Główny

Kifoza

Odmiany i zasady stosowania bisfosfonianów w osteoporozie

Pomimo faktu, że ludzie przez cały czas cierpieli na osteoporozę, chorobę tę po raz pierwszy opisano dopiero w 1925 roku. Jednak poznania mechanizmu jej powstawania nie udało się ustalić przez kolejne 40 lat, aż do 1965 roku, kiedy Robert Heaney przeanalizował możliwe drogi rozwoju osteoporozy. Założycielem współczesnej teorii wyjaśniającej naturę rzadkiej gęstości kości jest William Albright, który zaproponował ją w 1984 roku..

W leczeniu osteoporozy lekami z wyboru są bisfosfoniany, które są przepisywane jako główna terapia tej choroby. Należą do środków, które mogą spowolnić, a nawet zatrzymać utratę masy kostnej, co zostało wielokrotnie udowodnione w międzynarodowych badaniach klinicznych. Ponadto stosowanie bisfosfonianów w przypadku patologii, którym towarzyszy łamliwość kości, może znacznie zmniejszyć ryzyko złamań..

Co to są bisfosfoniany

Struktury kostne ludzkiego ciała są nieustannie odnawiane, a samoregulacja wspomagana jest przez dwa rodzaje komórek. Osteoblasty (tłumaczone z greckiego - kiełkować, strzelać) to nowe komórki tkanki kostnej, które znajdują się w zniszczonych i regenerujących się obszarach. Osteoblasty pokrywają młodą, rozwijającą się kość ciągłą warstwą.

Osteoklasty usuwają komórki kostne poprzez rozpuszczanie minerałów i rozkładanie kolagenu. Zwykle liczba osteoklastów jest regulowana przez ich samozniszczenie, ale przy różnych niepowodzeniach w organizmie homeostaza jest zaburzona i spowalnia - w efekcie osteoklasty zaczynają dominować nad osteoblastami.

Działanie bisfosforanów ma na celu stabilizację homeostazy (samoregulacji) i przywrócenie normalnego stosunku regeneracji do zniszczenia. Po spożyciu leki te działają jak strukturalny analog naturalnych regulatorów metabolizmu wapnia i przyczyniają się do zatrzymywania wapnia w komórkach. Ponadto w wyniku reakcji chemicznych bisfosfonianów i wapnia zapobiega się odkładaniu się soli wapnia w stawach i tkankach miękkich..

Po zażyciu leku cząsteczki substancji czynnej wiążą się z jonami wapnia i przenikają do tkanki kostnej, gdzie się gromadzą. W efekcie następuje zahamowanie aktywności osteoklastów i normalizacja homeostazy - dzięki temu gęstość mineralna kości i ich zdolność samoleczenia.

Rodzaje i klasyfikacja

Leki powstają na bazie dwóch fosfonianów PO3 i można je uzupełniać atomami azotu. Działają na różne sposoby, ale z tym samym skutkiem - zniszczeniem komórek osteoklastów. Bezazotowe bisfosfoniany należą do leków pierwszej generacji, później zaczęto produkować leki zawierające azot. Nowoczesne leki są produkowane na bazie kwasów ibandronowego i zoledronowego, ale nie zostały jeszcze rozpowszechnione masowo..

Lista produktów bezazotowych pierwszej generacji obejmuje następujące leki:

  • Tiludronate (Skelid);
  • Etidronian sodu (Phosphotech, Ksidifon, Pleostat, Didronel);
  • Clodronat (Clobir, Lodronat, Sindronat, Bonefos).

Obecnie w osteoporozie najczęściej stosuje się bisfosfoniany zawierające azot:

  • Kwas zoledronowy - Zoledronate-Teva, Aklasta, Zometa, Veroclast, Blaztera, Zoledrex, Rezorba, Rezoclastin, Zolerix, Rezoscan, Zolendronic Rus4;
  • Kwas ibandronowy - Ibandronate, Bondronat, Bonviva;
  • Kwas alendronowy - Fosamax, Osterapar, Forosa, Ostalon, Alenthal, Strongos, Alendrokern.

Kluczem do skutecznego leczenia osteoporozy bisfosfonianami jest wczesne rozpoczęcie, ponieważ zawsze łatwiej jest zapobiegać chorobie niż ją leczyć. Dlatego tak ważną rolę odgrywają badania profilaktyczne i wyznaczanie BP pacjentom z grupy podwyższonego ryzyka osteoporozy i złamań..

Kto jest przydzielony

Leczenie osteoporozy BF jest zawsze indywidualne i uzależnione od wyników badania pacjenta. Do niedawna do przepisywania leków stosowano wskaźniki densytometryczne. Światowa Organizacja Zdrowia opracowała klasyfikację osteoporozy u kobiet po menopauzie, zgodnie z którą wskazaniem do stosowania bisfosfonianów jest spadek wskaźnika T do -2,5 i poniżej.

Później National Osteoporosis Foundation rozszerzyła wskazania, dodając:

  • złamanie szyjki kości udowej lub kręgów, zidentyfikowane klinicznie lub morfologicznie;
  • złamania typowe dla osteoporozy, które wystąpiły wcześniej na tle obniżonej masy kostnej na poziomie -1
  • spadek wskaźnika T do -2,5 i poniżej, pod warunkiem braku wtórnego PO;
  • osteopenia u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka - chorzy obłożnie i leczeni hormonalnie.

Leki zawierające azot nazywane są aminobisfosonianami i są najbardziej skuteczne w osteoporozie.

Kwas zoledronowy

Preparaty na bazie kwasu zoledronowego mają wiele nazw handlowych i działają wybiórczo na tkankę kostną, hamując aktywność osteoklastów. Zaletą tej substancji jest brak negatywnego wpływu na tworzenie, mineralizację i wytrzymałość kości..

Podczas stosowania zoledronianu wapń jest uwalniany z tkanki kostnej i regenerowane są uszkodzone obszary. Lek podaje się we wlewie dożylnym w celu powolnego podawania. Schemat terapeutyczny zależy od stopnia osteoporozy, ale aby osiągnąć maksymalny efekt, odstęp między pierwszą a drugą infuzją nie powinien być krótszy niż 7 dni.

Kwas ibandronowy

Kwas ibandronowy jest inhibitorem resorpcji kości i jest stosowany głównie w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej. Można go podawać w postaci tabletek lub dożylnie. Tabletki przyjmuje się pół godziny przed posiłkiem i innymi lekami..

Po zażyciu leku zaleca się pozostać w pozycji pionowej przez godzinę. Pacjentom ze zmianami w przełyku, które powodują opóźnienie jego opróżniania, leki z kwasem ibandronowym podaje się dożylnie i tylko w warunkach szpitalnych..

