Główny

Torticollis

Leki na reumatoidalne zapalenie stawów stawów rąk i stóp. Tablety nowej generacji

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) może powodować deformację i dysfunkcję stawów. Bez określonej terapii lekowej choroba znacznie obniża jakość życia pacjenta..

Pojęcie zachowawczego leczenia zapalenia stawów

Reumatoidalne zapalenie stawów to ogólnoustrojowe zaburzenie tkanki łącznej, które atakuje małe stawy kończyn. Jest to przewlekła, postępująca choroba, która wymaga długotrwałego i systematycznego leczenia..

Leczenie zachowawcze to niechirurgiczne leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów.

Tego cel:

  • złagodzenie lub całkowite złagodzenie bólu;
  • redukcja zapalenia błony maziowej;
  • zapobiegać niszczeniu i deformacji stawów;
  • zmniejszają ryzyko uszkodzenia narządów wewnętrznych i rozwoju ankylozy (unieruchomienie stawów).

Najlepsze leki do leczenia stawów

W całej historii medycyny wynaleziono kilkaset leków do leczenia chorób ogólnoustrojowych. Wszystkie są podzielone na grupy.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne mają działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne. Poprawiają samopoczucie pacjenta, ale nie hamują postępu choroby. Ich mechanizm działania jest związany z blokowaniem cyklooksygenazy.

To enzym odpowiedzialny za powstawanie prostaglandyn z kwasu arachidonowego, które wspomagają proces zapalny w organizmie..

NLPZ obejmują:

  • Diklofenak (Voltaren, Ortofen, Diclovit, Naklofen, Diclac).
  • Ibuprofen (Faspik, Mig, Nurofen).
  • Ketoprofen (Artrozilen, Artrum, Bystrumgel, Ketonal, OKI).
  • Naproxen (Motrin, Nalgezin, Teraliv 275).
  • Ketorolac (Dolak, Ketanov, Ketorol).
  • Indometacyna (Metindol Retard).
  • Nimesulid (Nise, Nimulid, Nimesil).
  • Piroxicam (Finalgel).
  • Meloksykam (Movalis, Movasin).
  • Deksketoprofen (Dexalgin, Dexonal).

Cytostatyki

Cytostatyki hamują wzrost i podział komórek w organizmie. Zostały opracowane do leczenia nowotworów złośliwych. Ale po pewnym czasie okazało się, że zapobiegają niszczeniu stawów, zwłaszcza tkanki chrzęstnej..

Przebieg terapii cytostatykami pozwala na osiągnięcie stabilnej remisji, zmniejszenie częstości zaostrzeń choroby. Lek na reumatoidalne zapalenie stawów z tej grupy zapobiega zaangażowaniu zdrowych tkanek w proces patologiczny.

Najczęściej metotreksat jest przepisywany z cytostatyków (Metortrit, Methodject). Łagodzi stany zapalne i ból. Na tle terapii metotreksatem znika obrzęk chorych stawów i zwiększa się ich ruchliwość. Mechanizm jego działania w RZS jest nadal nieznany..

Endoxan, Imuran, Sandimmun są również stosowane z cytostatyków w chorobach autoimmunologicznych..

Leki przeciwmalaryczne

Leki przeciwmalaryczne w RZS mają działanie immunosupresyjne. Tłumią powstawanie czynników reumatoidalnych. Leki te hamują aktywność proteaz i kolagenaz, które niszczą tkankę chrzęstną. Zatrzymują również proces zapalny..

Ta grupa obejmuje Delagil, Plaquenil. Efekt terapeutyczny leków przeciwmalarycznych obserwuje się po kilku miesiącach leczenia, ponieważ mają one efekt kumulacyjny.

Sulfonamidy

W leczeniu patologii autoimmunologicznej często przepisuje się sulfonamidy, przepisuje się je w młodzieńczym RZS, gdy NLPZ są nieskuteczne. Działają antybakteryjnie i przeciwzapalnie. Sulfasalazyna, Salazopyrin sprawdziły się dobrze.

Penicylaminy

Lek na reumatoidalne zapalenie stawów może nie być wystarczająco skuteczny. Następnie w połączeniu z nimi przepisywana jest penicylamina. Jest produkowany pod nazwami handlowymi Cuprenil, Distamin, Trovolol. Penicylamina hamuje proces zapalny, działa również na różne ogniwa układu odpornościowego.

Zmniejsza zawartość makroglobulin, które wspomagają patologiczny proces w organizmie. Penicylamina blokuje limfocyty T, hamuje chemotaksję granulocytów obojętnochłonnych, wydzielanie enzymów z lizosomów.

Leki biologiczne

Leki biologiczne to leki wytwarzane przy użyciu biotechnologii; selektywnie blokują one ważne ogniwa procesu zapalnego przy pomocy immunoglobulin, rozpuszczalnych receptorów cytokin i innych substancji biologicznie czynnych.

Leki biologiczne obejmują:

  • Abatacept. Zawierający ten aktywny składnik jest produkowany pod nazwą handlową Orencia. Działa na CD 28, 80 i 86.
  • Anakinra. Lek jest sprzedawany pod nazwą handlową Kinneret. Lek działa na interleukinę-1.
  • Rituximab. Jest zawarta w preparatach MabThera i Redditux jako substancja czynna. Leki te działają na CD 20 zlokalizowane na limfocytach B;
  • Infliksymab (Remicade, Flammegis), adalimumab (Humira, Dalibra), etanercept (Enbrel). Leki te działają na czynnik martwicy nowotworu (TNF-α).

W RZS mogą działać na jeden z następujących sposobów:

  • blokują komórki T, w wyniku czego reakcje łańcuchowe są przerywane, co prowadzi do początku procesu zapalnego;
  • tłumią komórki B, które są wytwarzane przez przeciwciała i znajdują się w organizmie pacjentów z zapaleniem stawów w dużych ilościach;
  • hamują białka biorące udział w rozwoju zapalenia stawów;
  • blokują czynnik martwicy nowotworu, który jest produkowany przez leukocyty i powoduje zapalenie stawów.

Leki biologiczne powstrzymują objawy choroby i niszczenie stawów. Leczenie nimi poprawia się dość szybko, czasem w ciągu kilku dni.

Leki hormonalne lub glikokortykosteroidy

Glukokortykoidy naśladują działanie hormonu hydrokortyzonu, który jest wytwarzany w ludzkim organizmie przez nadnercza. Działa na wiele układów organizmu, w tym na układ odpornościowy.

W przypadku choroby stosuje się następujące leki:

  • Prednizolon (prednizol);
  • Hydrokortyzon (Cortef, Solu-Cortef);
  • Diprospan;
  • Metipred, Depo-Medrol, Ivepred, Solu-Medrol, które zawierają metyloprednizolon jako składnik aktywny;
  • Celeston.

Leki hormonalne zmniejszają poziom prostaglandyn i zakłócają interakcję między komórkami B i T, które biorą udział w odpowiedzi immunologicznej. Silniej hamują stany zapalne w organizmie niż NLPZ..

Nienarkotyczne środki przeciwbólowe

W przypadku zaostrzenia RZS w celu złagodzenia samopoczucia pacjenta przepisuje się nienarkotyczne leki przeciwbólowe, niektóre z nich mają działanie przeciwzapalne.

Do grupy nienarkotycznych leków przeciwbólowych stosowanych w patologii autoimmunologicznej należą:

  • Kwas acetylosalicylowy (Aspiryna, Upsarin Oopsa, Taspir);
  • Paracetamol (Efferalgan, Panadol);
  • Analgin (Baralgin M).

Preparaty złota

Produkty ze złota są rzadko przepisywane. W leczeniu RZS dobrze sprawdziły się leki Aurotiomalat i Auranofin. Aktywne składniki tych leków zapobiegają wnikaniu makrofagów i leukocytów do ogniska zapalnego, hamują podział komórek. Złote preparaty na patologię autoimmunologiczną przeznaczone są do długotrwałej terapii.

Chondroprotectors

Chondroprotektory mogą być stosowane jako element kompleksowej terapii chorób układu mięśniowo-szkieletowego. W swoim składzie leki z tej grupy mogą zawierać glukozaminę i siarczan chondroityny.

Substancje te biorą udział w biosyntezie tkanki łącznej, zapobiegają niszczeniu chrząstki, w tym związanej z terapią HSC i NLPZ. Stymulują również regenerację tkanek. Nie należy ich przyjmować, jeśli jesteś uczulony na ich skład..

Leki nowej generacji

Leki nowej generacji są stosowane w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów. Leki te obejmują leki immunosupresyjne, które blokują produkcję przeciwciał biorących udział w odpowiedzi autoimmunologicznej. Przebieg terapii z nimi może trwać od 1 do 3 lat. Leki te kumulują się w organizmie, ich działanie utrzymuje się po zakończeniu ich leczenia..

Leki nowej generacji obejmują następujące leki:

  • Mabthera;
  • Arava;
  • Remicade.

Przegląd leków z Niemiec

Niemieckie leki są stosowane w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów:

  • Methodject. Jako główną substancję zawiera metotreksat. Dostępny w zastrzykach. Immunosupresant zapobiega uszkodzeniom tkanki chrzęstnej. Zastrzyki należy wykonywać raz w tygodniu, ale nie należy tego robić w tym samym czasie co NLPZ. Poprawa samopoczucia następuje po 1,5 miesiąca. terapię, a po sześciu miesiącach obserwuje się stały postęp. Lek ten zapobiega proliferacji łuszczki, patologicznej tkanki, która tworzy się podczas zapalenia błony maziowej. Lek Humira wzmacnia działanie terapeutyczne Methodject.
  • Humira. Niemiecki lek wytwarzany w zastrzykach podawanych podskórnie. Lek należy do selektywnych leków immunosupresyjnych. U większości pacjentów poprawę obserwuje się w ciągu 3 miesięcy. Jeśli po tym czasie objawy choroby nie słabną, należy zweryfikować przebieg terapii.

Witaminy z grupy B do kompleksowego leczenia zapalenia stawów

W przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów witaminy z grupy B są stosowane w ramach kompleksowej terapii:

  • pirydoksyna eliminuje obrzęki chorych stawów;
  • witamina B 5 bierze udział w biosyntezie hormonów steroidowych w nadnerczach, które mają działanie przeciwzapalne;
  • kwas foliowy zmniejsza niepożądane działanie metotreksatu;
  • cyjanokobalamina wspomaga produkcję mieliny (osłonki ochronnej nerwów), zapobiega rozwojowi zaburzeń na zakończeniach nerwowych.

Zasady przyjęć

Lek na reumatoidalne zapalenie stawów dobierany jest indywidualnie, w zależności od przeciwwskazań pacjenta do rozpoczęcia terapii, odpowiedzi organizmu na niego oraz jego tolerancji.

W przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów przepisuje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe. NLPZ są przepisywane w połączeniu z lekami podstawowymi, do których należą cytostatyki, sulfonamidy, penicylamina, leki przeciwmalaryczne. Podstawowe leki są przepisywane nie później niż 3 miesiące później. od początku leczenia dla wszystkich pacjentów z czynnym reumatoidalnym zapaleniem stawów, u których nie zastosowano NLPZ.

Jeśli po 2-3 miesiącach. leczenie środkami podstawowymi nie poprawia samopoczucia pacjenta, wówczas dodatkowo przepisuje się kortykosteroidy.

Leki hormonalne są przepisywane w przypadku ciężkich stanów zapalnych, gdy narządy wewnętrzne biorą udział w patologicznym procesie choroby autoimmunologicznej, a podstawowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne nie powodują poprawy. Dawkowanie HSC zwiększa się aż do uzyskania stabilnej remisji, a następnie jest stopniowo zmniejszane.

Gdy podstawowe środki nie przynoszą poprawy, stosuje się preparaty złota, które dobrze pomagają w początkowej fazie reumatoidalnego zapalenia stawów. Okazały się również dobre w postępie patologii, któremu towarzyszy silny ból stawów. Zwykle leki na bazie złota są przepisywane na seropozytywne reumatoidalne zapalenie stawów.

Spowalniają postęp patologii, zapobiegają niszczeniu tkanki chrzęstnej. Pozytywny efekt preparatów złota pojawia się po 2-3 miesiącach. po rozpoczęciu z nimi terapii. Maksymalny efekt z nich pojawi się dopiero po sześciu miesiącach lub roku od rozpoczęcia kuracji. Jeśli w ciągu 4 miesięcy. terapia nie wykazuje pozytywnej dynamiki, wówczas złoty lek należy zastąpić innymi lekami.

Przeciwwskazania i skutki uboczne

Leki na reumatoidalne zapalenie stawów mają przeciwwskazania i mogą wywoływać niepożądane reakcje. Dotyczy to przede wszystkim niesteroidowych leków przeciwzapalnych..

Przeciwwskazania do NLPZDziałania niepożądane ze strony NLPZ
  • wrzód żołądka;
  • historia krwawienia z przewodu pokarmowego;
  • dysfunkcja wątroby, nerek i serca;
  • podwyższone ciśnienie krwi;
  • nietolerancja na ich skład.
  • zakrzepica, zawał serca lub udar;
  • krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzód żołądkowo-jelitowy, niestrawność, nudności;
  • astma oskrzelowa aspirynowa;
  • fotodermit;
  • zawroty głowy, bóle głowy;
  • zespół nerczycowy, martwicze zapalenie brodawek, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek;
  • alergia.

Leki z tej grupy nie mogą być przepisywane pacjentom, którzy przeszli operację pomostowania tętnic wieńcowych.

Cytostatyki są przeciwwskazane w następujących patologiach:

  • alergia na ich skład;
  • stany niedoboru odporności, kacheksja;
  • zahamowanie hematopoezy szpiku kostnego, zmniejszenie liczby hemoglobiny, płytek krwi i leukocytów;
  • infekcje wirusowe;
  • kamienie w nerkach;
  • cukrzyca;
  • złośliwe nowotwory w pęcherzu;
  • wrzody przewodu pokarmowego;
  • dna;
  • upośledzona czynność nerek.

Nie należy ich podawać kobietom w pozycji i karmiącym piersią..

Mogą powodować następujące reakcje uboczne:

  • obniżenie zawartości wszystkich krwinek;
  • zapalenie jamy ustnej, wrzód trawienny;
  • krwawienie;
  • obniżona odporność, neoplazja, zaostrzenie przewlekłych patologii;
  • biegunka, wymioty, kacheksja, odmowa jedzenia, bóle żołądka, zastój żółci;
  • problemy ze snem;
  • migrena, drgawki;
  • ból pleców;
  • łysina;
  • naruszenie miesiączki i funkcji seksualnych u mężczyzn, niepłodność;
  • osteoporoza;
  • szybkie męczenie się, impotencja;
  • zapalenie pęcherza, zapalenie gruczołu krokowego, krwiomocz, pojawienie się białka w moczu, nefropatia;
  • zapalenie płuc;
  • zaburzenia sercowo-naczyniowe;
  • alergia;
  • gorączka, dreszcze.

Sulfonamidy nie są zalecane dla pacjentek poniżej 12 roku życia, są przeciwwskazane do 7. miesiąca ciąży oraz w okresie laktacji, a także w przypadku wystąpienia następujących patologii:

  • nadczynność tarczycy;
  • ciężka dysfunkcja nerek;
  • choroba porfiryn;
  • patologia krwi;
  • zapalenie nerek i nerczyca;
  • brak G-6-FG.

Podczas leczenia nimi mogą wystąpić następujące niepożądane reakcje:

  • bóle głowy, obojętność na to, co się dzieje, depresja, zawroty głowy, drżenie poszczególnych części ciała, surowicze zapalenie opon mózgowych, zapalenie nerwów obwodowych;
  • zmniejszenie liczby wszystkich komórek krwi;
  • nacieka w płucach;
  • nudności, wymioty, niestrawność, odmowa jedzenia, zapalenie żołądka, bóle brzucha, zapalenie języka, wątroby, błony śluzowej jamy ustnej, cholestaza, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy;
  • bóle stawów i mięśni;
  • alergia;
  • podwyższony poziom kreatyniny we krwi, zaburzenia czynności nerek, pojawienie się krwi w moczu, krystaluria.

Leków zawierających penicylaminę nie należy przyjmować w okresie ciąży i karmienia piersią, są one również przeciwwskazane w następujących patologiach:

  • alergia na skład leku;
  • przewlekła dysfunkcja nerek;
  • zmniejszenie liczby leukocytów;
  • naruszenie hematopoezy.

Leki te należy przyjmować ostrożnie w połączeniu z NLPZ i innymi lekami, które mogą powodować zahamowanie czynności szpiku kostnego.

Podczas leczenia tymi lekami mogą wystąpić następujące niepożądane reakcje:

  • alergia;
  • zmniejszenie liczby wszystkich komórek krwi;
  • pojawienie się białka w moczu, zapalenie kłębuszków nerkowych;
  • zapalenie jamy ustnej, niestrawność, brak apetytu, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, żółtaczka cholestatyczna, wrzody trawienne;
  • hałas w uszach;
  • gorączka;
  • lek rozszerzający oskrzela;
  • zapalenie nerwu wzrokowego;
  • Zespół Goodpasture;
  • słabe mięśnie;
  • pęcherzyca nieakantolityczna;
  • zespół podobny do tocznia.

Glikokortykoidy są przeciwwskazane 2 miesiące przed szczepieniem i 2 tygodnie po nim, w czasie ciąży oraz w przypadku następujących patologii:

  • cukrzyca;
  • ciężka otyłość;
  • posocznica;
  • naruszenie krzepnięcia krwi, częste krwawienie z nosa;
  • jaskra, patologia rogówki;
  • dysfunkcja nerek;
  • erozyjne i wrzodziejące zmiany przewodu pokarmowego;
  • podwyższone ciśnienie krwi, choroba zakrzepowo-zatorowa;
  • gruźlica, niedobór odporności, kiła, infekcje bakteryjne i grzybicze;
  • złamania;
  • interwencje chirurgiczne na stawach;
  • postępująca osteoporoza.

Glukokortykoidy mogą powodować następujące działania niepożądane:

  • alergia;
  • przybranie na wadze;
  • zaćma;
  • cukrzyca steroidowa;
  • spadek odporności, który spowoduje częste choroby zakaźne;
  • zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe;
  • opóźnienie rozwoju umysłowego i fizycznego dzieci;
  • naruszenie metabolizmu białek i minerałów i innych.

Lekarz powinien wybrać leki na reumatoidalne zapalenie stawów, ponieważ każdy z tych leków może wywoływać poważne działania niepożądane.

Projekt artykułu: Włodzimierz Wielki

Film o lekach na reumatoidalne zapalenie stawów

Leki nowej generacji na reumatoidalne zapalenie stawów:

Jakie leki mogą wyleczyć zapalenie stawów: główne grupy leków, taktyka leczenia

Wiodącymi objawami prawie wszystkich postaci zapalenia stawów są ból, poranna sztywność ruchów, obrzęk tkanek miękkich w okolicy zajętych stawów. Aby wyeliminować te kliniczne objawy patologii zapalnej, stosuje się leki z różnych grup klinicznych i farmakologicznych. Są to niesteroidowe leki przeciwzapalne, glikokortykosteroidy, leki przeciwbólowe, zwiotczające mięśnie. Aby zmniejszyć nasilenie łagodnego bólu, możesz użyć środków do użytku zewnętrznego: maści, żeli, balsamów. A pozbycie się intensywnych bolesnych wrażeń pozwoli na przyjmowanie tabletek lub wprowadzenie roztworów do iniekcji.

Ale głównym zadaniem medycznym jest zidentyfikowanie przyczyny rozwoju zapalenia stawów i jego eliminacja. Ponieważ istnieje kilka rodzajów patologii, w ich terapii stosuje się różne leki..

Leki ogólnoustrojowe

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na ból stawów”. Przeczytaj więcej.

Objawowe leczenie dny moczanowej, reumatoidalnego zapalenia stawów nie powoduje żadnej zasadniczej różnicy. Leki są stosowane w postaci tabletek, kapsułek, pigułek łagodzących stany zapalne, łagodzących ból. Ale leki na zapalenie stawów, mające na celu wyeliminowanie przyczyny ich rozwoju, różnią się znacznie. W przypadku dny moczanowej pacjent długo przyjmuje tabletki, aby przyspieszyć wydalanie soli kwasu moczowego z organizmu. Terapia chorób reumatoidalnych ma na celu korygowanie odpowiedzi immunologicznej, zapobieganie atakom na własne komórki. Leczenie zapalenia stawów tabletkami odbywa się w porozumieniu z lekarzem, pod jego nadzorem.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

To grupa leków wykazujących działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, przeciwzapalne, przeciwwysiękowe. Jeśli pacjent nie ma przeciwwskazań, NLPZ zawsze stają się lekami pierwszego wyboru w leczeniu każdego rodzaju zapalenia stawów. Termin „niesteroidowy” wskazuje na brak składników hormonalnych w lekach, a tym samym na wyraźne skutki uboczne.

Wcześniej do łagodzenia stanu zapalnego stosowano tylko nieselektywne NLPZ, które hamują cyklooksygenazę typu 1 i 2. Te leki stosowane w leczeniu zapalenia stawów obejmują leki zawierające następujące substancje czynne:

  • kwas acetylosalicylowy;
  • ibuprofen;
  • diklofenak;
  • ketoprofen;
  • indometacyna.

