Główny

Zapalenie korzonków nerwowych

Choroba Osgooda-Schlattera

Choroba Osgooda-Schlattera może objawiać się bolesnym guzkiem poniżej rzepki w dzieciństwie i okresie dojrzewania, kiedy zaczyna się dojrzewanie.

Występuje najczęściej u dzieci uprawiających sport, zwłaszcza takie sporty jak bieganie, skoki czy sporty wymagające szybkich zmian trajektorii, jak piłka nożna, koszykówka, łyżwiarstwo figurowe i gimnastyka. Chociaż choroba występuje częściej u chłopców, różnica między płciami zmniejsza się, gdy dziewczęta coraz częściej uprawiają sport. Choroba Osgooda-Schlattera dotyka więcej nastolatków uprawiających sport (w stosunku od jednego do pięciu).

Przedział wiekowy zapadalności jest zależny od płci, ponieważ dziewczęta dojrzewają wcześniej niż chłopcy. Choroba Osgooda-Schlattera występuje zwykle u chłopców w wieku od 13 do 14 lat oraz u dziewcząt w wieku od 11 do 12 lat. Choroba zwykle ustępuje samoistnie, gdy zatrzymuje się wzrost kości.

Co to jest?

Choroba Schlattera została opisana w 1906 roku przez Osgood-Schlattera, którego imię nosi.

Inna nazwa choroby, stosowana również w ortopedii klinicznej i traumatologii, odzwierciedla istotę procesów zachodzących w chorobie Schlattera i brzmi jak „osteochondropatia guzowatości piszczeli”. Z tej nazwy jasno wynika, że ​​choroba Schlattera, podobnie jak choroba Calveta, choroba Timanna i choroba Koehlera, należy do grupy osteochondropatii - chorób o niezapalnej genezie, którym towarzyszy martwica kości. Chorobę Schlattera obserwuje się w okresie najbardziej intensywnego wzrostu kości u dzieci w wieku od 10 do 18 lat, znacznie częściej u chłopców.

Choroba może wystąpić z uszkodzeniem tylko jednej kończyny, ale choroba Schlattera z patologicznym procesem w obu nogach jest dość powszechna.

Przyczyny rozwoju

Osteochondropatia kości piszczelowej rozwija się w młodym wieku, od 10 do 18 lat, u osób intensywnie i regularnie uprawiających sport. Ponieważ chłopcy są tradycyjnie bardziej aktywni, choroba jest u nich diagnozowana kilka razy częściej. Choroba Schlattera nie występuje u dorosłych.

Należy zauważyć, że choroba dotyka nastolatków, niezależnie od ich ogólnego stanu zdrowia, dlatego chorują również osoby całkowicie zdrowe. Do czynników wysokiego ryzyka należą treningi lekkoatletyczne związane z dużym obciążeniem kolan - piłka nożna, siatkówka, piłka ręczna, podnoszenie ciężarów, lekkoatletyka, sporty walki i narciarstwo. Dla dziewcząt balet, taniec, gimnastyka i tenis są uważane za traumatyczne..

Istnieje również związek między wiekiem młodzieńczym a początkiem choroby - dziewczynki chorują wcześniej niż chłopcy. Wynika to z czasu dojrzewania, który wywołuje intensywny wzrost. Dla dziewczynek jest to 11-12 lat, a dla chłopców 13-14 lat.

Główną przyczyną choroby nie jest jednorazowy uraz - siniak lub upadek, ale przewlekły uraz związany z nagłymi ruchami, częstymi zgięciami kolan i skokami. Kości rurkowe młodych ludzi zawierają tak zwane „strefy wzrostu” - płytki nasadowe, składające się z tkanki chrzęstnej. Ich wytrzymałość jest dużo niższa niż kości, przez co strefy wzrostu są podatne na różnego rodzaju uszkodzenia..

Pod wpływem ciągłego przeciążenia ścięgna mogą nadmiernie się rozciągać i zrywać, w wyniku czego kolana zaczynają boleć i puchnąć, a krążenie krwi zostaje zaburzone w okolicy guzowatości kości piszczelowej. W samym stawie kolanowym rozwija się stan zapalny, który objawia się okresowymi krwotokami.

W wyniku uszkodzenia chrząstki stopniowo pojawiają się zmiany nekrotyczne na guzowatości kości, którą rosnący organizm stara się wypełnić tkanką kostną. Z tego powodu pojawia się szyszynka, która jest wzrostem kości..

Patogeneza

W wyniku przeciążeń, częstych mikrourazów kolana i nadmiernego napięcia więzadła własnego rzepki, które występuje podczas skurczów silnego mięśnia czworogłowego uda, dochodzi do zaburzenia ukrwienia okolicy guzowatości piszczeli. Można zauważyć drobne krwotoki, zerwanie włókien więzadła rzepki, aseptyczne zapalenie w okolicy worków, zmiany martwicze w guzowatości kości piszczelowej.

Objawy

Objawy choroby Osgooda-Schlattera częściej występują u młodzieży w wieku 10-18 lat, nie tylko po stłuczeniu, upadku czy wysiłku fizycznym, ale także bez wpływu zewnętrznego, ból zaczyna się od silnego wyprostu lub skrajnego zgięcia kolana, ograniczonego, gęstego, ostro bolesnego obrzęk uciskowy guzka piszczeli.

Stan ogólny zadowalający, miejscowe zmiany zapalne nieobecne lub łagodne. Proces patologiczny zwykle ustępuje samoistnie. Jego wygląd wynika z obciążenia więzadła własnego rzepki, przyczepionego do guzowatości kości piszczelowej. Na tle przyspieszonego wzrostu w okresie dojrzewania powtarzające się obciążenia więzadła i niedojrzałość guzowatości kości piszczelowej mogą wywołać podostre złamanie tej ostatniej w połączeniu z zapaleniem więzadeł własnego więzadła rzepki. Zmiany te prowadzą do powstania patologicznych narośli kostnych, bolesnych przy nagłych ruchach. Podczas odpoczynku na kolanie ból może promieniować wzdłuż więzadła i powyżej rzepki do ścięgna mięśnia czworogłowego uda, które jest przyczepione do górnej krawędzi rzepki. Stan ogólny zadowalający, miejscowe zmiany zapalne nieobecne lub łagodne.

