Główny

Zapalenie korzonków nerwowych

Choroba Osgooda-Schlattera

Choroba Osgooda-Schlattera może objawiać się bolesnym guzkiem poniżej rzepki w dzieciństwie i okresie dojrzewania, kiedy zaczyna się dojrzewanie.

Występuje najczęściej u dzieci uprawiających sport, zwłaszcza takie sporty jak bieganie, skoki czy sporty wymagające szybkich zmian trajektorii, jak piłka nożna, koszykówka, łyżwiarstwo figurowe i gimnastyka. Chociaż choroba występuje częściej u chłopców, różnica między płciami zmniejsza się, gdy dziewczęta coraz częściej uprawiają sport. Choroba Osgooda-Schlattera dotyka więcej nastolatków uprawiających sport (w stosunku od jednego do pięciu).

Przedział wiekowy zapadalności jest zależny od płci, ponieważ dziewczęta dojrzewają wcześniej niż chłopcy. Choroba Osgooda-Schlattera występuje zwykle u chłopców w wieku od 13 do 14 lat oraz u dziewcząt w wieku od 11 do 12 lat. Choroba zwykle ustępuje samoistnie, gdy zatrzymuje się wzrost kości.

Co to jest?

Choroba Schlattera została opisana w 1906 roku przez Osgood-Schlattera, którego imię nosi.

Inna nazwa choroby, stosowana również w ortopedii klinicznej i traumatologii, odzwierciedla istotę procesów zachodzących w chorobie Schlattera i brzmi jak „osteochondropatia guzowatości piszczeli”. Z tej nazwy jasno wynika, że ​​choroba Schlattera, podobnie jak choroba Calveta, choroba Timanna i choroba Koehlera, należy do grupy osteochondropatii - chorób o niezapalnej genezie, którym towarzyszy martwica kości. Chorobę Schlattera obserwuje się w okresie najbardziej intensywnego wzrostu kości u dzieci w wieku od 10 do 18 lat, znacznie częściej u chłopców.

Choroba może wystąpić z uszkodzeniem tylko jednej kończyny, ale choroba Schlattera z patologicznym procesem w obu nogach jest dość powszechna.

Przyczyny rozwoju

Osteochondropatia kości piszczelowej rozwija się w młodym wieku, od 10 do 18 lat, u osób intensywnie i regularnie uprawiających sport. Ponieważ chłopcy są tradycyjnie bardziej aktywni, choroba jest u nich diagnozowana kilka razy częściej. Choroba Schlattera nie występuje u dorosłych.

Należy zauważyć, że choroba dotyka nastolatków, niezależnie od ich ogólnego stanu zdrowia, dlatego chorują również osoby całkowicie zdrowe. Do czynników wysokiego ryzyka należą treningi lekkoatletyczne związane z dużym obciążeniem kolan - piłka nożna, siatkówka, piłka ręczna, podnoszenie ciężarów, lekkoatletyka, sporty walki i narciarstwo. Dla dziewcząt balet, taniec, gimnastyka i tenis są uważane za traumatyczne..

Istnieje również związek między wiekiem młodzieńczym a początkiem choroby - dziewczynki chorują wcześniej niż chłopcy. Wynika to z czasu dojrzewania, który wywołuje intensywny wzrost. Dla dziewczynek jest to 11-12 lat, a dla chłopców 13-14 lat.

Główną przyczyną choroby nie jest jednorazowy uraz - siniak lub upadek, ale przewlekły uraz związany z nagłymi ruchami, częstymi zgięciami kolan i skokami. Kości rurkowe młodych ludzi zawierają tak zwane „strefy wzrostu” - płytki nasadowe, składające się z tkanki chrzęstnej. Ich wytrzymałość jest dużo niższa niż kości, przez co strefy wzrostu są podatne na różnego rodzaju uszkodzenia..

Pod wpływem ciągłego przeciążenia ścięgna mogą nadmiernie się rozciągać i zrywać, w wyniku czego kolana zaczynają boleć i puchnąć, a krążenie krwi zostaje zaburzone w okolicy guzowatości kości piszczelowej. W samym stawie kolanowym rozwija się stan zapalny, który objawia się okresowymi krwotokami.

W wyniku uszkodzenia chrząstki stopniowo pojawiają się zmiany nekrotyczne na guzowatości kości, którą rosnący organizm stara się wypełnić tkanką kostną. Z tego powodu pojawia się szyszynka, która jest wzrostem kości..

Patogeneza

W wyniku przeciążeń, częstych mikrourazów kolana i nadmiernego napięcia więzadła własnego rzepki, które występuje podczas skurczów silnego mięśnia czworogłowego uda, dochodzi do zaburzenia ukrwienia okolicy guzowatości piszczeli. Można zauważyć drobne krwotoki, zerwanie włókien więzadła rzepki, aseptyczne zapalenie w okolicy worków, zmiany martwicze w guzowatości kości piszczelowej.

Objawy

Objawy choroby Osgooda-Schlattera częściej występują u młodzieży w wieku 10-18 lat, nie tylko po stłuczeniu, upadku czy wysiłku fizycznym, ale także bez wpływu zewnętrznego, ból zaczyna się od silnego wyprostu lub skrajnego zgięcia kolana, ograniczonego, gęstego, ostro bolesnego obrzęk uciskowy guzka piszczeli.

Stan ogólny zadowalający, miejscowe zmiany zapalne nieobecne lub łagodne. Proces patologiczny zwykle ustępuje samoistnie. Jego wygląd wynika z obciążenia więzadła własnego rzepki, przyczepionego do guzowatości kości piszczelowej. Na tle przyspieszonego wzrostu w okresie dojrzewania powtarzające się obciążenia więzadła i niedojrzałość guzowatości kości piszczelowej mogą wywołać podostre złamanie tej ostatniej w połączeniu z zapaleniem więzadeł własnego więzadła rzepki. Zmiany te prowadzą do powstania patologicznych narośli kostnych, bolesnych przy nagłych ruchach. Podczas odpoczynku na kolanie ból może promieniować wzdłuż więzadła i powyżej rzepki do ścięgna mięśnia czworogłowego uda, które jest przyczepione do górnej krawędzi rzepki. Stan ogólny zadowalający, miejscowe zmiany zapalne nieobecne lub łagodne.

Często po jednym kolanie również choruje, z tymi samymi obiektywnymi zmianami w podudzie. Bolesność i ból utrzymują się miesiącami, nasilając się pod wpływem udarów mechanicznych, stopniowo zanikając w ciągu roku, rzadko później. Prognoza jest całkiem korzystna. Występ kostny pozostaje, ale bez uszkodzenia funkcji kolana. Pod względem histologicznym proces ten charakteryzuje się pogrubieniem warstwy chrzęstnej między przynasadą kości piszczelowej a więzadłem rzepki, nieregularnymi granicami stref kostnienia, rozciągającymi się do tkanki ścięgien i tworzącymi bogatą w komórki włóknistą chrząstkę, czasem z główną substancją typu śluzowego.

Diagnostyka

Ustalenie choroby Schlattera pozwala na zestaw objawów klinicznych i typową lokalizację zmian patologicznych. Uwzględnia się również wiek i płeć pacjenta. Jednak decydującym czynnikiem w postawieniu diagnozy jest badanie rentgenowskie, które dla większej zawartości informacji należy przeprowadzić dynamicznie. RTG stawu kolanowego wykonuje się w projekcjach czołowych i bocznych.

W niektórych przypadkach dodatkowo wykonuje się USG stawu kolanowego, MRI i TK stawu. Densytometria służy również do uzyskiwania danych na temat struktury tkanki kostnej. Zaleca się diagnostykę laboratoryjną, aby wykluczyć infekcyjny charakter zmiany stawu kolanowego (specyficzne i niespecyficzne zapalenie stawów). Obejmuje kliniczne badanie krwi, badanie krwi na obecność białka C-reaktywnego i czynnika reumatoidalnego, badania PCR.

W początkowym okresie choroba Schlattera charakteryzuje się rentgenowskim wzorem spłaszczenia miękkiej powłoki guzowatości piszczeli i podniesieniem dolnej granicy oświecenia odpowiadającej tkance tłuszczowej znajdującej się w przedniej części stawu kolanowego. Ta ostatnia jest spowodowana zwiększeniem objętości worka rzepkowego w wyniku jego aseptycznego zapalenia. Nie ma zmian w jądrach (lub jądrze) kostnienia guzowatości piszczeli na początku choroby Schlattera.