Kwas alendronowy

Kwas alendronowy zmniejsza aktywność osteoklastów i zwiększa gęstość mineralną kości, sprzyjając tworzeniu się nowych komórek. Głównym składnikiem aktywnym leków jest trójwodny alendronian sodu. Najbardziej znanym lekiem z tej grupy jest alendronian, produkowany w postaci tabletek.

Tabletki alendronianu przyjmuje się 1 raz dziennie 2 godziny przed śniadaniem. Dozwolone jest przyjmowanie leku po posiłkach, ale nie wcześniej niż 2 godziny później. Po przedostaniu się do organizmu około 80% alendronianu wiąże się z białkami krwi i jest równomiernie rozprowadzany w tkankach miękkich, a następnie w kościach, gdzie gromadzi się. Stężenie alendronianu sodu we krwi gwałtownie spada, a substancja przenika do tkanki kostnej.

Zalecana dawka to 10 mg na dobę lub 70 mg na tydzień. Stosowanie alendronianu jest skuteczne w osteoporozie u kobiet (kobiet po menopauzie) iu mężczyzn, a także w obniżonej gęstości kości w wyniku leczenia kortykosteroidami.

Instrukcja użycia

Ważne jest, aby wiedzieć, że bisfosfoniany stosowane w leczeniu osteoporozy są przepisywane tylko przez lekarza, samoleczenie w tym przypadku jest niedopuszczalne i może spowodować nieodwracalne szkody dla zdrowia. Substancje lecznicze wchodzące w skład BF mogą powodować działania niepożądane, dlatego należy je przyjmować prawidłowo.

Leki przyjmuje się rano na czczo, bez gryzienia, bez żucia i picia dużej ilości czystej wody. Kawa, soki owocowe i napoje mleczne zmniejszają skuteczność leków prawie o połowę. Przez co najmniej godzinę po zażyciu tabletek należy zachować pozycję wyprostowaną, aby uniknąć urazów na błony śluzowe przełyku i żołądka.

Równolegle z bisfosfonianami zaleca się przyjmowanie wapnia i / lub witaminy D, należy jednak pamiętać o 2-3-godzinnej przerwie między przyjmowaniem różnych leków. Dożylne podawanie BP odbywa się powoli, metodą kroplówki, przez kilka godzin. Zbyt szybkie podanie może spowodować ostrą niewydolność nerek, szczególnie niebezpieczną w przypadku hiperkalcemii.

Przeciwwskazania i skutki uboczne

Przeciwwskazaniami do stosowania bisfosfonianów są:

  • Ciąża i laktacja;
  • wiek do 18 lat;
  • zaostrzenie chorób przewodu żołądkowo-jelitowego;
  • niewydolność nerek;
  • indywidualna nietolerancja.

Nawet jeśli przestrzega się schematu dawkowania i schematu dawkowania, mogą wystąpić działania niepożądane leków. Najczęściej odnotowuje się:

  • zapalenie żołądka i krwawienie z żołądka, ból brzucha i objawy dyspeptyczne (wzdęcia, zaparcia);
  • okresowe bóle stawów, mięśni i głowy;
  • hipokalcemia;
  • reakcje alergiczne;
  • zaburzenia czynności nerek i wątroby przy długotrwałym stosowaniu.

Najpoważniejsze konsekwencje to migotanie (desynchronizacja rytmu serca), martwica kości szczęki i podkrętarzowe złamanie biodra. Ryzyko takich powikłań jest znacznie zmniejszone dzięki dobrze zaprojektowanemu schematowi terapeutycznemu, opartemu na dokładnym badaniu.

Zgodność leków

Charakterystyki związane z interakcjami leków są następujące:

  • BP w połączeniu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi nasila działanie drażniące na błonę śluzową przewodu pokarmowego;
  • połączenie diuretyków BP i pętlowych znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia hipokalcemii i hipomagnezemii - następuje gwałtowny spadek poziomu wapnia i magnezu w organizmie;
  • środki przeciwbakteryjne z grupy aminoglikozydów nasilają toksyczne działanie bisfosfonianów na nerki.

Proste bisfosfoniany

Proste bisfosoniany to leki niezawierające azotu: Etidronate, Tiludronate i Clodronate. Fundusze należą do pierwszej generacji BP i podlegają metabolizmowi wewnątrzkomórkowemu z udziałem kwasu adenozynotrójfosforowego (ATP). Kwas ten jest głównym źródłem energii dla komórek. Wolne od azotu bisfosfoniany hamują produkcję enzymów komórkowych zależnych od ATP, co prowadzi do śmierci osteoklastów.

Tiludronate jest dostępny w tabletkach 400 mg, które są przyjmowane codziennie przez trzy miesiące co sześć miesięcy w przypadku osteoporozy. Recepcja odbywa się 2 godziny przed posiłkiem lub 2 godziny po.

Klodronian znacznie spowalnia resorpcję kości, działa przeciwbólowo i zmniejsza ryzyko złamań. Jest przepisywany na osteoporozę, złośliwe przerzuty do kości (główne wskazanie). Dostępny w kapsułkach do podawania doustnego i ampułkach do wstrzykiwań dożylnych. Tabletkę 800 mg można podzielić na dwie porcje w celu ułatwienia połykania, ale należy ją przyjąć jednorazowo. Zawartość ampułek jest wstępnie wymieszana z 500 ml roztworu soli lub 5% glukozy.

Wskazaniem do przyjmowania Etidronate jest naruszenie metabolizmu wapnia, osteoporozy i dystrofii kości. Lek jest dostępny w tabletkach i ampułkach. To jeden z niewielu środków, które można stosować w dzieciństwie..

Etidronian jest zwykle podawany w połączeniu z suplementami wapnia, witaminy D i magnezu. Wskazaniem do stosowania jest osteoporoza i ubytek masy kostnej na tle reumatoidalnego zapalenia stawów. W przypadku osteoporozy kurs terapeutyczny trwa od dwóch do trzech miesięcy, po półtora miesiąca jest powtarzany. Dawkę oblicza się na podstawie masy ciała pacjenta - 5-7 mg / kg.

W przypadku spadku gęstości mineralnej kości przy reumatoidalnym zapaleniu stawów Etidronate jest przepisywany w dawce 5–10 mg / kg i jest pity przez co najmniej rok. Podczas leczenia lekiem zaleca się spożywanie wystarczającej ilości pokarmów zawierających wapń.

Leczenie osteoporozy wymaga zintegrowanego podejścia i obejmuje kilka grup leków. Jednak bisfosfoniany są zdecydowanie pierwszymi, które zostaną przepisane. Ich odbiór może nie tylko spowolnić resorpcję tkanki kostnej, ale także zatrzymać patologiczny proces..