Często po jednym kolanie również choruje, z tymi samymi obiektywnymi zmianami w podudzie. Bolesność i ból utrzymują się miesiącami, nasilając się pod wpływem udarów mechanicznych, stopniowo zanikając w ciągu roku, rzadko później. Prognoza jest całkiem korzystna. Występ kostny pozostaje, ale bez uszkodzenia funkcji kolana. Pod względem histologicznym proces ten charakteryzuje się pogrubieniem warstwy chrzęstnej między przynasadą kości piszczelowej a więzadłem rzepki, nieregularnymi granicami stref kostnienia, rozciągającymi się do tkanki ścięgien i tworzącymi bogatą w komórki włóknistą chrząstkę, czasem z główną substancją typu śluzowego.

Diagnostyka

Ustalenie choroby Schlattera pozwala na zestaw objawów klinicznych i typową lokalizację zmian patologicznych. Uwzględnia się również wiek i płeć pacjenta. Jednak decydującym czynnikiem w postawieniu diagnozy jest badanie rentgenowskie, które dla większej zawartości informacji należy przeprowadzić dynamicznie. RTG stawu kolanowego wykonuje się w projekcjach czołowych i bocznych.

W niektórych przypadkach dodatkowo wykonuje się USG stawu kolanowego, MRI i TK stawu. Densytometria służy również do uzyskiwania danych na temat struktury tkanki kostnej. Zaleca się diagnostykę laboratoryjną, aby wykluczyć infekcyjny charakter zmiany stawu kolanowego (specyficzne i niespecyficzne zapalenie stawów). Obejmuje kliniczne badanie krwi, badanie krwi na obecność białka C-reaktywnego i czynnika reumatoidalnego, badania PCR.

W początkowym okresie choroba Schlattera charakteryzuje się rentgenowskim wzorem spłaszczenia miękkiej powłoki guzowatości piszczeli i podniesieniem dolnej granicy oświecenia odpowiadającej tkance tłuszczowej znajdującej się w przedniej części stawu kolanowego. Ta ostatnia jest spowodowana zwiększeniem objętości worka rzepkowego w wyniku jego aseptycznego zapalenia. Nie ma zmian w jądrach (lub jądrze) kostnienia guzowatości piszczeli na początku choroby Schlattera.

Z biegiem czasu, radiologicznie, obserwuje się przesunięcie jąder kostnienia do przodu i do góry o 2 do 5 mm. Może wystąpić niewyraźna struktura beleczkowa jąder i nierówność ich konturów. Możliwa jest stopniowa resorpcja przemieszczonych jąder. Ale częściej łączą się z główną częścią jądra kostnienia z utworzeniem konglomeratu kostnego, którego podstawą jest guzowatość kości piszczelowej, a wierzchołek jest występem przypominającym cierń, dobrze uwidocznionym na bocznym radiogramie i wyczuwalnym palpacyjnie w obszarze guzowatości.

Diagnostyka różnicowa choroby Schlattera musi być przeprowadzona ze złamaniem kości piszczelowej, kiłą, gruźlicą, zapaleniem kości i szpiku, wyrostkami nowotworowymi.

Komplikacje

Choroba Osgooda-Schlattera rzadko prowadzi do powikłań. W niektórych przypadkach w okolicy kolana może pozostać miejscowy obrzęk lub przewlekły ból. Z reguły pojawiają się po wysiłku fizycznym i dobrze reagują na terapię niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i fizjoterapię.

Po zabiegu w okolicy podudzia może pozostać wzrost kości. Zwykle w żaden sposób nie wpływa na ruchomość kolana i nie powoduje dyskomfortu w życiu codziennym ani podczas treningu sportowego..

W ciężkich przypadkach choroby Osgood-Schlattera wzrost kości może powodować przemieszczenie i deformację rzepki. U takich pacjentów po ustaniu wzrostu kości rozwija się choroba zwyrodnieniowa stawów i przy próbie uklęknięcia odczuwalny będzie ciągły ból. U niektórych pacjentów na tle takich zmian ból pojawia się tylko wtedy, gdy zmienia się pogoda..

W najcięższych przypadkach choroba Osgooda-Schlattera prowadzi do poważnego zniszczenia kości, którego nie można kontrolować za pomocą technik zachowawczych. W takich przypadkach konieczna staje się interwencja chirurgiczna mająca na celu usunięcie całego obszaru stawu dotkniętego niszczącym procesem. W takich przypadkach „martwe” części struktur stawowych zastępuje się przeszczepami.

Leczenie

Z reguły patologia dobrze reaguje na leczenie, ma korzystne rokowanie, ale głównym problemem jest czas trwania terapii (od 6 miesięcy do 2 lat) i konieczność przestrzegania zaleceń dotyczących schematu ćwiczeń.

Leczenie choroby Osgooda Schlattera u nastolatków może być zachowawcze i chirurgiczne.

Terapia zachowawcza

To jest główne leczenie tego problemu. Głównym zadaniem terapii jest powstrzymanie zespołu bólowego, zmniejszenie nasilenia aseptycznego stanu zapalnego oraz zapewnienie prawidłowego procesu kostnienia guzowatości kości piszczelowej..

Główną metodą leczenia zachowawczego jest łagodny tryb aktywności fizycznej. Podczas zabiegu konieczne jest zaprzestanie wszelkich sportów i innej nadmiernej aktywności fizycznej. Konieczne jest stosowanie różnych produktów ortopedycznych do ochrony stawu kolanowego - ortezy, bandaże, bandaże elastyczne, stabilizatory, bandaże rzepki.

W złożonej terapii zalecana jest również korekta leku. W przypadku zespołu bólowego w odpowiednich dawkach wiekowych przepisuje się leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne. Ponadto wszystkim pacjentom pokazano suplementy wapnia, multiwitaminy. Fizjoterapia jest obowiązkowym elementem leczenia zachowawczego..

Pacjenci mają przepisane kursy:

  • UHF,
  • terapia magnetyczna,
  • fonoforeza,
  • elektroforeza,
  • terapia laserowa,
  • terapia falą uderzeniową.

Ponadto wszystkim pacjentom pokazano ćwiczenia terapeutyczne i kursy masażu.

Z reguły tak kompleksowa kuracja przynosi pozytywne efekty już po 3-6 miesiącach, ale czasami terapia może się opóźnić. W przypadku, gdy leczenie zachowawcze okazało się nieskuteczne, a choroba postępuje, rozwijają się jej powikłania, uciekają się do interwencji chirurgicznej.

