Główny

Torticollis

Co to jest choroba Rosenblitha?

Od wielu lat bezskutecznie walczy z NADCIŚNIENIEM?

Dyrektor Instytutu: „Zdziwisz się, jak łatwo można leczyć nadciśnienie, przyjmując je codziennie.

Można połączyć wysoki puls i niskie ciśnienie krwi. To nie jest niezależna patologia, taki stan jest współistniejącym objawem fizjologicznych zmian w organizmie lub chorób wpływających na poziom ciśnienia krwi i czynność serca. Spadek ciśnienia krwi i wzrost częstości akcji serca często pojawiają się nieoczekiwanie. Czasami można szybko poradzić sobie z powstałą patologią, a czasami stanowi zagrożenie dla życia.

Fizjologiczne przyczyny

Uważa się, że niedociśnienie tętnicze oznacza spadek ciśnienia krwi do 89 na 59 mm Hg. Sztuka. i poniżej. W przypadku pacjentów z nadciśnieniem tętniczym za niskie ciśnienie krwi przyjmuje się spadek wartości ciśnienia krwi o ponad 20% w stosunku do zwykłych wartości.

W leczeniu nadciśnienia nasi czytelnicy z powodzeniem używali ReCardio. Widząc taką popularność tego narzędzia, postanowiliśmy zwrócić na nie uwagę..
Przeczytaj więcej tutaj...

Tętno zależy od wieku osoby i wynosi 20 lat - 60 uderzeń na minutę. Z biegiem lat liczba ta rośnie, a w wieku 60 lat 90 uderzeń na minutę jest już przyjmowanych jako norma. W przypadku tachykardii tętno jest rejestrowane powyżej 100 uderzeń na minutę.

Wraz ze spadkiem ciśnienia tkanki ciała otrzymują mniej krwi, w wyniku czego składniki odżywcze i tlen dochodzi do niedotlenienia. W tym czasie mózg otrzymuje przez włókna nerwowe sygnały o niedotlenieniu narządów i próbując zaradzić tej sytuacji, zwiększa częstotliwość skurczów mięśnia sercowego, nakazując sercu szybsze skurcze i szybsze przepychanie krwi przez naczynia, aby zapewnić dostateczną ilość tlenu wszystkim częściom ciała..

Niskie ciśnienie krwi i tachykardia u zdrowych ludzi

Wysoki puls przy niskim ciśnieniu krwi nie zawsze jest oznaką choroby; w niektórych przypadkach może również przeszkadzać osobom zdrowym klinicznie:

  • we wczesnych stadiach ciąży;
  • w okresie dojrzewania;
  • z dziedziczną predyspozycją;
  • być wynikiem częstego stresu i stresu emocjonalnego;
  • z odwodnieniem lub niewystarczającym odżywianiem, w tym z powodu chęci utraty nadwagi;
  • z ciężkimi okresami.

Na pracę serca i naczyń krwionośnych wpływają również czynniki zewnętrzne - gwałtowna zmiana warunków pogodowych i strefy klimatycznej.

Niedociśnienie i tachykardia u kobiet w ciąży

Często u wczesnych kobiet w ciąży obserwuje się kołatanie serca przy niskim ciśnieniu krwi. W tym okresie następuje zmiana w pracy wszystkich narządów i układów organizmu, w tym gruczołów dokrewnych. Tło hormonalne się zmienia. Układowi krążenia nie udało się jeszcze przystosować do nowych warunków, a uwalnianiu hormonów towarzyszy wzrost lub gwałtowny spadek ciśnienia krwi. Zwykle u zdrowej kobiety wraz ze wzrostem okresu rodzenia ciśnienie wyrównuje się, a wahania ustają.

Jeśli okresowy spadek ciśnienia krwi i kołatanie serca jest konsekwencją ciąży, a nie choroby, wystarczy:

  • znormalizować codzienną rutynę, nocny sen powinien wynosić co najmniej 8 godzin;
  • dobrze się odżywiać, spożywać wystarczającą ilość owoców, warzyw, nabiału i produktów mięsnych;
  • unikać stresu;
  • chodzić na świeżym powietrzu przez co najmniej 2 godziny dziennie.

Jeśli takie działania nie przyniosą rezultatu, skonsultuj się z lekarzem w celu zbadania..

Przyczyny niedociśnienia i wysokiej częstości akcji serca u młodzieży

W okresie dorastania od 12 do 16 lat młodzież może odczuwać osłabienie, zawroty głowy, a czasem utratę przytomności. Dla nich jest to spowodowane przejściową niedoskonałością układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Na okresowe zaburzenia w organizmie wpływa szybki wzrost masy ciała. Serce nie ma czasu na przystosowanie się, jest zmuszone do zwiększania częstotliwości skurczów. Często w tym okresie szybkiego wzrostu u dzieci rozpoznaje się dystonię wegetatywno-naczyniową. Wraz z wiekiem stan organizmu ulega normalizacji.

Zazwyczaj leczenie farmakologiczne nie jest wymagane, wystarczy nie przepracować się, wyspać się, regularnie jeździć na rowerze lub chodzić, ale jeśli dziecko zauważyło wzmożoną letarg, zmęczenie lub ciągłą senność, należy skonsultować się z lekarzem, być może ten stan jest spowodowany chorobą i potrzebna jest specjalna terapia.