Z biegiem czasu, radiologicznie, obserwuje się przesunięcie jąder kostnienia do przodu i do góry o 2 do 5 mm. Może wystąpić niewyraźna struktura beleczkowa jąder i nierówność ich konturów. Możliwa jest stopniowa resorpcja przemieszczonych jąder. Ale częściej łączą się z główną częścią jądra kostnienia z utworzeniem konglomeratu kostnego, którego podstawą jest guzowatość kości piszczelowej, a wierzchołek jest występem przypominającym cierń, dobrze uwidocznionym na bocznym radiogramie i wyczuwalnym palpacyjnie w obszarze guzowatości.

Diagnostyka różnicowa choroby Schlattera musi być przeprowadzona ze złamaniem kości piszczelowej, kiłą, gruźlicą, zapaleniem kości i szpiku, wyrostkami nowotworowymi.

Komplikacje

Choroba Osgooda-Schlattera rzadko prowadzi do powikłań. W niektórych przypadkach w okolicy kolana może pozostać miejscowy obrzęk lub przewlekły ból. Z reguły pojawiają się po wysiłku fizycznym i dobrze reagują na terapię niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i fizjoterapię.

Po zabiegu w okolicy podudzia może pozostać wzrost kości. Zwykle w żaden sposób nie wpływa na ruchomość kolana i nie powoduje dyskomfortu w życiu codziennym ani podczas treningu sportowego..

W ciężkich przypadkach choroby Osgood-Schlattera wzrost kości może powodować przemieszczenie i deformację rzepki. U takich pacjentów po ustaniu wzrostu kości rozwija się choroba zwyrodnieniowa stawów i przy próbie uklęknięcia odczuwalny będzie ciągły ból. U niektórych pacjentów na tle takich zmian ból pojawia się tylko wtedy, gdy zmienia się pogoda..

W najcięższych przypadkach choroba Osgooda-Schlattera prowadzi do poważnego zniszczenia kości, którego nie można kontrolować za pomocą technik zachowawczych. W takich przypadkach konieczna staje się interwencja chirurgiczna mająca na celu usunięcie całego obszaru stawu dotkniętego niszczącym procesem. W takich przypadkach „martwe” części struktur stawowych zastępuje się przeszczepami.

Leczenie

Z reguły patologia dobrze reaguje na leczenie, ma korzystne rokowanie, ale głównym problemem jest czas trwania terapii (od 6 miesięcy do 2 lat) i konieczność przestrzegania zaleceń dotyczących schematu ćwiczeń.

Leczenie choroby Osgooda Schlattera u nastolatków może być zachowawcze i chirurgiczne.

Terapia zachowawcza

To jest główne leczenie tego problemu. Głównym zadaniem terapii jest powstrzymanie zespołu bólowego, zmniejszenie nasilenia aseptycznego stanu zapalnego oraz zapewnienie prawidłowego procesu kostnienia guzowatości kości piszczelowej..

Główną metodą leczenia zachowawczego jest łagodny tryb aktywności fizycznej. Podczas zabiegu konieczne jest zaprzestanie wszelkich sportów i innej nadmiernej aktywności fizycznej. Konieczne jest stosowanie różnych produktów ortopedycznych do ochrony stawu kolanowego - ortezy, bandaże, bandaże elastyczne, stabilizatory, bandaże rzepki.

W złożonej terapii zalecana jest również korekta leku. W przypadku zespołu bólowego w odpowiednich dawkach wiekowych przepisuje się leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne. Ponadto wszystkim pacjentom pokazano suplementy wapnia, multiwitaminy. Fizjoterapia jest obowiązkowym elementem leczenia zachowawczego..

Pacjenci mają przepisane kursy:

  • UHF,
  • terapia magnetyczna,
  • fonoforeza,
  • elektroforeza,
  • terapia laserowa,
  • terapia falą uderzeniową.

Ponadto wszystkim pacjentom pokazano ćwiczenia terapeutyczne i kursy masażu.

Z reguły tak kompleksowa kuracja przynosi pozytywne efekty już po 3-6 miesiącach, ale czasami terapia może się opóźnić. W przypadku, gdy leczenie zachowawcze okazało się nieskuteczne, a choroba postępuje, rozwijają się jej powikłania, uciekają się do interwencji chirurgicznej.

Operacja

Wskazaniami do wyznaczenia zabiegu operacyjnego u pacjentów z chorobą Osgooda-Schlattera są:

  • długi przebieg patologii i nieskuteczność leczenia zachowawczego (gdy przebieg leczenia trwa dłużej niż 2 lata);
  • obecność uporczywego zespołu bólowego, którego nie można wyeliminować innymi metodami leczenia;
  • jeśli na zdjęciu rentgenowskim obserwuje się fragmentację guzowatości piszczeli i obserwuje się oddzielenie poszczególnych fragmentów kości;
  • jeśli wiek dziecka w momencie rozpoznania choroby wynosi 14 lat lub więcej.

Sama operacja jest uważana za nieskomplikowaną technicznie. Chirurg usuwa wszystkie odseparowane fragmenty kości i wykonuje operacje plastyczne ścięgien i więzadeł.

Rehabilitacja po operacji nie jest długotrwała. Po zakończeniu leczenia zachowawczego dziecko znów będzie mogło prowadzić aktywny tryb życia i całkowicie pozbyć się choroby.

Zapobieganie

Po wyeliminowaniu wszystkich czynników drażniących, zapewnieniu odpoczynku kontuzjowanemu kolanowi i przeprowadzeniu kompleksowej umiarkowanej terapii, pacjent powinien kontynuować środki ostrożności.

Aby zapobiec chorobie Osgood-Schlattera u nastolatków w przyszłości, konieczne jest rozładowanie stawu, unikanie prowokatorów choroby (skakanie, bieganie, klęczenie). Możesz zamienić swoje zwykłe sporty na bardziej lojalne (pływanie, jazda na rowerze), chociaż z reguły po zakończonej kuracji zniesione są ograniczenia w uprawianiu sportów.

Środki zapobiegawcze nie zawsze są gwarancją, że choroba nie ujawni się ponownie. Każda mikrouraz może przekształcić się w chorobę Osgooda-Schlattera, jeśli nie zostanie zauważona na czas i nie rozpocznie się leczenia. Zawsze zagrożone są dzieci i młodzież, których stała aktywność (taniec, sport) niesie ze sobą ryzyko kontuzji kończyn dolnych. Dla profesjonalnych sportowców codzienna pielęgnacja stóp powinna stać się rutynowym rytuałem. Tylko w ten sposób można zachować zdrowe nogi i uniknąć osteochondropatii..

Choroba Schlattera u dorosłych

Lekarze charakteryzują chorobę Osgood-Schlattera jako niewydolność krążenia w kolanie, która powoduje zniszczenie jądra kostnego. Z powodu zmniejszonego ukrwienia w tkankach kostnych i chrzęstnych zachodzą procesy zapalne. U dorosłych pacjentów chorobę wywołuje najczęściej uprawianie sportu, nadmierne obciążenie stawu kolanowego lub kontuzja.

Przyczyny rozwoju i czynniki ryzyka

U dorosłych pacjentów odchylenie objawia się głównie jako powikłanie po urazach, takich jak:

  • złamania kolana;
  • zwichnięcia lub inne uszkodzenia integralności tkanki chrzęstnej.

Grupa ryzyka obejmuje profesjonalnych sportowców, którzy często cierpią z powodu kontuzji kolana o różnym nasileniu. Patologia występuje częściej u takich osób:

  • sportowcy;
  • piłkarze;
  • Koszykarze.
Powrót do spisu treści

Jakie są objawy osteochondropatii??

Pierwsze oznaki wskazujące na początek choroby Schlattera to ból kolana, który objawia się po aktywności fizycznej. Jeśli pacjent miał kontuzje stawu kolanowego, wówczas ryzyko wystąpienia trudnego skręcenia znacznie wzrasta. Na początkowych etapach rozwoju choroby ból jest niestabilny, ale z czasem objawia się częściej i staje się silniejszy. Ponadto ludzie narzekają na następujące objawy:

  • obrzęk w okolicy kolana;
  • obrzęk występujący po uprawianiu sportu lub rano;
  • zespół ostrego bólu z silnym wysiłkiem fizycznym.
Powrót do spisu treści

Konsekwencje choroby Osgooda Schlattera u dorosłych

Jeśli nie przeprowadzisz na czas terapii choroby Schlattera stawu kolanowego, może ona przekształcić się w postać przewlekłą, podczas gdy zespół bólowy będzie trwały. Ponadto u wielu pacjentów pojawiają się guzy. Są małe, ale powodują dyskomfort. Jeśli z czasem wzrosty nie rozpuszczą się, pozostaną na zawsze. Inną nieprzyjemną konsekwencją, która powstaje z powodu choroby, jest wzrost stawów..