Operacja

Wskazaniami do wyznaczenia zabiegu operacyjnego u pacjentów z chorobą Osgooda-Schlattera są:

  • długi przebieg patologii i nieskuteczność leczenia zachowawczego (gdy przebieg leczenia trwa dłużej niż 2 lata);
  • obecność uporczywego zespołu bólowego, którego nie można wyeliminować innymi metodami leczenia;
  • jeśli na zdjęciu rentgenowskim obserwuje się fragmentację guzowatości piszczeli i obserwuje się oddzielenie poszczególnych fragmentów kości;
  • jeśli wiek dziecka w momencie rozpoznania choroby wynosi 14 lat lub więcej.

Sama operacja jest uważana za nieskomplikowaną technicznie. Chirurg usuwa wszystkie odseparowane fragmenty kości i wykonuje operacje plastyczne ścięgien i więzadeł.

Rehabilitacja po operacji nie jest długotrwała. Po zakończeniu leczenia zachowawczego dziecko znów będzie mogło prowadzić aktywny tryb życia i całkowicie pozbyć się choroby.

Zapobieganie

Po wyeliminowaniu wszystkich czynników drażniących, zapewnieniu odpoczynku kontuzjowanemu kolanowi i przeprowadzeniu kompleksowej umiarkowanej terapii, pacjent powinien kontynuować środki ostrożności.

Aby zapobiec chorobie Osgood-Schlattera u nastolatków w przyszłości, konieczne jest rozładowanie stawu, unikanie prowokatorów choroby (skakanie, bieganie, klęczenie). Możesz zamienić swoje zwykłe sporty na bardziej lojalne (pływanie, jazda na rowerze), chociaż z reguły po zakończonej kuracji zniesione są ograniczenia w uprawianiu sportów.

Środki zapobiegawcze nie zawsze są gwarancją, że choroba nie ujawni się ponownie. Każda mikrouraz może przekształcić się w chorobę Osgooda-Schlattera, jeśli nie zostanie zauważona na czas i nie rozpocznie się leczenia. Zawsze zagrożone są dzieci i młodzież, których stała aktywność (taniec, sport) niesie ze sobą ryzyko kontuzji kończyn dolnych. Dla profesjonalnych sportowców codzienna pielęgnacja stóp powinna stać się rutynowym rytuałem. Tylko w ten sposób można zachować zdrowe nogi i uniknąć osteochondropatii..

Choroba Osgooda-Schlattera. RTG, etapy, opis, leczenie

Choroba taka jak Osgood-Schlatter jest patologią układu mięśniowo-szkieletowego, w której dochodzi do zmiany kolanowego końca kości piszczelowej. Chociaż objawy tej choroby są dość specyficzne, do potwierdzenia diagnozy potrzebne są zdjęcia rentgenowskie. Podstawą procesu patologicznego jest aseptyczna martwica guzowatości.

Co to jest choroba Schlattera?

Choroba Osgooda-Schlattera (BOSH, lub w terminologii medycznej aseptyczna osteonekroza AN, osteochondropatia ACP) to strukturalne uszkodzenie guzowatości kości piszczelowej w kolanie. Zaburzenie to najczęściej rozwija się u chłopców w wieku 6-17 lat.

Do grupy wysokiego ryzyka zalicza się młodzież uprawiająca sporty wymagające dużego obciążenia nóg - bieganie, skoki, gimnastyka (piłka nożna, siatkówka, lekkoatletyka, hokej, koszykówka, łyżwiarstwo figurowe, balet i inne).

Ponieważ w ostatnich latach wzrosła liczba dziewcząt uczęszczających do placówek sportowych i edukacyjnych, wzrasta wśród nich częstość występowania patologii. Klęska może być zarówno jednostronna (na jednej nodze), jak i obustronna. Według statystyk odchylenie to występuje u 20% młodzieży uprawiającej sport i tylko u 5% dzieci z pozostałych grup.

Choroba Osgood-Schlattera, w której prześwietlenie jest niezbędnym badaniem diagnostycznym, charakteryzuje się zaangażowaniem w proces patologiczny nie tylko guzowatości zlokalizowanej pod kolanem, ale także błony śluzowej worka, więzadła rzepki. U wielu pacjentów pierwsze objawy pojawiają się spontanicznie, niekiedy poprzedza je uraz.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Główną przyczyną tego zaburzenia jest niedojrzałość układu mięśniowo-szkieletowego. Guzowatość piszczeli powstaje na tle szybkiego wzrostu u nastolatków, pod wpływem intensywnej i częstej aktywności fizycznej.

Mechanizm rozwoju procesu patologicznego jest następujący:

  1. W wyniku obciążenia dochodzi do braku równowagi pomiędzy siłą skurczu mięśni a siłą kostniejącej tkanki..
  2. Przeciążenia powodują mikrourazy, prowadzące do zerwania włókien więzadła.
  3. Dopływ krwi w okolicy stawu górnego kości piszczelowej jest zakłócony. Końce długich kości rurkowych mają słaby dopływ tętniczy i odpływ żylny, ponieważ większość z nich jest pokryta chrząstką.
  4. Rozwija się aseptyczne zapalenie i martwica.

W zależności od tego, jak aktywne są mechanizmy kompensacyjne mające na celu przywrócenie integralności, zmiany w kości są odwracalne lub nieodwracalne..

Poniżej wymieniono również czynniki ryzyka:

  • złamania, zwichnięcia, drobne, czasem niezauważalne skutki traumatyczne;
  • wrodzone anomalie anatomiczne;
  • zakaźne procesy ropno-martwicze;
  • przyjmowanie leków hormonalnych;
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • choroby tkanki łącznej;
  • choroby nowotworowe tkanki hematopoetycznej i / lub limfatycznej;
  • narażenie na promieniowanie.

Klasyfikacja

Chorobę Osgood-Schlattera, w której promienie rentgenowskie wykonuje się w kilku projekcjach, w zależności od stopnia rozwoju procesów dystroficznych, dzieli się na 5 etapów:

  1. Naruszenie krążenia krwi w jednym z odcinków końca kości piszczelowej.
  2. Rozwój wtórnego odcisku (lub depresyjnego) złamania. Może wystąpić nawet przy niewielkim obciążeniu z powodu martwicy tkanek.
  3. Fragmentacja tkanki kostnej gąbczastej i rozpuszczanie poszczególnych elementów.
  4. Przerost tkanki łącznej, częściowe wyleczenie.
  5. Konsolidacja gruzu w wyniku powstania nowej tkanki kostnej, przy odpowiednim leczeniu - całkowite wyleczenie.