Leczenie osteoporozy bisfosfonianami: rodzaje leków i zastosowania

XXI wiek przyniósł nam nie tylko postęp technologiczny, ale także wiele przydatnych odkryć z różnych dziedzin, które pomagają ratować i ułatwiają ludziom życie. Medycyna słynie z takich odkryć.

Dziś tak groźną chorobę, jak osteoporoza, która kiedyś doprowadzała wiele osób do wczesnej niepełnosprawności, skutecznie korygują najnowsze leki z grupy bisfosfonianów..

Osteoporoza jako choroba kości

Osteoporoza jest stanem patologicznym, w którym tkanki kostne stopniowo stają się cieńsze i mniej gęste, co pociąga za sobą spadek wytrzymałości kości i wzrost ich skłonności do złamań..

Za pierwszy etap choroby uważa się lekką utratę siły, zwaną osteopenią, następnie postępuje i szkielet staje się nienormalnie kruchy, porowaty, przez co łatwo ulega mechanicznym obciążeniom i kontuzjom. Osteoporoza prowadzi do częstych złamań kości, nawet przy niewielkich upadkach i uderzeniach.

Główne składniki tworzące szkielet, które są odpowiedzialne za wytrzymałość kości:

  • białko;
  • kolagen;
  • wapń.

Kiedy te substancje są wypłukiwane, równowaga zostaje zachwiana i wzrasta ryzyko urazów, takich jak pęknięcia - złamanie kości miednicy; zniszczenie - złamanie z powodu kompresji kręgów.

Zdarzają się przypadki, gdy pacjenci nie są świadomi obecności choroby przez długi czas. Choroba często postępuje w okresie pomenopauzalnym u kobiet.

Następujące objawy mogą wskazywać na osteoporozę:

  • uporczywy ból zlokalizowany w miejscu urazu;
  • skolioza, zła postawa;
  • spadek wzrostu;
  • częste złamania wynikające ze słabego efektu występują głównie w żebrach, nadgarstkach, miednicy, kręgosłupie, stopach, koksartrozie;
  • powolne gojenie się uszkodzeń kości.

Grupa leków bisfosfonianów

Bisfosfoniany to grupa leków zapobiegających przerzedzaniu kości. Ta klasa leków otrzymała nazwę ze względu na zawartość w składzie dwóch fosforanów. W kościach zatrzymują rozkład hydroksyapatytu, głównego składnika mineralnego kości..

Główną zaletą jest bezpieczne selektywne działanie leków, dzięki czemu jony wapnia gromadzą się tylko w szkielecie. Ta zdolność decyduje o skuteczności stosowania tej grupy substancji w leczeniu osteoporozy..

Mechanizm działania bisfosfonianów lub korzyści z leczenia

Formuła bisfosfonianów składa się z dwóch organicznych związków fosforu, które są korzystne w leczeniu:

  • Po rozpoczęciu przyjmowania tabletek substancje te wnikają w strukturę kości i oddziałują z wapniem, podczas stosowania leków zatrzymują pierwiastek wewnątrz i przyczyniają się do jego kumulacji w kościach, zwiększając tym samym siłę.
  • Wnikając do szkieletu, bisfosfoniany niszczą funkcjonalność osteoklastów. W normalnym stanie komórki te odpowiadają za resorpcję starej struktury kostnej oraz współpracują z osteoblastami - których zadaniem jest tworzenie nowej tkanki kostnej.
  • W stanie osteoporozy związek ten zostaje przerwany, w wyniku czego szkielet staje się porowaty, przepuszczalny i kruchy..
  • Dzięki zastosowaniu bisfosfonianów aktywność tych ostatnich spada, wzrost spowalnia, a proces samozniszczenia ulega przyspieszeniu. Efektem terapii jest wzmocnienie kości i odbudowa przerzedzonych obszarów.

Porównawczą aktywność bisfosfonianów przedstawia poniższa tabela..

CzynnośćBisfosfoniany
× 1Etidronat (Xidiphon, Didronel)
× 10Clodronat (Bonefos, Lodronat, Ostak),
Tiludronate (Skelid)
× 100Pamidronian (Aredia, Aminomax)
× 1000Alendronian (Fosamax, Osteotab)
× 10000Risedronate (Actonel), ibandronate (Bonviva), zoledronate (Zometa, Aklasta)

Analizy i wskazania do powołania bisfosfonianów

W leczeniu osteoporozy bisfosfoniany są przepisywane jako pierwszy i główny lek. Przychodząc na wizytę u lekarza, zaczyna wypełniać historię choroby, a pierwszą rzeczą, jaką robi, jest przeprowadzenie ankiety. Ważne jest, aby ustalić przyczynę choroby. Ponieważ częścią terapii jest eliminacja czynnika prowokującego.

Wskazania do powołania

Osteoporoza jest zwykle spowodowana przez:

  • zaburzenia w pracy przewodu pokarmowego związane z wchłanianiem Ca, niezrównoważona dieta, w której bardzo brakuje produktów zawierających wapń;
  • brak witaminy D w organizmie;
  • choroby układu hormonalnego i początek wczesnej menopauzy;
  • niski współczynnik masy ciała lub nadwaga, siedzący tryb życia;
  • przewlekłe i nabyte wady szkieletu, martwica tkanki kostnej w onkologii;
  • długotrwałe stosowanie leków hormonalnych;
  • długi okres rekonwalescencji po złamaniu.

Analizy i badania

Jeśli podejrzewa się osteoporozę, zaleca się następujące badania:

  • densytometria - promieniowanie ultradźwiękowe lub rentgenowskie;
  • skanowanie radioizotopowe szkieletu;
  • trepanobiopsja - zabieg polegający na pobraniu cząsteczki tkanki kostnej z dotkniętego obszaru;
  • określenie poziomu enzymów tarczycy.

Zalecane są również badania dotyczące mianowania bisfosfonianów. Badanie krwi umożliwia ocenę metabolizmu wapnia i fosforu.

Krew pobierana jest z żyły, po czym zaczynają badać listę parametrów:

  • Osteokalcyna jest główną substancją kolagenową, której wysoki poziom wskazuje na obecność choroby.
  • Przekroczony nieorganiczny fosfor wskazuje na naruszenie.
  • Wapń jest głównym składnikiem tkanki kostnej, jeśli jego objętość jest większa niż normalna, wówczas pacjent ma nadczynność przytarczyc, jeśli zawartość jest mniejsza, jest to przejaw krzywicy lub osteomalacji.
  • Znacznik D-Cross Laps pokazuje ilość degradowalnych substancji, podwyższony poziom jest oznaką osteopatii i osteoporozy.
  • Enzym alkaliczna fosfataza w wartości przekraczającej wskaźniki normatywne wskazuje na zaburzenia kości.

