Główny

Torticollis

Artroza łokcia

Różne urazy kości w okolicy łokcia mogą prowadzić do artrozy stawu łokciowego. Rozwój artrozy stawu łokciowego może nastąpić w wyniku zaburzeń metabolicznych prowadzących do zwyrodnienia tkanek stawowych. Częściej zmiany artrotyczne dotyczą stawu promieniowo-łokciowego. Pytanie, czy można pozbyć się artrozy i które metody terapii są najbardziej skuteczne, dotyka wielu.

Co to jest artroza i jej objawy

Deformująca artroza stawu łokciowego to choroba tkanek łokcia, wyrażająca się w procesach zwyrodnieniowych tkanki chrzęstnej. Zmiany stawów prowadzą do zapalenia i ścieńczenia chrząstki, a następnie do silnych bolesnych odczuć. Jeśli choroba objawia się po urazie, diagnoza nie jest trudna..

Objawy charakterystyczne dla artrozy stawu łokciowego objawiają się następująco:

  • Silny ból podczas zginania i prostowania, który może wystąpić zarówno podczas wysiłku, jak i spontanicznie. Z biegiem czasu ból staje się częstszy i silniejszy. Bez leczenia ostre odczucia bólowe będą nieustannie dręczyć pacjenta, nasilając się przy złej pogodzie..
  • Zmniejszona elastyczność i mobilność.
  • Brak obrzęków w połączeniu z silnym bólem pozwala odróżnić artrozę od złamań i zwichnięć. W przypadku artrozy obrzęk w okolicy łokcia pojawia się wyłącznie w późniejszych stadiach choroby.
  • Osłabienie mięśni zidentyfikowane na podstawie badań lekarskich.
  • Suchy trzask podczas zginania i prostowania ramienia.

We wczesnych stadiach deformująca choroba zwyrodnieniowa stawu łokciowego ma częste zaostrzenia, które występują naprzemiennie z remisją, co komplikuje rozpoznanie podczas wstępnego badania i zbierania wywiadu pacjenta. Metody leczenia artrozy stawu łokciowego II stopnia dobierane są z uwzględnieniem stopnia zaawansowania procesu zwyrodnieniowego, wieku pacjenta oraz jego indywidualnych cech. Wynik zależy od odpowiednio dobranej terapii, którą można dostosować w trakcie leczenia.

Stopni

Choroba ma 3 etapy rozwoju, które mają własne objawy i stosowane metody leczenia:

I stopień

Choroba zwyrodnieniowa stawu łokciowego 1 stopnia charakteryzuje się niewielkim zwężeniem przestrzeni stawowej. W tym okresie pacjent odczuwa sztywność i ból mięśni, które często postrzega jako pourazowe. Rozpoznanie artrozy stawu łokciowego I stopnia choroby przeprowadza się za pomocą tomografii komputerowej, na której można wykryć początek procesu zwyrodnieniowego.

II stopień

Deformująca choroba zwyrodnieniowa stawu łokciowego występuje z wyraźnym zanikiem tkanki mięśniowej w okolicy stawu łokciowego. Na tomogramie komputerowym wyraźnie widać deformację i zniszczenie chrząstki oraz zmianę konturów kości. Szczelina stawowa zwęża się jeszcze bardziej i powstają osteofity - patologiczne narośla na tkance kostnej.

Choroba zwyrodnieniowa stawu łokciowego stopnia 2 charakteryzuje się silnym bólem w trakcie i po wysiłku. W ciężkich przypadkach pacjent jest niepełnosprawny. Terapią na tym etapie choroby są fizjoterapia, masaż i leki..

Ocena 3

Artrozie łokcia towarzyszy silny, uporczywy ból, nawet przy braku obciążenia. Obrazy łokcia pokazują liczne osteofity i deformacje. Na tym etapie stosuje się tylko leczenie zachowawcze. Próby rozwiązania problemu chirurgią przynoszą chwilową ulgę.

Powody

W przypadku urazu łokcia obserwuje się pęknięcie tkanki, w wyniku którego zachodzą procesy zapalne. Przyczynami pourazowej artrozy stawów łokciowych są zwichnięcia, skręcenia i złamania. Każde drobne uszkodzenie może wywołać proces degeneracyjny w stawie. Inne czynniki sprzyjające rozwojowi artrozy to:

  • Nieprawidłowy metabolizm, w którym występuje niedobór pierwiastków niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania układów organizmu.
  • Zapalenie stawów typu reumatoidalnego, które w miarę postępu choroby obejmuje wszystkie stawy.
  • Procesy zapalne wynikające z infekcji worka stawowego.
  • Patologie układu hormonalnego.
  • Silna hipotermia ciała.
  • Dziedziczność.
  • Przewlekłe patologie.
  • Choroby układu oddechowego.

Samoleczenie z powodu artrozy jest niedopuszczalne. Bez właściwej diagnozy pacjent może rozpocząć chorobę i skonsultować się z lekarzem z opóźnieniem. Takie opóźnienia mogą prowadzić do utraty wydajności i znacznego obniżenia jakości życia ludzkiego..

Diagnostyka

Aby potwierdzić diagnozę, określić stopień zaawansowania choroby, stosuje się metody badań fizykochemicznych, które umożliwiają również ustalenie cech przebiegu choroby, przeprowadzenie zróżnicowanej diagnozy patologii:

  • Laboratoryjne badanie krwi pozwala określić obecność czynnika reumatoidalnego, aby wykluczyć zapalenie stawów.
  • Zdjęcia rentgenowskie ujawniają stadium choroby.
  • Badanie ultrasonograficzne umożliwia ustalenie grubości chrząstki.
  • Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa zapewniają dokładniejsze odczyty na potrzeby diagnozy.

Leczenie

Głównym czynnikiem w pozbyciu się artrozy jest terminowe i prawidłowe leczenie. Nowoczesne metody leczenia skutecznie radzą sobie z chorobą we wczesnych stadiach, przy pierwszych oznakach choroby. W terapii przeciwartretycznej stosuje się: gimnastykę leczniczą, zabiegi fizjoterapeutyczne, unieruchomienie stawu łokciowego, leczenie lekami, metody operacyjne, metody ludowe.

Farmakoterapia

Na każdym etapie rozwoju DOA stosowane są różne farmaceutyki:

  • Scena 1. W przypadku artrozy stawu łokciowego pierwszego stopnia przepisuje się leki chondoprotekcyjne, kompleksy witaminowe i leki rozszerzające naczynia krwionośne w celu poprawy przepływu krwi. W przypadku znacznego bólu spowodowanego ostrym procesem zapalnym przepisuje się leki przeciwbólowe.
  • Etap 2. W II etapie artrozy stawu łokciowego pacjent odczuwa silny ból. Aby złagodzić ból, gdy staw jest zdeformowany, przepisuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne o różnym stopniu działania. Jeśli przyjmowanie leków nie działa, pacjentowi przepisuje się blokadę. Kwas hialuronowy jest coraz bardziej rozpowszechniony w leczeniu chorób stawów, wstrzyknięty do jamy stawowej zastępuje płyn stawowy i ułatwia proces zginania i prostowania łokcia. Dzięki tej substancji proces deformacji zostaje spowolniony poprzez wymazanie tkanki kostnej podczas ruchu rąk pacjenta..
  • Etap 3. Leki w 3. etapie choroby zwyrodnieniowej stawów nie przynoszą pacjentowi znaczącej ulgi. Ich działanie ma na celu spowolnienie degeneracji tkanki chrzęstnej. Jeśli chorobie towarzyszy ostry proces zapalny, lekarz przepisuje NLPZ - niesteroidowe leki przeciwzapalne.