Ze względu na przebieg choroby wyróżnia się również następujące typy:

  • zapalenie ścięgna rzepki (zapalenie i zwyrodnienie tkanki ścięgna);
  • zapalenie kaletki podkolanowej (zapalenie i zniszczenie tkanek worka stawowego podkolanowego);
  • zapalenie wyrostka robaczkowego (zapalenie wyrostka kostnego);
  • oddzielenie guzowatości piszczeli.

Objawy i stopnie

Objawy choroby pojawiają się stopniowo, najczęściej według następującego schematu:

  • Występuje gęsty obrzęk o ograniczonych konturach („guzek”), gęsta i elastyczna konsystencja. Kiedy go naciskasz, odczuwa się ból, od lekkiego do silnego. Ogólny stan pacjenta nie ulega pogorszeniu, temperatura ciała pozostaje normalna. Wielu pacjentów odczuwa ból podczas klęczenia, który może promieniować do biodra. W badaniu rentgenowskim uszkodzony obszar tkanki kostnej nadal nie różni się od normalnego. Ten etap może trwać kilka miesięcy..
  • Początkowo ból kolana pojawia się podczas chodzenia, zginania i prostowania nogi, aw spoczynku mijają. Stopniowo, w miarę postępu procesu, pojawiają się przy niewielkim wysiłku fizycznym (u niektórych pacjentów i przy braku ruchu). Zwiększa się obrzęk tkanek. Kiedy noga jest zgięta w kolanie, widać wyraźną deformację. Maksymalne przemieszczenie kończyny podczas ruchu nie zmniejsza się.
  • Następnie pojawia się również charakterystyczny objaw „pływającej rzepki”, w którym na wyprostowanej nodze rzepka po naciśnięciu porusza się swobodnie do góry. Guzowatość rośnie z powodu tkanki chrzęstnej. Może to dotyczyć drugiej kończyny. Zdjęcie rentgenowskie pokazuje punkty kostnienia w postaci wyrostków, których liczba waha się od 1 do 4.
  • Zespół bólowy może trwać miesiącami, okresowo pojawiając się i zanikając. Stopniowo następuje resorpcja powstałych wyrostków kostnych, ich fuzja lub powiększenie. Zwykle ten stan utrzymuje się nie dłużej niż rok. W wieku 14-15 lat obserwuje się kostnienie guzowatości u dzieci, oddzielne „punkty” łączą się w jeden proces podobny do trąby. W łagodnym przebiegu następuje przywrócenie struktury guzowatości.

Analizy i diagnostyka

Do zdiagnozowania tej patologii stosuje się następujące metody:

  • Badanie rentgenowskie;
  • obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI);
  • Ultradźwięk.

W celu wykonania diagnostyki różnicowej lekarz może również zlecić wykonanie badań krwi (klinicznych i biochemicznych) oraz moczu, a także innych rodzajów badań. Na wczesnym etapie choroba jest trudna do zdiagnozowania.

RTG

Choroba Osgood-Schlattera jest patologią układu mięśniowo-szkieletowego.

RTG jest podstawą do rozpoznania choroby i pozwala zidentyfikować następujące rodzaje zmian:

  • Cienie przypominające cienie. Środki maskujące to martwicze fragmenty kości, które są odrzucane z żywej tkanki. Tworzą na obrazie owalne, intensywnie zacienione obszary, które ze wszystkich stron otoczone są pasmami oświecenia. Nasilenie cienia zależy od stopnia ucisku tkanki kostnej podczas niszczenia jej wewnętrznych przegród w wyniku martwicy.
  • Zwiększona objętość torebki stawowej w wyniku niezakaźnego zapalenia.
  • Deformacja guzka trąby, jego przesuwanie do przodu, wzrost grubości chrząstki i więzadła.
  • Fragmentacja kości, obecność małych fragmentów w ilości od 1 do 3.
  • Erozja cylindrycznego konturu głowy.
  • Krzywizna lub pęknięcie procesu, linia pęknięcia guzowatości u podstawy.

Jednak u niektórych pacjentów zdjęcie rentgenowskie może być normalne. Powyższe objawy pojawiają się najczęściej na etapie silnego zespołu bólowego.

W takich przypadkach należy przeprowadzić analizę stosunku długości rzepki do długości więzadła (od wierzchołka rzepki do guzowatości) oraz wielkości kąta między kością udową a rzepką. Ostateczna diagnoza jest ustalana na podstawie danych klinicznych..

Rezonans magnetyczny

MRI pozwala dokładniej określić stopień i lokalizację zmiany, a także przeprowadzić diagnostykę różnicową z innymi chorobami zapalnymi układu mięśniowo-szkieletowego.

Ponadto we wczesnych stadiach tej patologii ujawniają się następujące objawy:

  • spadek intensywności sygnału w trybie T1-WI (używany do wizualizacji tkanki tłuszczowej i krwotoków) w wyniku odbudowy tkanki tłuszczowej szpiku kostnego;
  • obecność wysięku (nagromadzenie wysięku w wyniku zapalenia);
  • zwiększona grubość guzowatości chrząstki.

Na późniejszych etapach można znaleźć takie zmiany, jak:

  • wysoka intensywność w trybie T2-VI (do wizualizacji tkanek o dużej zawartości wody) w obszarze dotkniętej kości;
  • małe natężenie w trybie T1-VI;
  • fragmentacja (fragmentacja na części);
  • zgrubienie chrząstki.

Procedura ultrasonograficzna

Podczas przeprowadzania ultradźwięków można wykryć następujące rodzaje zmian:

  • uniesienie płytki końcowej stawu kolanowego;
  • pogrubienie więzadła rzepki o 1-2 mm;
  • fragmenty kości od 2 mm do 2 cm z cieniem akustycznym, które nie zmieniają swojej pozycji przy zgięciu kolana;
  • wzrost wielkości i wewnętrznej objętości worka stawowego;
  • nierówności i nieostre kontury kości;
  • uszkodzenie tkanek worka stawowego i pobliskich tkanek miękkich;
  • oddzielenie guzowatości w postaci lekkiej formacji w górnej części głowy piszczeli.