Niskie ciśnienie krwi prowadzące do tachykardii

U niektórych pacjentów z niskim ciśnieniem krwi wysoki puls można określić na podstawie zmniejszenia objętości krwi krążącej we krwi - hipowolemia.

Hipowolemia może być dwojakiego rodzaju - bezwzględna lub prawdziwa; względny lub fałszywy.

Bezwzględna hipowolemia

Przyczyny bezwzględnego spadku ilości krwi w łożysku naczyniowym:

  • odwodnienie;
  • strata krwi;
  • dyfuzja płynnej frakcji krwi (osocza) do przestrzeni międzykomórkowej otaczających tkanek.

Odwodnienie - wynik niedostatecznego przyjmowania płynów lub ich utraty z organizmu w wyniku biegunki spowodowanej błędami w diecie lub chorobami, powtarzającymi się wymiotami, wzmożoną potliwością (w wyniku choroby lub podczas intensywnego wysiłku fizycznego), szczególnie przy wysokich temperaturach otoczenia; cukrzyca, ponieważ wzrost poziomu glukozy we krwi stymuluje oddawanie moczu, powołanie diuretyków (diuretyków). Alkohol ma również wyraźne właściwości moczopędne..

Utrata krwi jest najniebezpieczniejszą przyczyną niskiego ciśnienia krwi i wysokiego tętna. Mogą być zewnętrzne i wewnętrzne. Stan ten wywołuje perforację wrzodu żołądka lub dowolnej części jelita, hemofilię, raka, rozległy uraz lub pęknięcie narządów wewnętrznych.

Dyfuzja osocza krwi z łożyska naczyniowego do przestrzeni międzykomórkowej otaczających tkanek - w niektórych chorobach (niewyrównany stopień choroby nerek lub wątroby, niewydolność serca, rozległe oparzenia) część osocza opuszcza łożysko naczyniowe i redystrybuuje do przestrzeni międzykomórkowej, dzięki czemu całkowita objętość krwi w naczyniach maleje.

Względna hipowolemia

Konsekwencją zmniejszenia napięcia i rozszerzenia światła naczyń krwionośnych. Krew jest rozprowadzana w szerokich naczyniach, a dostępna objętość staje się mała, aby utrzymać ciśnienie na optymalnym poziomie. Serce w takiej sytuacji reaguje przyspieszeniem akcji serca, aby zapewnić niezbędnym narządom niezbędną ilość tlenu.

Sepsa i ciężkie reakcje alergiczne prowadzące do wstrząsu anafilaktycznego są niebezpiecznymi przyczynami niskiego ciśnienia krwi i kompensacyjnego przyspieszenia tętna..

Wysokie tętno prowadzące do niedociśnienia

Czasami szybkie tętno prowadzi do spadku ciśnienia. Jednocześnie serce, robiąc częste skurcze, nie ma czasu na całkowite wypełnienie iz każdym uderzeniem zmniejsza się ilość wyrzucanej krwi.

Taka patologia jest dość rzadka i zwykle występuje nieoczekiwanie, towarzyszy chorobie niedokrwiennej serca lub obecności patologicznych ścieżek w układzie przewodzącym serca.

Inne przyczyny niskiego ciśnienia krwi i wysokiego tętna

Istnieją również warunki, które jednocześnie powodują spadek ciśnienia krwi i wzrost tętna:

  • zwężenie (zwężenie) zastawki aortalnej;
  • niedokrwistość - niska zawartość erytrocytów i hemoglobiny we krwi;
  • wstrząsy o różnej etiologii, zaburzenia układu hormonalnego, zawały serca i udary;
  • niski poziom glukozy w osoczu krwi;
  • przedawkowanie narkotyków;
  • skutki uboczne niektórych leków;
  • po posiłku;
  • niedociśnienie ortostatyczne - ostre przejście ciała z pozycji poziomej do pionowej;
  • nagłe lęki paniki;
  • zatrucie.

Pierwsza pomoc w domu

Jeśli w domu nastąpił gwałtowny spadek ciśnienia i wzrost pulsu, a osoba nagle poczuła, że ​​nastąpiła ostra słabość, duszność, a puls stał się częstszy, jego głowa wirowała, jego oczy pociemniały, chciał się położyć i nie ruszać się, pojawiło się dzwonienie w uszach, kończyny stały się zimne - musisz natychmiast :

  • dać pacjentowi pozycję poziomą, tak aby nogi znajdowały się powyżej poziomu głowy;
  • wolne od napinających się części odzieży;
  • zapewnić dopływ świeżego powietrza do pomieszczenia;
  • z dreszczami - zawiń;
  • jeśli pacjent straci przytomność, spryskaj twarz chłodną wodą lub kilkakrotnie uderzaj w policzki;
  • delikatnie przyłóż do nosa wacik lub gazik nasączony roztworem amoniaku;
  • aby podnieść spadek ciśnienia, można podać tabletkę Citramon lub wlać do nosa kilka kropli roztworu Cordiamine do wstrzyknięć. Ten ostatni jest wchłaniany z błon śluzowych, zapewniając stymulację ośrodka oddechowego i naczynioruchowego.

Następnie możesz wypić osobę filiżanką słabej herbaty lub kawy, zaproponować zjedzenie kanapki z serem i masłem. Spożycie niewielkiej ilości kofeiny i soli podniesie ciśnienie krwi, a kompensacyjna tachykardia ustąpi samoistnie.