NLPZ są przepisywane:

  • kwas acetylosalicylowy;
  • Diklofenak;
  • Piroksykam;
  • Indometacyna;
  • Ortofen;
  • Nimesil.

W przypadku niedostatecznej skuteczności metod leczenia zachowawczego należy skorzystać z interwencji chirurgicznej. Możesz więc częściowo lub całkowicie przywrócić ruchomość stawu i wyeliminować bolesne odczucia. Aby przyspieszyć proces gojenia, stosuje się leki, które pomagają zwiększyć odporność organizmu: witaminy z grupy B, kwas askorbinowy, rutyna. Stosowane są również immunomodulatory: aktywina, likopid.

Zabieg fizjoterapeutyczny

Fizjoterapia jest skuteczna w przypadku artrozy 1 i 2 stopni. Do leczenia stosuje się następujące procedury:

  • Masaż. Zabiegi masażu należy wykonywać bardzo delikatnie i wyłącznie w czasie remisji choroby. Masaż może zwiększyć ruchomość stawów i zmniejszyć ból.
  • Akupunktura.
  • Kąpiel.
  • Fizjoterapia. Przy odpowiednim doborze ćwiczeń na artrozę istnieje szansa na przywrócenie ruchomości stawów, należy ją wcześniej zbadać i wykonać pod okiem lekarza lub instruktora z ośrodka rehabilitacji. Ponadto badany zestaw ćwiczeń może obejmować ładowanie wykonywane samodzielnie w domu. Wielu lekarzy zaleca wykonywanie ćwiczeń na artrozę z pilatesu i jogi..
  • Unieruchomienie stawu. Utrwalenie jest konieczne podczas ostrego procesu zapalnego. Unieruchomienie zapewnia szybsze usuwanie stanu zapalnego i zapobiega dalszemu zużyciu tkanki chrzęstnej.

Jeśli ruchliwość stawu łokciowego jest prawie całkowicie utracona, nie należy spieszyć się z procesem regeneracji. Aby odzyskać utraconą elastyczność, należy przez dość długi czas ściśle przestrzegać zaleceń lekarza..

W przypadku pourazowej artrozy stawu łokciowego stosuje się leczenie specjalnymi maściami. W zależności od rodzaju substancji czynnej takie maści dzielą się na następujące grupy:

  • NLPZ - maści stosuje się w ostrych stadiach przebiegu choroby, ich działanie ma na celu złagodzenie zespołu bólowego: Ketonal, Nise, Finalgel.
  • Capsacin - maść na bazie czerwonej papryki działa rozgrzewająco i niweluje ból stawów.
  • Salicylany - maści przeciwzapalne, które skutecznie działają na kontuzje i stłuczenia stawów.

Za pomocą maści można uzyskać rozluźnienie tkanek stawowych. Maści są przepisywane głównie w objawowym leczeniu artrozy. W leczeniu artrozy I stopnia pozytywnie wypadają maści na bazie jadu pszczelego i węża: Viprosal, Nyatoks, Virapin, Apizatron, Krem Sofia. Takie maści dobrze rozgrzewają leczone miejsca, przyspieszając przemianę materii i poprawiając ukrwienie chorego stawu.

Tradycyjne metody leczenia

Spośród różnych ludowych metod leczenia pourazowej artrozy stawu łokciowego w warunkach domowych należy wybierać takie, które nie powodują szkód. Są to głównie balsamy i okłady na bazie ziół i innych dobroczynnych substancji. Wybierając składniki, należy upewnić się, że nie ma reakcji alergicznych. Leczenie artrozy stawu łokciowego środkami ludowymi należy uzgodnić z lekarzem prowadzącym, ponieważ niektóre zioła lecznicze neutralizują działanie leków.

Jako metody, które pacjent może skutecznie zastosować w domu, można zastosować następujące dostępne środki:

  • Kompresy z nalewek.
  • Tarcie.

Okład z miodu daje dobre rezultaty, zwłaszcza po zabiegach kąpielowych. Miód należy rozcieńczyć alkoholem. Jedną część alkoholu miesza się z dwoma - miodem, powstałą substancję nakłada się na staw łokciowy. Łokieć należy owinąć ciepłą szmatką i folią. Kompres należy trzymać na stawie przez około 30 minut. Istnieje wiele popularnych sposobów leczenia artrozy stawów łokciowych, ale nie należy się do nich ograniczać.

Niepełnosprawność z artrozą łokcia

Niektóre stadia choroby znacznie ograniczają zdolność pacjenta do pracy i uniemożliwiają znalezienie zatrudnienia przy niektórych rodzajach pracy. Pacjent może również doświadczać trudności w życiu codziennym i innych sferach życia. W takich przypadkach o rejestracji inwalidztwa i wyznaczeniu odpowiedniej renty decyduje specjalna komisja..

Czy potrzebna jest mi operacja?

W przypadku urazu stawu łokciowego obserwuje się pęknięcie tkanki, w wyniku którego zachodzą procesy zapalne. Przyczynami pourazowej artrozy stawu łokciowego są zwichnięcia, skręcenia i złamania. Wszelkie drobne uszkodzenia mogą wywołać proces degeneracyjny..

Interwencja chirurgiczna w przypadku artrozy jest stosowana w wyjątkowych przypadkach: silny ból fizyczny, z którym NLPZ nie mogą sobie poradzić, długotrwała nieskuteczna terapia, znaczne zniszczenie chrząstki. Podczas operacji pacjentowi zakłada się protezę. Ta metoda leczenia jest środkiem tymczasowym, za 15-20 lat pacjent zostanie zaplanowany na drugą operację..

Aby nie zgłaszać się na operację, pacjent powinien jak najszybciej skonsultować się z lekarzem i ściśle przestrzegać otrzymanych zaleceń. Przy korzystnym przebiegu artrozy i spełnieniu zaleceń lekarskich powrót do zdrowia następuje w ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Brak odpowiedniego leczenia nieuchronnie doprowadzi do niepełnosprawności pacjenta.

Artroza łokcia

Jak we wszystkich stawach, końce kości, które tworzą staw łokciowy, pokryte są chrząstką szklistą. Chrząstka szklista jest bardzo gładka, aby zminimalizować tarcie podczas ruchu stawu

Jednak nawet drobne urazy uszkadzają powierzchowne warstwy chrząstki. Z biegiem czasu, gdy działa naprężenie, ta zużyta powierzchnia chrząstki pęka do tego stopnia, że ​​kości zaczynają bezpośrednio stykać się ze sobą. Przy ciągłym nadmiernym obciążeniu stawu łokciowego zmiany zachodzą zarówno w chrząstce szklistej i kościach, jak iw tkankach miękkich otaczającego stawu. Odkształcenie stawu prowadzi również do rozciągnięcia aparatu więzadłowego stawu łokciowego

Powody

Artroza jest spowodowana degeneracją chrząstki stawowej, procesem, który rozwija się z czasem. Różnica między artrozą a zapaleniem stawów polega na tym, że w przypadku artrozy nie ma takiej reakcji zapalnej, jak w przypadku zapalenia stawów (na przykład reumatoidalne zapalenie stawów lub dna).