Po zażyciu leków z tej grupy w przewodzie pokarmowym zwiększa się wydzielanie żrącego kwasu solnego przez gruczoły śluzowe. Kilka dekad później zsyntetyzowano NLPZ, które blokują tylko cyklooksygenazę typu 2 - nimesulid, meloksykam, celekoksyb, etorykoksyb. Leki te są bezpieczniejsze, nie mają szkodliwego wpływu na przewód pokarmowy, wątrobę, struktury nerek.

Glikokortykosteroidy

Leki hormonalne są zwykle przepisywane pacjentom z nieskutecznymi NLPZ w celu złagodzenia ciężkiego aseptycznego zapalenia lub wyeliminowania ostrego bólu. Tylko w rzadkich przypadkach pacjentom zaleca się przyjmowanie tabletek doustnych lub pigułek. Domięśniowe podawanie roztworów do wstrzykiwań jest praktykowane nie dłużej niż trzy dni. Ale znacznie częściej blokady lekowe glikokortykosteroidów są wykonywane w połączeniu ze środkami znieczulającymi Lidokaina lub nowokaina - okołostawowa, dostawowa, okołostawowa. Najwyższa skuteczność przeciwzapalna, przeciwbólowa jest charakterystyczna dla takich leków na artrozę i zapalenie stawów:

  • Prednizolon;
  • Diprospan;
  • Kenalog;
  • Hydrokortyzon;
  • Metyloprednizolon;
  • Triamcynolon;
  • Betametazon;
  • Deksametazon.

Glikokortykosteroidy mają szeroki zakres przeciwwskazań. Nie stosuje się ich w leczeniu zapalenia stawów w okresie ciąży, laktacji, w dzieciństwie ze względu na wyraźne ogólnoustrojowe skutki uboczne. Środki hormonalne zwiększają ciśnienie krwi, rozrzedzają tkankę kostną i niszczą wątrobę, nerki oraz błonę śluzową żołądka lub jelit. Ale czasami nie mogą obejść się bez ich użycia - na przykład, gdy pacjent cierpi na silny ból stawów.

Środki zwiotczające mięśnie

Leki zwiotczające mięśnie to roztwory do wstrzykiwań lub tabletki na zapalenie stawów, które blokują receptory H-cholinergiczne w synapsach. Prowadzi to do przerwania dostarczania impulsów nerwowych do mięśni szkieletowych. W przypadku zapalenia stawów czasami rozwija się najsilniejszy proces zapalny, któremu towarzyszy nagromadzenie wysięku. Powstały obrzęk naciska nie tylko na naczynia krwionośne, ale także na wrażliwe zakończenia nerwowe, wywołując ostre bóle, które nasilają się przy zgięciu lub wyprostowaniu stawu.

Skurcz mięśni staje się rodzajem reakcji ochronnej - organizm poprzez ograniczenie ruchomości stara się wyeliminować bolesne odczucia. Ale mięśnie spazmatyczne dodatkowo szczypią korzenie nerwowe, zwiększając ból. Aby przerwać to błędne koło, lekarze włączają do schematów leczenia środki zwiotczające mięśnie:

  • Midocalm;
  • Sirdalud;
  • Baklosan;
  • Tolperyzon.

Podanie doustne lub domięśniowe prowadzi do ustania skurczów mięśni. Mięśnie szkieletowe rozluźniają się, skurcze znikają, a wraz z nimi bóle. Leki zwiotczające mięśnie mają również wiele przeciwwskazań, a niektóre są znane z bardzo specyficznych skutków ubocznych. Na przykład przyjmowanie Baklosanu (baklofenu) przez ponad tydzień może powodować uzależnienie psychiczne i fizyczne..

Chondroprotectors

To jedyna kliniczna i farmakologiczna grupa leków na artrozy i zapalenie stawów, która może stymulować odbudowę chrząstki szklistej. To właśnie te struktury stawowe są najszybciej niszczone pod wpływem procesu destrukcyjno-zwyrodnieniowego lub zapalnego. A ponieważ chrząstka służy jako rodzaj amortyzatora podczas przemieszczania powierzchni kości, obraz kliniczny szybko zostaje uzupełniony objawami zapalenia stawów lub artrozy. Pacjenci skarżą się na ból, kliknięcia przy zginaniu lub prostowaniu stawu, ograniczenie ruchomości. Za pomocą kursu przyjmowania chondroprotektorów można odwrócić proces niszczenia tkanek chrzęstnych. Leki te mają złożony wpływ na problem:

  • stymulują biosyntezę glukozaminoglikanów, przyspieszają produkcję proteoglikanów, kolagenu, kwasu hialuronowego w organizmie;
  • zmniejszają aktywność enzymów niszczących chrząstki, kości i tkanki miękkie, więzadła i ścięgna.

Terapia chondroprotekcyjna trwa od kilku miesięcy do 1-2 lat. Dobór leków według ilości składników jest niewłaściwy - należy to powierzyć swojemu lekarzowi. Najczęściej polecają pacjentom chondroprotektory z glukozaminą i (lub) chondroityną. Zdolność regeneracyjna tych substancji potwierdzają badania kliniczne..

Po kilku tygodniach przyjmowania chondroprotektorów pacjenci zauważają zmniejszenie nasilenia bólu i porannego obrzęku stawów. Wynika to ze zdolności chondroityny i glukozaminy do gromadzenia się w strukturach stawowych, a po osiągnięciu określonego stężenia wykazują działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne..

Grupa chondroprotektorówNazwa lekówWłaściwości farmakologiczne i działanie terapeutyczne leków
Pochodne kwasu chondroitynysiarkowegoStructum, Chondroxide, MucosatŁagodzenie procesów destrukcyjnych i zwyrodnieniowych, stymulacja własnej produkcji chondrocytów, zmniejszenie nasilenia bólu
Pochodne glukozaminoglikanówDona, glukozamina, ArtiflexDziała przeciwzapalnie i przeciwbólowo, przyspiesza produkcję chondrocytów i mazi stawowej - głównego źródła składników odżywczych dla chrząstki
Wyciągi z chrząstki ryb i zwierzątAlflutop, RumalonZwiększenie zawartości proteoglikanów w strukturach stawowych, które działają troficznie, zwiększają elastyczność i elastyczność tkanek chrzęstnych
Preparaty ze składnikami ziołowymiPiaskledinRegulacja procesów metabolicznych, likwidacja porannych obrzęków stawów i sztywności ruchów. Wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe

Leki przeciwbakteryjne

Często lekarze włączają do programów terapeutycznych środki przeciwbakteryjne i / lub leki na zapalenie stawów. Dzieje się tak, gdy zdiagnozowana jest patologia zakaźna lub gdy choroba podstawowa jest powikłana zakaźnym zapaleniem błony maziowej lub zapaleniem kaletki. Przed przepisaniem antybiotyków przeprowadza się badania w celu ustalenia gatunków drobnoustrojów chorobotwórczych i ich wrażliwości na leki.

Reumatolodzy, nie czekając na wyniki, z podejrzeniem zakaźnego zapalenia stawów, mogą natychmiast przepisać pacjentom leki o szerokim spektrum skutków:

  • makrolidy;
  • cefalosporyny;
  • półsyntetyczne penicyliny, w tym chronione kwasem klawulanowym.

Nawet „zaniedbane” problemy ze stawami można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

Przebieg przyjmowania antybiotyków prowadzi do złagodzenia procesu zakaźnego i zapalnego z powodu zniszczenia patogennych bakterii. Jeśli zapalenie stawów jest wywoływane przez rozwiniętą infekcję jelitową, układu oddechowego i układu moczowo-płciowego, wymagane jest dodatkowe spożycie określonych leków, na przykład metronidazolu.

Witaminy z grupy B.

Niemal zawsze schematy leczenia uzupełniane są lekami na zapalenie stawów i artrozy, zawierającymi kompleks witamin z grupy B - cyjanokobalaminę, kwas foliowy, pirydoksynę, tiaminę, a czasem ryboflawinę. Leki te mają na celu poprawę unerwienia w tkankach dotkniętych procesami niszczącymi lub zapalnymi. Witaminy z grupy B są zawarte w następujących lekach:

  • Vinavit;
  • Milgamma;
  • Vitagamma;
  • Kombilipen;
  • Pentovit;
  • Neurobion;
  • Vitaxon;
  • Komplementy B;
  • Trigamma.

Stosowanie leków wpływa pozytywnie na procesy metaboliczne, przyspiesza metabolizm i regenerację uszkodzonych zakończeń nerwowych poprzez odbudowę ich osłonek mielinowych oraz zwiększenie produkcji kwasu foliowego w komórkach nerwowych. Czas trwania kursu terapeutycznego wynosi od 10 dni do kilku dni. Najpierw roztwory witamin podaje się pozajelitowo, a następnie efekt kliniczny ustala się za pomocą tabletek lub drażetek. Reumatolodzy i ortopedzi przepisują witaminy z grupy B pacjentom z częstymi skurczami mięśni, zapaleniem stawów lub artrozą, powikłanymi zapaleniem nerwu i nerwobólami.

Preparaty do użytku zewnętrznego

Leki na zapalenie stawów i artrozę w postaci maści, żeli, kremów, balsamów są stosowane w celu złagodzenia słabego procesu zapalnego, wyeliminowania niewyrażonego bólu. Ich stosowanie jest wskazane na etapie remisji, gdy podczas gwałtownej zmiany pogody lub wysiłku fizycznego odczuwany jest dyskomfort w stawach. Ale czasami lekarze przepisują maści na nawroty w celu zmniejszenia dawki leków ogólnoustrojowych. Pozwala to zmniejszyć obciążenie farmakologiczne organizmu pacjenta, przyjmując dużą liczbę leków..

Maści z niesteroidowymi składnikami przeciwzapalnymi łagodzą stany zapalne, sprzyjają resorpcji obrzęku, który uciska korzenie nerwowe i naczynia krwionośne. Podczas nawrotów leki te na zapalenie stawów i artrozy obniżają miejscową temperaturę, łagodzą ból i uczucie pieczenia. Najczęściej schematy leczenia obejmują środki zewnętrzne z następującymi składnikami:

  • ketoprofen - Artrosilene, Ketonal, Febrofid, Fastum, Bystrum;
  • nimesulid - Nise, Nimulid, Nemulex;
  • diklofenak - Ortofen, Diklak, Diclofenac, Voltaren, Diclogen, Diklovit;
  • ibuprofen - Nurofen, Dolgit.

Efekt terapeutyczny po nałożeniu maści lub żeli na obszar zapalenia pojawia się w ciągu kilku minut i utrzymuje się 6-12 godzin.