Diagnostyka różnicowa

Choroba Osgooda-Schlattera, której zdjęcie rentgenowskie opisano powyżej, wymaga diagnostyki różnicowej z takimi chorobami, jak:

  • Osteomatoza stawu kolanowego, która jest łagodnym guzem. Ta patologia charakteryzuje się coraz większym ograniczeniem ruchomości w stawie. Nieregularne plamy na zdjęciach rentgenowskich.
  • Ostre zapalenie mięśni, które rozwija się po urazie. Jest to proces zapalny w więzadłach stawowych, w którym dochodzi do patologicznego kostnienia w uszkodzonych i otaczających tkankach. Jednocześnie u pacjentów występuje również zespół bólowy i występuje ograniczenie ruchomości. Radiograficznie objawia się to w postaci zwapnienia..
  • Chondrosarcoma to złośliwy guz stawu kolanowego. W tym przypadku ból występuje nie tylko podczas ruchu, ale także w spoczynku. Na zdjęciach rentgenowskich ujawniają się destrukcyjne ogniska o nieregularnym kształcie.
  • Przewlekłe zapalenie kości i szpiku jest procesem ropno-martwiczym, który rozwija się w kości i szpiku kostnym. Występuje zapalenie okostnej, zmienia się kolor skóry na kolanie. Zespół bólu jest również trwały.
  • Osteoid osteoma to łagodny, wolno rozwijający się guz, który rzadko występuje w kościach stawu kolanowego. Ta choroba charakteryzuje się ciągłym bólem, który nasila się w nocy. Guz jest trudny do wykrycia na zdjęciach radiologicznych. Diagnozę przeprowadza się za pomocą scyntygrafii i CT.

Zapalenie błony maziowej kolana

  • Zapalenie błony maziowej lub zapalenie błony maziowej. Potwierdzenie diagnozy przez biopsję.
  • Jak leczyć chorobę

    Podstawą leczenia niefarmakologicznego jest maksymalny możliwy odpoczynek kontuzjowanej nogi, ograniczenie aktywności fizycznej. Po zabiegu należy przestrzegać tego wymogu..

    Unikaj biegania, skakania, kucania i innych rodzajów obciążeń stawu kolanowego. W niektórych przypadkach wymagane jest użycie bandaża mocującego, bandażowania lub noszenia elastycznej nakolannika.

    Również w okresie leczenia konieczne jest ograniczenie stosowania soli w żywności. Po ustąpieniu ostrego procesu przepisywane są procedury fizjoterapeutyczne. Interwencja chirurgiczna jest przeprowadzana tylko w wyjątkowych przypadkach.

    Leczenie zachowawcze

    Leki stosowane w tej chorobie i schematy leczenia przedstawiono w poniższej tabeli.

    Nazwa lekuDawkowanie, mg dziennie; cechyCzas trwania leczenia, dni
    Ogólnoustrojowe leki przeciwzapalne

    Zastrzyki z meloksykamu

    Meloksykam7,5-15 mg raz (rano), po posiłkach15-20 (w niektórych przypadkach lub więcej)
    Naproksen0,5-0,55 g doustnie 2 razy, niezależnie od posiłku
    Preparaty do ochrony błony śluzowej przewodu pokarmowego
    Nexium20-40 mg w nocy; przepisany na czas przyjmowania leków przeciwzapalnych15-20
    Miejscowe leki przeciwzapalne (maści, żele)
    DolobeneRano i wieczorem2-3 miesiące
    Ketonal
    Dolgit
    Środki zwiotczające mięśnie
    Sirdalud6 mg 2 razy (z jedzeniem lub bez), do wycofania

    napięcie mięśni, które przyczynia się do rozwoju choroby

    20
    6 mg razdziesięć
    Dwa razy w tygodniu14 (łączny czas trwania 44 dni)
    Chondroprotectors
    Artra1 tabletka (kapsułka) 2 razy21
    Teraflex
    Don1 tabletka raz dziennie6 miesięcy
    Structum
    Fermatron (proteza mazi stawowej)2 ml (wstrzyknięcie dostawowe)2-3 zastrzyki co tydzień
    Diuretyki (przepisywane w przypadku ciężkiego obrzęku)
    Furosemid40-80 mg 1 raz2 dni z rzędu co 1-2 tygodnie
    Torasemid5-10 mg 1 raz

    Procedury i operacje

    Choroba Osgood-Schlattera, w której zdjęcie rentgenowskie stwarza akceptowalną ekspozycję organizmu nastolatka na promieniowanie, jest dobrze leczona fizjoterapią.

    Usprawniają następujące procesy:

    • krążenie krwi i limfy w dotkniętym stawie;
    • odżywianie tkanek;
    • resorpcja martwiczych obszarów tkanki kostnej;
    • redukcja zespołu bólowego;
    • odbudowa uszkodzonych tkanek.

    W przypadku tej choroby stosuje się następujące metody terapii:

    • elektroforeza preparatami wapniowymi (chlorek wapnia) w celu utrwalenia fragmentów kości;
    • magnetoterapia - ekspozycja na pole magnetyczne (poprawa odżywienia tkanek);
    • masaże i gimnastyka lecznicza;
    • terapia cieplna podgrzewaną parafiną lub ozokerytem (redukcja obrzęków, poprawa krążenia);
    • terapia falami uderzeniowymi - ekspozycja na fale dźwiękowe o niskiej częstotliwości (normalizacja przepływu krwi, eliminacja zwapnień);
    • laseroterapia (podobnie jak terapia cieplna).

    Możliwe jest również stosowanie homeopatycznych metod leczenia - wprowadzenie preparatu Traumeel metodą biopunktury w postaci iniekcji. Wszystkie te procedury są przepisywane w podostrym okresie choroby..

    Operacja

    Jeśli w ciągu roku leczenie farmakologiczne nie zadziała, wskazana jest operacja. Najczęściej przeprowadza się tunelowanie guzowatości - tworzenie kanałów za pomocą drutu Kirschnera.

    Jego średnica wynosi 2 mm. Nakłucie wykonuje się przez skórę 1 raz, w 4-5 kierunkach, na głębokość 0,5-1,5 cm, co pozwala na zmniejszenie ciśnienia śródkostnego, poprawę mikrokrążenia i procesy regeneracji. Po zabiegu na kończynę zakłada się szynę na 3-4 tygodnie.