Poważne skręcenia lub złamania mogą w rzeczywistości uszkodzić chrząstkę stawową. Stłuczenie chrząstki może również wystąpić w przypadku nadmiernego nacisku na powierzchnię chrząstki.

Choroba zwyrodnieniowa stawu łokciowego może być idiopatyczna, to znaczy bez oczywistej przyczyny. Ale najczęściej choroba zwyrodnieniowa stawów łokcia wiąże się z nadmiernym użyciem ramienia. Początkowo powierzchnia chrząstki się nie zmienia, a skutki urazu mogą nie być zauważalne nawet przez miesiąc po urazie. Ale czasami uszkodzenie chrząstki może być poważne. W rzeczywistości fragmenty chrząstki mogą zostać oderwane od kości, a te kawałki nie goją się. Z reguły takie podarte kawałki są usuwane za pomocą operacji. Jeśli fragmenty chrząstki nie zostaną usunięte, poruszają się swobodnie w stawie, co może prowadzić do bólu i dalszego uszkodzenia chrząstki. Ciało nie może w pełni odtworzyć obszaru chrząstki z oderwanymi kawałkami, a obszary te są zastępowane nie przez tkankę chrzęstną, ale tkankę bliznowatą. Ale blizny nie są tak gładkie i elastyczne jak chrząstka szklista. Uraz nie musi bezpośrednio uszkadzać tkanki chrzęstnej stawu, aby rozpoczął się proces zwyrodnienia (choroba zwyrodnieniowa stawów). Każde uszkodzenie stawu łokciowego może zmienić mechanikę ruchu w stawie. Na przykład po złamaniu kości łokciowej fragmenty kości mogą nie zestalać się idealnie równomiernie. A nawet niewielka zmiana w kształcie kości może zmienić mechanikę ruchów i doprowadzić do powstania zmian zwyrodnieniowych w stawie, ponieważ zmienia się rozkład wektorów obciążenia na różnych częściach stawu. Zwichnięcie może również powodować długotrwałe zakłócenia mechaniczne. Po zwichnięciu dochodzi do skręcenia, a staw łokciowy może poruszać się w inny sposób. Ta zmiana ruchu zmienia wektory siły działające na chrząstkę stawową. Z biegiem lat ten brak równowagi w mechanice stawowej może uszkodzić chrząstkę stawową. A ponieważ chrząstka stawowa nie jest w pełni przywrócona, uszkodzenie chrząstki wzrasta. I w końcu zaczynają się pojawiać bóle łokci.

Artroza łokcia różni się od artrozy stawu kolanowego lub biodrowego. Przez długi czas chrząstka stawowa łokcia pozostaje nienaruszona. Przestrzeń stawowa pozostaje zbliżona do normy. Największe zmiany dotyczą tworzenia się osteofitów i przykurczu torebki..

Przykurcz torebkowy to proces wysychania i zagęszczania torebki stawowej. Kapsuła składa się z dwóch warstw: włóknistej powłoki otaczającej staw i wewnętrznej wyściółki. Warstwa wewnętrzna nosi nazwę błony maziowej. Warstwa maziowa zawiera płyn do smarowania wewnątrz stawu (płyn maziowy).

Objawy

Ból łokcia jest najczęstszym objawem artrozy łokcia i może promieniować w dół do przedramienia lub do barku. Często ruchowi w stawie łokciowym może towarzyszyć odgłos zgrzytania, będący wynikiem naruszenia gładkiej powierzchni chrząstki szklistej. W miarę postępu artrozy fragmenty chrząstki lub kości mogą utknąć w stawie łokciowym i spowodować znaczne ograniczenie ruchu (zablokowanie). Ze względu na małą przestrzeń wewnątrzstawową nagromadzenie mazi stawowej może prowadzić do ucisku nerwu łokciowego, co może objawiać się uczuciem igieł w małym i serdecznym palcu. Pacjenci z artrozą stawu łokciowego często „przesadzają” ze stresem podczas uprawiania sportu lub w trakcie pracy i w takich przypadkach dochodzi do ostrego zaostrzenia w stawie, w którym występują zmiany zwyrodnieniowe. Takie zaostrzenie może trwać do 48 godzin i zwykle objawia się sztywnością (szczególnie rano) i bólem chorego stawu. Zaostrzenie ustępuje po odpoczynku i stosowaniu NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych) zgodnie z zaleceniami lekarza. Pomocne może być również nałożenie lodu. Może minąć dużo czasu przed kolejnym epizodem zaostrzenia, ale z reguły każdy kolejny epizod jest bardziej intensywny. Odstęp czasu między epizodami ulega skróceniu i ostatecznie pacjent odczuwa ból nawet w spoczynku. W miarę postępu choroby zwyrodnieniowej stawów objawy początkowo wywoływane przez wysiłek mogą również wiązać się z okresem bezruchu w przyszłości. Tak więc, jeśli odpoczynek i odciążenie stawu jest konieczne we wczesnych stadiach artrozy, w późniejszych stadiach przedłużone odciążenie stawu może tylko pogorszyć problem..

W późniejszych stadiach choroby zwyrodnieniowej stawów, przy utrzymujących się bólach spoczynkowych i nocnych, a także przy ograniczonej ruchomości stawów, należy rozważyć kwestię interwencji chirurgicznej, a obecnie stosuje się w tym celu operacje artroskopowe. Te małoinwazyjne techniki usuwają luźne fragmenty kości i chrząstki oraz przywracają normalną funkcję łokcia.

Diagnostyka

Rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej stawu łokciowego rozpoczyna się od wywiadu medycznego. Lekarz poznaje historię urazu, powiązanie bólu łokcia z codziennymi czynnościami. Ponieważ choroba zwyrodnieniowa stawów rozwija się przez długi czas, lekarza mogą zainteresować zdarzenia, które miały miejsce wiele lat temu. Na przykład niektórzy sportowcy (np. Gracze w baseball) mają większe ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawów w późniejszym życiu. Zagrożeni są również mężczyźni, którzy w przeszłości intensywnie używali rąk. Zagrożeni są również ciężarowcy i osoby wykonujące ciężką pracę fizyczną. Badanie pozwala lekarzowi ocenić zakres ruchu w stawie łokciowym, obecność trzeszczenia podczas ruchu, obrzęk itp. Ponadto lekarz może zbadać inne stawy. Przede wszystkim z obiektywnych metod diagnostycznych przepisuje się radiografię, która pozwala określić obecność zmniejszenia przestrzeni stawowej i ocenić stan tkanek kostnych, a także określić obecność osteofitów. Ale stanu tkanki chrzęstnej nie można uwidocznić za pomocą radiografii, a jeśli zajdzie taka potrzeba, przepisuje się MSCT, CT lub MRI. MRI pozwala na najbardziej jakościową wizualizację zarówno tkanki chrzęstnej, jak i innych tkanek miękkich (więzadeł, ścięgien, mięśni). Badania laboratoryjne są przepisywane, gdy konieczne jest wykluczenie chorób zapalnych lub ogólnoustrojowych (na przykład reumatoidalne zapalenie stawów).