Łączny

Połączone produkty obejmują maść Dolobene, której skład czynny jest reprezentowany przez dimetylosulfotlenek, heparynę sodową, dekspantenol. Preparat zawiera niewiele składników tłuszczowych, dzięki czemu jest szybko wchłaniany przez naskórek. Dolobene jest przepisywany pacjentom z przewlekłymi patologiami stawów powikłanymi chorobami naczyń krwionośnych - niewydolnością żylną, zakrzepowym zapaleniem żył. Wskazane jest stosowanie go, jeśli naczynia włosowate są uszkodzone przez obrzęk zapalny podczas zaostrzenia zapalenia stawów lub artrozy.

Do tych celów stosuje się również Indovazin - środek skojarzony z NLPZ indometacyną i venotoniczną trokserutyną.

Ogrzewanie

Głównymi przedstawicielami klinicznej i farmakologicznej grupy czynników zewnętrznych o działaniu rozgrzewającym są Kapsikam, Viprosal, Apizartron, Nayatox, Finalgon. Ich składnikami aktywnymi są substancje pochodzenia syntetycznego i naturalnego: jad węża lub pszczoły, ekstrakt z papryki, kamfora, terpentyna balsamiczna, olejki eteryczne.

W kontakcie ze skórą podrażniają receptory tkanki podskórnej, stymulując przepływ krwi. Układ nerwowy otrzymuje 2 grupy impulsów - z naskórka i stawów, ale intensywność pierwszej jest znacznie wyższa. Pacjent odczuwa ciepło tylko wtedy, gdy jest odwrócony od bólu kolana, biodra lub kostki.

Homeopatyczny

Maści homeopatyczne zawierają związki chemiczne i fitoekstrakty w minimalnych dawkach. Zasada działania tych leków polega na stopniowym „oswajaniu” organizmu z objawami zapalenia stawów i artrozy. Z biegiem czasu nie ma reakcji na ich wygląd. Najbardziej znane maści homeopatyczne stosowane w leczeniu wszystkich schorzeń stawowych to Traumeel S, Target T.

Kilka lat temu homeopatia została uznana w naszym kraju za pseudonaukę. Przedstawiciele oficjalnej medycyny wyjaśniają terapeutyczne działanie takich leków autohipnozą i wiarą pacjenta w ich działanie terapeutyczne..

Chondroprotectors

W asortymencie aptecznym jest sporo maści z chondroprotektorami (Chondroxide, Teraflex). Ale jest dużo biologicznie aktywnych dodatków - Sophia, tłuszcz rekina, Artrocin, balsamy Dikul, Diclosan, Artro-Active z niebieskiej linii. Oprócz glukozaminy i chondroityny mogą zawierać kolagen, żelatynę, kwas hialuronowy, naturalny stymulator regeneracji chrząstki, ekstrakt z boswelii.

Niezależnie od tego, czy maść jest lekiem, czy bioaktywnym suplementem, doświadczeni lekarze wolą nie włączać ich do schematów terapeutycznych. Głównym powodem jest brak dowodów na ich skuteczność kliniczną. Chondroprotektory najlepiej przyjmować w postaci tabletek na zapalenie stawów lub stosując roztwory do wstrzykiwań, na przykład Don, Alflutop, Hondrolon.

Stosowanie jakichkolwiek leków należy uzgodnić z lekarzem. Reumatolog, ortopeda lub kręgowiec opracuje schemat leczenia, obliczy dawki dzienne i pojedyncze oraz określi czas trwania przyjmowania wszystkich leków.

Podobne artykuły

Jak zapomnieć o bólu stawów?

  • Bóle stawów ograniczają Twoje ruchy i satysfakcjonujące życie...
  • Martwisz się o dyskomfort, chrupanie i systematyczny ból...
  • Być może wypróbowałeś kilka leków, kremów i maści...
  • Ale sądząc po tym, że czytasz te wersety, niewiele ci pomogły...

Ale ortopeda Valentin Dikul twierdzi, że istnieje naprawdę skuteczny środek na ból stawów! Czytaj więcej >>>

Wybór leku do leczenia zapalenia stawu

Choroba zapalna stawów może być spowodowana nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną organizmu, czynnikami genetycznymi, przebytym urazem, infekcją chorobotwórczą, która przeniknęła przez skórę, drogi oddechowe i moczowo-płciowe. Tak szeroki wachlarz przyczyn zapalenia stawów pociąga za sobą również różnorodne leczenie lekami, fizjoterapię i rehabilitacyjne ćwiczenia terapeutyczne. Leczenie w każdym przypadku odbywa się indywidualnie, biorąc pod uwagę stopień zaawansowania choroby, nasilenie objawów klinicznych, wiek pacjenta. W tym artykule rozważymy główne leki stosowane w leczeniu zapalenia stawów..

Leki na zapalenie stawów

Schemat leczenia pourazowego lub zakaźnego zapalenia stawów jest ogólnie jasny - są to:

  • chirurgiczne usunięcie skutków urazu
  • wymiana protezy, która stała się źródłem zapalenia
  • terapia antyseptyczna i przeciwbakteryjna

Złożoność leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów polega na tym, że w tej chorobie, oprócz konieczności zwalczania procesu zapalnego, konieczna staje się regulacja reaktywności immunologicznej za pomocą podstawowych leków

W związku z tym reumatoidalne zapalenie stawów należy leczyć lekami pierwszego, drugiego i trzeciego rzutu, a leczenie jest opóźnione o długi czas:

  • Leki pierwszego rzutu to niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) + leki podstawowe
  • Leki drugiej linii obejmują kortykosteroidy
  • Po trzecie - leki immunosupresyjne, które stosuje się, jeśli poprzednie leczenie było nieskuteczne, a choroba postępuje zbyt szybko

Leki pierwszego rzutu na zapalenie stawów

NLPZ na zapalenie stawów

Leki przeciwzapalne są obecnie produkowane w dużych ilościach przez nasze farmaceutyki.

Działanie NLPZ opiera się na hamowaniu cyklooksygenazy, która odpowiada za syntezę uczestników procesów zapalnych - prostaglandyn

NLPZ to tradycyjne inhibitory COX-1, które były przyjmowane przez długi czas, a nowe, związane z inhibitorami COX-2, są przeznaczone do dłuższego stosowania i mają mniej skutków ubocznych.

NLPZ są produkowane w postaci:

  • ampułki do odbioru I / M i I / V
  • konwencjonalne tabletki i tabletki opóźniające do podawania doustnego
  • maści, kremy i żele do użytku zewnętrznego

Przed użyciem koniecznie przeczytaj instrukcję, która powinna wskazywać:

  • Zawartość głównego leku w jednej jednostce produktu
  • Analogi tego produktu leczniczego
  • Dawkowanie leku na kilogram masy ciała
  • Sposób i częstotliwość odbioru
Przykłady inhibitorów COX-1

Wśród NLPZ pierwszego rzutu znane są następujące leki:

Aspiryna (kwas acetylosalicylowy) -

  • prosty i znany środek przeciwgorączkowy o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym
  • innym działaniem jest zahamowanie agregacji płytek krwi (innymi słowy rozrzedzenie krwi)
  • aspiryna nie jest zalecana w leczeniu młodzieńczego zapalenia stawów, ze względu na zagrożenie zespołem Reye'a

Diklofenak (Voltaren, Ortofen) to tradycyjny i niedrogi NLPZ o dobrych właściwościach przeciwzapalnych i przeciwbólowych oraz łagodnych właściwościach przeciwgorączkowych.

  • Szeroko stosowany w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów
  • łagodzi poranne bóle i sztywność
  • zmniejsza obrzęki
  • ma działanie odczulające, czyli łagodzące napięcie, zwiększoną wrażliwość i efekt lęku

Ibuprofen (brufen, markofen, burana) to pochodna kwasu fenylopropionowego należąca do inhibitorów COX-1 z NLPZ

Indometacyna (indomin, indoben, metindol):

  • Ten NLPZ ma również dobre właściwości przeciwbólowe, odczulające, przeciwgorączkowe.
  • stosowany w łagodzeniu objawów sztywności i bólu stawów

Oprócz tych środków są szeroko stosowane w leczeniu zapalenia stawów:

  • Ketoprofen (ketonal, fastum, profenide)
  • Naproxen (Pronaxen, Naprosyn, Apranax)
  • Piroxicam (remoxicam, movon)
Skutki uboczne NLPZ

Wszystkie powyższe NLPZ mają szereg skutków ubocznych, które uniemożliwiają ich długotrwałe stosowanie:

  • Wrzody, erozja, krwawienie z przewodu pokarmowego
  • Nudności i ból w nadbrzuszu
  • Zaburzenia żołądkowo-jelitowe
  • Uszkodzenie wątroby
  • Zawroty głowy, bezsenność
  • Zaburzenia wzroku, słuchu i inne powikłania
Inhibitory COX-2

Inhibitory COX-2 obejmują następujące NLPZ:

  • Meloksykam (Movalis)
  • Nimesil (nimesulid)
  • Arthrosan
  • Amelotex
  • B-ksikam
  • Celecoxib

Leki te mogą być stosowane przez długi czas, gdyż mają mniej powikłań, jednak opinia reumatologów o skuteczności tych leków w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów jest niejednoznaczna. Nie wolno nam zapominać, że wszystkie NLPZ (inhibitory COX-1 i COX-2) wpływają tylko na objawy, ale nie na samą naturę choroby. Dlatego zaleca się ich stosowanie w połączeniu z funduszami podstawowymi.

Fundusze podstawowe

Podstawowe leki obejmują następujące podstawowe leki:

  • Pochodne aminochinoliny (chloraquine, delagin, plaquenil):
    • Działają na błony komórkowe i dobrze przenikają przez ściany naczyń krwionośnych
    • Stosuje się je przy zapaleniu stawów i trzewi, szczególnie nasilonym przez posocznicę i uszkodzenie nerek
    • Odbiór długoterminowy:
      • jedna tabletka dziennie przez pierwsze dwa lata
      • potem jeden po drugim co drugi dzień
    • Skutki uboczne - w rzadkich przypadkach:
      • łagodna leukopenia
      • dermatozy
      • odchudzanie
      • siwienie włosów
      • zaburzenia widzenia: keratopatia, retinopatia, zanik nerwu wzrokowego
    • W celu zapobiegania skutkom ubocznym zaleca się:
      • Przerwy w przyjmowaniu leku od jednego do dwóch miesięcy w roku
      • Systematyczna obserwacja przez okulistę
    • Leki chinolinowe są przeciwwskazane:
      • z zapaleniem wątroby
      • psychoza
      • zmiany zwyrodnieniowe siatkówki lub rogówki
  • Metotreksat
    • Metotreksat jest obecnie najczęściej stosowany w leczeniu aktywnych postaci reumatoidalnego zapalenia stawów.