Analiza moczu może pomóc w identyfikacji nieorganicznego fosforu i DPID. Nadmiar wskazuje na nadmiar witaminy D, krzywicę, sole nerek, złamania. Spadek wskazuje na obecność procesów zanikowych, zmian wtórnych lub akromegalii oraz konieczność przyjmowania bisfosfonianów.

Istotą tych analiz jest określenie danych dotyczących metabolizmu w kościach, poziomu hormonów gruczołów dokrewnych we krwi oraz określenie objętości mikroelementów kostnych w moczu pacjenta..

Lekarz przepisuje testy do wyznaczania bisfosfonianów, zgodnie z wynikami densytometrii, dolegliwościami, objawami i objawami choroby. Badania biochemiczne są jedną z najbardziej pouczających metod diagnostyki i kontroli efektów terapeutycznych..

Rodzaje lub klasyfikacja bisfosfonianów

Istnieją dwie główne grupy bisfosfonianów, o których wiadomo, że działają inaczej na osteoklasty:

  • pierwsza generacja - bez azotu;
  • zawierające azot drugiej generacji (nowe).

Pierwsza generacja - bez azotu

Leki te są produkowane i stosowane w postaci roztworów do wstrzykiwań dożylnych i domięśniowych oraz podawania doustnego, a także w postaci tabletek. Farmakologia oferuje obszerną listę analogów. Zaleca się towarzyszyć przyjmowaniu bisfosfonianów z kompleksami wapnia, magnezu i witaminy D..

Tabletki tiludronianu disodu biorą udział w mineralizacji struktury kości, zwiększają jej gęstość i wytrzymałość. Wspomaga gromadzenie się fosforu i wapnia, spowalnia pracę osteoblastów. Lek Skelid jest dostępny w postaci tabletek, cena waha się od 450 do 600 rubli za opakowanie.

Etidronian stosowany jest głównie u kobiet w okresie menopauzy, stosowany jest również w leczeniu przerzutów nowotworowych oraz pomaga w odbudowie i utrzymaniu tkanki kostnej:

  • Fosforan w postaci roztworu. Kosztować około 800 rubli.
  • Ksidiphon - w postaci roztworu. Cena to 550-760 rubli.
  • Ksikrem - w postaci kremu. Cena waha się od 480 do 535 rubli.

Kwas klodronowy poprawia interakcje fosforu i wapnia, wzmacnia kości, zatrzymuje niszczenie i przyspiesza regenerację:

  • Sindronat - tabletki. Cena od 2000 do 10000 rubli.
  • Kapsułki klodronianu. Koszt to 3500 rubli.
  • Difosfonal - kapsułki. Cena od 4150 rubli.
  • Bonefos - cena od 4750 do 7500 rubli.

Druga generacja - zawierające azot lub aminobisfosfoniany

Współczesne bisfosfoniany różnią się od swoich poprzedników następującym składem.

Kwas ibandronianowy to najnowszy produkt wydany nie tak dawno przez przemysł farmaceutyczny:

  • Ibandronate - Teva - 3 tabletki po 150 mg. Koszty od 1590 rubli.
  • Bonviva - 1 strzykawka z 3 ml roztworu. Koszty od 4960 rubli.
  • Bondronat - 28 tabletek po 50 mg, 1 wstrzyknięcie po 2 ml. Koszt od 5350 rubli.
  • Proszek kwasu ibandronowego do wstrzykiwań. Koszt od 1500 rubli.

Kwas zoledronowy wyróżnia się selektywnym działaniem, które wpływa na tkankę kostną, ma właściwości przeciwnowotworowe, substancję tę można znaleźć w takich preparatach:

  • Zometa - butelki do wstrzykiwań. Koszt to 10100 rubli.
  • Zoledronate Teva - we wstrzyknięciu. Koszt 1190 rubli.
  • Resorba - w postaci zastrzyków. Koszt od 5960 rubli.
  • Aklasta jest we wstrzyknięciach. Koszt 3850 rubli.

Alendronian sodu jest niesteroidowym regulatorem metabolizmu kostnego, który zapewnia prawidłowy rozwój kośćca, analogi:

  • Alendronian - tabletki. Koszt od 300 do 500 rubli.
  • Fosamax - w tabletkach. Koszt od 500 rubli.
  • Tevanat - tabletki. Koszt od 890 rubli.
  • Osterepar - tabletki. Koszt 380 rubli.

Badania skuteczności

Badania wykazały, że długotrwałe stosowanie bisfosfonianów wzmacnia kości i zmniejsza ryzyko złamań.

W tabeli porównano kliniczną skuteczność bisfosfonianów w zapobieganiu złamaniom osteoporotycznym..

Badania kliniczneLiczba pacjentówBisfosfoniany i czas podawaniaZmniejszenie ryzyka urazów kręgówZmniejszenie prawdopodobieństwa uszkodzenia innych kości
VERT-NA (16)2458Risedronate (5 mg / dzień) 3 lata4139
VERT-MN (27)1226Risedronate (5 mg / dzień) 3 lata4933
FIT I (4)2027Alendronian (5 mg / dzień) 2 lata (10 mg / dzień) 1 rok4720
FIT II (10)4272Alendronian (5 mg / dzień) 2 lata (10 mg / dzień) 1 rok4412
KOŚĆ (8; 26)2946Ibandronian, 3 lata6260

Lek denosumab

Denosumab jest lekiem wytwarzanym w całości z ludzkich przeciwciał (lgG2) i jest stosowany zamiast bisfosfonianów. Mechanizm działania tej substancji polega na zdolności do hamowania czynności osteoklastów, które niszczą starą strukturę kości..

Leki na bazie denosumabu:

  • Wzmacnia szkielet, zwiększa gęstość, chroniąc w ten sposób kości przed złamaniami. Wyprodukowany pod nazwą Prolia, w stanie Puerto Rico, koszt leku w Rosji wynosi średnio 15580 rubli.
  • Zabieg przeprowadza się poprzez wstrzyknięcie roztworu pod skórę w okolice ud i brzucha, kurs raz na pół roku.
  • Stosuje się go, gdy istnieje duże ryzyko złamań, gdy użycie innych środków jest niemożliwe..

Instrukcje dotyczące stosowania bisfosfonianów

Nie ma specjalnych zasad dotyczących przyjmowania bisfosfonianów, istnieją ogólne zalecenia, których należy przestrzegać. W przeciwnym razie uzyskany wynik leczenia może różnić się od oczekiwanego, a także istnieje ryzyko niepożądanych reakcji w organizmie..

