odruchy skórne i somatyczne. Lekarz monitoruje również stopień aktywności ruchowej pacjenta, zmiany odczuwania bólu w określonej pozycji tułowia, kończyn dolnych i górnych, bada palpacje patologiczne strefy i punkty.

Na podstawie wyników badania neurolog może przepisać pacjentowi dodatkowe badania laboratoryjne / instrumentalne, które powinny potwierdzić wstępne rozpoznanie, odróżnić rwę kulszową od patologii podobnych pod względem objawów oraz ustalić pierwotną chorobę, która spowodowała ucisk / zapalenie korzenia nerwowego:

  • radiografia przeglądowa i funkcjonalna - z dużym prawdopodobieństwem określa złamania (pęknięcia), guzy i choroby destrukcyjne kręgosłupa;
  • ogólne / biochemiczne badanie krwi - w zależności od wyniku pomoże zidentyfikować pierwotną przyczynę radikulopatii;
  • mielografia - poprzez wstrzyknięcie środka kontrastowego do płynu mózgowo-rdzeniowego wskazuje na lokalizację wielu problemów kręgowych;
  • nakłucie lędźwiowe - rejestruje rozbieżności w pH (kwasowości) płynu mózgowo-rdzeniowego, które normalnie powinno zawierać się w przedziale 7,28-7,32;
  • Diagnostyka TK - warstwa po warstwie uwidacznia zmiany patologiczne w krążkach międzykręgowych i określa stopień kompresji włókien nerwowych;
  • Diagnostyka MRI - naprawia praktycznie wszystkie zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne w strukturze tkanki kostnej, chrzęstnej i miękkiej (metoda najbardziej informacyjna);
  • inne badania (USG naczyń i narządów, elektrokardiografia itp.) - pozwala wykluczyć obecność innych patologii, których objawy są podobne do objawów zapalenia korzonków nerwowych.

Leczenie zapalenia korzonków nerwowych

Pełne leczenie pacjentów z objawami zespołu korzeniowego powinno być prowadzone w sposób kompleksowy, biorąc pod uwagę pierwotną przyczynę tego zespołu objawów, a także formę i etap jego rozwoju. Środki i metody leczenia radikulopatii o różnej lokalizacji są w zasadzie identyczne, to znaczy leczenie zapalenia korzonków kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, z wyjątkiem drobnych niuansów, jest podobne do leczenia zespołu korzeni szyjnego i piersiowego. Zdecydowana większość pacjentów dobrze reaguje na zachowawczą terapię lekową, która wystarcza, aby złagodzić ból i towarzyszące objawy neurologiczne.

Prowadzenie dalszego leczenia niefarmakologicznego (fizjoterapia, masaż, trakcja, itp.) Najczęściej pozwoli pacjentowi całkowicie pozbyć się naruszenia / zapalenia korzeni nerwowych i zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia tego problemu w przyszłości. Liczba pacjentów operowanych z powodu zapalenia korzonków nerwowych według różnych specjalistycznych klinik waha się w granicach 0,32-3%.

Lekarze

Moshnikova Anna Alexandrovna

Shchukina Irina Grigorievna

Belkov Alexey Igorevich

Leki na rwę kulszową

Leczenie zapalenia korzonków nerwowych przeprowadza się za pomocą leków z różnych grup farmakologicznych, które zapewniają działanie przeciwbólowe, uspokajające, przeciwzapalne, odwadniające, zwiotczające mięśnie. Przede wszystkim starają się powstrzymać ostry zespół bólowy za pomocą środków doustnych lub zastrzyków z NLPZ (nimesulid, diklofenak, celekoksyb, meloksykam itp.), A jeśli są mało skuteczne, wykonuje się blokady nowokainy z ewentualnym dodatkiem witaminy B12 i / lub hydrokortyzonu. Przy silnych odczuciach bólowych ćwiczą mianowanie zastrzyków rwy kulszowej, które nie mają własnego imienia, które są połączoną lityczną mieszaniną trzech lub więcej leków do wstrzykiwań (na przykład chloropromazyny, promedolu, difenhydraminy).