    Istnieje również technologia osteoperforacji laserowej, w której tunelowanie w kości odbywa się za pomocą lasera diodowego. W takim przypadku wypis ze szpitala jest możliwy już drugiego dnia, a zespół bólowy w okresie pooperacyjnym jest mniej wyraźny. Jednak operacja wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym..

    U pacjentów ze znaczną fragmentacją (fragmentacją) guzowatości zaleca się zespolenie przeszczepami kostnymi pobranymi z kanałów guzowatości piszczeli.

    W przypadku oderwania guzowatości wykonuje się osteosyntezę - odbudowę położenia fragmentu kości małą śrubą Ø3,5 mm o długości 3 cm Operacja wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym poprzez nacięcie o długości 2 cm Kanał pod śrubę formuje się wiertłem.

    Aby zapewnić unieruchomienie po zabiegu, nakłada się szynę gipsową na 1 tydzień. Śruba jest następnie usuwana, jeśli uzyskano pozytywne wyniki rentgenowskie.

    W okresie pooperacyjnym wskazane jest leczenie chondroprotektorami, środkami przeciwbólowymi, preparatami wapniowymi i fizjoterapią, które są przepisywane przez 4-5 dni. Zwykle większość nastolatków wraca do normalnej aktywności fizycznej po 1 do 2 miesięcy..

    Leczenie środkami ludowymi

    W leczeniu patologii zapalnych stawu kolanowego w medycynie tradycyjnej stosuje się następujące metody:

    • Umyj, obierz i wyciśnij 0,5 kg świeżej marchwi w wyciskarce. Dodaj 50 ml śmietanki i wymieszaj. Kompozycję tę należy pić na czczo, przed śniadaniem, przez kilka tygodni..
    • Zetrzyj 50 g koziego sera i wymieszaj z taką samą ilością posiekanego świeżego szpinaku. Sałatkę tę spożywa się codziennie przez 20 dni, z przerwą 10 dni. Leczenie musi być długie.
    • 1 łyżka. l. mieszanka soli kuchennej z 1 łyżką. l. płynny miód kwiatowy. Następnie dodaj 1 łyżkę do mieszanki. l. musztarda w postaci pasty i 1 łyżka. l. ciepła woda, zamieszaj. Powstała maść jest przechowywana w lodówce nie dłużej niż 5 dni. Maść należy wcierać w bolące kolano w 3 dawkach. Najlepiej aplikować na noc. Następnie spoinę należy owinąć folią spożywczą, ciepłą szmatką. Przebieg leczenia to 5 dni.
    • 5 jaskierów z liśćmi, bez korzeni, wlać 1 łyżkę. wrzącą wodę i pozostawić na pół godziny. Następnie wlej napar do miski i dodaj więcej ciepłej wody. Kąpiel stóp musi trwać 15-20 minut, na bolący staw można nałożyć gazę nasączoną bulionem.

    Efekty

    W większości przypadków choroba jest łagodna, ale procesy patologiczne, które mogą mieć falujący przebieg, trwają do 2 lat. W wieku 17-19 lat, kiedy kończy się wzrost kości, często następuje powrót do zdrowia. Kościsty występ pozostaje, ale funkcje stawu kolanowego nie są upośledzone. Wymaga to jednak ograniczenia aktywności fizycznej przez cały okres choroby..

    W przeciwnym razie może dojść do zwichnięcia z powodu nieprawidłowego tworzenia guzowatości lub przeprostu stawu kolanowego. W rezultacie zmniejsza się stabilność chodzenia..

    Inne możliwe komplikacje to:

    • choroba zwyrodnieniowa stawów, w której dochodzi do zwyrodnieniowo-dystroficznego uszkodzenia wszystkich elementów stawu;
    • przesunięcie rzepki w górę;
    • deformacja kolana.

    Dlatego we wszystkich przypadkach wymagane jest leczenie zachowawcze i nadzór lekarza. Przedwczesne rozpoznanie choroby Osgood-Schlattera może prowadzić do choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Zdjęcie rentgenowskie ujawnia przesunięcie w nasadzie kości piszczelowej, narośle kości, fragmentację i inne zmiany.

    Wszyscy pacjenci wymagają długotrwałego leczenia, aw niektórych przypadkach operacji. Przy korzystnym przebiegu choroby ustąpienie objawów następuje w ciągu kilku miesięcy..

    Choroba Osgooda-Schlattera

    Informacje ogólne

    Choroba Osgooda-Schlattera to specyficzna choroba układu mięśniowo-szkieletowego, czyli stawów kolanowych, charakteryzująca się degeneracyjnym uszkodzeniem kości piszczelowej w okolicy guzowatości kości piszczelowej. Takie aseptyczne zniszczenie tkanki kostnej powstaje na tle jej trwałego lub ostrego uszkodzenia i dotyczy zwykle tylko młodych ludzi na etapie intensywnego rozwoju kośćca.

    Klinicznie choroba objawia się obrzękiem stawu kolanowego, powstaniem pod nim pewnego rodzaju narośli (guzka) oraz bolesnością w jego dolnej części, która występuje podczas normalnego wysiłku fizycznego (bieganie, kucanie itp.) Lub nawet bez takiego.

    Patologię tę po raz pierwszy opisał w 1878 r. Francuski chirurg O. M. Lannelong pod nazwą „Apophysitis of the pibia”, aw 1903 r., Dzięki pracy amerykańskiego ortopedy R.B. Osgooda i podobnym pracom szwajcarskiego chirurga C. Schlattera (Schlatter) bardziej szczegółowa nozografia. Wikipedia definiuje ten bolesny stan jako „osteochondropatię guzowatości piszczeli”, a międzynarodowa klasyfikacja przypisuje mu kod ICD-10 - M92.5 „Młodzieńcza osteochondroza kości piszczelowej i strzałkowej”. Mimo to w praktyce lekarskiej choroba ta nadal najczęściej pojawia się jako „choroba Osgooda-Schlattera” lub po prostu „choroba Schlattera”.