Zgodnie z oficjalnymi instrukcjami bisfosfoniany należy stosować w następujący sposób:

  • Bisfosfoniany należy spożywać na czczo, nie później niż pół godziny przed posiłkiem..
  • Aby uniknąć możliwego uszkodzenia błon śluzowych żołądka, przez pewien czas po przyjęciu leku należy pozostawać w pozycji poziomej, nieprzestrzeganie tego stanu doprowadzi do refluksu.
  • Pij lek dużą ilością wody.
  • Wykwalifikowany specjalista powinien wykonywać zastrzyki z roztworami bisfosfonianów..

Aby uzyskać bardziej szczegółowe instrukcje dotyczące bisfosfonianów, należy skontaktować się z lekarzem, ogólne zasady przyjmowania są również określone w instrukcjach dotyczących leku..

Przeciwwskazania

Wszystkie leki mają przeciwwskazania, bisfosfoniany nie są wyjątkiem, należy zrezygnować z stosowania bisfosfonianów lub zwrócić uwagę na ich stosowanie w następujących przypadkach:

  • zaostrzenie chorób żołądkowo-jelitowych, predyspozycja do zapalenia żołądka;
  • okres ciąży i laktacji oraz dzieciństwa i dojrzewania;
  • niewydolność nerek;
  • nieprawidłowe działanie dwunastnicy, wrzód żołądka;
  • dysfunkcja połykania, zaburzenia drożności przełyku;
  • niski poziom wapnia we krwi;
  • brak witaminy D w organizmie.

Skutki uboczne

Uszkodzenie organizmu pacjenta lub skutki uboczne bisfosfonianów obejmują:

  • zapalenie błony śluzowej żołądka i krwawienie z przewodu pokarmowego, podrażnienie dwunastnicy;
  • nudności i wymioty, bóle brzucha, wzdęcia i gazy, zaparcia;
  • migrena i ból mięśni i stawów;
  • ostra niewydolność nerek i wątroby;
  • zmniejszenie zawartości wapnia we krwi;
  • reakcje alergiczne.

Zgodność z innymi substancjami

Zgodność bisfosfonianów z lekami:

  • Niehormonalne tabletki przeciwzapalne zwiększają prawdopodobieństwo podrażnienia i krwawienia z przewodu pokarmowego.
  • Diuretyki pętlowe mogą powodować niski poziom magnezu i wapnia we krwi.
  • Aminoglikodyzy nasilają toksyczne działanie na wątrobę i nerki.
  • Produkty alkoholowe w połączeniu z bisfosfonianami zagrażają rozwojowi powikłań.

Leczenie osteoporozy bez bisfosfonianów

Głównym celem terapii osteoporozy jest zmniejszenie destrukcji tkanki kostnej i przyspieszenie jej regeneracji:

  • Do leczenia stosuje się preparaty hormonalne, kompleksy witaminowo-mineralne, kalcytoninę.
  • W celu zwiększenia wzrostu struktury kości zalecane są bioflawonoidy, wapń D3, związki strontu i fluoru. Zablokuj zniszczenie szkieletu kalcytoniny i estrogenów.
  • Leki hormonalne dobierane są indywidualnie, biorąc pod uwagę płeć, wiek i cechy pacjenta.
  • Jako dodatkowe środki wspomagające zaleca się ćwiczenia terapeutyczne i specjalną dietę, w tym żywność zawierającą wapń, fosfor, witaminę D..

Dr Myasnikov o biofosfonianach

Dr Alexander Myasnikov potwierdza skuteczność bisfosfonianów w leczeniu osteoporozy i doradza ich stosowanie w przypadku choroby. Pomagają wzmocnić kości, hamują ich niszczenie, ale konieczne jest wspomaganie kuracji wapniem w postaci tabletek, a także pokarmem..

Bisfosfoniany w osteoporozie: lista skutecznych leków

Bisfosfoniany są ważną częścią terapii osteoporozy, ponieważ zmniejszają o połowę ryzyko powikłań. Ale te leki mają zarówno zalety, jak i wady, z którymi należy się zapoznać przed rozpoczęciem leczenia..

Mechanizm akcji

Bisfosfoniany zawierają 2 fosfoniany (związki organiczne zawierające fosfor). Wiążą się z wapniem i wnikają do kości. Mają tendencję do gromadzenia się w kości.

Ważną cechą tych funduszy jest to, że zapobiegają przedostawaniu się niszczących substancji do kości, dlatego zapobiegają jej uszkodzeniu. Hamują destrukcyjne działanie osteoklastów i sprzyjają wzrostowi osteoblastów, które biorą udział w tworzeniu nowej tkanki kostnej. W rezultacie kości stają się mocniejsze i szybciej się regenerują..

Klasyfikacja

Bisfosfoniany stosowane w leczeniu osteoporozy dzielą się na 2 grupy:

  • zawierające azot;
  • bez azotu i prostych bisfosfonianów.

Leki zawierające azot to leki drugiej i trzeciej generacji. Są bardziej skuteczne i ulepszone niż proste bisfosfoniany. Na przykład leki zawierające tilodronian są skuteczne tylko w przypadku choroby Pageta.

Nazwy leków z grupy „bisfosfoniany zawierające azot” do leczenia osteoporozy:

  • Produkty kwasu zoledronowego. To jest Zometa, Zoledronate. Są skuteczne w ciężkich, postępujących postaciach osteoporozy. Leki mają również działanie przeciwnowotworowe, działają wybiórczo na tkankę kostną, podobnie jak w składzie do sieci kostnej.
  • Leki zawierające kwas ibandronianowy. Nazwy leków z tej grupy to Ibandronate, Bonviva, Bondronat. Środki zaradcze są najbardziej odpowiednie dla kobiet w okresie menopauzy. Zmniejszają prawdopodobieństwo osteoporozy i patologicznych złamań. Leki mają wyraźny efekt terapeutyczny w przerzutach.
  • Środki na bazie alendronianu sodu Popularne leki z tej grupy bisfosfonianów to Tevanat, Strongos, Alenthal, Fosamax, Ostalon. Przywracają strukturę kości i normalizują procesy metaboliczne, odpowiednie dla mężczyzn i kobiet. Najbardziej skuteczny w przypadku osteoporozy starczej, choroby Pageta i złośliwej hiperkalcemii.
  • Risedronate. Popularne leki to Actonel, Rizarteva, Rizendros. Skuteczny w przypadku deformacji osteitis.

Bisfosfoniany stosowane w leczeniu osteoporozy występują w postaci tabletek i roztworów do wstrzykiwań. Leki do leczenia dobierane są indywidualnie dla pacjenta.

Lista leków z klasy prostych bisfosfonianów na osteoporozę:

  • Skelid.
  • Phosphotex.
  • Xidiphon.
  • Pleostat.
  • Didronel.
  • Klobir.
  • Lodronath.
  • Bonefos.