W okresie podostrym te same NLPZ stosuje się miejscowo w postaci aplikacji (plastry, maści, żele), a także kremy i maści na zapalenie korzonków nerwowych o działaniu drażniącym (Finalgon, Apizartron, Vipratox, Kapsikam itp.). Aby złagodzić skurcz mięśni, przepisuje się leki zwiotczające mięśnie (tolperil, muscomed, baklofen itp.), Diuretyki (Torasemid, Diuver, Indap itp.) W celu usunięcia nadmiaru płynu z organizmu oraz leki metaboliczne (pentoksyfilina, ksantynol) w celu zwiększenia krążenia krwi nikotynian itp.). Zalecają również iniekcyjne lub tabletkowe kompleksy witamin głównie z grupy B (Neurovitan, Milgamma, Neurobeks) oraz osobno wysokie dawki cyjanokobalaminy. Przy jednoznacznie zakaźnym charakterze zapalenia korzonków nerwowych stosuje się uniwersalne antybiotyki (amoksycylinę, cyprofloksacynę itp.).

Po wyeliminowaniu ataku radikulopatii leczenie bolesnego stanu lub choroby ogólnoustrojowej, która spowodowała zespół korzeniowy, jest obowiązkowe, ponieważ bez tego cała poprzednia terapia będzie tylko środkiem tymczasowym. W tym przypadku taktyka terapeutyczna ma na celu wyeliminowanie pierwotnej przyczyny zapalenia korzonków nerwowych i opiera się na schematach terapeutycznych opracowanych wcześniej dla tej lub innej choroby oraz indywidualnych cechach przebiegu pierwotnej patologii rozpoznanej u pacjenta..

Procedury i operacje

W patogenetycznym leczeniu radikulopatii ważne miejsce zajmują różne zabiegi fizjoterapeutyczne, techniki manualne i techniki ortopedyczne, których celem jest usprawnienie terapii lekowej i / lub utrwalenie już uzyskanego za pomocą leków wyniku..

Tak więc akupunktura i trakcja kręgosłupa sprawdziły się dobrze w zespole korzeniowym, zwłaszcza jeśli jego trakcja odbywa się w kąpieli radonowej pod wodą. Przydadzą się napromienianie laserem i ultrafioletem, terapia błotna, zastosowanie ultradźwięków, diadynamiku i innych prądów pulsacyjnych.

W okresie spoczynku / podostrego elektroforeza i fonoforeza są często stosowane wraz z przezskórnym podawaniem niezbędnych w taki czy inny sposób leków (glikokortykoidy, leki przeciwbólowe itp.). W przypadku patologicznej ruchomości elementów kręgosłupa konieczne może być założenie specjalnych gorsetów stabilizujących pozycję pleców (pas lędźwiowy, kołnierz Shants itp.). Po ustąpieniu zespołu bólowego pacjentowi przepisuje się terapię manualną i masaż na zapalenie korzonków nerwowych, które wymagają uwagi specjalisty w tej materii i miękkich technik ekspozycji.

Wideo masażu na zapalenie korzonków nerwowych

Jednocześnie pacjentowi przepisuje się cykl ćwiczeń fizjoterapeutycznych, które musi przejść, aby zmniejszyć istniejące objawy i zapobiec powtarzającym się atakom radikulopatii. Wyraźny pozytywny wpływ ćwiczeń fizycznych w tym przypadku tłumaczy się ich stymulującym wpływem na sam kręgosłup w zakresie jego wydłużenia, wzmocnienia mięśni przykręgosłupowych i poprawienia krążenia w tym obszarze. Dzięki indywidualnie dobranej gimnastyce w problematycznym obszarze pleców, powstaje silniejsza umięśniona ramka oraz rozszerza się światło międzykręgowe, co uwalnia unieruchomiony wcześniej korzeń nerwowy, poprawia jego odżywienie i normalizuje wewnętrzne procesy metaboliczne. W rezultacie negatywne objawy zapalenia korzonków nerwowych znacznie się zmniejszają lub całkowicie zanikają, a funkcje motoryczne i troficzne wszystkich tkanek i narządów zaangażowanych w proces patologiczny zostają przywrócone..