    • Podawane co tydzień, doustnie, począwszy od 7,5 mg do 25 mg:
      • co dwa do czterech tygodni dawkę zwiększa się o 2,5 mg
      • dawka tygodniowa jest podzielona na trzy do czterech dawek w odstępie 12 godzin i przyjmowana przez dwa kolejne dni
    • W przypadku nietolerancji ze strony przewodu pokarmowego lek podaje się pozajelitowo, raz na tydzień
    • Dobrze jest łączyć metotreksat z kwasem foliowym, przyjmowane codziennie w dawce 1-5 mg dziennie
  • Leflunomid
    • Leflunomid jest lekiem z wyboru, skutecznym we wczesnych stadiach czynnego reumatoidalnego zapalenia stawów
    • Można go również przepisać w przypadku przeciwwskazań do stosowania metotreksatu
    • Początek wstrząsu przyjmuje się przez trzy dni w dawce 100 mg / dzień, kolejne spożycie wynosi 20 mg dziennie
    • Lek jest przeciwwskazany u pacjentów w podeszłym wieku oraz w chorobach wątroby
    • To dość drogi lek.
  • Sulfasalazyna - podstawowy lek stosowany w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów o niskiej i umiarkowanej aktywności

    • Odbiór zaczyna się od jednego grama dziennie ze wzrostem o 0,5 g każdego dnia
    • Maksymalna dawka to 2 g dziennie
    • Początek efektu klinicznego - po 8-12 tygodniach
  • D-penicylamina to długo działający kumulatywny lek:
    • Przyjmuje się od 150 do 1000 mg dziennie
    • Dobrze łączy się z NLPZ
    • Maksymalny efekt osiąga się po sześciu miesiącach
    • Możliwość wystąpienia działań niepożądanych wymaga przyjmowania pod stałą kontrolą lekarską
  • Kryzoterapia (leczenie solami złota) jest uważana za bardzo skuteczną metodę wywoływania długotrwałej remisji RZS
    • Nie używany w Rosji
    • Stosowane są następujące leki:
      • Chrysanol, auropan, myocrisin, tauredon
    • Krynazol jest stosowany pozajelitowo:
      • Jedno wstrzyknięcie tygodniowo od 17 do 51 mg domięśniowo
      • Leczenie trwa od półtora do dwóch lat
      • Wystarczy półtora grama metalicznego złota
    • Auropan przyjmuje się w postaci tabletek od 6 do 9 mg dziennie
    • Połączenie z lekami immunosupresyjnymi i pochodnymi pirazolonu jest niepożądane
    • Preparaty ze złotem dobrze działają z kortykosteroidami
    • W przypadku ogólnoustrojowego zapalenia stawów rzadko stosuje się terapię kryzysową, ponieważ sama w sobie powoduje dużą liczbę powikłań:
      • Złote zapalenie skóry
      • Wrzodziejące zapalenie jamy ustnej
      • Nefropatia
      • Trombocytopenia
      • Białkomocz
    • Kryzysoterapia nie jest zalecana w przypadku młodzieńczego zapalenia stawów

Leki drugiej linii

Jeśli leki pierwszego rzutu były nieskuteczne, a reumatoidalne zapalenie stawów nie ustąpiło, to uciekają się do silniejszych leków z grupy leków glukokortykoidowych - GCS. Skuteczność tych leków tłumaczy się nie tylko ich właściwościami przeciwzapalnymi, ale także częściowym działaniem immunosupresyjnym.

Leczenie GCS odbywa się zarówno lokalnie, jak i ogólnoustrojowo:

  • W przypadku reumatoidalnego zapalenia błony maziowej wstrzyknięcia biologicznie aktywnego GCS - hydrokortyzonu są wstrzykiwane do stawu na pięć do siedmiu dni:
    • 10 do 25 mg - w małych stawach
    • 25 do 50 mg - średnio
    • 50 do 125 mg - duże
      Działanie kortyzolu wzmacnia jednoczesne wprowadzenie do stawu środka immunosupresyjnego: np. Cyklofosfamidu - od 100 do 200 mg
  • Długodziałające GKS stosowane są w leczeniu systemowym:
    • Kenalog
    • Aristocort
    • Depo-medrol itp..
      Leki te wydłużają odstępy między cyklami wstrzyknięć dostawowych.
  • Syntetyczny GCS jest przepisywany w celu przyspieszenia przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów:
    • Zwykle prednizon przyjmuje się w dziennej dawce 10-15 mg przez trzy do czterech tygodni
  • Metyloprednizolon i deksametozon są przepisywane w ciężkich przypadkach układowego RZS, którym towarzyszą:
    • Niedokrwistość hemolityczna
    • Wysiękowe zapalenie surowicze
    • Zapalenie naczyń
    • Gorączka

Efekt podczas przyjmowania GCS pojawia się bardzo szybko, ale równie szybko, po anulowaniu GCS, znika

Z wielką ostrożnością przepisuje się kortykosteroidy dzieciom i młodzieży, a także osobom starszym:

  • W przypadku osób starszych dawka nie powinna przekraczać 20 mg / dobę

Leki trzeciej linii

Leki trzeciej linii obejmują cytostatyki - leki agresywne i szkodliwe.

W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów rzadko stosuje się podobny schemat:

  • gdy choroba nie jest leczona żadnymi lekami pierwszego lub drugiego rzutu
  • z szybkim przebiegiem RZS i złym rokowaniem

Cytostatyki obejmują:

  • Cyklofosfamid
  • Cyklosporyna
  • Azatiopryna
  • Leykeran
  • Chlorbutyna

Terapia lekami cytostatycznymi prowadzona jest w warunkach szpitalnych, przy stałej kontroli klinicznej i laboratoryjnej:

  • Monitorowany jest stan nerek, wątroby, serca
  • Określono poziomy leukocytów i płytek krwi we krwi

Terapię łączy się z przyjmowaniem immunomodulatorów, na przykład lewamizolu.

Nowoczesne produkty biologiczne

Terapia biologiczna oparta na inżynierii genetycznej (GIBT) w leczeniu zapalenia stawów jest lekiem celowanym, który przy minimalnych konsekwencjach może selektywnie niszczyć docelowe cząsteczki odpowiedzialne za autoimmunologiczne procesy zapalne

Rozpoznawane są te komórki:

  • Czynnik martwicy nowotworu TNF-α
  • Limfocyty B.
  • Interleukina-1
  • Białka do aktywacji i przeżycia komórek T:
    • CD 80, CD 86, CD 28

Przykładami takich leków monoklonalnych są odpowiednio:

  • Infliksymab
  • Tocilizumab (Actemra), rytuksymab
  • Ananikra
  • Abatacept

Te leki biologiczne są stosowane w połączeniu:

  • Infliksymab jest stosowany w skojarzeniu z metotreksatem
  • Rituximab - z metyloprednizolonem

HIBT to bardzo skuteczna metoda leczenia RZS, ale nie pozbawiona wad. Obejmują one:

  • Częściowy spadek odporności przeciwko procesom infekcyjnym i nowotworowym
  • Możliwość wystąpienia alergii na białka i zespołu autoimmunologicznego
  • Wysoki koszt leczenia

Etapy leczenia i dobór leków

Leczenie farmakologiczne zapalenia stawów trwa długo i zwykle dzieli się na trzy etapy:

  • Terapia szpitalna
  • Pacjent dochodzący
  • Rehabilitacja domowa i uzdrowiskowa

Dobór leków, a także ich kombinacje na każdym etapie, wybiera reumatolog.

Niezależny wybór leków w leczeniu tak złożonej choroby jest całkowicie niedopuszczalny..

Wideo: Leczenie zapalenia stawów lekami homeopatycznymi

Nowoczesna terapia lekowa reumatoidalnego zapalenia stawów

Reumatoidalne zapalenie stawów to choroba, na którą od dziesięcioleci zwracają uwagę reumatolodzy na całym świecie. Wynika to z wielkiego medycznego i społecznego znaczenia tej choroby. Jego rozpowszechnienie sięga

Reumatoidalne zapalenie stawów to choroba, na którą od dziesięcioleci zwracają uwagę reumatolodzy na całym świecie. Wynika to z wielkiego medycznego i społecznego znaczenia tej choroby. Jego rozpowszechnienie sięga 0,5–2% ogółu ludności w krajach uprzemysłowionych [1, 2]. U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów obserwuje się skrócenie oczekiwanej długości życia w porównaniu z populacją ogólną o 3–7 lat [3]. Trudno przecenić kolosalne szkody wyrządzone społeczeństwu przez tę chorobę z powodu wczesnej niepełnosprawności pacjentów, która w przypadku braku w odpowiednim czasie aktywnej terapii może wystąpić w ciągu pierwszych 5 lat od wystąpienia choroby..

Reumatoidalne zapalenie stawów jest przewlekłą chorobą zapalną o nieznanej etiologii, która charakteryzuje się uszkodzeniem obwodowych stawów maziowych i tkanek okołostawowych, czemu towarzyszą zaburzenia autoimmunologiczne i może prowadzić do zniszczenia chrząstki stawowej i kości oraz ogólnoustrojowych zmian zapalnych.

Patogeneza choroby jest bardzo złożona i w dużej mierze niedostatecznie zbadana. Mimo to do tej pory dobrze znane są kluczowe punkty w rozwoju zapalenia reumatoidalnego, które determinują główne metody terapeutycznego działania na nie (ryc. 1). Rozwój przewlekłego zapalenia w tym przypadku wiąże się z aktywacją i proliferacją immunokompetentnych komórek (makrofagów, limfocytów T i B), czemu towarzyszy uwalnianie mediatorów komórkowych - cytokin, czynników wzrostu, cząsteczek adhezyjnych, a także syntezę autoprzeciwciał (np. Przeciwciał przeciwko cytrulinie) i tworzenie kompleksy immunologiczne (czynniki reumatoidalne). Procesy te prowadzą do powstania nowych naczyń włosowatych (angiogenezy) i proliferacji tkanki łącznej w błonie maziowej, do aktywacji cyklooksygenazy-2 (COX-2) ze wzrostem syntezy prostaglandyn i rozwojem reakcji zapalnej, do uwolnienia enzymów proteolitycznych, aktywacji osteoklastów, aw konsekwencji - do zniszczenia normalnych tkanek stawowych i wystąpienia deformacji.

Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów

  • terapia lekowa;
  • nielekowe metody terapii;
  • leczenie ortopedyczne, rehabilitacja.