Substancją czynną może być kwas tiludronowy, etidronian lub klodronian. Leki są skuteczne w przypadku hiperkalcemii, osteolizy, kamieni szczawianowych w nerkach i choroby Pageta. Zapobiegają przerzutom do kości w raku piersi.

Zolendronate

Produkt dostępny w postaci roztworów iniekcyjnych. Jest wygodny w użyciu, ponieważ jest wprowadzany raz w roku..

Wskazaniami do stosowania są osteoporoza i choroba Pageta. Nie można stosować leku z indywidualną wrażliwością i zaburzeniami czynności nerek, a także z zapaleniem wątroby typu B i ciążą.

Bondronat

Produkt dostępny w postaci tabletek i roztworów do iniekcji. Substancją czynną jest kwas ibandronowy. Musisz wypić 1 tabletkę na pusty żołądek lub wykonać jeden zastrzyk raz w miesiącu.

Przy stosowaniu roztworu środek podaje się dożylnie przez 15 minut.

Kwas alendronowy

Dostępne w postaci tabletek. Kwas alendronowy jest jednym z najsilniejszych bisfosfonianów zawierających azot. Jego odpowiednikami są Alendra, Ostalon, Ostemax i Londromax.

Konieczne jest przyjmowanie tabletki na pusty żołądek przez 30 minut. raz w tygodniu przed posiłkami. Lek należy wypić tego samego dnia, nie przegap wizyty.

Lek należy wyrzucić w przypadku indywidualnej nietolerancji, ciężkiego stadium niewydolności nerek i niskiego poziomu wapnia we krwi.

Kwas klodronowy

Analogi to Klobir, Sindronai, Bonefos. Wskazania do stosowania:

  • osteoporoza;
  • zniszczenie kości spowodowane przez komórki rakowe;
  • zapobieganie przerzutom do kości;
  • hiperkalcemia spowodowana rakiem.

Istnieją 2 formy uwalniania - tabletki i roztwór do infuzji.

Etindronian sodu

Lek należy do grupy prostych bisfosfonianów. Analogi - Pleostat i Xidiphon. Wskazaniami do stosowania są osteoporoza, choroba Pageta i hiperkalcemia wywołana onkologią lub kamieniami szczawianowymi..

Etindronian sodu zatwierdzony do stosowania u dzieci poniżej 3 roku życia.


Podczas leczenia należy przyjmować witaminę D, wapń i magnez. Schemat leczenia zależy od wieku pacjenta i stopnia zaawansowania choroby. Kurs trwa 2-3 miesiące. Można to powtórzyć po 1-2 miesięcznej przerwie..

Clondronate

Substancją czynną jest klodronian disodu. Lek jest dostępny w postaci kapsułek i roztworów. Wskazania do stosowania:

  • osteoliza spowodowana przerzutami do kości lub szpiczakiem mnogim;
  • hiperkalcemia wynikająca z przerzutów do kości lub raka kości.

Dawkowanie jest przepisywane przez lekarza. Przebieg leczenia nie przekracza 10 dni.

Tiludronate

Dostępne w postaci tabletek. Nadaje się do leczenia osteoporozy i deformującej osteodystrofii. Schemat terapii to 1 tabletka 2 godziny przed lub po posiłku. Przebieg leczenia wynosi 3 miesiące, następnie za sześć miesięcy należy zrobić sobie przerwę.

Ibandronian sodu

Inne nazwy leku to Ibandronic acid, Bonviva, Boniva i Bondronate. Najczęściej lek jest przepisywany w celu zapobiegania i leczenia osteoporozy występującej w okresie menopauzy.

Jest skuteczny w przypadku przerzutów do kości i niedoboru wapnia w wyniku procesów nowotworowych, nadaje się do wzmacniania kości i zapobiegania złamaniom.

Lek jest dostępny w postaci tabletek i roztworów do wstrzyknięć dożylnych.

Jak to zrobić dobrze?

Bisfosfoniany stosowane w osteoporozie należy przyjmować wyłącznie na pusty żołądek przez 30 minut. przed posiłkami. Tabletki nie wolno żuć, należy ją połykać w całości. W przeciwnym razie mogą powstać owrzodzenia jamy ustnej..

Po przyjęciu tabletek należy przyjąć pozycję pionową przez co najmniej godzinę. Zmniejsza to negatywny wpływ na przewód pokarmowy, zmniejsza prawdopodobieństwo owrzodzeń.

Przez 1,5 godziny przed lub po przyjęciu leku nie należy spożywać produktów mlecznych i zawierających wapń. Podobny zakaz dotyczy preparatów magnezu i żelaza.

Proste bisfosfoniany należy przyjmować w połączeniu z wapniem i witaminą D. Niedopuszczalne jest jednoczesne spożywanie alkoholu z tymi lekami.

Podczas leczenia bisfosfonianami ważne jest, aby pić dużo płynów, tabletki należy popijać dużą ilością płynu (od 200 do 400 ml).

Podczas terapii konieczne jest monitorowanie funkcjonowania nerek, a także monitorowanie poziomu wapnia we krwi. W żadnym przypadku nie należy przekraczać dawki przepisanej przez lekarza prowadzącego. W przeciwnym razie możliwe są nieodwracalne konsekwencje..

Skutki uboczne

Chociaż bisfosfoniany są bardzo skuteczne, mają wiele skutków ubocznych w leczeniu osteoporozy. Na tle długotrwałej terapii mogą wystąpić takie niepożądane objawy:

  • reakcje alergiczne w postaci pokrzywki, wysypki skórnej lub wstrząsu anafilaktycznego;
  • bóle głowy i mięśni;
  • osłabienie i senność;
  • zmniejszona ostrość wzroku, ból oka, zapalenie spojówek;
  • Objawy ARVI (gorączka, dreszcze, gorączka);
  • ból brzucha, nudności, zaparcia lub biegunka;
  • złamanie biodra;
  • hipokalcemia (szczególnie w przypadku leków dożylnych);
  • martwica kości szczęki (w przypadku leczenia lekami zawierającymi azot).

Działania niepożądane mogą się nasilać przy jednoczesnym stosowaniu leków z innych grup. Na przykład podczas stosowania NLPZ występuje obciążenie przewodu pokarmowego, podczas leczenia diuretykami pętlowymi prawdopodobieństwo hipokalcemii jest wysokie, a podczas leczenia aminoglikozydami zwiększa się toksyczne uszkodzenie nerek..

Przeciwwskazaniami do stosowania są wrzody żołądka lub dwunastnicy, ciężkie patologie układu sercowo-naczyniowego. Niewydolność nerek jest względnym przeciwwskazaniem..