Przeważnie nie tak wielu pacjentów zwraca uwagę na zespół bólowy na początkowym etapie rozwoju choroby. Wynika to z faktu, że ma on lekki charakter, szybko mija po aktywności fizycznej. Dlatego większość ludzi myli chorobę Osgood-Schlattera ze zwykłymi skręceniami i nie udaje się do placówki medycznej. Na wizytę u specjalisty decydują się dopiero wtedy, gdy choroba rozwinie się w cięższym stopniu, odczucia bólowe nabierają ostrego i silnego charakteru, obrzęk długo nie ustępuje. Dlatego lekarze zalecają wizytę w placówce medycznej nawet przy niewielkim bólu kolana, aby zapobiec rozwojowi powikłań i wyleczyć chorobę na czas..

Środki diagnostyczne

Jeśli pacjent podejrzewa, że ​​kolana są dotknięte chorobą Osgooda-Schlattera, ważne jest, aby jak najszybciej zgłosić się do placówki medycznej. W pierwszej kolejności lekarz przeprowadzi badanie pacjenta, podczas którego dowie się, jak dawno temu pojawiły się odczucia bólowe, czy występują dodatkowe objawy, czy uraz stawu kolanowego był urazowy. Następnie osoba kierowana jest na takie badania:

  • obrazowanie komputerowe lub rezonans magnetyczny;
  • radiografia;
  • ultrasonografia.
Powrót do spisu treści

Jak przebiega leczenie?

Terapia zachowawcza

Po wykonaniu przez pacjenta prześwietlenia rentgenowskiego i innych metod diagnostycznych, które potwierdziły wystąpienie choroby Osgood-Schlatter, rozpoczyna się leczenie. Jego istotą jest całkowite pozbycie się procesu zapalnego, który zlokalizowany jest w okolicy przyczepu więzadła rzepki. Przede wszystkim pacjenci będą musieli na chwilę zrezygnować z aktywności fizycznej i przestrzegać oszczędnego codziennego schematu.

Do celów leczniczych na kolanie należy nosić bandaż..

Czasami, jeśli piszczel jest bulwiasty, należy go naprawić za pomocą specjalnego bandaża. Można również zastosować ciasną taśmę, za pomocą której można zmniejszyć amplitudę przemieszczenia. Jeśli chodzi o leki, uciekają się do stosowania leków przeciwbólowych, przeciwbólowych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Konieczne będzie również leczenie choroby Osgooda-Schlattera u dorosłych za pomocą witamin z grupy B i E..

Ponadto obowiązkowo wszystkim pacjentom przypisuje się zabiegi masażu, które przeplatają się z medyczną kulturą fizyczną. Ćwiczenia należy wykonywać wyłącznie pod ścisłym nadzorem specjalisty..

Metody fizjoterapii

Przepisana przez lekarza metoda fizjoterapii jest bezpośrednio związana z wynikami radiografii. Po otrzymaniu odpowiedzi pacjenci dzieleni są na 3 grupy:

  • Pierwszy. Wykorzystuje promieniowanie ultrafioletowe i magnetoterapię.
  • Druga. Stosuje się elektroforezę, podczas której stosuje się lidokainę. Po jej wykonaniu przepisuje się kwas nikotynowy i chlorek wapnia, a następnie przepisuje się magnetoterapię.
  • Trzeci. Przede wszystkim uciekają się do elektroforezy z aminofiliną, po której stosuje się jod potasu. Ostatnim etapem leczenia fizjoterapeutycznego tej grupy promieni rentgenowskich jest magnetoterapia.
Oprócz podstawowych metod fizjoterapeutycznych można zastosować terapię falą uderzeniową.

Ponadto można zastosować następujące metody fizjoterapii:

  • fonoforeza;
  • terapia laserowa;
  • leczenie falą uderzeniową.

Dzięki zintegrowanemu podejściu, w trakcie którego stosuje się farmakoterapię i fizjoterapię, możliwa jest poprawa stanu pacjenta i złagodzenie bólu. Jednocześnie znika nie tylko w stanie spoczynku, ale także podczas aktywności fizycznej. Jednak terapia trwa dość długo. Najczęściej trwa od 3 do 6 miesięcy..

Czy potrzebna jest mi operacja?

Uciekają się do interwencji chirurgicznej, jeśli leczenie zachowawcze trwa dłużej niż 2 lata i nie przynosi pożądanego efektu. Ponadto operacja jest również zalecana, gdy pacjenci z chorobą Osgooda-Schlattera mają następujące stany:

  • silne odczucia bólu, których nie można wyeliminować za pomocą leków;
  • fragmentacja guzowatości piszczeli.

Lekarze uważają, że operacja jest dość łatwa. W jej trakcie usuwa się odseparowane fragmenty kości oraz wykonuje się plastykę więzadeł i ścięgien. Przeważnie okres rehabilitacji po operacji trwa krótko. Pacjent będzie musiał nosić bandaż ciśnieniowy przez miesiąc. Nałóż go na okolicę guzowatości piszczeli.

Okres rekonwalescencji obejmuje wyznaczenie pacjentowi pewnych leków, a także fizjoterapię. 14 dni po operacji pacjent opuszcza ból kolana, który obserwuje się w spoczynku. Jeśli chodzi o niepełnosprawność, okres ten będzie trwał głównie 3 miesiące. Dopuszcza się powrót do aktywności sportowej nie wcześniej niż sześć miesięcy po zabiegu chirurgicznym w celu wyeliminowania choroby Schlattera stawu kolanowego.

Choroba Osgooda-Schlattera stawu kolanowego: objawy, leczenie, pełny opis patologii

Choroba Osgooda-Schlattera, która zwykle występuje po siniaku, upadku, wzmożonym wysiłku fizycznym, dotyka najczęściej chłopców w wieku 10-18 lat. Klinicznie objawia się bólem kolana, nasilonym przez zgięcie i wyprost stawu, ograniczenie ruchomości. Leczenie jest głównie zachowawcze. W leczeniu choroby Osgood-Schlattera stosuje się leki, fizjoterapię, różnego rodzaju masaże, terapię ruchową.

Jaka jest istota choroby

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na ból stawów”. Przeczytaj więcej.

Choroba Osgooda-Schlattera jest niezapalną patologią zaliczaną do grupy osteochondropatii, której przebiegowi towarzyszy martwica tkanki kostnej. Choroba atakuje piszczel, wywołując aseptyczne zniszczenie guzowatości i jądra. Przyczyną choroby Osgood-Schlattera są przewlekłe urazy na tle intensywnego wzrostu szkieletu. W większości przypadków jednostronne zmiany rozpoznaje się u dzieci i młodzieży, ale zdarzają się również przypadki zajęcia dwóch stawów kolanowych w procesie patologicznym jednocześnie..

Przyczyny problemów zdrowotnych

Choroba Osgooda-Schlattera rozwija się w wyniku urazów - urazów aparatu więzadłowo-ścięgnistego, złamań podudzia, rzepki, zwichnięcia. Ciągłe zwiększone obciążenia, częste mikrourazy, nadmierne napięcie więzadła rzepki stają się przyczyną pogorszenia krążenia krwi w okolicy guzowatości piszczeli. Brak składników odżywczych w tkankach prowadzi do zapalenia torebek stawowych, zmian martwiczych w strukturach kostnych kolana.

Objawy

Choroba Osgood-Schlatter charakteryzuje się bezobjawowym przebiegiem w początkowej fazie rozwoju. Ale wkrótce łagodny dyskomfort w stawie kolanowym został zastąpiony silnym bólem. Ich wzmocnienie obserwuje się podczas zginania kolana, podczas przysiadów, podnoszenia, schodzenia po schodach. Czasami ból znika, pojawiając się ponownie po wzmożonym wysiłku fizycznym i długotrwałej obecności nóg. Ostre ataki bólu są rzadkie. Są zlokalizowane w przednim odcinku stawu kolanowego, któremu często towarzyszy niewielki obrzęk. Podczas badania palpacyjnego określa się twardy występ, którego naciskanie powoduje bolesne odczucia.