    Patogeneza

    Mechanizm powstania i dalszego rozwoju zespołu Osgood-Schlatter jest bezpośrednio związany z wiekiem i aktywnością fizyczną pacjenta. Według statystyk w przeważającej większości przypadków lekarze diagnozują chorobę Schlattera u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 18 lat, podczas gdy młodzi ludzie uprawiający sport cierpią na nią 5 razy częściej niż ich rówieśnicy prowadzący bierny tryb życia... Ten sam powód większej aktywności fizycznej wyjaśnia fakt, że osteochondropatia dotyka głównie chłopców.

    Jak wiadomo, w tworzeniu stawu kolanowego człowieka biorą udział dwie duże kości - kość udowa (powyżej kolana) i piszczel (poniżej kolana). W górnej części ostatniej z nich znajduje się specjalny obszar (guzowatość), do którego ścięgnem przyczepia się mięsień czworogłowy uda. To właśnie ta część kości w dzieciństwie i okresie dojrzewania odpowiada za jej wzrost i dlatego jest szczególnie podatna na różne urazy i urazy. Podczas aktywnego wysiłku fizycznego staw kolanowy w niektórych przypadkach ma duże obciążenie i przeciąża mięsień czworogłowy, co prowadzi do rozciągnięcia lub zerwania ścięgna i wystąpienia niedoboru ukrwienia w tym obszarze. W wyniku takiego traumatycznego efektu i zmniejszenia odżywienia okolicy guzowatości kości piszczelowej rozwijają się w niej stopniowe zmiany martwicze, aż do śmierci poszczególnych części jej jądra.

    Dodatkowo każdy uraz stawu kolanowego lub ciągły wstrząs na jego budowie mięśniowo-szkieletowej (np. Skakanie) może powodować pęknięcia i mikrozłamania guzowatości piszczeli, które rozwijający się organizm stara się szybko skompensować wzrost nowej tkanki łącznej. W rezultacie u osoby rozwija się wzrost kości (guzek) typowy dla osteochondropatii Osgooda-Schlattera, który tworzy się tuż pod kolanem. W takim patologicznym procesie zwykle zaangażowana jest jedna noga, ale możliwe są również obustronne uszkodzenia kończyn dolnych..

    Klasyfikacja

    W środowisku ortopedycznym patologię tę zazwyczaj klasyfikuje się według stopnia jej nasilenia oraz nasilenia obserwowanych objawów zewnętrznych i wewnętrznych. W związku z tym wyróżnia się trzy stopnie choroby Schlattera, a mianowicie:

    • początkowe - wizualne objawy w postaci stożkowatego narośli pod kolanem są nieobecne lub minimalne, ból w okolicy stawu kolanowego jest epizodyczny, łagodny i występuje głównie w czasie wysiłku fizycznego na nodze;
    • nasilenie objawów - pojawia się obrzęk tkanek miękkich wokół zajętego kolana, guzek staje się wizualnie widoczny bezpośrednio pod nim, zespół bólowy objawia się w okresie obciążeń nogi i przez pewien czas po nich;
    • przewlekła - pod kolanem wyraźnie widoczna grudkowata formacja, która najczęściej otoczona jest obrzękiem, dyskomfortem i bólem stawu, jest trwała i obserwowana nawet w spoczynku.

    Powody

    Istnieją dwie główne przyczyny choroby Osgooda-Schlattera związane z aktywnością fizyczną u młodzieży i dzieci:

    • bezpośrednie urazy tkanek stawu kolanowego (podwichnięcia i zwichnięcia, skręcenia, stłuczenia, złamania);
    • systematyczne mikrourazy (zewnętrzne i wewnętrzne) stawu kolanowego, które powstają w wyniku intensywnych zajęć sportowych lub innych czynności związanych z nadmiernym wysiłkiem fizycznym kończyn dolnych.

    Czynnikami największego ryzyka choroby Schlattera u młodzieży i dzieci są:

    • piłka nożna, koszykówka, piłka ręczna, hokej, siatkówka, tenis;
    • lekkie i podnoszenie ciężarów, akrobatyka, gimnastyka;
    • judo, kickboxing, sambo;
    • narciarstwo, turystyka sportowa, łyżwiarstwo figurowe, jazda na rowerze;
    • balet, sport i taniec towarzyski.

    Objawy choroby Osgood-Schlatter

    Nasilenie negatywnych objawów tej patologii u różnych pacjentów może się różnić w zależności od charakteru otrzymanych obrażeń, stopnia aktywności fizycznej i cech osobowych organizmu..

    Na początku rozwoju choroby pacjent zaczyna odczuwać niewyraźny ból w kolanie, który zwykle pojawia się po lub w trakcie wysiłku fizycznego na chorą kończynę. Z reguły taki ból nie jest jeszcze związany z wewnętrznym procesem patologicznym, dlatego w tym okresie wizyt u lekarza jest niewiele..

    Z biegiem czasu objawy bólowe zaczynają się nasilać, są zlokalizowane w jednym miejscu i mogą objawiać się nie tylko podczas aktywności fizycznej, ale także w spoczynku. W tym samym czasie wokół chorego kolana pojawia się obrzęk spowodowany obrzękiem, a tuż pod nim pojawia się guzek. W tym okresie choroby pacjentowi (zwłaszcza sportowcowi) coraz trudniej jest wykonywać swoje zwykłe ćwiczenia, a czasem naturalne ruchy nóg. Największą intensywność zespołu bólowego obserwuje się w pozycji ciała - na kolanach.

    Zdjęcie „guzów” z chorobą Osgooda-Schlattera

    Ponadto pacjent może odczuwać inne negatywne objawy:

    • napięcie mięśni nóg (głównie ud);
    • ograniczona ruchomość stawu kolanowego;
    • wybuchy ostrego, „strzelającego” bólu kolana, powstającego na skutek przeciążenia;
    • rano wyraźny obrzęk w górnej lub dolnej części kolana, powstały następnego dnia po wysiłku fizycznym.

    Podczas samooceny dotkniętego kolanem odczuwalne są punkty bólu, a także gładkość konturów piszczeli. Tekstura stawu kolanowego jest odczuwalna jako mocno elastyczna, a pod spuchniętymi tkankami miękkimi wyczuwalny jest twardy guzek. Ogólne samopoczucie pacjenta pomimo towarzyszącego bólu i procesów patologicznych w kolanie nie zmienia się znacząco. Skóra na dotkniętym stawie nie zmienia koloru na czerwony, wskaźniki temperatury pozostają normalne.