Ćwiczenia i obciążenia fizyczne dobierane są w oparciu o stan pacjenta i obserwowane u niego zaburzenia ruchowe. Przykładowo terapia ruchowa w leczeniu zespołu korzeniowego odcinka szyjnego kręgosłupa najczęściej odbywa się w pozycji siedzącej, a gimnastyka z zapaleniem korzonków lędźwiowo-krzyżowych w ułatwionych pozycjach początkowych (kolano-łokieć, kolano-nadgarstek, leżenie na plecach / boku). Przed przystąpieniem do ćwiczeń pacjentkę należy położyć na 10-30 minut na płaskiej, pochylonej powierzchni pod kątem 15-40 °, wyposażonej w podpórki pod pachy, co pozwoli na lekkie rozciągnięcie elementów kręgosłupa. Taka pasywna trakcja zmniejszy napięcie mięśni kręgosłupa i uwolni kręgi od obciążenia statycznego, po czym łatwiej będzie wykonywać aktywne ruchy kończyn i tułowia. Czas trwania ogólnego przebiegu terapii ruchowej z reguły wynosi co najmniej 3-4 tygodnie i zależy od wieku pacjenta, rozpoznanej u niego choroby pierwotnej, jej nasilenia i innych przyczyn.

Podstawą interwencji chirurgicznej w zapaleniu korzonków nerwowych może być długotrwały zespół bólowy, który nie podlega zachowawczym metodom leczenia, co znacznie obniża jakość życia pacjenta. Celem takich operacji jest głównie chirurgiczna eliminacja czynnika etiologicznego, który spowodował ucisk korzenia nerwu (przepuklina międzykręgowa, zdeformowany krążek, patologiczne narośla kości itp.). Ponadto przy znacznej niestabilności kilku elementów kręgosłupa można je wzmocnić specjalnymi metalowymi konstrukcjami.

Wiele osób cierpiących na bóle kręgosłupa (zwłaszcza osoby starsze) nie traktuje tego zespołu poważnie i traktuje go jako hołd dla pracy, ciężkiego życia czy wieku, dlatego nie szuka pomocy medycznej, próbując leczyć się samodzielnie. W tym przypadku często stosuje się różne bransoletki i paski od zapalenia korzonków nerwowych z kamieniami lub sierścią zwierzęcą, dziwne urządzenia i przyrządy o nieznanym działaniu, „cudowną” chińską maść o nieokreślonym składzie i inne, co najmniej wątpliwe, a czasem szczerze szkodliwe..

Należy pamiętać, że w najlepszym przypadku zastosowanie takich technik w leczeniu radikulopatii może jedynie doraźnie złagodzić jej negatywne objawy, aw najgorszym może doprowadzić do znacznego pogorszenia sytuacji. W kwestii pozbycia się rwy kulszowej szyjnej, piersiowej lub lędźwiowej leczenie lekami (zastrzyki, pigułki, środki zewnętrzne), techniki manualne, techniki fizjoterapeutyczne, ćwiczenia fizjoterapeutyczne i inne środki medycyny oficjalnej jest priorytetem i powinno być prowadzone w pierwszej kolejności.

Leczenie zapalenia korzonków nerwowych w domu

Najczęstsza rwa kulszowa lędźwiowa przeszkadzała ludziom na długo przed pojawieniem się pierwszych pigułek, zastrzyków, maści i innych leków oficjalnej medycyny, co doprowadziło do powstania wielu ludowych metod mających na celu pozbycie się tej dolegliwości. Rwę kulszową dolnych partii pleców staraliśmy się leczyć w domu, stosując różnorodne napary ziołowe, wywary i balsamy, produkty przemiany materii zwierząt i owadów (obornik, mleko, miód, jad pszczeli), minerały (piasek, sól) i inne znane nam i egzotyczne środki. Niektóre z tych przepisów okazały się bezużyteczne i dlatego zostały utracone na przestrzeni wieków, inne są nadal z powodzeniem stosowane przez różnych tradycyjnych uzdrowicieli..