Leczenie

Leczenie zachowawcze

W prawie wszystkich przypadkach lekarze najpierw przepisują leczenie zachowawcze. Celem leczenia zachowawczego jest zmniejszenie bólu i utrzymanie odpowiedniej funkcji stawu. W celu zmniejszenia obrzęku i bólu można zalecić stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), takich jak aspiryna i ibuprofen. Szeroko przepisywane są różne metody fizjoterapii (elektroforeza, fonoforeza, laser itp.), Które również pomagają zmniejszyć ból. Terapia ruchowa zajmuje ważne miejsce w zachowawczym leczeniu artrozy, co pozwala zachować funkcjonalność stawu. W przypadku ciężkiego zaostrzenia może być wskazane stosowanie ortezy przez pewien czas.

W niektórych przypadkach pacjent musi zmienić lub ograniczyć aktywność fizyczną, szczególnie w przypadkach, gdy wiąże się to ze stresem na ramię.

Zastrzyki kortyzonu w staw łokciowy mogą przynieść chwilową ulgę. Kortyzon jest silnym lekiem przeciwzapalnym i może być bardzo skuteczny w łagodzeniu bólu i obrzęku. Działanie kortyzonu (lub innych steroidów) jest przejściowe, trwa od tygodni do miesięcy. Istnieje niewielkie ryzyko infekcji przy każdym wstrzyknięciu do stawu, a zastrzyki kortyzonu nie są wyjątkiem. Ponadto sterydy nie powinny być wstrzykiwane często, ponieważ same uszkadzają tkankę chrzęstną..

Operacja

Istnieje kilka rodzajów operacji w leczeniu postępującej choroby zwyrodnieniowej stawu łokciowego, a wybór techniki zależy od stopnia nasilenia zwyrodnienia stawu, wieku, poziomu aktywności.

Artroskopowe opracowanie rany

Jeśli pacjent ma wczesną fazę choroby zwyrodnieniowej stawów, lekarz może zalecić artroskopowe oczyszczenie rany.

W procedurze artroskopowej wykorzystuje się astroskop z małą kamerą telewizyjną wprowadzoną do stawu przez małe nacięcie. Astroskop pozwala chirurgowi zajrzeć do wnętrza stawu łokciowego.

Podczas artroskopowego oczyszczenia chirurg wykonuje inne małe nacięcia w celu wprowadzenia specjalnych narzędzi, przy ich pomocy usuwa się narośle kostne (osteofity) ciałka chrzęstne i odnawia powierzchnię chrząstki. Czasami konieczne jest uwolnienie kapsułki.

Chirurg może również przepłukać staw. Płukanie pomaga usunąć drobne fragmenty tkanki, które mogą podrażniać staw. Większość pacjentów po opracowaniu rany zgłasza zmniejszenie bólu i zwiększenie zakresu ruchu.

Artroplastyka

Przed wynalezieniem wysokiej jakości sztucznych stawów chirurdzy stosowali wiele technik, aby zapobiec ocieraniu się kości o siebie. Na przykład kawałek ścięgna lub powięzi został umieszczony między powierzchniami kostnymi.

Artrodeza

Stabilizacja stawów była dość powszechna przed wynalezieniem sztucznych stawów.

Endoprotetyka

Wymiana lub endoprotetyka stawu łokciowego nie jest stosowana tak często, jak endoprotetyka stawu biodrowego, kolanowego czy barku, ponieważ artroza łokcia występuje znacznie rzadziej niż w tych stawach. Ponadto wymiana stawu łokciowego ma również wyższy wskaźnik powikłań niż inne protezy stawów. Ogólnie rzecz biorąc, endoprotezoplastyka stawu łokciowego jest dobrym wyborem dla starszych pacjentów, którzy potrzebują lepszego zakresu ruchu, a nie siły..

Wykorzystanie materiałów jest dozwolone przy wskazaniu aktywnego hiperłącza do stałej strony artykułu.

Artroza łokcia: przyczyny, objawy, leczenie, rozpoznanie, pełny opis choroby

W porównaniu z innymi chorobami zwyrodnieniowo-dystroficznymi rzadko rozpoznaje się artrozę stawu łokciowego, ponieważ staw ten prawie nie jest narażony na zwiększony stres. Ale kiedy pojawią się pierwsze objawy patologii (bolesne odczucia, obrzęk, sztywność ruchów), należy skonsultować się z lekarzem. Artroza stawów łokciowych o 1 i 2 stopniu ciężkości dobrze reaguje na leczenie zachowawcze.

Opis artrozy stawu łokciowego

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na ARTHROSIS.” Przeczytaj więcej.

Choroba występuje na tle pogorszenia krążenia krwi i zaburzeń trofizmu chrząstki. Stają się mniej mocne i elastyczne, co nieuchronnie prowadzi do ich uszkodzenia przy przemieszczaniu powierzchni kości. Artroza stawu łokciowego u starszych pacjentów rozwija się powoli - przez kilka lat. Ale u młodych ludzi choroba postępuje dość szybko:

  • błona maziowa gęstnieje, na jej powierzchni tworzą się kosmki;
  • aby ustabilizować staw łokciowy, powstają narośle kostne - osteofity;
  • rozmiar kapsułki wzrasta, powstają w niej obszary grubych tkanek włóknistych pozbawione jakiejkolwiek aktywności funkcjonalnej.

Ponad 80% artrozy łokcia rozpoznaje się u starszych pacjentów. Głównym powodem rozwoju choroby jest naturalne starzenie się organizmu, spowalniające procesy zdrowienia. Patologię zwyrodnieniowo-dystroficzną wykrywa się u młodych pacjentów, prowadzących głównie siedzący tryb życia.

Stopnie patologii

Klasyfikacja artrozy stawu łokciowego opiera się na objawach klinicznych charakterystycznych dla danego stadium radiologicznego. Istnieje związek między wynikającymi z tego destrukcyjnymi zmianami w chrząstce, kościach, aparacie więzadłowo-ścięgnistym a nasileniem objawów. To nasilenie choroby determinuje taktykę jej terapii..

I stopień

Na początkowym etapie rozwoju nie ma wyraźnych objawów, więc pacjenci rzadko szukają pomocy medycznej. Łagodny dyskomfort pojawia się dopiero po wysiłku fizycznym. Podczas badania widoczne jest lekkie osłabienie mięśni, przy próbie uniesienia ręki pojawia się napięcie.

Na zdjęciach rentgenowskich nie obserwuje się wyraźnych zmian morfologicznych. Ale skład mazi stawowej już się zmienił, co staje się przyczyną powstawania niedoborów żywieniowych.

II stopień

W przypadku artrozy II stopnia nasilenia bóle pojawiają się nie tylko podczas zginania i prostowania stawu łokciowego, ale także w spoczynku. Do tego predysponuje wzrost krawędzi płytek kostnych, zniszczenie chrząstki szklistej, powstanie a następnie ustąpienie stanu zapalnego.