Opierając się na patogenezie choroby, staje się oczywiste, że można skutecznie wpływać na rozwój choroby na dwóch poziomach:

  • tłumienie nadmiernej aktywności układu odpornościowego;
  • blokowanie produkcji mediatorów stanu zapalnego, głównie prostaglandyn.

Ponieważ oprócz samego zapalenia, aktywacji układu odpornościowego towarzyszy wiele innych procesów patologicznych, efekt na pierwszym poziomie jest znacznie głębszy i skuteczniejszy niż na drugim. Immunosupresja polekowa jest podstawą leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów. Immunosupresanty stosowane w leczeniu tego stanu obejmują podstawowe leki przeciwzapalne (DMARD), leki biologiczne i glikokortykosteroidy. Na drugim poziomie działają niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i glikokortykosteroidy.

Generalnie terapii immunosupresyjnej towarzyszy wolniejszy rozwój efektu klinicznego (w szerokim zakresie - od kilku dni w przypadku terapii biologicznej do kilku miesięcy w przypadku stosowania niektórych LMPCh), który jest jednocześnie bardzo wyraźny (do wystąpienia remisji klinicznej) i trwały. a także charakteryzuje się hamowaniem niszczenia stawów.

Sama terapia przeciwzapalna (NLPZ) może przynieść efekt kliniczny (uśmierzenie bólu, zmniejszenie sztywności) bardzo szybko - w ciągu 1–2 godzin, jednak przy takiej kuracji prawie niemożliwe jest całkowite ustąpienie objawów przy czynnym reumatoidalnym zapaleniu stawów i najwyraźniej nie ma to żadnego wpływu na temat rozwoju procesów niszczących w tkankach.

Glikokortykosteroidy mają zarówno działanie immunosupresyjne, jak i bezpośrednie działanie przeciwzapalne, więc kliniczna poprawa może nastąpić szybko (w ciągu kilku godzin po podaniu dożylnym lub dostawowym). Istnieją dowody na zahamowanie postępu procesu nadżerkowego w stawach podczas długotrwałej terapii niskimi dawkami glikokortykosteroidów oraz ich pozytywny wpływ na stan funkcjonalny pacjenta. Jednocześnie z praktyki dobrze wiadomo, że przepisywanie tylko glikokortykosteroidów, bez innych leków immunosupresyjnych (LMPCh), rzadko pozwala skutecznie kontrolować przebieg choroby..

Niefarmakologiczne metody leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów (fizjoterapia, balneoterapia, dietoterapia, akupunktura itp.) To dodatkowe metody, które mogą nieco poprawić samopoczucie i stan funkcjonalny pacjenta, ale nie łagodzą objawów i znacząco wpływają na zniszczenie stawów.

Leczenie ortopedyczne, w tym ortezy i chirurgiczna korekcja deformacji stawów, a także zabiegi rehabilitacyjne (ćwiczenia fizjoterapeutyczne itp.) Mają szczególne znaczenie, głównie w późnych stadiach choroby, dla zachowania sprawności i poprawy jakości życia pacjenta.

Główne cele leczenia RZS to [2, 6]:

  • złagodzenie objawów choroby, osiągnięcie remisji klinicznej lub przynajmniej mała aktywność choroby;
  • hamowanie postępu zmian strukturalnych w stawach i odpowiadających im zaburzeń czynnościowych;
  • poprawa jakości życia pacjentów, utrzymanie zdolności do pracy.

Należy pamiętać, że cele leczenia mogą się znacznie różnić w zależności od czasu trwania choroby. We wczesnym stadium choroby, tj. Trwającej 6–12 miesięcy, osiągnięcie remisji klinicznej jest bardzo realnym zadaniem, podobnie jak zahamowanie rozwoju nadżerek w stawach. Przy pomocy nowoczesnych metod aktywnej farmakoterapii możliwe jest osiągnięcie remisji u 40-50% pacjentów [4, 5], brak pojawienia się nowych nadżerek w badaniu rentgenowskim [7] i rezonansu magnetycznego [8] u znacznej liczby pacjentów z obserwacją 1 -2 lata.

W przypadku długotrwałego reumatoidalnego zapalenia stawów, zwłaszcza przy niewystarczającej aktywnej terapii we wczesnych latach choroby, teoretycznie możliwe jest osiągnięcie całkowitej remisji, ale prawdopodobieństwo tego jest znacznie mniejsze. To samo można powiedzieć o możliwości zatrzymania postępu destrukcji w stawach, które zostały już znacznie zniszczone w ciągu kilku lat choroby. Dlatego przy zaawansowanym reumatoidalnym zapaleniu stawów rośnie rola środków rehabilitacyjnych i chirurgii ortopedycznej. Ponadto w późnych stadiach choroby długoterminową podstawową terapię podtrzymującą można stosować do wtórnej profilaktyki powikłań choroby, takich jak objawy ogólnoustrojowe (zapalenie naczyń itp.), Wtórna amyloidoza.

Podstawowa terapia reumatoidalnego zapalenia stawów. LMPCh (synonimy: leki podstawowe, leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby, leki wolno działające) są głównym składnikiem leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów i przy braku przeciwwskazań powinny być przepisywane każdemu pacjentowi z tym rozpoznaniem [9]. Szczególnie ważne jest jak najszybsze przepisywanie LMPCh (bezpośrednio po postawieniu diagnozy) na wczesnym etapie, gdy istnieje ograniczony okres (kilka miesięcy od wystąpienia objawów) do osiągnięcia najlepszych efektów długoterminowych - tzw. „Okno terapeutyczne” [10].

Klasyczny BPVP ma następujące właściwości.

  • Zdolność do hamowania aktywności i proliferacji komórek immunokompetentnych (immunosupresja), a także proliferacji synowiocytów i fibroblastów, czemu towarzyszy wyraźny spadek klinicznej i laboratoryjnej aktywności RZS.
  • Trwałość efektu klinicznego, w tym jego zachowanie po odstawieniu leku.
  • Zdolność do opóźniania rozwoju procesu erozyjnego w stawach.
  • Zdolność do wywołania remisji klinicznej.
  • Powolny rozwój efektu istotnego klinicznie (zwykle w ciągu 1-3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia).

DMARD różnią się znacznie mechanizmem działania i charakterystyką zastosowania. Główne parametry charakteryzujące BPVP przedstawiono w tabeli 1.

DMARD można warunkowo podzielić na leki pierwszej i drugiej linii. Leki pierwszego rzutu mają najlepszy stosunek skuteczności (niezawodnie tłumią zarówno objawy kliniczne, jak i postęp procesu erozyjnego w stawach) i tolerancję, dlatego są przepisywane większości pacjentów.

DMARD pierwszej linii obejmują następujące elementy.

  • Metotreksat jest „złotym standardem” w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów. Zalecane dawki - 7,5-25 mg na tydzień - dobiera się indywidualnie, stopniowo zwiększając o 2,5 mg co 2-4 tygodnie, aż do uzyskania dobrej odpowiedzi klinicznej lub wystąpienia nietolerancji. Lek podaje się doustnie (co tydzień przez dwa kolejne dni, podzielone na 3-4 dawki co 12 godzin). W przypadku niezadowalającej tolerancji metotreksatu doustnie z powodu niestrawności i innych dolegliwości związanych z przewodem pokarmowym (GIT), lek można przepisać pozajelitowo (jedna iniekcja domięśniowa lub dożylna tygodniowo).
  • Leflunomid (arawa). Standardowy schemat leczenia: doustnie 100 mg dziennie przez 3 dni, następnie 20 mg dziennie w sposób ciągły. Jeśli istnieje ryzyko nietolerancji leku (podeszły wiek, choroba wątroby itp.), Leczenie można rozpocząć od dawki 20 mg / dobę. Pod względem skuteczności porównywalny jest z metotreksatem, ma nieco lepszą tolerancję. Istnieją dowody na wyższą skuteczność leflunomidu w stosunku do jakości życia pacjentów, zwłaszcza we wczesnym reumatoidalnym zapaleniu stawów. Koszt leczenia leflunomidem jest dość wysoki, dlatego częściej przepisuje się go w przypadku przeciwwskazań do stosowania metotreksatu, jego nieskuteczności lub nietolerancji, ale można go również stosować jako pierwszy lek podstawowy.
  • Sulfasalazyna. W badaniach klinicznych nie była gorsza pod względem skuteczności w porównaniu z innymi LMPCh, jednak praktyka kliniczna pokazuje, że sulfasalazyna zwykle zapewnia wystarczającą kontrolę nad przebiegiem choroby przy umiarkowanej i niskiej aktywności reumatoidalnego zapalenia stawów.

DMARD drugiej linii są stosowane znacznie rzadziej ze względu na niższą skuteczność kliniczną i / lub większą toksyczność. Zwykle są przepisywane z powodu nieskuteczności lub nietolerancji na leki pierwszej linii.

DMARD mogą powodować znaczną poprawę (dobrą odpowiedź kliniczną) u około 60% pacjentów. Ze względu na powolny rozwój efektu klinicznego nie zaleca się wyznaczania DMARD na okres krótszy niż 6 miesięcy. Czas trwania leczenia ustalany jest indywidualnie, typowy czas trwania „przebiegu” leczenia jednym lekiem (w przypadku zadowalającej odpowiedzi na terapię) wynosi 2-3 lata lub więcej. Większość zaleceń klinicznych sugeruje nieskończenie długie stosowanie dawek podtrzymujących DMARD w celu utrzymania uzyskanej poprawy..

W przypadku niewystarczającej skuteczności monoterapii jakimkolwiek lekiem podstawowym można wybrać skojarzony schemat terapii podstawowej, tj. Połączenie dwóch lub trzech DMARD. Następujące kombinacje sprawdziły się najlepiej:

  • metotreksat + leflunomid;
  • metotreksat + cyklosporyna;
  • metotreksat + sulfasalazyna;
  • metotreksat + sulfasalazyna + hydroksychlorochina.

W schematach skojarzonych leki są zwykle stosowane w średnich dawkach. W szeregu badań klinicznych wykazano wyższość skojarzonej terapii podstawowej nad monoterapią, jednak wyższej skuteczności skojarzonych schematów nie uważa się za ściśle udowodnioną. Połączenie DMARDs wiąże się z umiarkowanym wzrostem częstości występowania działań niepożądanych.

Preparaty biologiczne w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów. Termin leki biologiczne (z angielskiego biologics) jest używany w odniesieniu do leków wytwarzanych przy użyciu biotechnologii i przeprowadzających ukierunkowane („punktowe”) blokowanie kluczowych punktów zapalenia za pomocą przeciwciał lub rozpuszczalnych receptorów cytokin, a także innych biologicznie aktywnych cząsteczek. Zatem leki biologiczne nie mają nic wspólnego z „suplementami diety”. Ze względu na dużą liczbę „cząsteczek docelowych”, których działanie może potencjalnie hamować zapalenie immunologiczne, opracowano szereg leków z tej grupy, a kilka innych jest w trakcie badań klinicznych..