    W większości przypadków choroba ta przebiega w mierzonej postaci przewlekłej, ale czasami można zaobserwować jej falisty przebieg z okresami nagłego zaostrzenia i względnego spokoju. Bez interwencji lekarza i przy ciągłym wysiłku fizycznym objawy negatywne mogą utrzymywać się przez wiele miesięcy i nasilać na tle dalszych uszkodzeń mechanicznych stawu kolanowego. Niemniej jednak objawy choroby stopniowo zanikają same w ciągu 1-2 lat, a pod koniec wzrostu tkanki kostnej (w przybliżeniu w wieku 17-19 lat) zwykle znikają same. Przed leczeniem Osgood-Schlattera należy kompleksowo i indywidualnie ocenić potrzebę takiej terapii, gdyż w niektórych przypadkach może to być niewłaściwe.

    Analizy i diagnostyka

    Ogólnie rzecz biorąc, złożoność objawów klinicznych pacjenta i lokalizacja procesu patologicznego typowego dla tej choroby pozwala lekarzowi podejrzewać rozwój choroby Schlattera. Ważną rolę w prawidłowej diagnostyce odgrywają również płeć i wiek pacjenta, ponieważ dorośli z reguły nie są narażeni na tego typu uszkodzenia. Nawet dzięki prostemu badaniu wizualnemu i zwykłemu zebraniu wywiadu dotyczącego wcześniejszych urazów lub przeciążeń stawu kolanowego, doświadczony ortopeda traumatolog jest w stanie postawić prawidłową diagnozę, ale przydatne będzie potwierdzenie jej przy pomocy niektórych metod diagnostyki sprzętowej.

    Decydującym czynnikiem w postawieniu jednoznacznej diagnozy choroby Osgooda-Schlattera u dzieci i młodzieży była i pozostaje radiografia, która dla zwiększenia informatywności patologii najlepiej realizować dynamicznie. Aby wykluczyć inne choroby ortopedyczne, podobne badanie chorego stawu kolanowego należy przeprowadzić w dwóch projekcjach, a mianowicie w bocznym i prostym.

    W początkowej fazie rozwoju choroby na zdjęciach RTG widoczne jest spłaszczenie guzowatości kości piszczelowej w jej miękkiej części oraz podwyższenie dolnej krawędzi oświecenia odpowiadające tkance tłuszczowej znajdującej się w przednim płacie stawu kolanowego. Ostatnia niezgodność z normą jest spowodowana zwiększeniem rozmiaru worka rzepkowego, który występuje z powodu jej aseptycznego zapalenia. Najczęściej widoczne zmiany w samym jądrze kostnienia na tym etapie choroby Schlattera są najczęściej nieobecne.

    RTG stawu kolanowego w kierunku choroby Osgood-Schlattera

    Wraz z postępem patologii obraz RTG zmienia się na gorsze. Obrazy pokazują przesunięcie jądra kostnienia o 2-5 mm w górę i do przodu w stosunku do standardowego ułożenia guzowatości lub jej fragmentacji. W niektórych przypadkach mogą wystąpić nierówności naturalnych konturów i niewyraźna struktura jądra kostnienia, a także oznaki stopniowej resorpcji jego części, ale najczęściej rośnie razem z głównym korpusem kości, tworząc zlepek kostny w postaci wypukłości przypominającej cierń. Taka „grudka” charakterystyczna dla choroby Schlattera w późniejszych stadiach choroby jest szczególnie dobrze widoczna na bocznym zdjęciu rentgenowskim i jest wyraźnie wyczuwalna w badaniu palpacyjnym w okolicy guzowatości.

    W niektórych nietypowych przypadkach może być konieczne przepisanie rezonansu magnetycznego, tomografii komputerowej i / lub USG kolana z problemami i okolicznych tkanek, aby wyjaśnić rzekomą diagnozę. Możliwe jest również zastosowanie techniki, takiej jak densytometria, która dostarczy wyczerpujących danych o stanie strukturalnym badanych kości. Inne laboratoryjne metody diagnostyczne, w tym badania PCR i badania krwi na czynnik reumatoidalny i białko C-reaktywne, są wykonywane w celu wykluczenia możliwego zakaźnego charakteru problemów z kolanem (głównie niespecyficznego i specyficznego zapalenia stawów).

    Diagnostyka różnicowa zespołu Osgood-Schlatter powinna być przeprowadzona bezbłędnie z jakimikolwiek złamaniami stawu kolanowego, gruźlicą kości, zapaleniem ścięgna rzepki, zapaleniem szpiku kostnego, zapaleniem kaletki podkolanowej, chorobą Sindinga-Larsena-Johansona oraz nowotworami.

    Leczenie choroby Schlattera

    W trakcie naturalnego dojrzewania organizmu i zaprzestania wzrostu kości proces patologiczny w stawie kolanowym zanika samoczynnie, dlatego celowość leczenia choroby Osgood-Schlattera u młodzieży i dzieci powinna być rozważana przez lekarza indywidualnie, zwłaszcza w zakresie farmakoterapii i interwencji chirurgicznej. W przytłaczającej większości przypadków ten typ osteochondropatii można leczyć zachowawczo w warunkach ambulatoryjnych przy użyciu standardowych procedur fizjoterapeutycznych i minimalnej ilości leków..

    Przede wszystkim leczenie choroby Schlattera stawu kolanowego u młodzieży i dzieci wymaga od samego pacjenta i ich rodziców spełnienia następujących warunków wstępnych:

    • całkowicie zrezygnować z aktywności fizycznej poprzedzającej wystąpienie choroby kończyn dolnych (sport, taniec itp.);
    • zapewnić kontuzjowanej nodze (lub dwóch) tryb oszczędzania, który ogranicza ruchomość chorego stawu kolanowego (mniej niepotrzebnych ruchów);
    • przestrzegać wszystkich innych zaleceń lekarza prowadzącego (noszenie ortezy kolana, stosowanie okładów, przestrzeganie diety itp.).

    Przy łagodnym przebiegu choroby leczenie Osgood-Schlattera można ograniczyć jedynie do miejscowych leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych (kremy, maści itp.) Oraz zabiegów fizjoterapeutycznych. W przypadku silnego zespołu bólowego zatrzymuje się za pomocą leków z grupy NLPZ. Poważniejsze urazy kolana mogą wymagać operacji (niezwykle rzadko).