Istnieją skuteczne techniki, które można wykorzystać jako pierwszą pomoc:

  1. Kciukami obu dłoni z umiarkowaną siłą przycisnąć zamknięte powieki oczu pacjenta i przytrzymać je przez jakiś czas.
  2. Weź głęboki oddech. Wstrzymaj oddech na 15 sekund. Zaciśnij nos palcami i spróbuj mocno wypuścić powietrze.
  3. Z maksymalną siłą napinaj mięśnie brzucha na 15 sekund, a następnie rozluźnij. Powtórz ćwiczenie kilka razy.

Takie działania wpływają na nerw błędny, a tętno wraca do normy..

Co robić?

W przypadku nawrotu niskiego ciśnienia krwi i wysokiego tętna, pogorszenie stanu ogólnego i nie wszystkie leki zmniejszające tachykardię są odpowiednie - należy udać się do lekarza i poddać się badaniu. W każdej konkretnej sytuacji leczenie zostanie przepisane indywidualnie, biorąc pod uwagę cechy ciała pacjenta i przyczynę patologii.

Niewłaściwe jest przyjmowanie beta-blokerów (Anaprilin, Bisoprolol, Concor) i środków uspokajających (Validol, Corvalol, Valoserdin), ponieważ obniżają one już bardzo niskie ciśnienie krwi.

W większości przypadków wystarczy podnieść ciśnienie krwi, po czym tachykardia samoistnie ustąpi. Jest to kompensacyjna reakcja organizmu na spadek ciśnienia krwi. Wraz z normalizacją liczb na tonometrze znika potrzeba zwiększonego tętna, a organizm sam przywraca serce do normy.

Leczenie systemowe

Po ustaleniu przyczyny patologii wybór metod terapii uzależniony jest od sytuacji:

  • W przypadku krwawienia konieczne jest pilne zatrzymanie utraty krwi i, jeśli to konieczne, uzupełnienie brakującej objętości poprzez przetoczenie płynów zastępujących krew lub składników krwi.
  • Jeśli jesteś odwodniony, musisz uzupełnić niedobór płynów.
  • W przypadku zatrucia substancjami toksycznymi lub przedawkowania narkotyków przeprowadza się terapię odtruwającą i podaje antidotum, w ciężkich przypadkach czasami przepisuje się hemodializę (oczyszczenie krwi z toksyn za pomocą sztucznego aparatu nerkowego).
  • Jeśli spadek ciśnienia i tachykardia są spowodowane działaniami niepożądanymi leków - należy zrewidować schemat leczenia lub zmienić lek.
  • Jeśli zwężenie zastawki aortalnej prowadzi do spadku ciśnienia i wysokiego tętna, konieczna jest operacja.

W wielu przypadkach pacjenci cierpiący na niskie ciśnienie krwi z szybkim tętnem mają szansę na poprawę jakości życia. Nie należy unikać badań lekarskich i stosować się do zaleceń lekarza.

Jednocześnie zaleca się zwracanie uwagi na zdrowy rytm życia, w tym gimnastykę, zabiegi hartowania, dobre odżywianie i tym samym dobry wypoczynek..

Udar niedokrwienny: objawy, konsekwencje, leczenie

Udar niedokrwienny nie jest chorobą, ale zespołem klinicznym, który rozwija się z powodu ogólnej lub miejscowej patologicznej zmiany naczyniowej. Zespół ten jest związany z chorobami takimi jak miażdżyca, choroba wieńcowa, nadciśnienie, choroby serca, cukrzyca, choroby krwi. Udar niedokrwienny mózgu (lub jego zawał) występuje, gdy krążenie mózgowe jest upośledzone i objawia się objawami neurologicznymi w ciągu pierwszych godzin od momentu wystąpienia, które utrzymują się dłużej niż jeden dzień i mogą prowadzić do śmierci.

Z trzech rodzajów udarów: udar niedokrwienny, krwotoczny i krwotok podpajęczynówkowy, pierwszy typ występuje w 80% przypadków.

Formy udaru niedokrwiennego

Pojawienie się tego zespołu jest spowodowane wyłączeniem pewnej części mózgu z powodu zaprzestania jego dopływu krwi. Klasyfikacja odzwierciedla przyczynę jej wystąpienia:

  • choroba zakrzepowo-zatorowa - pojawienie się skrzepliny zatyka światło naczynia;
  • hemodynamiczny - przedłużający się skurcz naczynia powoduje brak składników odżywczych w mózgu;
  • lakunarny - zmiana o niewielkim obszarze, nie większym niż 15 mm, powoduje niewielkie objawy neurologiczne.

Istnieje klasyfikacja według porażki:

  1. Przemijający napad niedokrwienny. Ma to wpływ na niewielką część mózgu. Objawy znikają w ciągu 24 godzin.
  2. Mały udar - powrót funkcji następuje w ciągu 21 dni.
  3. Progresywne - objawy pojawiają się stopniowo. Po przywróceniu funkcji pozostają resztki neurologiczne.
  4. Ukończony lub rozległy udar niedokrwienny - objawy utrzymują się przez długi czas, a po leczeniu utrzymują się trwałe konsekwencje neurologiczne.

Choroba jest klasyfikowana według ciężkości przebiegu: łagodna, umiarkowana i ciężka.