Decyzję o możliwości i wykonalności stosowania nietradycyjnych leków we współczesnym leczeniu radikulopatii należy podjąć we współpracy z lekarzem prowadzącym, który w zależności od choroby, która spowodowała zespół korzeniowy, pomoże dobrać odpowiednie do sytuacji środki zaradcze. Zastanawiając się, jak leczyć zapalenie korzonków nerwowych dolnej części pleców w domu i jaką metodę w tym celu najlepiej zastosować, należy przede wszystkim zwrócić uwagę na te zewnętrzne i wewnętrzne receptury tradycyjnej medycyny, które uzupełnią leczenie farmakologiczne i razem z nim skutecznie poradzą sobie ze wszystkimi negatywnymi objawami tego bolesny stan.

Środki zewnętrzne

Czarna rzodkiewka

Obierz czarną rzodkiewkę z góry i zetrzyj miąższ na średniej tarce. Powstałą masę nakładamy cienką warstwą na cięcie tkaniny lnianej lub bawełnianej o odpowiednim rozmiarze i przykrywamy wierzch podobnym kawałkiem tkaniny. Nałóż ten bandaż na problematyczny bolesny obszar pleców, zawiń go najpierw pergaminem lub kalką, a następnie ciepłą chusteczką. Utrzymuj ten kompres na ciele tak długo, jak to możliwe, podczas gdy stopniowo narastający efekt ocieplenia trwa. Aby znacznie zmniejszyć ból, konieczne może być wykonanie dwóch lub trzech takich zabiegów.

Pąki brzozy

Pąki brzozy zebrane wczesną wiosną lub zakupione w aptece w ułamku masowym 800 gi podobnej ilości masła układamy warstwami (szerokość jednej warstwy ok. 0,5 cm) w glinianym garnku. Następnie na bardzo małym ogniu podgrzej tę kompozycję przez 5-6 godzin w piekarniku. Ostudzić, przecedzić przez gazę, dodać kamforę w ilości 10 g na 100 g powstałej mieszanki i dobrze wymieszać. Ten rodzaj maści brzozowej przechowuj w lodówce w dobrze uszczelnionym szklanym pojemniku, aw momencie zaostrzenia zapalenia korzonków nerwowych wetrzyj go w problematyczne obszary ciała 2-3 razy dziennie.

Wosk

W kąpieli wodnej rozpuszczamy naturalny wosk pszczeli, a następnie schładzamy do temperatury tolerowanej przez pacjenta (nie przypalać skóry). Przed bezpośrednim nałożeniem wosku pszczelego nasmaruj bolesny obszar grzbietu olejem jodłowym lub łopianowym, a następnie nałóż na niego gorący produkt odpadowy pszczół. Pamiętaj, aby przykryć taką aplikację polietylenem lub folią, a na wierzchu zapiąć grubą, ciepłą tkaninę (wełniany szalik, kratę itp.). Kompres z wosku pszczelego należy usunąć po znacznym ostygnięciu..

Czosnek z tłuszczem

Dokładnie wymieszaj wstępnie rozbity czosnek na drobną papkę ze świeżo rozpuszczonymi nutriami lub tłuszczem wieprzowym w stosunku 1: 2 i pozostaw do zamrożenia w lodówce (użyj szklanego pojemnika z szczelną pokrywką do przechowywania). W przyszłości, przy silnym odczuciu bólu, podgrzej wymaganą ilość tej maści i użyj jej jako wcierania skóry w dotknięte obszary ciała.

Plastry musztardy miodowej

Jedną tabletkę środka „Furacilin” rozpuścić w 50 mililitrach ciepłej, przegotowanej wody, następnie dodać 1 łyżkę. l. świeży miód i dokładnie wymieszać. Następnie namocz 2 zwykłe plastry musztardowe w tym roztworze i nałóż je na dotknięty obszar ciała na około 5-7 minut. Po pojawieniu się silnego pieczenia pod tynkami musztardowymi należy je zdjąć i bez mycia skóry zawiązać to miejsce pleców ciepłym szalikiem z naturalnego materiału (na przykład wełnianego). W takim bandażu można spędzić całą noc i zdjąć go dopiero rano..