Wyraźnie zmniejsza się aktywność funkcjonalna mięśni w pobliżu stawu łokciowego. Pacjent ma trudności z podnoszeniem ciężarów, wykonywaniem wcześniej nawykowych ruchów. Na ścieńczenie i zgrubienie warstwy chrząstki wskazuje specyficzny dźwięk przy zginaniu lub prostowaniu łokcia..

Ocena 3

W przypadku artrozy o dużym nasileniu, ścieńczenia chrząstki charakterystyczne jest tworzenie rozległych ognisk zniszczenia. Platforma stawowa jest zdeformowana, co prowadzi do zmiany osi ramienia. Normalny związek między strukturami anatomicznymi jest zaburzony, więzadła są skrócone, szczelina jest całkowicie lub częściowo zespolona, ​​naturalny zakres ruchu jest znacznie ograniczony.

Przyczyny choroby

Do rozwoju artrozy stawu łokciowego predysponuje wiele czynników zewnętrznych i wewnętrznych. Ale czasami lekarzom nie udaje się ustalić przyczyny choroby, dlatego nazywa się ją idiopatyczną lub pierwotną. Wtórna artroza zawsze występuje na tle dowolnego stanu patologicznego:

  • wcześniejsze urazy - złamania, zwichnięcia, silne stłuczenia, urazy łąkotek, więzadeł, ścięgien;
  • wrodzone dysplastyczne zaburzenia rozwoju stawu łokciowego;
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • patologie autoimmunologiczne - zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy;
  • specyficzne i niespecyficzne zapalenie towarzyszące ropnemu zapaleniu stawów, gruźlicy, brucelozie, kiły;
  • choroby endokrynologiczne, takie jak cukrzyca, niedoczynność tarczycy;
  • hemarthrosis powstały po urazie lub nawrocie hemofilii, szkorbutu, skazy krwotocznej;
  • Choroba Petersa, rozwarstwiająca zapalenie kości i chrząstek, występująca przy stopniowym niszczeniu chrząstki szklistej;
  • hipermobilność stawów.

Czynnikami prowokującymi są również nadwaga, nadmierna aktywność fizyczna, zabiegi chirurgiczne, predyspozycje dziedziczne, hipotermia, brak pokarmów o dużej zawartości pierwiastków śladowych i witamin w diecie..

Objawy patologii

Wiodącym objawem artrozy stawu łokciowego jest ból. Jest słabo wyrażony w patologii I stopnia nasilenia, dlatego często mylony jest ze zmęczeniem mięśni pod koniec dnia roboczego. Wraz z postępem artrozy intensywność zespołu bólowego wzrasta wielokrotnie. Aby zminimalizować prawdopodobieństwo jego wystąpienia, osoba stara się nie używać ponownie zranionej ręki. Często przyjmuje wymuszoną pozycję ciała, co przy pierwszym badaniu przez lekarza sugeruje rozwój artrozy. Ciągłej bolesności towarzyszą inne specyficzne objawy:

  • poranna sztywność ruchów;
  • obrzęk łokcia, zwiększony ból przy naciskaniu na obrzęk;
  • chrupanie, klikanie podczas podnoszenia ramienia, zginanie i (lub) wydłużanie stawu;
  • wzrost miejscowej temperatury ciała, zaczerwienienie skóry wraz z rozwojem stanu zapalnego w wyniku urazu przez osteofity tkanek miękkich.

Czasami przy badaniu palpacyjnym pod skórą stwierdza się okrągłe, gęste guzki zlokalizowane wokół łokcia.

W okresie ostrym i podostrym choroba zwyrodnieniowa stawów objawia się intensywnymi objawami. Podczas remisji łagodny ból pojawia się przy zmianie pogody, po wysiłku lub hipotermii. Ale te czynniki mogą wywołać nawrót patologii..

Diagnoza choroby

Podstawą rozpoznania jest połączenie objawów radiologicznych i charakterystycznych objawów choroby zwyrodnieniowej stawu łokciowego. Przeprowadzanych jest również szereg testów funkcjonalnych, których wyniki pomagają ocenić siłę mięśni, zachowany zakres ruchu. Rtg stawu łokciowego, wykonane w dwóch projekcjach, jest najbardziej pouczające w diagnostyce artrozy o dowolnej lokalizacji. Następujące znaki wskazują na powstającą patologię:

  • utworzone osteofity;
  • nierówne kontury przestrzeni stawowej, jej zwężenie, pełne lub częściowe połączenie;
  • osteoskleroza podchrzęstna;
  • deformacja i spłaszczenie kości;
  • torbielowate formacje.

Rentgen nie zawsze pozwala dokładnie ocenić stan stawu. Dlatego wykonuje się tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny łokcia. Za pomocą CT można zidentyfikować cechy zniszczenia tkanki kostnej. MRI służy do wykrywania zmian patologicznych w strukturach tkanki łącznej - więzadłach, mięśniach, ścięgnach, naczyniach krwionośnych, nerwach.

Metody leczenia artrozy

W przypadku artrozy zachodzą zmiany destrukcyjne i zwyrodnieniowe, które są nieodwracalne. Dlatego terapia choroby ma na celu osiągnięcie stabilnej remisji. W tym okresie samopoczucie pacjenta znacznie się poprawia, a artroza przestaje wpływać na zdrowe struktury stawowe i okołostawowe..

Nawet „zaawansowaną” ARTROZĘ można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

Wraz z zaostrzeniem patologii pokazano delikatny schemat. Zabrania się pacjentom obciążania kontuzjowanego ramienia, w tym podnoszenia ciężkich przedmiotów. W celu ustabilizowania struktur stawowych i złagodzenia objawów zaleca się pacjentom noszenie urządzeń ortopedycznych. Ich stopień utrwalenia zależy od ciężkości przebiegu artrozy. W początkowej fazie jego rozwoju stosuje się bandaże elastyczne, które nieco ograniczają ruch. Pacjenci z patologią 3. stopnia są prezentowani w ortezach półsztywnych lub sztywnych.

Terapia lekowa

Z pewnymi wyjątkami leki stosowane w leczeniu artrozy stawu łokciowego mają na celu jedynie eliminację objawów. W okresie ostrym i podostrym stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) w celu zmniejszenia nasilenia zespołu bólowego:

  • roztwory do podawania domięśniowego Ksefokam, Movalis, Ketorolac, Diclofenac;
  • tabletki Ibuprofen, Meloksykam, Ketoprofen, Nimesulid, Ketorol, Celekoksyb.

Podczas remisji NLPZ w takich postaciach dawkowania są niepożądane ze względu na ich wyraźne skutki uboczne - owrzodzenie błony śluzowej żołądka. Jeśli potrzeba ich nadal istnieje, to należy je łączyć z inhibitorami pompy protonowej, na przykład Omeprazolem.