Przyczyny udaru niedokrwiennego

Najczęściej udar występuje u mężczyzn palących w wieku od 30 do 80 lat, którzy są stale narażeni na stres. Przyczynami udaru niedokrwiennego są następujące choroby: otyłość, nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca, różne zaburzenia rytmu serca, zaburzenia krzepnięcia krwi, choroby naczyniowe (dystonia), cukrzyca, miażdżyca tętnic, patologia naczyniowa szyi i głowy, migrena, choroby nerek.

Połączenie tych czynników znacznie zwiększa ryzyko udaru. Z historii choroby: udar niedokrwienny występuje podczas snu i po nim, a często może być poprzedzony: przeciążeniem psycho-emocjonalnym, przedłużającym się bólem głowy, spożyciem alkoholu, przejadaniem się, utratą krwi.

Główne objawy

Objawy udaru niedokrwiennego dzielą się na mózgowe, charakterystyczne dla każdego udaru i ogniskowe - te objawy, dzięki którym można określić, który obszar mózgu został dotknięty.

Przy każdym pociągnięciu zawsze są:

  • utrata przytomności, rzadziej - podniecenie;
  • dezorientacja;
  • bół głowy;
  • nudności wymioty;
  • gorączka, pocenie się.

Objawom tym towarzyszą objawy udaru niedokrwiennego. Nasilenie objawów ogniskowych określa stopień i rozległość zmiany. Istnieją naruszenia:

  1. Ruch - osłabienie lub niemożność wykonywania normalnych ruchów kończyn górnych i (lub) dolnych z jednej lub obu stron - niedowład.
  2. Koordynacja - dezorientacja, zawroty głowy.
  3. Mowa - niezdolność do rozumienia mowy (afazja) i używanie aparatu głosowego: niesłyszalna wymowa - dyzartria, zaburzenia czytania - aleksja, „brak” umiejętności pisania - agrafia, niezdolność do liczenia do 10 - akalkulia.
  4. Wrażliwość - uczucie pełzania „gęsiej skórki”.
  5. Wizja - spadek, utrata pól widzenia, podwójne widzenie.
  6. Połykanie - afagia.
  7. Zachowanie - trudność w wykonywaniu podstawowych funkcji: czesanie włosów, mycie twarzy.
  8. Pamięć - amnezja.

W przypadku udaru niedokrwiennego lewej półkuli dochodzi do naruszenia wrażliwości, zmniejszenia napięcia mięśniowego i paraliżu prawej strony ciała. Po porażce tego obszaru możliwy jest brak mowy u pacjentów lub nieprawidłowa wymowa poszczególnych słów. W przypadku udaru w płacie skroniowym pacjenci wpadają w stany depresyjne, nie chcą się komunikować, ich logiczne myślenie jest zaburzone lub nieobecne, dlatego czasami pojawiają się trudności w postawieniu diagnozy.

Wszystkie te objawy pojawiają się w czasie, dlatego w rozwoju udaru wyróżnia się kilka okresów: najbardziej ostry - do 6 godzin, ostry - do kilku tygodni, wczesny powrót do zdrowia - do 3 miesięcy, późny powrót do zdrowia - do 1 roku, okres następstw - do 3 lat, oraz konsekwencje długoterminowe - ponad 3 lata.

W leczeniu nadciśnienia nasi czytelnicy z powodzeniem używali ReCardio. Widząc taką popularność tego narzędzia, postanowiliśmy zwrócić na nie uwagę..
Przeczytaj więcej tutaj...

Diagnostyka udarów

Terminowa i dokładna diagnoza tej choroby pozwala na udzielenie właściwej pomocy w ostrym okresie, rozpoczęcie odpowiedniego leczenia i zapobieganie groźnym powikłaniom, w tym śmierci..

W pierwszej kolejności przeprowadza się główne badania: kliniczne badanie krwi, EKG, biochemiczne badanie krwi w celu określenia składu mocznika, glukozy, jego elektrolitów i lipidów oraz układu krzepnięcia. Badanie mózgu i kręgosłupa szyjnego za pomocą CT i MRI jest obowiązkowe. Najbardziej pouczającą metodą jest rezonans magnetyczny, który dokładnie wskaże miejsce zmiany i stan naczyń zaopatrujących ten obszar. Tomografia komputerowa pokaże obszar zawału serca i konsekwencje udaru.

Podstawowe zasady leczenia

Leczenie udaru niedokrwiennego powinno być terminowe i długotrwałe. Tylko przy takim podejściu możliwe jest częściowe lub całkowite przywrócenie funkcjonalności mózgu i zapobieżenie konsekwencjom. Do wczesnych następstw udaru niedokrwiennego mózgu należą: obrzęk mózgu, zastoinowe zapalenie płuc, zapalenie układu moczowego, choroba zakrzepowo-zatorowa, odleżyny.

Pacjenci są hospitalizowani w ciągu pierwszych 6 godzin na specjalistycznych oddziałach oddziału neurologicznego lub intensywnej terapii. Leczenie udaru niedokrwiennego rozpoczyna się od wyeliminowania ostrych zaburzeń układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. W razie potrzeby pacjent jest intubowany i przenoszony na sztuczne oddychanie. Ważne jest przywrócenie dopływu krwi do mózgu, normalizacja równowagi kwasowo-zasadowej i wodno-elektrolitowej. Prowadzony jest całodobowy monitoring czynności układu oddechowego, czynności serca i naczyń, homeostaza - monitorowanie ciśnienia krwi, EKG, tętna, zawartości hemoglobiny we krwi, częstości oddechów, zawartości cukru we krwi, temperatury ciała. Główne działania mają na celu zmniejszenie ciśnienia śródczaszkowego i zapobieganie obrzękowi mózgu. Zapobieganie zapaleniu płuc, odmiedniczkowemu zapaleniu nerek, chorobie zakrzepowo-zatorowej, odleżynom.