Z którym specjalistą się skontaktować

Ortopedzi i traumatolodzy zajmują się zachowawczą terapią patologii, chirurg prowadzi leczenie operacyjne. Kiedy pojawią się pierwsze oznaki choroby Osgood-Schlattera, możesz skontaktować się z pediatrą, terapeutą. Po badaniu zewnętrznym, badaniu anamnezy, wysłuchaniu skarg, pacjent zostanie skierowany do lekarzy o wąskiej specjalizacji.

Metody diagnostyczne

Rozpoznanie ustala się na podstawie kombinacji objawów, płci, wieku pacjenta, danych wywiadu. Aby to potwierdzić, radiografia jest wykonywana w projekcjach czołowych i bocznych. To badanie dynamiki jest szczególnie pouczające. Bardziej szczegółowe badanie struktur tkanek miękkich kolana, cech krążenia krwi i unerwienia umożliwia MRI, CT, USG stawu kolanowego. Densytometria służy do określenia gęstości kości, wykluczenia osteoporozy. Wyniki ogólnych badań klinicznych, biochemicznych, serologicznych pomagają odróżnić chorobę Osgooda-Schlattera od zakaźnych zmian stawu, reumatoidalnego zapalenia stawów.

Metody leczenia choroby

Pacjentom zaleca się łagodny tryb ruchowy, maksymalne możliwe zmniejszenie obciążeń stawu kolanowego. W zależności od nasilenia patologii wskazane jest noszenie ortez półsztywnych, nakolanników elastycznych lub rozgrzewających. W niektórych przypadkach stosuje się miękkie bandaże, aby zapewnić całkowity odpoczynek stawu..

Leczenie choroby jest złożone, przy jednoczesnym stosowaniu wielu zachowawczych metod. Ma na celu wyeliminowanie objawów, przyspieszenie przywrócenia integralności struktur kolana.

Leki

Nawet „zaniedbane” problemy ze stawami można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

W leczeniu choroby Osgood-Schlattera stosuje się leki w różnych postaciach dawkowania. Na początkowym etapie leczenia roztwory do iniekcji można stosować w celu szybkiego złagodzenia zespołu bólowego lub poprawy krążenia krwi, unerwienia. Następnie uzyskany wynik utrwala się za pomocą tabletek. Wcieranie maści, żeli, kremów w kolano pomaga pozbyć się łagodnych, rzadkich bólów.

Przy opracowywaniu schematu leczenia dla dzieci, przy obliczaniu dziennych i pojedynczych dawek bierze się pod uwagę wagę, wiek dziecka i nasilenie objawów.

Grupa leków stosowanych w leczeniu choroby Osgood-SchlatteraNazwy lekówDziałanie terapeutyczne
Niesteroidowe leki przeciwzapalneNimesulid, ibuprofen, ketoprofen, meloksykam, diklofenak, ketorolakZmniejsz nasilenie zespołu bólowego, wyeliminuj obrzęk skóry w okolicy kolana
Angioprotectors, venotonicsTrental (pentoksyfilina), euphyllin, nikotynian ksantynoluRozszerz naczynia krwionośne, popraw mikrokrążenie, normalizuj przepuszczalność naczyń
ChondroprotectorsTeraflex, Structum, Artra, Dona, Chondroxide, AlflutopPrzyspiesz metabolizm w tkankach kostnych, przywróć struktury chrzęstne stawu
Preparaty z witaminami z grupy B.Pentovit, Neuromultivitis, Milgamma, KombilipenPoprawia procesy metaboliczne i funkcjonowanie obwodowego układu nerwowego

Ćwiczenia fizjoterapeutyczne rozpoczynają się natychmiast po wyeliminowaniu silnego bólu. Indywidualny zestaw zawiera ćwiczenia wzmacniające i jednocześnie rozciągające ścięgna podkolanowe i mięsień czworogłowy uda. Są to płytkie wykoki do przodu, do tyłu, na boki, a także przysiady, imitacja jazdy na rowerze w pozycji siedzącej i leżącej, „nożyczki”.

Masaż

Masaż na chorobę Osgood-Schlattera powinien wykonywać wyłącznie specjalista z wykształceniem medycznym, dobrze zaznajomiony ze specyfiką patologii, który wcześniej zapoznał się z wynikami diagnozy. W trakcie sesji wykonuje podstawowe ruchy masażu klasycznego - wibracje, ugniatanie, rozcieranie. Prowadzi to do wzmocnienia mięśni, poprawy ukrwienia tkanek w składniki odżywcze.

W terapii można stosować inne rodzaje masażu - podciśnienie, akupunkturę, tkankę łączną.

Fizjoterapia

Najczęściej stosowanymi metodami fizjoterapeutycznymi w leczeniu są magnetoterapia, terapia UHF, terapia falą uderzeniową, aplikacje z ozokerytem i parafiną, terapia błotna. Przy silnym bólu zaleca się elektroforezę ze środkami znieczulającymi, leki przeciwbólowe. A na etapie remisji tę procedurę przeprowadza się za pomocą roztworów soli wapnia w celu przyspieszenia regeneracji obszarów piszczelowych dotkniętych chorobą Osgood-Schlattera.

Interwencja chirurgiczna

Ta metoda leczenia patologii jest stosowana niezwykle rzadko. Wskazaniem do leczenia operacyjnego jest poważne zniszczenie tkanki kostnej w okolicy głowy kości piszczelowej. Podczas operacji chirurg ortopeda usuwa ogniska martwicze, zszywa przeszczep kostny, który naprawi guzowatość kości piszczelowej.

Leczenie środkami ludowymi

Zabrania się stosowania środków ludowej w leczeniu jakiejkolwiek patologii u dzieci i młodzieży. Ponadto maści, okłady, nalewki alkoholowe i olejowe nie zawierają składników mogących wpływać na przebieg choroby Osgood-Schlatter..

Prognozy specjalistów i możliwe powikłania patologii

W zdecydowanej większości przypadków po zakończeniu formowania się szkieletu (w wieku około 18 lat) pacjent dochodzi do siebie. Funkcje kolana i integralność struktur kostnych zostają w pełni przywrócone. Ale w przypadku braku szybkiej interwencji medycznej możliwe jest poważne odkształcenie stawu. Osteochondropatia ma przebieg przewlekły, objawiającą się bólem podczas zaostrzeń, czasami prowokując rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów.

Zapobieganie chorobom

Czynnikiem wyzwalającym może stać się również trwały mikrouraz struktur kolan, który zwykle występuje podczas aktywnego treningu sportowego. Grupa ryzyka obejmuje dzieci i młodzież grające w koszykówkę, hokej, siatkówkę, piłkę nożną, gimnastykę, łyżwiarstwo figurowe, narciarstwo. Jako środek zapobiegawczy w rozwoju choroby Osgooda-Schlattera konieczne jest wykonanie pełnego badania lekarskiego 1-2 razy w roku, w tym USG lub RTG.

Podobne artykuły

Jak zapomnieć o bólu stawów?

  • Bóle stawów ograniczają Twoje ruchy i satysfakcjonujące życie...
  • Martwisz się o dyskomfort, chrupanie i systematyczny ból...
  • Być może wypróbowałeś kilka leków, kremów i maści...
  • Ale sądząc po tym, że czytasz te wersety, niewiele ci pomogły...

Ale ortopeda Valentin Dikul twierdzi, że istnieje naprawdę skuteczny środek na ból stawów! Czytaj więcej >>>

Zespół Osgooda Schlattera

Mechanizm rozwoju patologii nie jest znany. Istnieją założenia dotyczące patogenezy oparte na danych z kategorii pacjentów. Jest to grupa ryzyka młodych ludzi narażonych na warunki stresowe związane z mechanicznym obciążeniem kolan i poważnymi urazami..

Cechy choroby

W rozwoju i przebiegu guzowatej zmiany okolicy piszczeli pojawiają się jej własne szczególne cechy choroby. Wyjątkowo charakterystyczne zmiany w podudziach wskazują, czym jest choroba Osgood Schlatter..

Mianowicie:

  • To jest, po pierwsze, młody wiek, u dorosłych nie jest to odnotowane.
  • Po drugie, bolesność powodująca ograniczenie wyprostu i zgięcia strefy kolanowej występuje na tle zdrowego stanu ogólnego..
  • I nawet w miejscu problemu rzadko występuje stan zapalny. A jeśli zaczyna się od choroby Schlatter Osgud, to w łagodnym stopniu.

Wpływowy czynnik wzrostu tkanki twardej, prawdopodobnie wpływający na nieprawidłowości funkcjonalne.