Fundusze wewnętrzne

Pąki topoli

Dokładnie posiekaj ćwierć szklanki suszonych uprzednio nerek topoli czarnej nożem, zalej 200-300 ml wrzącej wody i gotuj na parze przez 15-20 minut. Następnie, przez kilka warstw gazy, odcedź ten bulion i weź 1/3 szklanki doustnie, trzy razy dziennie. Możesz także 2 łyżeczki. Wlej zmiażdżone topole 100 ml wysokiej jakości wódki, nalegaj na 7 dni i pij 20 kropli 3 razy co 24 godziny.

Aloes, wino i miód

Weź około 300 g świeżych liści aloesu (3-5 letniej rośliny) i posiekaj je maszynką do mięsa lub prostym nożem. Uzyskaną masę wymieszać z 500 ml „Cahors” lub innego czerwonego wina wzmocnionego i 500 g miodu majowego, a następnie odstawić w chłodne miejsce na 5 dni. Po tym okresie odcedź nalewkę iw ciągu miesiąca weź ją doustnie zgodnie z tym schematem: pierwsze 5 dni - 1 łyżeczka. trzy razy dziennie 40-60 minut przed posiłkami; dalej - 1 łyżka. l. trzy razy dziennie 40-60 minut przed posiłkami.

Borówka brusznica i miód

Około 3 łyżki. l. suszone i posiekane liście borówki brusznicy zalać 500 ml wrzącej wody i gotować na wolnym ogniu przez 15 minut w rondelku na małym ogniu. Następnie wyjmij bulion z pieca i pozostaw pod pokrywką na kolejne 1,5 godziny. Po ostygnięciu odcedź ostrożnie i wymieszaj z 2 łyżkami. l. płynny świeży miód. Pij wywar z borówki brusznicy i miodu przez cały dzień, 30 minut przed każdym posiłkiem.

Korzen pietruszki

Wlej 500 ml oczyszczonej wody do emaliowanego garnka i dodaj do niego 3 łyżeczki. susz drobno posiekany korzeń pietruszki. Postaw rondelek na małym ogniu i gotuj bulion pod przykryciem przez około pół godziny. Następnie ostudź patelnię, odcedź powstałą ciecz i weź ją do środka, 1 łyżka. l. dwa razy dziennie.

Kora wierzby

Wlej 2 łyżki do naczynia z 500 ml przegotowanej wody. l. mieloną lub drobno posiekaną korę wierzby i gotować na wolnym ogniu przez około 10-15 minut. Nalegaj na powstały bulion przez około 3 godziny, a następnie odcedź go i weź 50 ml doustnie, 3-4 razy dziennie.

Pierwsza pomoc

W przypadku ostrego ataku rwy kulszowej, zwłaszcza odcinka lędźwiowego kręgosłupa, przed przybyciem lekarza pogotowia ratunkowego lub samodzielną wizytą w placówce medycznej, pacjent może potrzebować pomocy z zewnątrz, gdyż w tym przypadku funkcjonalność pleców i kończyn dolnych jest często upośledzona.

Algorytm udzielania takiej pomocy składa się z następujących działań:

  • przeprowadzić znieczulenie ogólne za pomocą dostępnego pod ręką leku przeciwbólowego do wstrzykiwań lub pigułki lub innego leku o podobnym działaniu (nie zaleca się znoszenia ostrego bólu neuropatycznego);
  • oprócz leków znieczulających, podać pacjentowi napój z naturalnego środka uspokajającego (nalewka z piwonii, waleriany, matki, itp.);
  • jeśli to możliwe, zapewnić pacjentowi leżenie w łóżku na płaskiej powierzchni w dogodnej dla niego pozycji lub przynajmniej zapewnić mu dodatkowy punkt podparcia w postaci krzesła, stołu i innych mebli domowych;
  • naprawić (unieruchomić) bolesną część pleców ciasnym bandażem z kawałka grubej tkaniny, ręcznikiem kąpielowym, prześcieradłem (najlepszym rozwiązaniem w tym przypadku byłby szeroki pas ortopedyczny lub gorset);
  • wykonać aplikację stosując miejscowy środek przeciwzapalny (maść, żel, plaster z grupy NLPZ), którą należy nałożyć na problematyczny obszar pleców lekkimi ruchami dłoni;
  • jeśli konieczne jest poruszanie się po mieszkaniu, pomagaj pacjentowi i wspieraj go (niedokładne ruchy ciała mogą skomplikować sytuację i nasilić zespół bólowy).