Kliniczna i farmakologiczna grupa leków stosowanych w leczeniu artrozy stawu łokciowegoNazwy lekówDziałanie terapeutyczne
Środki zwiotczające mięśnieSirdalud, Tizanidin, Baklosan, MidocalmEliminacja skurczów mięśni poprzez rozluźnienie mięśni szkieletowych
Chondroprotektory systemoweArtra, Teraflex, Alflutop, StructumCzęściowa odbudowa tkanki chrzęstnej, zmniejszenie nasilenia bólu
GlikokortykosteroidyKenalog, deksametazon, diprospan, prednizolonPrzeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwwysiękowe, immunosupresyjne
Produkty z witaminami z grupy B.Milgamma, Kombilipen, Neuromultivitis, NeurobionPoprawa unerwienia, przywrócenie optymalnego trofizmu tkankowego

Fizjoterapia

W leczeniu artrozy stawu łokciowego o dowolnym nasileniu stosuje się prądy galwaniczne, promieniowanie ultrafioletowe, magnetoterapię, laseroterapię i terapię falą uderzeniową. Pacjentom przepisuje się do 10 sesji fizjoterapii w celu poprawy krążenia krwi, przyspieszenia metabolizmu i przywrócenia uszkodzonych struktur stawowych. W przypadku wykrycia osłabienia mięśni wykonywana jest stymulacja elektryczna - terapeutyczny wpływ na mięśnie i wrażliwe zakończenia nerwowe poprzez impulsowe prądy elektryczne.

W okresie podostrym stosuje się fonoforezę lub elektroforezę z dimeksydem, glikokortykosteroidami, witaminami z grupy B, trimekainą. Na etapie remisji podczas tych środków stosuje się chondroprotektory, środki znieczulające, roztwory soli wapnia.

Pacjentom zaleca się akupunkturę, hirudoterapię (leczenie pijawkami lekarskimi), aplikacje z ozokerytem lub parafiną, balneoterapię.

W leczeniu artrozy stawu łokciowego na etapie remisji stosuje się maści i żele z NLPZ - Voltaren, Fastum, Artrozilen. Ich składniki aktywne w niewielkich ilościach przenikają do krwiobiegu, dlatego rzadko wywołują ogólnoustrojowe reakcje uboczne. Leki zewnętrzne pomagają szybko pozbyć się łagodnych bolesnych wrażeń. Są również przepisywane w okresie podostrym w celu zmniejszenia obciążenia farmakologicznego organizmu poprzez zmniejszenie dawek leków ogólnoustrojowych.

Jeśli artrozy nie komplikuje zapalenie tkanek miękkich, wówczas schematy leczenia obejmują maści o działaniu rozgrzewającym, miejscowo drażniącym, przeciwbólowym:

  • Finalgon;
  • Nayatox;
  • Efkamon;
  • Viprosal;
  • Capsicam.

Rzadko stosuje się chondroprotektory do stosowania miejscowego (Chondroxide, Chondroitin-Akos, Teraflex cream). Doświadczeni ortopedzi nie przepisują ich pacjentom ze względu na klinicznie niepotwierdzoną skuteczność terapeutyczną.

Interwencja operacyjna

Przy wyraźnej deformacji struktur kostnych, nieskuteczności leczenia zachowawczego przez kilka miesięcy, szybkim postępie choroby, wykonywane są operacje. W celu przywrócenia czynnościowej czynności stawu łokciowego wykonuje się endoprotezoplastykę. Jest to małoinwazyjna technika chirurgiczna, która charakteryzuje się niewielkim urazem zdrowych tkanek..

Przez nakłucie do jamy stawu łokciowego wprowadza się artroskop w celu szczegółowego zbadania jego wewnętrznych struktur. Następnie za pomocą narzędzi artroskopowych usuwa się ze stawu wolne ciałka śródstawowe. Osteofity są wycinane za pomocą wiertła, a następnie mobilizuje kaletkę.

Częściej jednak pacjentom proponuje się skuteczniejszy sposób na przywrócenie ruchomości kontuzjowanego ramienia - endoprotezę, czyli wymianę stawu łokciowego na implant..

Fizjoterapia

Codzienna terapia ruchowa to najskuteczniejsza metoda eliminacji bolesnych objawów, zapobiegająca rozprzestrzenianiu się procesu destrukcyjno-zwyrodnieniowego. Dopiero podczas wysiłku następuje przyspieszenie krążenia, uzupełnienie zapasów składników odżywczych i tlenu w chrząstce szklistej, kościach, strukturach tkanki łącznej. Nawet w okresie pooperacyjnym, bezpośrednio po przywróceniu integralności tkanek miękkich, przeprowadza się przebieg mechanoterapii. Zgięcie i wyprost stawu łokciowego wykonuje się za pomocą specjalnego skomputeryzowanego urządzenia.

Zestaw ćwiczeń opracowuje lekarz prowadzący terapię ruchową. Przy ich wyborze lekarz bierze pod uwagę nasilenie przebiegu choroby, nasilenie objawów.

Środki ludowe

Środki wykonane według receptur tradycyjnej medycyny są nieskuteczne w leczeniu artrozy łokcia, a czasami mogą wyrządzić krzywdę. Dlatego zasadność ich stosowania należy omówić z lekarzem. Specjaliści medycyny oficjalnej zalecają pacjentom wyłącznie herbaty na bazie dziurawca, kozłka lekarskiego, bylicy pospolitej w celu poprawy stanu psycho-emocjonalnego. Aby przygotować kojący napar, zalej łyżeczkę suchych surowców roślinnych szklanką wrzącej wody, przefiltruj w ciągu godziny i wypij 100 ml przed snem.

Komplikacje

W miarę postępu artrozy więzadła, mięśnie, ścięgna biorą udział w procesie destrukcyjno-zwyrodnieniowym. Osłabiają, tracą zdolność utrzymania stawu łokciowego w anatomicznej pozycji, dlatego często obserwuje się bolesne podwichnięcia. Charakterystycznym objawem postępującej artrozy jest przykurcz. To nazwa stanu, w którym ramię nie może być całkowicie zgięte lub wyprostowane w stawie łokciowym. Mięśnie są skracane lub rozciągane, a ich włókna nie mogą się w pełni skurczyć.

Przy pełnym zespoleniu przestrzeni stawowej dochodzi do ankylozy - unieruchomienia stawu łokciowego. Można go wyeliminować tylko za pomocą endoprotetyki.

Środki zapobiegawcze

Umiarkowana aktywność fizyczna, odrzucenie złych nawyków, a także stosowanie miękkich ochraniaczy na łokcie podczas treningu sportowego zapobiegnie odwodnieniu tkanek chrzęstnych i ich dalszemu niszczeniu. Podiatrzy zalecają również włączenie do diety większej ilości świeżych owoców i warzyw bogatych w witaminy i minerały..

Kompletny przegląd artrozy łokcia: objawy i leczenie

Z tego artykułu dowiesz się o objawach i leczeniu artrozy stawów łokciowych, mechanizmie jej rozwoju. Trzy stopnie choroby, terapia zachowawcza, ćwiczenia na artrozę, leczenie domowe.

Autor artykułu: Stoyanova Victoria, lekarz II kategorii, kierownik laboratorium w ośrodku diagnostyczno-leczniczym (2015–2016).

Artroza stawu łokciowego jest przewlekłą chorobą, która zaczyna się od zniszczenia, ścieńczenia chrząstki powierzchni stawowych (proces zwyrodnieniowo-dystroficzny) i kończy się zmianą kształtu stawu, a także naruszeniem jego funkcji.

Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć

We wczesnych stadiach osoba odczuwa chrupanie i ból w łokciu podczas ruchu, stres, napięcie, które mijają w spoczynku. Po długim odpoczynku (rano) osoba odczuwa sztywność w stawie, ale potem jest ona „rozwinięta”. W okresach zaostrzeń, obrzęków, miejscowego wzrostu temperatury, zaczerwienienia skóry w okolicy łokcia łączą się z bólem (nie zawsze).

Stopniowo ból stawu staje się stały, a wraz ze stresem staje się nie do zniesienia. W tym okresie zakres aktywnych ruchów łokcia jest bardzo ograniczony (nie da się go całkowicie rozluźnić i zgiąć), az czasem jego funkcje ulegają całkowitej utracie (bezruch, niepełnosprawność).

Artroza (choroba zwyrodnieniowa stawów) łokcia jest raczej rzadką patologią (tylko 0,8–2% całkowitej liczby przewlekłych chorób stawów). Częściej rozpoznaje się artrozę rąk, kręgosłupa, stawów biodrowych i kolan.

Deformującą artrozę wywołuje się w późniejszych stadiach, kiedy powierzchnie stawowe stają się prawie płaskie, zarastają kolcami kostnymi (osteofity) i tracą swoją funkcję (zdeformowane).

Do grupy ryzyka należą osoby, które ze względu na charakter wykonywanego zawodu aktywnie obciążają lub mogą uszkodzić staw łokciowy:

  • sportowcy (tenisiści, golfiści);
  • muzycy, pisarze, programiści;
  • kierowcy, przeprowadzki, konstruktorzy;
  • górnicy, mechanicy, wiertacze;
  • szwaczki, krawcowe.

Czynniki ryzyka obejmują:

  • płeć - kobiety po 50 latach chorują 2 razy częściej niż mężczyźni;
  • wiek - od 45 do 65 lat, patologia występuje u 30% osób, po 65 latach - u 85%;
  • predyspozycje genetyczne - choroba zwyrodnieniowa stawów występuje 2-3 razy częściej u bliskich krewnych.

Artrozy nie można wyleczyć: stale postępuje. Dopóki zmiany nie staną się krytyczne, nieodwracalne, patologia może zostać zawieszona.

W późniejszych stadiach choroba jest groźna - prowadzi do całkowitego unieruchomienia stawu łokciowego i staje się przyczyną niepełnosprawności człowieka.

Jeśli podejrzewasz artrozę, powinieneś skonsultować się z ortopedą, artrologiem, reumatologiem.

Mechanizm rozwoju patologii

Staw łokciowy składa się z powierzchni stawowych trzech kości: łokciowej, promieniowej i ramiennej. Są zamknięte w jednej torebce tkanki łącznej i wzmocnione więzadłami, ścięgnami i mięśniami.

Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć

Pod wpływem różnych czynników (brak estrogenu u kobiet po menopauzie, zmiany związane z wiekiem, urazy, stres):

  1. Zmienia się skład mazi stawowej wewnątrz torebki stawowej.
  2. Zmiany prowadzą do zaburzeń metabolicznych w komórkach chrzęstnych (chondrocytach), powodują ich śmierć.
  3. Rezultatem jest szybkie starzenie się chrząstki szklistej pokrywającej powierzchnie stawowe.

Chrząstka traci elastyczność i wytrzymałość, rozluźnia się, szybciej pęka i złuszcza się do jamy pod wpływem dowolnego obciążenia.

Szczątki wywołują zapalenie błony maziowej (zapalenie błony maziowej) i zaostrzenie artrozy. W chrząstce stawowej pojawiają się pęknięcia, które odsłaniają kość, prowadzą do torbieli i stwardnienia tkanki kostnej.

Aby zrekompensować obciążenie kości, rosną powierzchnie stawowe - wzdłuż krawędzi pojawiają się kolce kostne. Prawie bezobjawowa artroza I stopnia przechodzi w artrozę stawu łokciowego II stopnia. Z biegiem czasu kolce deformują staw i stają się przyczyną dysfunkcji: zgięcie, wyprost, rotacja są trudne.

Przyczyny patologii

Artroza stawu łokciowego pojawia się pod wpływem wielu czynników:

  • niektóre - negatywnie wpływają na zdrową chrząstkę stawową (podnoszenie ciężarów, nadwaga, intensywny trening);
  • inne - osłabiają chrząstkę stawową, czyniąc ją podatną na najmniejszy stres (choroby, predyspozycje dziedziczne).

Przyczyny rozwoju artrozy:

  • urazy, złamania, inne urazy;
  • operacje;
  • zaburzenia metaboliczne (dna);
  • brak dopływu krwi;
  • zapalenie stawów (zapalenie stawów);
  • choroby ogólnoustrojowe autoimmunologiczne (zapalenie naczyń, reumatyzm);
  • wrodzone wady rozwojowe łokcia (dysplazja);
  • przewlekłe infekcje (zapalenie migdałków).

Objawy, trzy stopnie artrozy łokcia

Przebiega prawie bezobjawowo, czasem po obciążeniu czynnym osoba martwi się bólem w łokciu (który ustępuje po odpoczynku) i uczuciem sztywności w stawie rano.

Zdjęcie rentgenowskie pokazuje niewielkie zwężenie szpary stawowej.

Chrupanie i obolały ból niemal nieustannie przeszkadza pacjentowi, pogarszany wysiłkiem.

Sztywność zamienia się w ograniczenie ruchomości, trudno jest wykonać elementarne czynności (zaciskanie palców w pięść, obracanie przedramienia).

Widoczny zanik mięśni barku i przedramienia (tracą siłę, objętość), deformacja stawu (utrata kształtu).

Zdjęcie rentgenowskie pokazuje zwężenie szpary stawowej, pojawienie się kolców kostnych wzdłuż krawędzi powierzchni stawowych, obszary pieczęci (stwardnienie) i cysty w kościach.

Łokieć jest regularnie w stanie zapalnym (do objawów ogólnych dołączają się obrzęk, zaczerwienienie i wzrost temperatury miejscowej).

Ciągły ból ustępuje trochę, gdy ręka jest w wymuszonej pozycji (zgięta i przyciśnięta do ciała), daje kręgosłup szyjny.

Staw stracił swój kształt, nabrzmiał, otaczające mięśnie zmniejszyły się i skróciły.

Zakres ruchu jest ograniczony (niemożliwe jest całkowite zgięcie - wyprostowanie ręki w przedramieniu).

Na rentgenogramie wszystkie oznaki deformującej się artrozy (poważne zniszczenie chrząstki i znaczne zwężenie przestrzeni stawowej, płaskie powierzchnie, masywne kolce kostne na brzegach).

Konsekwencjami artrozy stopnia 3 może być niepełnosprawność i kalectwo pacjenta (zwłaszcza jeśli choroba dotyczyła również drugiego łokcia).

Stan chrząstki i kości przy różnym stopniu artrozy. Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć

Diagnostyka

Chorobę zwyrodnieniową stawów rozpoznaje się na podstawie badań (trudno jest pacjentowi trzymać przedmioty w zaciśniętej dłoni) oraz zdjęć RTG wykonanych w dwóch projekcjach.