Istnieje wyraźna lokalizacja strefy dyskomfortu w patologii choroby Osguda Schlattera, zdjęcie poniżej. Pomimo tego, że pewność zmian jest znana od dawna, nie badano, jak warstwa szklista reaguje w strefie łączącej się w momencie aktywacji objawów objawowych..

Dlaczego nazywa się to naruszeniem stanu funkcjonalnego

Zakodowana nazwa opisywanej choroby zgodnie z klasyfikacją znanych chorób medycznych jest zaszyfrowana pod kodem M92.5 Młodzieńcza osteochondroza kości piszczelowej i strzałkowej.

Stan guzowatości piszczeli, opisywany jednocześnie przez dwóch lekarzy naraz, zawdzięcza swoją nazwę nazwiskom jej odkrywców. Ich zainteresowanie zmianą kostnienia niektórych chrząstek doprowadziło do odkrycia tak niezwykłego zjawiska. W przyszłości patologię osgud schlatter, chorobę piszczeli zaczęto nazywać ich dwoma nazwiskami.

Zgodnie z dekodowaniem kodów, choroba Osgood Schlattera mcb 10 jest odchyleniem od normy w stanie kości, ale jednocześnie jego opis zawiera dane dotyczące aseptycznych zmian martwiczych. Ponadto patologię wskazuje inny przyjęty termin, osteochondropatia guzowatości piszczeli..

Jak pojawia się ból

Pierwszą rzeczą, którą odczuwa pacjent, jest obrzęk w okolicy wystającej części kolana i ból podczas zginania lub prostowania. Objawy obserwuje się po długotrwałym lub intensywnym wysiłku fizycznym lub urazach, w tym złamaniach.

Dlaczego choroba Osguda Schlattera pojawia się u nastolatków:

  • Ze względu na niepełny proces tworzenia się dużej kości przyśrodkowej podudzia podczas jej wzrostu nie może wytrzymać zwiększonych obciążeń. Wiek 10-14 lat.
  • Przyczynia się do bolesnych wrażeń.
  • Pojawiają się z powodu zapalenia więzadeł..

Rezultat: miejscowe zaburzenia krążenia.

Aby zobaczyć, jak wygląda noga, jeśli występuje choroba schlattera, sugerujemy zdjęcie pod tekstem. To wyraźny przykład zmiany w środkowej kości podudzia..

Wyraźna strefa wybrzuszenia w środkowej części nogi, widoczna nieuzbrojonym okiem

Ze względu na obciążenia stresowe niewystarczająco mocna piszczel w okresie dojrzewania nie może sobie z nimi poradzić. Dlatego choroba osgud schlatter praktycznie nie występuje u dorosłych. Pozostaje jako zmiana.

Niekorzystny wynik lub rokowanie bez uwagi:

Upośledzone krążenie krwi w obszarze o szczególnym typie uszkodzenia powoduje pojawienie się drobnych mikrobluszczów. Skomplikowane warianty opisano jako pojawiającą się martwicę mikrobiologiczną twardych i chrzęstnych obszarów oraz oddzielenie szyszynki (górnej). Jest to bardzo aseptyczna opcja zawarta na liście międzynarodowej klasyfikacji chorób..

Biorąc pod uwagę młody etap życia, nie można ignorować zespołu Osgood Schlatter. Choć wiele przypadków zakończyło się uśmierzaniem bólu, to jednak zaleca się kontrolowanie stanu tkanki kostnej, wspomagając stymulację jej wzrostu. W tym celu istnieje wiele środków, jak leczyć schlatter osgud, wpływając na nieprzyjemne objawy.

Rozpoznawanie stanu, osteochondropatia piszczelowa

Osobliwością każdej patologii wewnętrznej jest to, że nawet podczas zewnętrznego badania fizykalnego pacjenta, aby potwierdzić diagnozę, konieczne jest przeprowadzenie badania za pomocą aparatu rentgenowskiego. Istniejący zespół schlattera u dzieci ma dość charakterystyczne objawy, niemniej jednak nie wyklucza to rozpoznania sytuacji innymi metodami. Zdjęcie rentgenowskie potwierdza chorobę Schlattera.

Dlaczego ta opcja rozpoznawania jest potrzebna, ponieważ jest wystarczająco dużo widocznych znaków?

  • Przyczyną bólu stawów może być nie tylko to naruszenie połączenia funkcjonalnego, ale także inne urazy.
  • W ciężkich przypadkach jest to wymagane, gdy występuje choroba schorzenia osguda w wersji operacyjnej. Dlatego jasna staje się wyraźna lokalizacja miejsca zaostrzenia..
  • Przyczyną dyskomfortu może być również zupełnie inny stan, o czym możesz się dowiedzieć po wewnętrznych badaniach.

Można przeprowadzić skanowanie izotopów promieniotwórczych, po czym zostanie odnotowana strefa absorpcji radionuklidów.

Potwierdzone ustalenie sposobu leczenia Osgooda Schlattera

Osobliwością problemu jest wpływ obciążenia na obszar nieprzyjemnych wrażeń. Leczenie osgud schlatter opiera się na tych samych zasadach, co po urazach. Zapewnia to brak obciążeń, całkowity odpoczynek i dwie nogi jednocześnie.

W przypadku zaostrzenia osgud schlattera leczenie obejmuje zatrzymanie ostrej reakcji metodami zachowawczymi.

Jak się to przeprowadza, gdy istnieje leczenie choroby Osgooda Schlattera, które obejmuje:

  • terapia przeciwzapalna;
  • przeciwbólowe.

Nieprzyjemność długotrwałego objawu zaburzeń krążenia jest korygowana przez napromieniowanie kwarcem i ciepłem.

W przypadku rozpoznania choroby osguda schlatter u nastolatków leczenie uzupełnia się noszeniem rzepki. Po konserwatywnych środkach, aby uniknąć powtarzającego się ryzyka kontuzji podudzia, zaleca się przestrzeganie reżimu, ograniczenie intensywnych obciążeń i ustalenie strefy obciążenia. Mogą to być zdejmowane opaski na głowę.

Choroba Schlattera w leczeniu młodzieży, dostęp chirurgiczny

W przypadku silnego bólu i przyspieszenia powrotu do zdrowia można wykonać nacięcie chirurgiczne w kierunku podłużnym więzadła rzepki. Ponadto, jeśli w okolicy nasadowej znajdują się przemieszczone skostniałe obszary i dodatkowa strefa procesu, są one usuwane.

Choroba Osgooda-Schlattera

Osteochondropatia guzowatości kości piszczelowej (choroba Osgooda-Schlattera) jest patologią układu kostnego, która polega na zniszczeniu strefy wzrostu kości piszczelowej wraz z rozwojem chondrozy stawu kolanowego. Choroba została po raz pierwszy opisana przez amerykańskich naukowców Osgooda i Schlattera (Schlatter) w 1903 roku.

Zdecydowana większość przypadków dotyczyła dorastających chłopców w wieku 11-17 lat uprawiających sport. Dziewczęta i dorośli rzadko chorują.

Przyczyny choroby Osgood-Schlattera

Osteochondropatia guzowatości piszczeli występuje bez wyraźnego powodu. Uważa się, że w jej powstawaniu rolę odgrywają uwarunkowane genetycznie cechy strukturalne tkanki kostnej i chrzęstnej. Do czynników predysponujących należą:

  • płeć męska - jak już wspomniano, większość przypadków choroby Schlattera występuje u chłopców.
  • wiek - szczyt zachorowań przypada na przedział 11-14 lat, chociaż choroba może zadebiutować w starszym wieku (do 17-18 lat). Choroba Osgooda-Schlattera u dorosłych dorosłych pacjentów występuje w postaci następstw patologii, która powstała w dzieciństwie.
  • obecność aktywności fizycznej - patologia rozwija się u dzieci aktywnie uprawiających sport. Grupa ryzyka obejmuje młodzież preferującą bieganie, piłkę nożną, sporty walki, podnoszenie ciężarów.
  • patologiczna ruchliwość stawów związana z wrodzoną niewydolnością aparatu więzadłowego - słabe więzadła zwiększają obciążenie powierzchni stawowych, co prowadzi do zniszczenia tych ostatnich.
  • Infekcyjne, pourazowe i inne rodzaje zapalenia stawów - proces zapalny zaburza strukturę tkanek, czyniąc je bardziej podatnymi na oddziaływanie fizyczne.