Zapobieganie

Ponieważ całkowite wyleczenie zapalenia korzonków nerwowych odcinka lędźwiowego, szyjnego i piersiowego jest dość problematyczne, należy zwrócić szczególną uwagę na jego wczesną profilaktykę, która powinna mieć przede wszystkim na celu zapobieganie chorobom i urazom kręgosłupa. W związku z tym przez całe dorosłe życie staraj się przestrzegać następujących zasad:

  • prowadzić aktywny fizycznie i wszechstronny tryb życia sprzyjający wzmocnieniu mięśni pleców (sport amatorski, a przede wszystkim pływanie);
  • jednocześnie unikać nadmiernego obciążenia kręgosłupa i przeciążenia sąsiednich mięśni (podnoszenie / przenoszenie ciężarów, sporty wyczynowe, ciężka praca itp.);
  • kup w aptece pas korzonków nerwowych, który podczas wysiłku fizycznego będzie podtrzymywał plecy w prostej pozycji;
  • stale monitorować poprawność własnej postawy, zarówno w pozycji stojącej, jak i siedzącej (zalecenie to dotyczy szczególnie dzieci i młodzieży);
  • wybierz wygodne i praktyczne meble do nauki / pracy, które w jak największym stopniu będą odpowiadały prawidłowej pozycji ciała przy stole (wyprostowane plecy, ramiona na poziomie stołu, oczy na wysokości monitora);
  • siedząc przez długi czas, poświęć 5-10 minut na ćwiczenia ruchowe co godzinę;
  • do nocnego wypoczynku używać stosunkowo twardego materaca i niskiej poduszki (najlepiej ortopedyczne akcesoria do spania);
  • regularnie angażuj się w poranne ćwiczenia, w tym zestaw ćwiczeń na plecy;
  • jedz prawidłowo i kompletnie, wybierając zdrowe i bogate w witaminy / minerały produkty;
  • utrzymywać swoją wagę w tempie odpowiednim do wzrostu, zapobiegając otyłości;
  • rzucić palenie i alkohol;
  • unikać zewnętrznych negatywnych wpływów (urazy pleców, stres, hipotermia);
  • terminowo leczyć wszystkie choroby ogólnoustrojowe i inne stany patologiczne, które pojawiają się podczas życia.

Rwa kulszowa u mężczyzn

Jak wspomniano powyżej, rozwój radikulopatii u mężczyzn w większości przypadków obserwuje się wcześniej niż u kobiet (w przybliżeniu w wieku 40 lat). Najczęściej cierpi na tym odcinek lędźwiowy kręgosłupa, co wraz z wczesnym początkiem tego stanu patologicznego sugeruje związek między rwą kulszową mężczyzny a trudniejszymi fizycznie warunkami pracy..

Objawy negatywne wszystkich typów zespołu korzeniowego u mężczyzn w zasadzie powtarzają się u kobiet, jednak jeśli problem jest zlokalizowany w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, mogą do nich dołączyć zaburzenia ze strony układu moczowo-płciowego (zaburzenia układu moczowego, zaburzenia erekcji).

Rwa kulszowa u kobiet

W przeciwieństwie do mężczyzn, pierwsze oznaki rwy kulszowej kręgosłupa lędźwiowego u kobiet są zwykle wykrywane w wieku 50-60 lat, co niektórzy neurolodzy kojarzą z początkiem menopauzy, któremu towarzyszą znaczne zmiany hormonalne. Ponadto zauważono, że kobiety znacznie łatwiej znoszą zespół bólowy i dlatego zwracają się do lekarza tylko w przypadku naprawdę silnych odczuć bólowych, które znacząco przeszkadzają w wykonywaniu codziennych czynności. Objawy radikulopatii u kobiet są na ogół podobne do objawów tej patologii u mężczyzn, a niektóre rozbieżności w objawach dotyczą tylko różnic płciowych między płciami..