Do głównych leków biologicznych zarejestrowanych na świecie w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów należą:

  • infliksymab, adalimumab, etanercept (wpływają na czynnik martwicy nowotworu (TNF-α);
  • rytuksymab (wpływa na CD 20 (limfocyty B));
  • anakinra (wpływa na interleukinę-1);
  • abatacept (dotyczy CD 80, CD 86, CD 28).

Preparaty biologiczne charakteryzują się wyraźnym efektem klinicznym i rzetelnie udowodnionym hamowaniem niszczenia stawów. Znaki te umożliwiają klasyfikację czynników biologicznych jako DMARD. Jednocześnie cechą grupy jest szybki (często w ciągu kilku dni) rozwój jaskrawej poprawy, która łączy terapię biologiczną z metodami intensywnej terapii. Charakterystyczną cechą środków biologicznych jest nasilenie działania w połączeniu z DMARD, przede wszystkim z metotreksatem. Ze względu na wysoką skuteczność w reumatoidalnym zapaleniu stawów, w tym u pacjentów opornych na terapię konwencjonalną, obecnie terapia biologiczna zajęła drugie miejsce (po LMPCh) w leczeniu tej choroby..

Negatywne aspekty terapii biologicznej obejmują:

  • tłumienie odporności przeciwzakaźnej i (potencjalnie) przeciwnowotworowej;
  • ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych i indukcji zespołów autoimmunologicznych, związanych z faktem, że leki biologiczne są białkami o budowie chemicznej;
  • wysoki koszt leczenia.

Terapie biologiczne są wskazane, jeśli leczenie lekami z grupy DMARD (takimi jak metotreksat) jest niewystarczające z powodu niewystarczającej skuteczności lub słabej tolerancji.

Jedną z najważniejszych cząsteczek docelowych jest TNF-a, który ma wiele prozapalnych efektów biologicznych i przyczynia się do utrzymywania się procesu zapalnego w błonie maziowej, niszczenia tkanki chrzęstnej i kostnej poprzez bezpośrednie działanie na fibroblasty maziowe, chondrocyty i osteoklasty. Blokery TNF-α są najpowszechniej stosowanymi środkami biologicznymi na świecie.

W Rosji lek z tej grupy, infliksymab (remicade), jest chimerycznym przeciwciałem monoklonalnym przeciwko TNF-α. Lek jest zwykle podawany w połączeniu z metotreksatem. U pacjentów z niewystarczającą skutecznością terapii średnimi i dużymi dawkami metotreksatu infliksymab znacząco poprawia odpowiedź na leczenie i wskaźniki czynnościowe, a także prowadzi do wyraźnego zahamowania progresji zwężenia szpar stawowych i rozwoju procesu erozyjnego.

Wskazaniem do powołania infliksymabu w skojarzeniu z metotreksatem jest nieskuteczność jednego lub więcej DMARD stosowanych w pełnej dawce (głównie metotreksatu), przy jednoczesnym utrzymaniu dużej aktywności zapalnej (pięć lub więcej obrzękniętych stawów, szybkość sedymentacji erytrocytów (OB) powyżej 30 mm / h, Białko C-reaktywne (CRP) powyżej 20 mg / l). We wczesnym reumatoidalnym zapaleniu stawów z wysoką aktywnością zapalną i gwałtownym nasileniem zaburzeń strukturalnych stawów można natychmiast przepisać terapię skojarzoną metotreksatem i infliksymabem..

Przed przepisaniem infliksymabu wymagane jest badanie przesiewowe w kierunku gruźlicy (prześwietlenie klatki piersiowej, próba tuberkulinowa). Zalecany schemat: początkowa dawka 3 mg / kg masy ciała pacjenta dożylnie kroplówka, następnie 3 mg / kg masy ciała po 2, 6 i 8 tygodniach, następnie 3 mg / kg masy ciała co 8 tygodni, jeśli dawka jest niewystarczająco skuteczna może wzrosnąć do 10 mg / kg masy ciała. Czas trwania leczenia ustalany jest indywidualnie, zwykle minimum 1 rok. Po odstawieniu infliksymabu kontynuowane jest leczenie podtrzymujące metotreksatem. Należy mieć na uwadze, że ponowne podanie infliksymabu po zakończeniu leczenia tym lekiem wiąże się ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia reakcji nadwrażliwości typu opóźnionego..

Drugim lekiem zarejestrowanym w naszym kraju do terapii biologicznej jest rytuksymab (mabthera). Działanie rytuksymabu ma na celu tłumienie limfocytów B, które są nie tylko kluczowymi komórkami odpowiedzialnymi za syntezę autoprzeciwciał, ale pełnią również ważne funkcje regulacyjne we wczesnych stadiach odpowiedzi immunologicznej. Lek ma wyraźną skuteczność kliniczną, w tym u pacjentów, którzy nie reagują dobrze na leczenie infliksymabem.

W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów lek stosuje się w dawce 2000 mg na kurs (dwie infuzje po 1000 mg, każda w odstępie 2 tygodni). Rytuksymab wstrzykuje się dożylnie powoli, zaleca się wykonanie wlewu w warunkach szpitalnych z możliwością precyzyjnej kontroli szybkości podawania. Aby zapobiec reakcjom związanym z infuzją, zaleca się wcześniejsze podanie 100 mg metyloprednizolonu. W razie potrzeby można powtórzyć przebieg infuzji rytuksymabu po 6-12 miesiącach.

Zgodnie z europejskimi wytycznymi klinicznymi rytuksymab jest zalecany do stosowania w przypadkach nieskuteczności lub niemożności leczenia infliksymabem. Możliwość zastosowania rytuksymabu jako pierwszego czynnika biologicznego jest obecnie przedmiotem badań.

Glikokortykosteroidy. Glikokortykosteroidy mają wielopłaszczyznowe działanie przeciwzapalne dzięki blokowaniu syntezy cytokin prozapalnych i prostaglandyn, a także hamowaniu proliferacji poprzez wpływ na aparat genetyczny komórek. Glikokortykosteroidy mają szybki i wyraźny, zależny od dawki wpływ na kliniczne i laboratoryjne objawy zapalenia. Stosowanie glikokortykosteroidów jest obarczone rozwojem niepożądanych reakcji, których częstość również wzrasta wraz ze wzrostem dawki leku (osteoporoza steroidowa, zespół lekowy Itsenko-Cushinga, zmiany w błonie śluzowej przewodu pokarmowego). W większości przypadków same te leki nie zapewniają pełnej kontroli przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów i powinny być przepisywane razem z lekami DMARD..

Glukokortykosteroidy stosowane w tej chorobie są stosowane ogólnoustrojowo i miejscowo. Do stosowania ogólnoustrojowego wskazana jest główna metoda leczenia - wyznaczenie niskich dawek doustnie (prednizolon - do 10 mg / dobę, metyloprednizolon - do 8 mg / dobę) przez długi okres przy dużej aktywności zapalnej, zmianach wielostawowych, niewystarczającej skuteczności DMARDs.

Średnie i duże dawki doustnych glikokortykosteroidów (15 mg / dobę lub więcej, zwykle 30-40 mg / dobę w przeliczeniu na prednizolon), a także glikokortykosteroidy pulsacyjne - dożylne podanie dużych dawek metyloprednizolonu (250-1000 mg) lub deksametazonu (40 120 mg) można stosować w leczeniu ciężkich objawów ogólnoustrojowych reumatoidalnego zapalenia stawów (wysiękowego zapalenia surowiczego, niedokrwistości hemolitycznej, zapalenia naczyń skóry, gorączki itp.), A także niektórych szczególnych postaci choroby. Czas trwania leczenia zależy od czasu potrzebnego do ustąpienia objawów i wynosi zwykle 4-6 tygodni, po którym następuje stopniowe stopniowe zmniejszanie dawki z przejściem na leczenie niskimi dawkami glikokortykosteroidów.

Glukokortykosteroidy w średnich i dużych dawkach, terapia pulsacyjna najwyraźniej nie mają niezależnego wpływu na przebieg reumatoidalnego zapalenia stawów i rozwój procesu erozyjnego w stawach.

Do terapii miejscowej stosuje się leki w postaci mikrokrystalicznej, przepisywane w postaci zastrzyków dostawowych i okołostawowych: betametazon, triamsinolon, metyloprednizolon, hydrokortyzon.

Glikokortykosteroidy do stosowania miejscowego mają wyraźne działanie przeciwzapalne, głównie w miejscu wstrzyknięcia, aw niektórych przypadkach działanie ogólnoustrojowe. Zalecane dzienne dawki to: 7 mg dla betametazonu, 40 mg dla triamsinolonu i metyloprednizolonu, 125 mg dla hydrokortyzonu. Ta dawka (w sumie) może być stosowana do wstrzyknięcia dostawowego do jednego dużego (kolanowego) stawu, dwóch średnich stawów (łokieć, kostka itp.), 4-5 małych stawów (śródręczno-paliczkowych itp.) Lub do okołostawowego podania leku w 3-4 punktach.

Efekt po pojedynczym wstrzyknięciu występuje zwykle w ciągu 1-3 dni i utrzymuje się przez 2-4 tygodnie przy dobrej tolerancji.

W związku z tym wielokrotne wstrzyknięcia glikokortykosteroidów do jednego stawu są nieodpowiednie do przepisania wcześniej niż 3-4 tygodnie. Wykonanie serii kilku wstrzyknięć dostawowych do tego samego stawu nie ma znaczenia terapeutycznego i jest obarczone powikłaniami (miejscowa osteoporoza, zwiększone zniszczenie chrząstki, martwica kości, ropienie). Ze względu na zwiększone ryzyko martwicy kości, na ogół nie zaleca się dostawowego podawania glikokortykosteroidów do stawu biodrowego..

Glikokortykosteroidy do stosowania miejscowego są przepisywane jako dodatkowa metoda łagodzenia zaostrzeń reumatoidalnego zapalenia stawów i nie mogą zastępować leczenia ogólnoustrojowego.

NLPZ. Wartość NLPZ w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów znacznie spadła w ostatnich latach ze względu na pojawienie się nowych skutecznych schematów leczenia patogenetycznego. Działanie przeciwzapalne NLPZ uzyskuje się poprzez hamowanie aktywności COX lub selektywnie COX-2, a tym samym zmniejszenie syntezy prostaglandyn. Tak więc NLPZ działają na ostatnie ogniwo zapalenia reumatoidalnego..