Wszystkie te efekty zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia choroby Schlattera, ale nie gwarantują jej wystąpienia. Znane są sytuacje, gdy dziecko, narażone na kilka czynników predysponujących, uniknęło rozwoju patologii. W tym samym czasie jej objawy pojawiły się u dzieci, które nie miały negatywnego wpływu na kolana..

Objawy choroby kolana Osgooda-Schlattera

Choroba Osgood-Schlattera objawia się szeregiem specyficznych objawów:

  • obrzęk i obrzęk guzowatości piszczeli,
  • miejscowe przekrwienie (zaczerwienienie związane ze zwiększonym przepływem krwi),
  • miejscowa hipertermia (skóra nad zmianą jest gorąca w dotyku),
  • widoczny obrzęk chrząstki,
  • tkliwość w palpacji kolana,
  • bolesność podczas chodzenia w czasie zginania chorej kończyny i przenoszenia jej do przodu.

Rentgenowskie oznaki patologii są ukryte i niespecyficzne. Diagnostykę komplikuje występowanie dużej liczby wariantów kostnienia apofizy, które mogą przebiegać różnie nawet na kończynach jednej osoby.

Oceniając zdjęcie rentgenowskie, lekarz skupia się na różnicy w stopniu obrzęku chrząstki i jej wielkości w uzyskanym obrazie. Wyniki badań laboratoryjnych wskazują na niespecyficzne objawy zapalenia: wzrost ESR, umiarkowaną leukocytozę, przesunięcie wzoru w lewo (wzrost odsetka młodych form neutrofili we krwi).

Chorobę Schlattera u młodzieży rozpoznaje się na podstawie zestawu badań: RTG, badań laboratoryjnych, wywiadu, objawów klinicznych i dolegliwości.

Najbardziej pouczającą metodą diagnostyczną jest tomografia komputerowa. Obrazy warstwowe pozwalają z dużym stopniem pewności zidentyfikować zmiany odpowiadające chorobie Osgooda. Technika jest droga, więc jej powołanie do wszystkich pacjentów nie jest możliwe.

Należy odróżnić tę chorobę od chondromalacji rzepki. Główne różnice między tymi procesami przedstawiono w tabeli:

KryteriumChondromalacja rzepkiChoroba Osgooda-Schlattera
Wiek w momencie wystąpieniaNastolatek lub wczesna nastolatkaNastolatek, częściej o atletycznej budowie
Stosunek płciCzęściej u dziewczątCzęściej u chłopców
Uskarżanie sięStopniowo narastający ból w okolicy kolana. Pacjentowi trudno jest wchodzić po schodach, zmuszony jest siedzieć z wyciągniętymi nogami.Ból zlokalizowany w okolicy guzowatości kości piszczelowej i nasilający się wraz z wysiłkiem.
Dane obiektywneZ uciskiem, silnym bólem rzepki. Uczucie osłabienia mięśnia czworogłowego uda. Wspólny blok.Ból i obrzęk na połączeniu ścięgna mięśnia czworogłowego uda z udem.
RTG stawów,RTG pokazuje obrzęk tkanek miękkich, zgrubienie chrząstki pokrywającej guzowatość z przodu, fragmentację guzowatości.

Leczenie choroby Schlattera

Łagodne stopnie zespołu Schlattera, które nie upośledzają funkcji nóg, nie wymagają znaczącej interwencji medycznej. Leczenie polega na maksymalnym unieruchomieniu kończyny i chwilowej rezygnacji ze stresu..

Jeśli patologia jest trudna, pacjent powinien otrzymać odpowiednią terapię lekową, fizjoterapię, masaż i terapię ruchową. W rzadkich przypadkach konieczne jest leczenie chirurgiczne.

Lek

Choroba Schlattera stawu kolanowego wymaga podania pacjentowi miejscowych i ogólnoustrojowych leków przeciwzapalnych. Jako leki o działaniu miejscowym stosuje się: żel fastum, finalgon. Fundusze mają działanie przeciwzapalne i rozpraszające, pomagają złagodzić ból.

Systemowo pacjentowi przepisuje się fundusze z grupy NLPZ. Leki z wyboru to indametacyna, ibuprofen, paracetamol. Środki te mają największą aktywność przeciwzapalną. Stosowanie takich popularnych leków, jak analgin i ketorol, jest nieuzasadnione. Przyczyniają się do osłabienia zespołu bólowego, ale mają niewielki wpływ na proces zapalny..

Aby wzmocnić układ mięśniowo-szkieletowy i dostarczyć organizmowi niezbędnych substancji, dziecko powinno otrzymać środki na bazie wapnia, witamin z grupy „B”, „E”. Zalecane jest pełne odżywianie, bogate w pierwiastki śladowe i sole mineralne.

Fizjoterapia

W przypadku rozpoznania choroby Osgood-Schlattera leczenie farmakologiczne nie jest jedyną opcją terapeutyczną. Aby przyspieszyć proces rekonwalescencji, pacjentowi przepisuje się fizjoterapię. Niektórzy eksperci kwestionują jego skuteczność, ale praktyka obala ich argumenty. Jako metodę leczenia przepisuje się:

  • magnetoterapia - ekspozycja dotkniętego obszaru na zmienne lub wędrujące pole magnetyczne,
  • UHF - terapia z wykorzystaniem pola magnetycznego o wysokiej częstotliwości,
  • elektroforeza - wprowadzenie leków przeciwzapalnych bezpośrednio do ogniska patologii za pomocą słabego prądu elektrycznego,
  • terapia falą uderzeniową - efekty terapeutyczne uzyskuje się poprzez wystawienie stawu kolanowego na działanie fali akustycznej.

Fizjoterapia pozwala zmniejszyć lub całkowicie zatrzymać zespół bólowy, pobudzić krążenie krwi w ognisku patologii i skrócić czas trwania choroby. Należy pamiętać, że ekspozycja na czynniki fizyczne w rozważanej chorobie pełni rolę pomocniczą..

Chirurgiczny

Jeśli zespół Osgood-Schlatter nie reaguje na leczenie zachowawcze, leczenie przeprowadza się chirurgicznie. Wskazaniem do interwencji jest długotrwałe, minimum 2 lata, nieskuteczne leczenie farmakologiczne, znaczna dysfunkcja nóg, zespół uporczywego bólu, postępująca osteochondropatia guzowatości piszczeli.

Operacja odbywa się w czystej sali operacyjnej. Stosuje się znieczulenie zewnątrzoponowe lub ogólne. Technika interwencji polega na odcięciu więzadła rzepki, wyskrobaniu ogniska dystrofii, a następnie zszyciu przeciętego więzadła tuż pod guzowatością. Nie można usunąć skostniałych obszarów przerostu.

Powrót do zdrowia po operacji trwa zwykle 2-3 miesiące. Na początkowych etapach kończyna jest unieruchomiona, później pacjent aktywnie ją rozwija za pomocą ćwiczeń fizjoterapeutycznych i masażu. Zbyt wczesna aktywacja może prowadzić do uszkodzenia szwów i konieczności rewizji rany pooperacyjnej.

Na początku leczenia, niezależnie od zastosowanej metody, ból kolana jest maksymalnie unieruchomiony. Po operacji zakładana jest szyna gipsowa lub orteza. Przy wyborze konserwatywnej metody naświetlania dopuszczalne jest kinesio-taping - przyklejenie dotkniętego obszaru bawełnianą taśmą klejącą wzdłuż strun mięśniowych.

Taping to świetna alternatywa dla ortez i szyn gipsowych. Ograniczając ruch w stawie, taśma nie powoduje zmian skórnych, jest łatwa w noszeniu i nie powoduje dyskomfortu. Niestety metoda nie jest wystarczająco skuteczna do pooperacyjnej stabilizacji stawu kolanowego.

Po powrocie do zdrowia instruktor terapii ruchowej dobiera ćwiczenia, które pozwalają na płynne włączenie obolałej nogi do pracy. Schemat szkolenia zazwyczaj obejmuje takie rodzaje szkoleń, jak:

  • pasywne rozszerzenie,
  • zgięcie i wyprost,
  • zgięcie leżące na brzuchu,
  • przysiady przy ścianie,
  • ćwiczenia uprzęży.

Niedopuszczalne jest samodzielne wybieranie schematu lekcji. Powinien to zrobić instruktor razem z lekarzem prowadzącym..