Zapalenie korzonków nerwowych u dzieci

Obecnie zjawisko radikulopatii jest coraz częściej diagnozowane u dzieci / młodzieży, co przenosi ten problem na istotny społecznie poziom. W szczególności takie „odmłodzenie” zapalenia korzonków nerwowych tłumaczy się rozwojem technologii komputerowej i wzrostem obciążeń edukacyjnych, które zmuszają dzieci do spędzania coraz więcej czasu przy stole w pozycji siedzącej. Ciągle wygięte plecy wraz ze spadkiem aktywności fizycznej wpływają negatywnie na mięśnie kręgosłupa i kręgosłup, co ostatecznie prowadzi do rozwoju różnych patologii, głównie w odcinku szyjnym i piersiowym, aw dalszej perspektywie do wystąpienia zespołu korzeniowego.

Aby uniknąć takich komplikacji w dzieciństwie, pomocne będą powyższe zasady zapobiegania chorobom pleców, które należy zaszczepić dziecku od najmłodszych lat. Jeśli nadal występują patologiczne zmiany postawy, rodzice powinni jak najszybciej skontaktować się z ortopedą dziecięcym i pod jego nadzorem rozpocząć pełne leczenie rozpoznanej choroby. W przeważającej większości przypadków organizm dziecka / nastolatka dobrze reaguje na konserwatywne metody terapii schorzeń kręgosłupa, a pod warunkiem dalszej prawidłowej organizacji przestrzeni treningowej i regularnego wykonywania ćwiczeń gimnastycznych można o nich zapomnieć na zawsze.

Podczas ciąży

Objawy zapalenia korzonków nerwowych kręgosłupa lędźwiowego u kobiet w ciąży mogą pojawić się z powodu naruszenia anatomicznie prawidłowej proporcji elementów w jednym lub kilku segmentach ruchu kręgosłupa i korzeni nerwowych wchodzących w ich strukturę. W związku z gwałtownym przyrostem masy ciała kobiety w ciąży, kręgosłup lędźwiowy poddawany jest zwiększonemu obciążeniu, starając się utrzymać równowagę zaburzoną przez szybko rosnący brzuch na skutek pochylenia się do przodu. Ta okoliczność często prowadzi do zmniejszenia wysokości dysków, przemieszczenia sąsiednich kręgów i zmniejszenia przestrzeni między nimi. Ponadto przemiany hormonalne zachodzące w organizmie kobiety powodują rozluźnienie więzadeł kręgowych, co dodatkowo zwiększa skrzywienie kręgosłupa. W wyniku takich patologicznych procesów wzrasta ryzyko mechanicznego uszkodzenia korzeni nerwowych i wystąpienia późniejszego silnego zespołu bólowego..

Z reguły radikulopatia w czasie ciąży objawia się u kobiet, które wcześniej cierpiały na osteochondrozę lub inne podobne choroby kręgosłupa. Należy pamiętać, że w tym okresie te bolesne stany mają tendencję do postępu i mogą być zaostrzone przez różne powikłania, w tym zespół korzeniowy. Szczególnie podatne na zapalenie korzonków nerwowych są kobiety w ciąży, które wcześniej prowadziły nieaktywny tryb życia..

Czynnikami powodującymi powstawanie zespołu korzeniowego u kobiet w ciąży może być również przeciążenie emocjonalne i fizyczne, powodujące skurcz mięśni kręgosłupa, przez co uciskane są nerwy wychodzące z kręgosłupa. Zwykle negatywne objawy radikulopatii nie wpływają na przebieg ciąży, jednak ograniczenie ruchomości pleców może znacznie skomplikować życie kobiety w pozycji, a przedłużający się ostry ból może pośrednio zwiększyć napięcie macicy, co zwiększa zagrożenie przedwczesnym porodem..