Działanie NLPZ w reumatoidalnym zapaleniu stawów polega na zmniejszeniu nasilenia objawów choroby (ból, sztywność, obrzęk stawów). NLPZ mają działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwgorączkowe, ale mają niewielki wpływ na laboratoryjne parametry zapalenia. W zdecydowanej większości przypadków NLPZ nie są w stanie znacząco zmienić przebiegu choroby. Ich powołanie jako jedynego leku przeciwreumatycznego z wiarygodną diagnozą reumatoidalnego zapalenia stawów jest obecnie uważane za błąd. Niemniej jednak NLPZ są głównym sposobem leczenia objawowego tej choroby iw większości przypadków są przepisywane w połączeniu z LMPCh..

Wraz z działaniem terapeutycznym wszystkie NLPZ, w tym selektywne (inhibitory COX-2), mogą powodować erozyjne i wrzodziejące zmiany w przewodzie pokarmowym (przede wszystkim jego górne odcinki - „gastropatia NLPZ”) z możliwymi powikłaniami (krwawienie, perforacja itp.), a także reakcje nefrotoksyczne i inne niepożądane.

Główne cechy, które należy wziąć pod uwagę przy przepisywaniu NLPZ, są następujące.

  • Nie ma istotnych różnic między NLPZ pod względem skuteczności (w przypadku większości leków efekt jest proporcjonalny do dawki aż do maksymalnej zalecanej).
  • Istnieją znaczne różnice między różnymi NLPZ pod względem tolerancji, zwłaszcza w odniesieniu do zmian chorobowych przewodu pokarmowego.
  • Częstość działań niepożądanych jest zwykle proporcjonalna do dawki NLPZ.
  • U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem rozwoju zmian żołądkowo-jelitowych związanych z NLPZ, ryzyko to można zmniejszyć przez jednoczesne stosowanie leków blokujących pompę protonową, mizoprostolu..

Istnieje indywidualna wrażliwość na różne NLPZ, zarówno pod względem skuteczności, jak i tolerancji leczenia. Dawki NLPZ w reumatoidalnym zapaleniu stawów odpowiadają standardom. Czas trwania leczenia NLPZ ustalany jest indywidualnie i zależy od zapotrzebowania pacjenta na leczenie objawowe. Przy dobrej odpowiedzi na terapię DMARD lek z grupy NLPZ można odstawić.

Do najczęściej stosowanych NLPZ w reumatoidalnym zapaleniu stawów należą:

  • diklofenak (50-150 mg / dzień);
  • nimesulid (200-400 mg / dzień);
  • celekoksyb (200-400 mg / dzień);
  • meloksykam (7,5-15 mg / dzień);
  • ibuprofen (800-2400 mg / dzień);
  • lornoksykam (8-12 mg / dzień).

Selektywne NLPZ, choć ich skuteczność nie różni się istotnie od nieselektywnych, rzadziej wywołują gastropatię NLPZ i poważne działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, choć nie wykluczają rozwoju tych powikłań. Szereg badań klinicznych wykazało zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia ciężkiej patologii naczyniowej (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu) u pacjentów otrzymujących leki z grupy koksybów, dlatego należy szczególnie ostrożnie omawiać możliwość leczenia celekoksybem u pacjentów z chorobą wieńcową i innymi poważnymi patologiami sercowo-naczyniowymi.

Uzupełniające leczenie farmakologiczne. Paracetamol (acetaminofen) w dawce 500–1500 mg / dobę, który charakteryzuje się stosunkowo niską toksycznością, może być stosowany jako objawowy środek przeciwbólowy (lub dodatkowy środek przeciwbólowy o niedostatecznej skuteczności NLPZ). Do miejscowej terapii objawowej NLPZ są stosowane w postaci żeli i maści oraz dimetylosulfotlenek w postaci 30-50% wodnego roztworu w postaci aplikacji. W przypadku osteoporozy wskazane jest odpowiednie leczenie wapniem, witaminą D3, bisfosfonianami, kalcytoniną.

Ogólne zasady postępowania z chorymi na RZS

Pacjentowi z rozpoznaniem reumatoidalnego zapalenia stawów należy przepisać lek z grupy DMARD, który z dobrym efektem klinicznym może być jedyną metodą terapii [9]. W razie potrzeby stosowane są inne środki zaradcze.

Pacjent powinien zostać poinformowany o charakterze choroby, przebiegu, rokowaniu, potrzebie długotrwałego kompleksowego leczenia, a także o możliwych działaniach niepożądanych i schemacie leczenia, niekorzystnych skojarzeniach z innymi lekami (w szczególności alkoholem), możliwej aktywacji ognisk przewlekłego zakażenia w trakcie leczenia celowość czasowego odstawienia leków immunosupresyjnych w przypadku ostrych chorób zakaźnych, konieczność stosowania antykoncepcji w trakcie leczenia.

Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów powinno być przepisane i nadzorowane przez reumatologa. Leczenie preparatami biologicznymi może być prowadzone wyłącznie pod nadzorem reumatologa, który posiada wystarczającą wiedzę i doświadczenie do jego przeprowadzenia. Terapia jest długotrwała i obejmuje okresowe monitorowanie aktywności choroby i ocenę odpowiedzi na terapię. Uproszczony algorytm pokazano na rysunku 2..

Monitorowanie aktywności choroby i odpowiedzi na terapię obejmuje ocenę wskaźników stanu stawowego (liczba bolesnych i opuchniętych stawów itp.), Parametrów krwi ostrej fazy (OB, CRP), ocenę bólu i aktywności choroby za pomocą wizualnej skali analogowej, ocenę czynności funkcjonalnej pacjenta w codziennych czynnościach z za pomocą rosyjskiej wersji kwestionariusza stanu zdrowia (HAQ). Istnieją uznane na całym świecie reumatologiczne metody ilościowego określania odpowiedzi na leczenie z wykorzystaniem Disease Activity Score (DAS), zalecanych przez kryteria European League Against Rheumatism (EULAR) i American College of Rheumatology (ACR) [1]. Ponadto należy monitorować bezpieczeństwo terapii pacjenta (zgodnie z formułowymi i istniejącymi wytycznymi klinicznymi). Z uwagi na to, że proces erozyjny może rozwinąć się nawet przy niewielkiej aktywności zapalnej, oprócz oceny aktywności choroby i odpowiedzi na terapię koniecznie stosuje się prześwietlenie stawów. Progresję destrukcyjnych zmian w stawach ocenia się za pomocą standardowej radiografii dłoni i stóp, stosując klasyfikację radiologiczną stadiów reumatoidalnego zapalenia stawów, metody ilościowe według wskaźników Sharpa i Larsena. W celu monitorowania stanu pacjenta zaleca się przeprowadzanie badania z określoną częstotliwością (tab.2).

Leczenie RZS opornego na terapię

Wskazane jest rozważenie pacjenta opornego na leczenie z nieskutecznością (brak poprawy głównych wskaźników o 20%) co najmniej dwóch standardowych DMARD w odpowiednio wysokich dawkach (metotreksat - 15-20 mg / tydzień, sulfasalazyna - 2000 mg / dobę, leflunomid - 20 mg / dobę)... Niepowodzenie może być pierwotne lub wtórne (występujące po okresie zadowalającej odpowiedzi na terapię lub po ponownym podaniu leku). Istnieją następujące sposoby przezwyciężenia oporności na terapię:

  • przepisywanie leków biologicznych (infliksymab, rytuksymab);
  • powołanie glukokortykosteroidów;
  • stosowanie skojarzonej terapii podstawowej;
  • stosowanie DMARD drugiej linii (cyklosporyna itp.).

Z punktu widzenia odległych wyników w zakresie zaburzeń czynnościowych, jakości życia i czasu jego trwania optymalną strategią leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów jest długotrwałe leczenie LMPCh z systematyczną zmianą schematu ich stosowania w razie potrzeby [11].

Literatura
  1. Wytyczne kliniczne. Reumatologia / pod. wyd. E. L. Nasonova. M.: GEOTAR-Media, 2006.288 s.
  2. Emery P., Suarez-Almazor M.Reumatoidalne zapalenie stawów // Clin Evid. 2003; 10: 1454-1476.
  3. Nasonov E.L., Karateev D.E., Chichasova N.V., Chemeris N.A. Nowoczesne standardy farmakoterapii reumatoidalnego zapalenia stawów // Farmakologia kliniczna i terapia. 2005. tom 14. nr 1. str. 72–75.
  4. Balabanova R.M., Karateev D.E., Kashevarov R.Yu., Luchikhina E.L. Leflunomide (Arava) we wczesnym reumatoidalnym zapaleniu stawów // Naukowa i praktyczna reumatologia. 2005. Nr 5. Str. 31–34.
  5. Goekoop-Ruiterman Y. P., de Vries-Bouwstra J. K., Allaart C. F. i in. Wyniki kliniczne i radiologiczne czterech różnych strategii leczenia pacjentów z wczesnym reumatoidalnym zapaleniem stawów (badanie BeSt): randomizowane, kontrolowane badanie // Arthritis Rheum. 2005; v. 52; 11: 3381–90.
  6. Smolen i in. Strategie terapeutyczne we wczesnym reumatoidalnym zapaleniu stawów // Best Practice & Research Clinical Rheumatology. 2005; dziewiętnaście; 1: 163-177.
  7. Breeveld F. C., Emery P., Keystone E. i wsp. Infliksymab w aktywnym wczesnym reumatoidalnym zapaleniu stawów // Ann Rheum Dis 2004; 63: 149-155.
  8. Quinn M. A., Conaghan P. G., O'Connor P. J. i in. Bardzo wczesne leczenie infliksymabem w skojarzeniu z metotreksatem we wczesnym reumatoidalnym zapaleniu stawów o złym rokowaniu zmniejsza dowody na zapalenie błony maziowej i uszkodzenia w rezonansie magnetycznym, z trwałymi korzyściami po odstawieniu infliksymabu: wyniki 12-miesięcznego randomizowanego, podwójnie zaślepionego badania kontrolowanego placebo // Zapalenie stawów. 2005; 52; 1: 27-35.
  9. American College of Rheumatology Subcomm Committee on Rheumatoid Arthritis Guidelines. Wytyczne dotyczące leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów. Aktualizacja 2002 // Rheum Arthritis Rheum. 2002; 46: 328-346.
  10. Quinn M. A., Emery P. Okno możliwości we wczesnym reumatoidalnym zapaleniu stawów: możliwość zmiany procesu chorobowego dzięki wczesnej interwencji // Clin Exp Rheumatol. 2003; 21; Suppl 31: 154-157.
  11. Karateev D.E. Retrospektywna ocena długoterminowej podstawowej terapii pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów // Naukowa i praktyczna reumatologia. 2003. Nr 3. Str. 32–36.

D. E. Karateev, doktor nauk medycznych
Instytut Reumatologii Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych w Moskwie