Specyficznym sposobem leczenia udaru niedokrwiennego mózgu jest poprawa mikrokrążenia mózgu, wyeliminowanie przyczyn utrudniających dostarczanie składników odżywczych do neuronów.

Tromboliza w przypadku udaru niedokrwiennego jest najskuteczniejszą techniką, jeśli jest wykonywana w ciągu pierwszych 5 godzin od wystąpienia udaru. Opiera się na koncepcji, że w udarze tylko część komórek jest nieodwracalnie uszkodzona - jądro niedokrwienne. Wokół niego znajduje się obszar komórek, które są wyłączone z funkcjonowania, ale zachowują swoją żywotność. Podczas przepisywania leków, które działając na skrzeplinę, upłynniają ją i rozpuszczają, normalizuje się przepływ krwi i przywraca się funkcja tych komórek. W takim przypadku stosuje się lek: Aktilize. Jest przepisywany dopiero po potwierdzeniu rozpoznania udaru niedokrwiennego dożylnie, w zależności od masy ciała pacjenta. Jest przeciwwskazany do stosowania przy udarze krwotocznym, guzach mózgu, skłonności do krwawień, obniżonej krzepliwości krwi oraz jeśli pacjent niedawno przeszedł operację jamy brzusznej.

Główne leki stosowane w leczeniu udaru niedokrwiennego to:

  • Antykoagulanty - heparyna, fragmin, nadroparyna.
  • Rozrzedzacze krwi - aspiryna, kardiomagnet.
  • Leki wazoaktywne - pentoksyfilina, winpocetyna, trental, sermion.
  • Leki przeciwpłytkowe - plavix, tiklid.
  • Angioprotectors - etamsylat, prodektyna.
  • Neurotrofiki - piracetam, cerebrolizyna, nootropina, glicyna.
  • Przeciwutleniacze - witamina E, witamina C, mildronian.

Leczenie udaru niedokrwiennego strony prawej nie różni się od leczenia udaru niedokrwiennego strony lewej, ale terapia powinna być indywidualnym podejściem i różnymi kombinacjami leków, które są przepisywane tylko przez lekarza.

Odżywianie po udarze

Oprócz farmakoterapii i pełnoprawnej opieki, powodzenie powrotu do zdrowia zależy od tego, jakie pokarmy spożyje pacjent. Żywienie po udarze niedokrwiennym powinno być takie, aby nie wywoływać kolejnego ataku i zapobiegać możliwym powikłaniom.

Musisz jeść 4-6 razy dziennie. Jedzenie powinno być niskokaloryczne, ale bogate w białka, tłuszcze roślinne i złożone węglowodany. Aby zapobiec zaparciom, konieczne jest spożywanie dużej ilości błonnika roślinnego. Surowe warzywa - szpinak, kapusta, buraki - poprawiają procesy biochemiczne w organizmie, dlatego powinny znaleźć się w menu w wystarczającej ilości. Konieczne jest codzienne spożywanie jagód i żurawiny, gdyż przyczyniają się one do szybkiej eliminacji wolnych rodników z organizmu.

Po udarze niedokrwiennym nie opracowano żadnej specjalnej diety. Podstawowe zalecenia: mniej soli, wyklucza się stosowanie wędlin, produktów smażonych, tłustych, mącznych. I dlatego głównymi produktami dla pacjentów są: niskotłuszczowe mięsa, ryby, owoce morza, nabiał, zboża, oleje roślinne, warzywa, owoce.

Działania rehabilitacyjne po udarze

Udar jest jednym z ważnych problemów zdrowotnych i społecznych państwa ze względu na wysoką śmiertelność, niepełnosprawność pacjentów, złożoność, a czasem niemożność przystosowania się do normalnego życia. Udar niedokrwienny jest niebezpieczny z następstwami: niedowład i paraliż, napady padaczkowe, upośledzenie ruchu, mowa, wzrok, połykanie, niezdolność pacjentów do samodzielności.

Rehabilitacja po udarze niedokrwiennym to działania mające na celu adaptację społeczną pacjenta. Nie należy wykluczać leczenia lekami w okresie rehabilitacji, ponieważ poprawiają one rokowanie w wyzdrowieniu po udarze niedokrwiennym mózgu..

Okres rekonwalescencji to ważny okres w leczeniu po zawale mózgu. Ponieważ większość funkcji organizmu jest upośledzona po udarze, konieczna jest cierpliwość bliskich i czas na ich całkowite lub częściowe wyzdrowienie. Dla każdego pacjenta po ostrym okresie opracowuje się indywidualne środki rehabilitacyjne po udarze niedokrwiennym, które uwzględniają specyfikę przebiegu choroby, nasilenie objawów, wiek i współistniejące choroby.