Zalety i wady

Bisfosfoniany są skuteczne nawet w zaawansowanej osteoporozie, kiedy pojawiają się patologiczne złamania. Mają szereg zalet:

  • zatrzymują wapń w kościach i wspomagają jego wchłanianie;
  • mają działanie przeciwbólowe i przeciwnowotworowe;
  • zapobiegać fuzji złośliwych komórek ze strukturami kostnymi;
  • hamują powstawanie przerzutów do kości.

Istotną zaletą preparatów bisfosfonianowych na osteoporozę jest to, że efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 10 lat. Działają szybko. Maksymalne stężenie leku osiąga 1 godzinę po podaniu. Również leki są stosunkowo bezpieczne.

Wśród wad są następujące wady:

  • czas trwania leczenia - przebieg terapii złamań może wynosić od 2 do 5 lat;
  • konieczność przyjmowania leku wyłącznie na pusty żołądek;
  • niska biodostępność.

To właśnie niedogodność przy przyjęciu powoduje, że pacjenci odchodzą od wskazanego przez lekarza schematu leczenia, co skutkuje działaniami niepożądanymi..

Analogi

Nie ma analogów tych funduszy, ponieważ bisfosfoniany są substytutami substancji naturalnych - pirofosforanów.

Istnieje wiele nazw tych leków, ale wszystkie są wydawane na receptę. Konieczne jest ścisłe przestrzeganie schematu leczenia, wtedy można uzyskać najbardziej wyraźny efekt terapeutyczny i zminimalizować skutki uboczne.

Bisfosfoniany

Nowotwory złośliwe często prowadzą do uszkodzenia kości. Z reguły mówimy o przerzutach - badaniu przesiewowym komórek nowotworowych z miejsca pierwotnej lokalizacji i ich rozprzestrzenianiu się po całym ciele wraz z pojawieniem się nowych ognisk.

  • Bisfosfoniany na uszkodzenie kości
  • Klasyfikacja bisfosfonianów
  • Stosowanie bisfosfonianów w przypadku przerzutów do kości
  • Stosowanie bisfosfonianów w osteoporozie
  • Hiperkalcemia i bisfosfoniany
  • Skutki uboczne bisfosfonianów

Najczęściej rak piersi i prostaty daje przerzuty do kości. Przerzuty do kości mogą również występować w raku nerki, raku tarczycy i złośliwych nowotworach płuc. Największe zniszczenie obserwuje się w przypadku szpiczaka. Aby zrozumieć, jak przerzuty działają na kości, porozmawiajmy najpierw o zdrowej tkance kostnej..

Tkanka kostna to rodzaj tkanki łącznej. Przez całe życie ulega cyklicznym zmianom - tworzenie kości zostaje zastąpione resorpcją (zniszczeniem tkanki kostnej). Ten proces nazywa się przebudową. Odbywa się w kilku etapach:

  • Resorpcja. Kość zawiera specjalne komórki zwane osteoklastami. Ich głównym zadaniem jest uwalnianie substancji niszczących szkielet mineralny kości, prowadząc do erozji. W normalnych warunkach komórki te znajdują się w stanie „uśpienia”, ale w fazie resorpcji są aktywowane przez specjalne molekuły wytwarzane przez prekursory osteoblastów i zaczynają wykonywać swoją pracę.
  • Odwrócenie. W tej fazie komórki jednojądrzaste usuwają całą zniszczoną tkankę, przygotowując miejsce do odbudowy..
  • Poprawa. Przywrócenie macierzy mineralnej kości jest wynikiem działania innych komórek - osteoblastów, które syntetyzują substancje organiczne tworzące macierz kostną.
  • Stan spoczynku. W stanie spoczynku tkanka kostna nie wykazuje aktywności komórkowej lub wykazuje ją minimalnie. Główne procesy biochemiczne „czekają” na nową rundę cyklu przebudowy.

Głównym punktem powstawania przerzutów do kości jest naruszenie procesu przebudowy. Komórki rakowe wydzielają substancje, które stymulują zarówno osteoklasty, jak i osteoblasty. W ten sposób dochodzi do resorpcji, a jednocześnie z nią dochodzi do nieprawidłowego wzrostu tkanki kostnej.
Główne objawy przerzutów do kości to:

  • Ból.
  • Patologiczne złamania, które występują bez poważnego obciążenia mechanicznego.
  • Ucisk rdzenia kręgowego, który może być spowodowany uciskiem korzeni nerwowych przez masy guza lub fragmenty kości powstałe w wyniku patologicznego złamania.
  • Hiperkalcemia to wzrost poziomu wapnia we krwi, w którym rozwija się zespół objawów patologicznych, na przykład zatrucie lub naruszenie układu krzepnięcia krwi. W niektórych przypadkach hiperkalcemia może być śmiertelna.

W leczeniu przerzutów do kości stosuje się podejście zintegrowane, w tym przeciwnowotworowe metody ekspozycji, na przykład chemioterapię, terapię celowaną, radioterapię, chirurgię paliatywną. W ramach leczenia patogenetycznego stosuje się bisfosfoniany.

Bisfosfoniany na uszkodzenie kości

Bisfosfoniany to leki wpływające na metabolizm kości. Pod względem budowy chemicznej zbliżone są do naturalnych fosforanów nieorganicznych. Mają duże powinowactwo do jonów wapnia, dzięki czemu wnikają w głąb tkanki kostnej.

Mechanizm ich działania opiera się na hamowaniu rozwoju i aktywności życiowej osteoklastów, co jest realizowane na kilka sposobów jednocześnie:

  • Bezpośredni wpływ na osteoklasty, przez co tracą zdolność resorpcji tkanki kostnej, a nawet umierają.
  • Działa na komórki progenitorowe osteoklastów, zapobiegając ich rozwojowi i różnicowaniu.
  • Działają na osteoblasty, przez co spada produkcja czynnika stymulującego osteoklasty.

Ponadto istnieją dowody na to, że bisfosfoniany zmniejszają objętość guza. Dlaczego tak się dzieje, nie jest do końca jasne. Przyjmuje się, że ze względu na zmniejszenie resorpcji guz nie otrzymuje wystarczającej ilości czynników wzrostu i cytokin, które są zawarte w tkance kostnej.

Klasyfikacja bisfosfonianów

W praktyce medycznej stosuje się 8 związków bisfosfonianowych, które w zależności od budowy chemicznej dzieli się na trzy grupy:

  • Bisfosfoniany wolne od azotu. To leki pierwszej generacji. Należą do nich klodronian, tiludronian i etidronian.
  • Bisfosfoniany zawierające azot. To są leki drugiej generacji. Obejmuje to pamidronian, risedronian i alendronian.
  • I wreszcie narkotyki ostatniej, trzeciej generacji. Są to bisfosfoniany zawierające grupy aminowe. Należą do nich kwas zoledronowy i ibandronian.