Każdy etap choroby charakteryzuje się własnymi objawami diagnostycznymi na zdjęciu rentgenowskim:

  1. Na etapie 1 - nieistotne, można je rozróżnić tylko porównując zdjęcia zdrowego i chorego łokcia.
  2. Na etapie 2 - określa się zwężenie szpary stawowej, w niektórych miejscach wzdłuż krawędzi widoczne są małe wyrostki kostne.
  3. Na etapie 3 artroza stawu łokciowego charakteryzuje się silnym zwężeniem przestrzeni stawowej, kość jest gęsta (stwardnienie), widoczne są w niej liczne torbiele, powierzchnie stawowe prawie płaskie, narośla kostne masywne.
  4. Etap 4 - staw jest mocno zdeformowany, brak przestrzeni stawowej.

W razie potrzeby lekarz może przepisać dodatkowe badania USG lub MRI (w celu określenia stanu błony maziowej, torebki i innych tkanek miękkich).

RTG stawu łokciowego dotkniętego artrozą

Metody leczenia

Artroza stawu łokciowego jest nieuleczalną chorobą, która postępuje przez całe życie i może prowadzić do niepełnosprawności, niepełnosprawności pacjenta.

We wczesnych stadiach chorobę można zatrzymać zachowawczymi metodami leczenia (leki i procedury fizjoterapeutyczne). Aby zapobiec dalszemu postępowi patologii, pacjentowi zaleca się wykonanie zestawu specjalnych ćwiczeń przez całe życie..

Na późniejszych etapach, gdy choroba zwyrodnieniowa stawów uległa deformacji, stan pacjenta można poprawić jedynie poprzez leczenie chirurgiczne. Czas rekonwalescencji po zabiegu - od 1,5 do 4 miesięcy.

Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć

Leczenie 1 i 2 stopni artrozy

1 i 2 stopnie artrozy stawu łokciowego leczy się metodami zachowawczymi, przepisując leki i fizjoterapię, które pozwalają:

  • złagodzić ciężkie objawy patologii (ból, a podczas zaostrzenia - obrzęk, stan zapalny);
  • zapobiegają sztywności łokcia.

W stopniu 3. terapia taka jest prawie nieskuteczna, ale często stosowana jest w celu przygotowania pacjenta do zabiegu lub poprawy stanu pacjenta, u którego jest przeciwwskazany..

Leki ogólnoustrojowe w tabletkach i zastrzykach do leczenia artrozy:

Stopień patologiiTypowe objawy

Niehormonalne przeciwzapalne, przeciwbólowe - Meloksykam, Naproksen, Ketoprofen

Wyeliminuj stany zapalne, ból, zmniejsz obrzęk

Hormonalne leki przeciwzapalne - Kenalog, Flosterone, Triamcinolone

Złagodzić ciężkie objawy artrozy, jeśli środki niehormonalne nie mogą sobie z nimi poradzić

Chondroprotectors - Rumalon, Synvisc, Ostenil

Zawieś niszczenie tkanki chrzęstnej, popraw skład mazi stawowej

Grupa leków, imięNa co są przepisywane?
Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć

Lokalne środki zaradcze (maści, kremy, balsamy i płyny):

Maści przeciwzapalne (indometacyna, diklofenak, voltaren)

Podczas zaostrzenia zmniejszają ból, stan zapalny, obrzęk

Lokalne środki o działaniu rozgrzewającym (Espol, Menovazin, Viprosal, Apizartron)

Po ustąpieniu ostrych objawów artrozy - popraw przemianę materii, ukrwienie i ruchomość stawów

Oprócz tych leków lekarz prowadzący może przepisać:

  • środki zwiotczające mięśnie - na przykład Sirdalud do rozluźnienia mięśni;
  • leki rozszerzające naczynia krwionośne - pentoksyfilina poprawiająca ukrwienie stawu.

Leczenie III stopnia artrozy

Kiedy pojawiają się nieodwracalne zmiany (deformacja, zniszczenie chrząstki, masywne kolce kostne), funkcje stawu są przywracane operacyjnie.

Trzy możliwe techniki (opcje) interwencji:

  1. Powierzchnie są czyszczone, części błony maziowej usuwane za pomocą artroskopii (zabieg małoinwazyjny). Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć
  2. Odbudowę powierzchni stawowych wykonuje się metodą alloplastyki. Rekonstrukcja stawu łokciowego z artroplastyką. Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć
  3. Wymień części stawu na sztuczne implanty endoprotezką.

Przywrócenie funkcji po operacji zajmuje od 1,5 do 4 miesięcy.

Niepełnosprawność jest wydawana, jeśli leczenie artrozy stawu łokciowego jest nieskuteczne:

  • pacjent utracił zdolność do pracy, nie może wykonywać swoich obowiązków zawodowych;
  • potrzebuje pomocy z zewnątrz, nie jest w stanie o siebie zadbać.

Fizjoterapia

Zabiegi fizjoterapeutyczne są obowiązkową częścią kompleksowego leczenia artrozy. Są przepisywane po ustąpieniu ostrych objawów (około 5-7 dni leczenia).

  • poprawia ukrwienie tkanek stawu;
  • stymuluje metabolizm i eliminację toksyn;
  • zwiększa aktywność przepływu limfy;
  • usuwa resztkowe skutki ostrego okresu.

Jakie metody są używane:

  1. Elektroforeza z dimeksydem, hydrokortyzonem.
  2. Magnetoterapia.
  3. Terapia laserowa.
  4. Promieniowanie ultrafioletowe.
  5. Podgrzewanie termiczne (aplikacje z ozokerytem, ​​parafiną).
  6. Kąpiele radonowe.
  7. Terapia błotem.

Na etapie rekonwalescencji, gdy ręka musi powrócić do zwykłej objętości aktywnych ruchów, pacjentowi przepisuje się masaż terapeutyczny i kompleks gimnastyki (terapia ruchowa).

Ćwiczenia są zalecane nie tylko w celu przywrócenia wszystkich funkcji stawu, ale także w celu zapobiegania powikłaniom (unieruchomienie, niepełnosprawność) przez całe życie.

Środki ludowe

Domowe środki zaradcze są wystarczająco dobre, aby pomóc w przypadku artrozy stawu łokciowego. Przywracają ruchomość i zapobiegają rozwojowi powikłań (zniszczenie chrząstki) we wczesnych stadiach (1 i 2 stopnie).

Środki ludowe najlepiej stosować w okresach bezobjawowego przebiegu choroby, ponieważ działają one raczej wolno. Przepisy:

  • Nalewka na korzeniu pięciornika. Umyj i posiekaj świeży korzeń pięciornika, włóż do litrowego słoika tak, aby był pełny w 1/3. Wlej wódkę do góry, pozostaw do zaparzenia w ciemnym miejscu na 21 dni. Po przygotowaniu odcedź, nalewkę można stosować do okładów (1 raz dziennie przez 2-3 godziny) i wcierania (3-4 razy dziennie), a także doustnie 1 łyżkę. l. trzy razy dziennie. Przebieg leczenia wynosi 1 miesiąc.
  • Balsam olejowy. Weź 50 g propolisu, zetrzyj, rozpuść w rozgrzanym oleju roślinnym (100 ml). Po schłodzeniu balsam służy do mielenia. Po zabiegu na łokieć przyłożyć kompres i ciepłą szmatkę i pozostawić na noc. Czas trwania leczenia w domu - 2-3 tygodnie.



ImięNa co są przepisywane?