Wskazane jest wyzdrowienie po udarze niedokrwiennym w sanatorium neurologicznym. Za pomocą fizjoterapii przywraca się terapię ruchową, masaż, terapię błotną, akupunkturę, zaburzenia motoryczne i przedsionkowe. W procesie rekonwalescencji mowy po udarze niedokrwiennym pomogą neurolodzy i logopedzi.

Leczenie udaru niedokrwiennego środkami ludowymi można przeprowadzić tylko w okresie rekonwalescencji. Możesz doradzić włączenie do diety daktyli, jagód, owoców cytrusowych, wypić łyżkę mieszanki miodu i soku z cebuli po posiłkach, nalewkę z szyszek rano, kąpać się wywar z dzikiej róży, pić wywary z mięty i szałwii.

Leczenie udaru w domu jest czasami skuteczniejsze niż leczenie szpitalne.

Zapobieganie i rokowanie udaru niedokrwiennego mózgu

Zapobieganie udarowi niedokrwiennemu ma na celu zapobieganie wystąpieniu udaru oraz zapobieganie powikłaniom i powtórnemu napadowi niedokrwiennemu. Konieczne jest terminowe leczenie nadciśnienia tętniczego, badanie bólu serca i zapobieganie nagłemu wzrostowi ciśnienia. Prawidłowe i pożywne odżywianie, rzucenie palenia i picie alkoholu, zdrowy styl życia - najważniejsze w zapobieganiu zawałowi mózgu.

Rokowanie w życiu z udarem niedokrwiennym zależy od wielu czynników. W pierwszych tygodniach 1/4 pacjentów umiera z powodu obrzęku mózgu, ostrej niewydolności serca, zapalenia płuc. Połowa pacjentów żyje 5 lat, jedna czwarta - 10 lat.

Tajemnicza „choroba Bleulera”, czyli czym jest schizofrenia?

W 1908 roku Eugen Bleuler opisał schizofrenię jako niezależną chorobę, różną od demencji (demencji) i wprowadził ten termin do psychiatrii. Udowodnił, że choroba niekoniecznie występuje w młodym wieku, ale może rozwinąć się w wieku dorosłym. Jego główną cechą nie jest demencja, ale „naruszenie jedności” psychiki, w tym naruszenie myślenia asocjacyjnego. Później pojęcie schizofrenii zostało oficjalnie uznane przez wszystkich psychiatrów. Pozostało tylko zrozumieć, jakie kryteria należy stosować do diagnozy, dlaczego choroba występuje i jak ją leczyć. Jednak naukowcy nadal badają tę chorobę..

Oksana Barkarova, neuropsycholog z ośrodka Sodeystvie, mówiła o schizofrenii, przyczynach, przebiegu i rozpoznaniu tej choroby.

Zniekształcony świat

Zanim odpowiem na pytanie, czym jest schizofrenia, zacytuję początek książki Barbary O'Brien, która przeszła atak schizofrenii i opisała ją:

„Wyobraź sobie, że się budzisz, a obok twojego łóżka znajduje się bardzo realne stworzenie, jaszczurka w fioletowych łuskach. Czujesz przeszywające spojrzenie gościa, wiesz, że jest z Marsa i masz pewność, że ma on całkowitą kontrolę nad Twoimi myślami i zamierza spędzić ten dzień nieubłaganie podążając za Tobą. Wtedy wszystko będzie od niego zależało. Będzie mówił, kierował Twoimi działaniami i myślami. Pojawiła się jaszczurka, aby przeprowadzić badanie twojego mózgu, które zostało zlecone przez jej marsjańskie władze... Ogarnięty zamętem, nadal starasz się prowadzić normalne życie, zachowując świętą wielką tajemnicę. Rozmawiasz z przyjaciółmi, wykonujesz swoją pracę, siadasz na czas do stołu obiadowego, nie pokazując, że ktoś jest obok Ciebie ”.

Spotkaj się - to jest schizofrenia, teraz nie będziesz sam. Choroba ta nazywana jest schizofrenią ze względu na fakt, że ze starożytnego języka greckiego słowo to jest tłumaczone jako „rozszczepienie duszy” lub „rozszczepienie umysłu”.

Ten stan nie jest dosłownym „zaburzeniem wielorakim”, jak sugeruje nazwa. Osoby na nią cierpiące mogą inaczej patrzeć na świat niż osoby wokół nich. Mogą słyszeć, widzieć, wąchać lub dotykać czegoś, co jest nieznane innym ludziom (na przykład halucynacje). Mogą mocno wierzyć w rzeczy, które nie są prawdą (na przykład obsesje). Na przykład ludzie czują, że ktoś czyta lub kontroluje ich myśli lub knuje przeciwko nim zło..

Osoby, u których zdiagnozowano schizofrenię, mogą odczuwać strach, lęk, niepokój i dezorientację. Świat czasami jawi się im w formie zniekształconej przez halucynacje i obsesje. Zachowanie takich ludzi może stać się tak nieobliczalne, że odczuwają strach i zaszczepiają strach u osób wokół nich..

Diagnostyka

Przy takich objawach należy skonsultować się ze specjalistą. Lekarz przeprowadzi badanie kliniczne. Obecnie nie ma specjalnych testów do diagnozy schizofrenii.

W takim przypadku specjalista zastosuje różnorodne metody badawcze, na przykład prześwietlenie, przeprowadzi również laboratoryjne badania krwi, aby całkowicie wykluczyć obecność dolegliwości fizycznej u osoby wywołującej takie objawy.