Masaż

Mówiąc o tym, jak leczyć rozwiniętą chorobę Osgooda-Schlattera, nie sposób nie wspomnieć o masażu. Prawidłowy wpływ na mięśnie kolan i nóg pozwala uniknąć powstawania przykurczów w okresie unieruchomienia, a także szybko wrócić do aktywnego życia w końcowych etapach okresu rekonwalescencji. Masaż pobudza mikrokrążenie, zapobiega skurczom mięśni, przyspiesza regenerację tkanek.

Leczenie środkami ludowymi

Leczenie środkami ludowymi może być stosowane jako metoda pomocnicza. Skuteczność takich metod terapii nie została udowodniona, dlatego cała odpowiedzialność za konsekwencje spoczywa na samym pacjencie. W przypadku chondropatii uzdrowiciele zalecają stosowanie następujących przepisów:

  • nalewka z korzenia łopianu: wysuszony korzeń kruszy się na proszek, miesza z miodem w stosunku 1: 1 i zanurza w szklance wódki. Lekarstwo jest nalegane przez tydzień, po czym piją 1 łyżkę trzy razy dziennie.
  • Kalanchoe: roślina jest miażdżona do papkowatego wyglądu, po czym wlewana jest wódką, aby cała kompozycja została zamknięta. Mieszaninę podaje się przez 2-3 dni, a następnie wciera w dotknięte stawy.
  • Bodyaga: surowce są myte, suszone i mielone na proszek. Ten ostatni miesza się z olejem roślinnym, aby uzyskać gęstą maść. Fugę wcierać produktem 1 raz dziennie.

Niektóre przepisy ludowe mogą być przeciwwskazane w niektórych kategoriach pacjentów. Przed rozpoczęciem terapii należy skonsultować się z lekarzem.

Konsekwencje i możliwe komplikacje

Opóźnione konsekwencje i powikłania choroby są rzadkie. Z reguły dzieje się tak w przypadku długotrwałego braku leczenia. Tkanka kostna może ulegać zmianom organicznym, co doprowadzi do dysfunkcji stawu kolanowego.

Mężczyźni w wieku wojskowym rzadko cierpią na tę patologię. W tym czasie jego przejawy poszły na marne. Jeśli jednak tak się stanie, młody człowiek otrzyma roczne odroczenie od służby wojskowej. Jest to konieczne do całkowitego wyleczenia wady..

Ogólnie choroba nie zagraża życiu i zdrowiu w dłuższej perspektywie. Przypadki uporczywej dysfunkcji stawów są rzadkie, głównie z powodu braku leczenia. Mimo to patologię należy traktować poważnie. Powrót do pełnego życia możliwy jest tak szybko, jak to możliwe, tylko dzięki terminowej wizycie u lekarza i rozpoczęciu terapii.

Choroba Osgooda-Schlattera

Informacje ogólne

Choroba Osgooda-Schlattera to specyficzna choroba układu mięśniowo-szkieletowego, czyli stawów kolanowych, charakteryzująca się degeneracyjnym uszkodzeniem kości piszczelowej w okolicy guzowatości kości piszczelowej. Takie aseptyczne zniszczenie tkanki kostnej powstaje na tle jej trwałego lub ostrego uszkodzenia i dotyczy zwykle tylko młodych ludzi na etapie intensywnego rozwoju kośćca.

Klinicznie choroba objawia się obrzękiem stawu kolanowego, powstaniem pod nim pewnego rodzaju narośli (guzka) oraz bolesnością w jego dolnej części, która występuje podczas normalnego wysiłku fizycznego (bieganie, kucanie itp.) Lub nawet bez takiego.

Patologię tę po raz pierwszy opisał w 1878 r. Francuski chirurg O. M. Lannelong pod nazwą „Apophysitis of the pibia”, aw 1903 r., Dzięki pracy amerykańskiego ortopedy R.B. Osgooda i podobnym pracom szwajcarskiego chirurga C. Schlattera (Schlatter) bardziej szczegółowa nozografia. Wikipedia definiuje ten bolesny stan jako „osteochondropatię guzowatości piszczeli”, a międzynarodowa klasyfikacja przypisuje mu kod ICD-10 - M92.5 „Młodzieńcza osteochondroza kości piszczelowej i strzałkowej”. Mimo to w praktyce lekarskiej choroba ta nadal najczęściej pojawia się jako „choroba Osgooda-Schlattera” lub po prostu „choroba Schlattera”.

Patogeneza

Mechanizm powstania i dalszego rozwoju zespołu Osgood-Schlatter jest bezpośrednio związany z wiekiem i aktywnością fizyczną pacjenta. Według statystyk w przeważającej większości przypadków lekarze diagnozują chorobę Schlattera u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 18 lat, podczas gdy młodzi ludzie uprawiający sport cierpią na nią 5 razy częściej niż ich rówieśnicy prowadzący bierny tryb życia... Ten sam powód większej aktywności fizycznej wyjaśnia fakt, że osteochondropatia dotyka głównie chłopców.

Jak wiadomo, w tworzeniu stawu kolanowego człowieka biorą udział dwie duże kości - kość udowa (powyżej kolana) i piszczel (poniżej kolana). W górnej części ostatniej z nich znajduje się specjalny obszar (guzowatość), do którego ścięgnem przyczepia się mięsień czworogłowy uda. To właśnie ta część kości w dzieciństwie i okresie dojrzewania odpowiada za jej wzrost i dlatego jest szczególnie podatna na różne urazy i urazy. Podczas aktywnego wysiłku fizycznego staw kolanowy w niektórych przypadkach ma duże obciążenie i przeciąża mięsień czworogłowy, co prowadzi do rozciągnięcia lub zerwania ścięgna i wystąpienia niedoboru ukrwienia w tym obszarze. W wyniku takiego traumatycznego efektu i zmniejszenia odżywienia okolicy guzowatości kości piszczelowej rozwijają się w niej stopniowe zmiany martwicze, aż do śmierci poszczególnych części jej jądra.

Dodatkowo każdy uraz stawu kolanowego lub ciągły wstrząs na jego budowie mięśniowo-szkieletowej (np. Skakanie) może powodować pęknięcia i mikrozłamania guzowatości piszczeli, które rozwijający się organizm stara się szybko skompensować wzrost nowej tkanki łącznej. W rezultacie u osoby rozwija się wzrost kości (guzek) typowy dla osteochondropatii Osgooda-Schlattera, który tworzy się tuż pod kolanem. W takim patologicznym procesie zwykle zaangażowana jest jedna noga, ale możliwe są również obustronne uszkodzenia kończyn dolnych..

Klasyfikacja

W środowisku ortopedycznym patologię tę zazwyczaj klasyfikuje się według stopnia jej nasilenia oraz nasilenia obserwowanych objawów zewnętrznych i wewnętrznych. W związku z tym wyróżnia się trzy stopnie choroby Schlattera, a mianowicie:

  • początkowe - wizualne objawy w postaci stożkowatego narośli pod kolanem są nieobecne lub minimalne, ból w okolicy stawu kolanowego jest epizodyczny, łagodny i występuje głównie w czasie wysiłku fizycznego na nodze;
  • nasilenie objawów - pojawia się obrzęk tkanek miękkich wokół zajętego kolana, guzek staje się wizualnie widoczny bezpośrednio pod nim, zespół bólowy objawia się w okresie obciążeń nogi i przez pewien czas po nich;
  • przewlekła - pod kolanem wyraźnie widoczna grudkowata formacja, która najczęściej otoczona jest obrzękiem, dyskomfortem i bólem stawu, jest trwała i obserwowana nawet w spoczynku.

Powody

Istnieją dwie główne przyczyny choroby Osgooda-Schlattera związane z aktywnością fizyczną u młodzieży i dzieci:

  • bezpośrednie urazy tkanek stawu kolanowego (podwichnięcia i zwichnięcia, skręcenia, stłuczenia, złamania);
  • systematyczne mikrourazy (zewnętrzne i wewnętrzne) stawu kolanowego, które powstają w wyniku intensywnych zajęć sportowych lub innych czynności związanych z nadmiernym wysiłkiem fizycznym kończyn dolnych.

Czynnikami największego ryzyka choroby Schlattera u młodzieży i dzieci są:

  • piłka nożna, koszykówka, piłka ręczna, hokej, siatkówka, tenis;
  • lekkie i podnoszenie ciężarów, akrobatyka, gimnastyka;
  • judo, kickboxing, sambo;
  • narciarstwo, turystyka sportowa, łyżwiarstwo figurowe, jazda na rowerze;
  • balet, sport i taniec towarzyski.