Klodronian

Klodronian należy do bisfosfonianów pierwszej generacji. Występuje w postaci do podawania doustnego, jak również do wlewu dożylnego. Wadą podawania doustnego jest słabe wchłanianie z żołądka.

Pamidronian

Pamidronian jest lekiem bisfosfonianowym drugiej generacji. Różni się od pierwszego tym, że ma jeden atom azotu we wzorze. Dzięki temu może hamować proces rearanżacji białek w osteoklastach, co ostatecznie prowadzi do ich śmierci na drodze apoptozy. Lek ten jest stosowany w leczeniu przerzutów osteolitycznych, które są częste w szpiczaku mnogim i raku piersi..

Problem z jego stosowaniem polega na tym, że maksymalna skuteczność w leczeniu hiperkalcemii wymaga wyznaczenia dużych dawek leku. Jednak towarzyszy temu wysokie ryzyko toksycznego działania układu pokarmowego. Ponadto skuteczność pamindronianu jest zmniejszona u pacjentów z krążącym PTHrP (białko, które powstaje podczas osteolizy)

Pamidronian podaje się we wlewie dożylnym. Pojedyncza dawka to 60-90 mg. Czas trwania infuzji wynosi 4 godziny. Lek stosuje się co trzy tygodnie..

Ibandronate

Ibandronian należy do trzeciej generacji bisfosfonianów i zawiera już 2 cząsteczki azotu. Jest bardziej skuteczny u pacjentów z podwyższonym poziomem PTHrP, powoduje mniej powikłań i nie ma nefrotoksyczności. Stosuje się raz na 4 tygodnie w postaci 15-minutowych wlewów dożylnych.

Kwas zoledronowy

Kwas zoledronowy należy do leków trzeciej generacji. Zawiera 2 atomy azotu w przeciwnych pozycjach. Ta cecha strukturalna pozwala mu nie tylko działać przeciwosteolitycznie, ale także negatywnie wpływać na sam nowotwór złośliwy. W szczególności kwas zoledronowy działa antyangiogennie, hamując wzrost komórek śródbłonka, a tym samym zaburzając ukrwienie nowotworu, co prowadzi do zahamowania jego wzrostu..

Lek podaje się dożylnie w dawce 4 mg. Wlew trwa 15 minut. Częstotliwość stosowania - raz na 3-4 tygodnie. W okresie leczenia konieczne jest przyjmowanie witaminy D i wapnia ze względu na ryzyko przemijającej hipokalcemii.

Stosowanie bisfosfonianów w przypadku przerzutów do kości

Stosowanie bisfosfonianów w przypadku przerzutów do kości stało się złotym standardem leczenia. Takie leki działają przez około 2-3 lata, a po rozwoju oporności przechodzą na terapię celowaną denosumabem.

Leczenie rozpoczyna się po ustaleniu przerzutów do kości za pomocą badań rentgenowskich. Scyntygrafia nie nadaje się do wykrywania przerzutów osteolitycznych.

Stosowanie bisfosfonianów w osteoporozie

Osteoporoza to choroba przewlekła charakteryzująca się zmniejszoną masą kostną. W rezultacie zmniejsza się gęstość kości, a ryzyko patologicznych złamań wzrasta. Ta patologia jest bardziej typowa dla kobiet w okresie menopauzy, ale występuje również u starszych mężczyzn..

W leczeniu choroby stosuje się podejście zintegrowane, w tym specjalną dietę, ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Farmakoterapię stosuje się również u osób z dużym ryzykiem rozwoju patologicznych złamań. Leki zapobiegają utracie masy kostnej, co wykazano w badaniach klinicznych. Najskuteczniejsze pod tym względem są alendronian, kwas zoledronowy i kwas rizedronowy..

Hiperkalcemia i bisfosfoniany

Niedawno hiperkalcemia (podwyższony poziom wapnia we krwi) była jednym z najczęstszych zagrażających życiu powikłań przerzutów do kości. Pod koniec XX wieku około 20% pacjentek z przerzutowym rakiem piersi miało ten stan. Jednak dzięki stosowaniu bisfosfonianów częstość takich powikłań znacznie się zmniejszyła..

Istnieją dwa mechanizmy rozwoju hiperkalcemii:

  1. Pierwsza opiera się na fakcie, że przerzuty do kości prowadzą do osteolizy, w której wapń ze zniszczonej tkanki kostnej dostaje się do krwi. Ta ścieżka jest wdrażana w przerzutach szpiczaka mnogiego i raka piersi.
  2. Drugi mechanizm nie jest związany z przerzutami do kości, ale jest realizowany poprzez stymulację resorpcji wapnia pod działaniem białek podobnych do parathormonu, które mogą być wydzielane przez zewnątrzkostne ogniska guza.

Hiperkalcemia prowadzi do upośledzenia funkcji nerek, dlatego z moczem wydalane jest dużo płynów. W efekcie dochodzi do odwodnienia, pogorszenia czynności nerek, nie wydalania wapnia, a sytuacja zamyka się w błędnym kole..

Na obrazie klinicznym odnotowano następujące objawy:

  • Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego - obniżone ciśnienie krwi, zaburzenia rytmu serca i inne choroby serca.
  • Naruszenie przewodu żołądkowo-jelitowego - nudności i wymioty, pocenie się, zapalenie trzustki.
  • Upośledzona świadomość, letarg, otępienie, a nawet śpiączka.

Główne punkty w leczeniu hiperkalcemii to uzupełnianie płynów, zwiększone wydalanie wapnia i blokowanie resorpcji kości przez guz. To w ostatniej chwili kieruje się działanie bisfosfonianów. Obecnie zaleca się ich przepisywanie wszystkim pacjentom ze zidentyfikowanymi przerzutami do kości..

Skutki uboczne bisfosfonianów

Podczas leczenia bisfosfonianami mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

  • Objawy dyspeptyczne - nudności, bóle brzucha, wzdęcia.
  • Wzrost temperatury ciała, któremu towarzyszą bóle mięśni.
  • Przejściowa hipokalcemia - spadek poziomu wapnia we krwi.
  • Bóle głowy.
  • Swędząca skóra.
  • Wysypka.
  • Pojawienie się krwi w moczu.

Aseptyczna martwica kości szczęki jest raczej rzadkim, ale jednocześnie ciężkim powikłaniem. Najczęściej występuje po zabiegach stomatologicznych. W związku z tym zaleca się odłożyć rozpoczęcie leczenia bisfosfonianami do czasu odkażenia jamy ustnej i wygojenia błony śluzowej..