Jeśli nie ma fizycznych powodów, które wywołują takie objawy, pacjent zostanie skierowany na badanie kontrolne przez psychiatrę. Specjaliści o wąskim profilu do oceny stanu pacjenta stosują różne programy diagnostyczne, testy psychologiczne, a także przeprowadzają specjalnie zaprojektowane do takiej diagnozy wywiady.

Aby zdiagnozować schizofrenię, lekarz ocenia również czas trwania objawów. Tak więc, jeśli dana osoba ma opisane powyżej objawy, obserwowane przez co najmniej sześć miesięcy, diagnozuje się u niej „schizofrenię”.

Bardzo ważne jest, aby diagnoza została przeprowadzona przez doświadczonego specjalistę i podchodzi do tego procesu w sposób wszechstronny, gdyż istnieje możliwość postawienia nieprawidłowej diagnozy. Bardzo ważne jest, aby zrozumieć, że diagnoza schizofrenii może zostać postawiona tylko przez psychiatrę.

Czemu?

Wraz z dziedziczną teorią pochodzenia schizofrenii istnieje wiele innych, w tym wirusowych, autoimmunologicznych, ale dziś nie ma na to jednoznacznych dowodów..

Na pojawienie się schizofrenii u człowieka praktycznie nie ma wpływu wychowanie, status społeczno-ekonomiczny rodziny czy religia. Choroba występuje w wyniku zaburzenia metabolicznego wielu substancji w mózgu, ale okoliczności życia dziecka nie mogą wpływać na ten proces. Niekorzystne warunki mogą zaostrzyć lub sprowokować pogorszenie przebiegu choroby.

Często obserwuje się objawy depresyjne w schizofrenii (zarówno w zaostrzeniu, jak iw remisji). Depresja jest jedną z najczęstszych przyczyn zachowań samobójczych u osób ze schizofrenią. Należy pamiętać, że 40% pacjentów ze schizofrenią popełnia próby samobójcze (10% kończy się śmiercią). Nawet jeśli można zatrzymać większość objawów depresji u pacjentów ze schizofrenią, nie oznacza to, że minęło zagrożenie samobójstwem. Myśli samobójcze w tej chorobie mijają stosunkowo późno..

W większości przypadków depresja ma trzy przyczyny.

Objawy depresji mogą być częścią procesu schizofrenicznego. Depresja może być spowodowana świadomością ciężkości choroby i problemów społecznych, z jakimi borykają się pacjenci (zawężenie kręgu komunikacji, brak zrozumienia ze strony bliskich, nazywanie „psycho”, niedostosowanie do pracy itp.). W tym przypadku depresja jest normalną reakcją osobowości na poważną chorobę..

Depresja często występuje również jako efekt uboczny leków przeciwpsychotycznych..

Zagłuszać głosy

Kolejny interesujący fakt odkryli naukowcy z University of New York - nikotyna kompensuje wady mózgu w schizofrenii. To nie przypadek, że 88% Amerykanów cierpiących na tę chorobę pali, i to dużo: w dosłownym tego słowa znaczeniu, jeden papieros po drugim. To samo można powiedzieć o nadużywaniu alkoholu. Wielu pacjentów zauważyło, że alkohol „zagłusza” głosy.

Kreatywność i inteligencja to czynniki ryzyka?

Obserwacje medyczne wykazały, że co druga osoba ma predyspozycje do schizofrenii, ale rozwój choroby zależy od stabilności wewnętrznej bariery ochronnej (fizjologicznej, psychicznej, intelektualnej, społecznej). Nawiasem mówiąc, im wyższy intelekt i lepsza organizacja psychiczna osoby, tym większe prawdopodobieństwo, że obrona nie wytrzyma presji okoliczności zewnętrznych i osoba zachoruje.

Co ciekawe, szwedzcy naukowcy po przeprowadzeniu badań nad ludzkim mózgiem doszli do wniosku, że kreatywność i niezwykłe myślenie są jak szaleństwo..

Eksperci z Instytutu Karolinska wykonali skany mózgu i odkryli uderzające podobieństwa między aktywnością umysłową uzdolnionych osób z różnych dziedzin i osób ze schizofrenią. Niektórym i innym brakuje w mózgu ważnych receptorów, które kierują i filtrują myśli. Naukowcy sugerują, że to właśnie dzięki temu błyskotliwi i utalentowani ludzie potrafią myśleć nieszablonowo, patrzeć na świat z innej perspektywy..

Naukowcy badający styl życia wielkich ludzi tego świata wskazują, że wyraźne oznaki schizofrenii znaleziono u Gogola, Joyce'a, Van Gogha, Vrubela...

Jak to się mówi, lista może być kontynuowana przez długi czas i jest mało prawdopodobne, aby ktoś „odwrócił język”, by wymienić osoby z tej listy, które nie są wystarczająco zdolne. Nie podejmujemy się oceny wkładu schizofrenii w talent każdego z nich, ale fakt jest oczywisty: schizofrenia i ogromny potencjał - twórczy, intelektualny, pracowniczy - są dość kompatybilne.

Ważne jest, aby zrozumieć, że chora na schizofrenię nie oznacza, że ​​dana osoba nie może mieć dobrej jakości życia i możliwości pracy. Podobnie jak wszyscy ludzie z długotrwałym lub nawracającym stanem, pacjenci z tym schorzeniem mogą nauczyć się radzić sobie ze swoim stanem i żyć normalnie..