Objawy choroby Osgood-Schlatter

Nasilenie negatywnych objawów tej patologii u różnych pacjentów może się różnić w zależności od charakteru otrzymanych obrażeń, stopnia aktywności fizycznej i cech osobowych organizmu..

Na początku rozwoju choroby pacjent zaczyna odczuwać niewyraźny ból w kolanie, który zwykle pojawia się po lub w trakcie wysiłku fizycznego na chorą kończynę. Z reguły taki ból nie jest jeszcze związany z wewnętrznym procesem patologicznym, dlatego w tym okresie wizyt u lekarza jest niewiele..

Z biegiem czasu objawy bólowe zaczynają się nasilać, są zlokalizowane w jednym miejscu i mogą objawiać się nie tylko podczas aktywności fizycznej, ale także w spoczynku. W tym samym czasie wokół chorego kolana pojawia się obrzęk spowodowany obrzękiem, a tuż pod nim pojawia się guzek. W tym okresie choroby pacjentowi (zwłaszcza sportowcowi) coraz trudniej jest wykonywać swoje zwykłe ćwiczenia, a czasem naturalne ruchy nóg. Największą intensywność zespołu bólowego obserwuje się w pozycji ciała - na kolanach.

Zdjęcie „guzów” z chorobą Osgooda-Schlattera

Ponadto pacjent może odczuwać inne negatywne objawy:

  • napięcie mięśni nóg (głównie ud);
  • ograniczona ruchomość stawu kolanowego;
  • wybuchy ostrego, „strzelającego” bólu kolana, powstającego na skutek przeciążenia;
  • rano wyraźny obrzęk w górnej lub dolnej części kolana, powstały następnego dnia po wysiłku fizycznym.

Podczas samooceny dotkniętego kolanem odczuwalne są punkty bólu, a także gładkość konturów piszczeli. Tekstura stawu kolanowego jest odczuwalna jako mocno elastyczna, a pod spuchniętymi tkankami miękkimi wyczuwalny jest twardy guzek. Ogólne samopoczucie pacjenta pomimo towarzyszącego bólu i procesów patologicznych w kolanie nie zmienia się znacząco. Skóra na dotkniętym stawie nie zmienia koloru na czerwony, wskaźniki temperatury pozostają normalne.

W większości przypadków choroba ta przebiega w mierzonej postaci przewlekłej, ale czasami można zaobserwować jej falisty przebieg z okresami nagłego zaostrzenia i względnego spokoju. Bez interwencji lekarza i przy ciągłym wysiłku fizycznym objawy negatywne mogą utrzymywać się przez wiele miesięcy i nasilać na tle dalszych uszkodzeń mechanicznych stawu kolanowego. Niemniej jednak objawy choroby stopniowo zanikają same w ciągu 1-2 lat, a pod koniec wzrostu tkanki kostnej (w przybliżeniu w wieku 17-19 lat) zwykle znikają same. Przed leczeniem Osgood-Schlattera należy kompleksowo i indywidualnie ocenić potrzebę takiej terapii, gdyż w niektórych przypadkach może to być niewłaściwe.

Analizy i diagnostyka

Ogólnie rzecz biorąc, złożoność objawów klinicznych pacjenta i lokalizacja procesu patologicznego typowego dla tej choroby pozwala lekarzowi podejrzewać rozwój choroby Schlattera. Ważną rolę w prawidłowej diagnostyce odgrywają również płeć i wiek pacjenta, ponieważ dorośli z reguły nie są narażeni na tego typu uszkodzenia. Nawet dzięki prostemu badaniu wizualnemu i zwykłemu zebraniu wywiadu dotyczącego wcześniejszych urazów lub przeciążeń stawu kolanowego, doświadczony ortopeda traumatolog jest w stanie postawić prawidłową diagnozę, ale przydatne będzie potwierdzenie jej przy pomocy niektórych metod diagnostyki sprzętowej.

Decydującym czynnikiem w postawieniu jednoznacznej diagnozy choroby Osgooda-Schlattera u dzieci i młodzieży była i pozostaje radiografia, która dla zwiększenia informatywności patologii najlepiej realizować dynamicznie. Aby wykluczyć inne choroby ortopedyczne, podobne badanie chorego stawu kolanowego należy przeprowadzić w dwóch projekcjach, a mianowicie w bocznym i prostym.

W początkowej fazie rozwoju choroby na zdjęciach RTG widoczne jest spłaszczenie guzowatości kości piszczelowej w jej miękkiej części oraz podwyższenie dolnej krawędzi oświecenia odpowiadające tkance tłuszczowej znajdującej się w przednim płacie stawu kolanowego. Ostatnia niezgodność z normą jest spowodowana zwiększeniem rozmiaru worka rzepkowego, który występuje z powodu jej aseptycznego zapalenia. Najczęściej widoczne zmiany w samym jądrze kostnienia na tym etapie choroby Schlattera są najczęściej nieobecne.

RTG stawu kolanowego w kierunku choroby Osgood-Schlattera

Wraz z postępem patologii obraz RTG zmienia się na gorsze. Obrazy pokazują przesunięcie jądra kostnienia o 2-5 mm w górę i do przodu w stosunku do standardowego ułożenia guzowatości lub jej fragmentacji. W niektórych przypadkach mogą wystąpić nierówności naturalnych konturów i niewyraźna struktura jądra kostnienia, a także oznaki stopniowej resorpcji jego części, ale najczęściej rośnie razem z głównym korpusem kości, tworząc zlepek kostny w postaci wypukłości przypominającej cierń. Taka „grudka” charakterystyczna dla choroby Schlattera w późniejszych stadiach choroby jest szczególnie dobrze widoczna na bocznym zdjęciu rentgenowskim i jest wyraźnie wyczuwalna w badaniu palpacyjnym w okolicy guzowatości.

W niektórych nietypowych przypadkach może być konieczne przepisanie rezonansu magnetycznego, tomografii komputerowej i / lub USG kolana z problemami i okolicznych tkanek, aby wyjaśnić rzekomą diagnozę. Możliwe jest również zastosowanie techniki, takiej jak densytometria, która dostarczy wyczerpujących danych o stanie strukturalnym badanych kości. Inne laboratoryjne metody diagnostyczne, w tym badania PCR i badania krwi na czynnik reumatoidalny i białko C-reaktywne, są wykonywane w celu wykluczenia możliwego zakaźnego charakteru problemów z kolanem (głównie niespecyficznego i specyficznego zapalenia stawów).

Diagnostyka różnicowa zespołu Osgood-Schlatter powinna być przeprowadzona bezbłędnie z jakimikolwiek złamaniami stawu kolanowego, gruźlicą kości, zapaleniem ścięgna rzepki, zapaleniem szpiku kostnego, zapaleniem kaletki podkolanowej, chorobą Sindinga-Larsena-Johansona oraz nowotworami.

Leczenie choroby Schlattera

W trakcie naturalnego dojrzewania organizmu i zaprzestania wzrostu kości proces patologiczny w stawie kolanowym zanika samoczynnie, dlatego celowość leczenia choroby Osgood-Schlattera u młodzieży i dzieci powinna być rozważana przez lekarza indywidualnie, zwłaszcza w zakresie farmakoterapii i interwencji chirurgicznej. W przytłaczającej większości przypadków ten typ osteochondropatii można leczyć zachowawczo w warunkach ambulatoryjnych przy użyciu standardowych procedur fizjoterapeutycznych i minimalnej ilości leków..

Przede wszystkim leczenie choroby Schlattera stawu kolanowego u młodzieży i dzieci wymaga od samego pacjenta i ich rodziców spełnienia następujących warunków wstępnych:

  • całkowicie zrezygnować z aktywności fizycznej poprzedzającej wystąpienie choroby kończyn dolnych (sport, taniec itp.);
  • zapewnić kontuzjowanej nodze (lub dwóch) tryb oszczędzania, który ogranicza ruchomość chorego stawu kolanowego (mniej niepotrzebnych ruchów);
  • przestrzegać wszystkich innych zaleceń lekarza prowadzącego (noszenie ortezy kolana, stosowanie okładów, przestrzeganie diety itp.).

Przy łagodnym przebiegu choroby leczenie Osgood-Schlattera można ograniczyć jedynie do miejscowych leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych (kremy, maści itp.) Oraz zabiegów fizjoterapeutycznych. W przypadku silnego zespołu bólowego zatrzymuje się za pomocą leków z grupy NLPZ. Poważniejsze urazy kolana mogą wymagać operacji (niezwykle rzadko).