Choroba Bleulera

Słownik wyjaśniający terminów psychiatrycznych. V. M. Bleikher, I. V. Kruk. 1995.

  • Bluźnierstwo
  • Główne i dodatkowe objawy schizofrenii Bleulera

Zobacz, co „choroba Bleulera” znajduje się w innych słownikach:

Choroba Bleulera - (E. Bleuler, 1857 1939, szwajcarski psychiatra) patrz Schizofrenia... Kompleksowy słownik medyczny

ZESPÓŁ BLAILERA - (nazwany na cześć szwajcarskiego psychiatry i psychologa E.Bleulera, 1857-1939) - jedna z nazw schizofrenii - najczęstszej choroby psychicznej o nieznanej etiologii z przeważającym przewlekłym postępującym przebiegiem, charakteryzującej się...... Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki

Schizopatia Bleulera - (schizo + grecki patos cierpienie, choroba) patrz schizopatia Bleulera... Big Medical Dictionary

Choroba Sante de Santisa - (Sante de Sanctis, 1905) - jeden z pierwszych opisów schizofrenii, który rozpoczął się przed ukończeniem 4 lat. Zespół objawów zaburzenia obejmuje następujące główne cechy: 1. głęboki niedorozwój emocjonalny i intelektualny; 2. katatoniczny...... Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki

Schizofrenia - - 1. endogenna postępująca choroba psychiczna z charakterystycznym zespołem objawów i rozwojem wady psychicznej wyrażającej się w różnym stopniu; 2. ogólna nazwa szeregu zaburzeń psychotycznych o wspólnych cechach podstawowych, ale różniących się...... encyklopedycznym słownikiem psychologii i pedagogiki

Schizofrenia - I Schizofrenia (schizofrenia; greckie schizō split, divide + phrēn mind, mind; synonim choroby Bleulera) choroba psychiczna o długim przewlekłym postępującym przebiegu, której towarzyszy dysocjacja procesów umysłowych, zdolności motorycznych i...... Encyklopedia medyczna

SCHIZOFRENIA - miód. Schizofrenia to choroba psychiczna o przebiegu ciągłym lub napadowym, rozpoczynająca się głównie w młodym wieku, której towarzyszą charakterystyczne zmiany osobowości (autyzm, zaburzenia wolicjonalne, nieadekwatne......

Choroby o tytułowych nazwach to klasa chorób, które pojawiają się przy nazwiskach autorów, którzy je opisali. W niniejszym tekście zgodnie z tradycją tylko niektóre zaburzenia psychiczne są reprezentowane przez eponimy (greckie epi - po, nazwa onyma). Na przykład choroba Downa. Głównie mowa...... Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki

schizofrenia - (schizofrenia; schizo + grec. phren umysł, umysł; synonim: choroba Bleulera, dementia praecox, dysharmonijna psychoza, wczesna demencja) endogenna choroba psychiczna o przebiegu ciągłym lub napadowym, objawiająca się zmianami osobowości...... Wielki Słownik Medyczny

Schizofrenia - Endogenna postępująca choroba psychiczna charakteryzująca się dysocjacją funkcji psychicznych i postępująca z obowiązkowym rozwojem defektu psychicznego w sferze emocjonalnej wolicjonalnej i różnorodnością produktywnych psychopatologicznych...... Objaśniający słownik terminów psychiatrycznych

Choroba, która ukradła duszę. Tajemnica epidemii, która sto lat temu zabiła miliony ludzi

Kolaż © LIFE. Zdjęcie © Shutterstock

Nowa choroba, która pojawiła się wraz z hiszpańską grypą, zabiła i przekształciła w „duchy” miliony ludzi w Europie i ZSRR.

W kwietniu 1917 roku austriacki neurolog Konstantin von Economo po raz pierwszy opisał nową chorobę, której epidemia wybuchła we Francji i Austrii, a stamtąd rozprzestrzeniła się na wszystkie kraje europejskie do Rosji. Choroba charakteryzowała się bardzo wysoką śmiertelnością (30%), a osoby, które przeżyły, w większości przypadków zamieniały się w „żywe posągi” niezdolne do podejmowania jakichkolwiek znaczących czynności. Choroba zdawała się pochłaniać dusze tych ludzi, pozostawiając puste skorupy. Ale najgorsze było to, że przenoszona była przez unoszące się w powietrzu kropelki, a lekarze nie tylko nie wiedzieli, jak ją leczyć, ale co dokładnie powoduje. Choroba, którą w ZSRR nazywano senną, zabiła miliony ludzi i zniknęła równie nagle, jak się pojawiła.

Pierwsze przypadki nowej choroby odnotowano zimą i wiosną 1916 r. W Austro-Węgrzech i we Francji. Jednak ze względu na specyfikę okresu wojny (zamknięte granice, cenzura wojskowa, brak lekarzy) wszystkie one były rozpatrywane osobno. W różnych miastach próbowali nadać swoje imię nowej chorobie, co tylko jeszcze bardziej zagmatwało sytuację..

Dopiero rok później, zimą 1916-1917, liczba pacjentów wzrosła tak bardzo, że nie sposób było tego nie zauważyć. Dziwna choroba zaczęła się jako zwykła grypa - z gorączką, dreszczami, bólami ciała i innymi objawami charakterystycznymi dla gorączki. Po kilku godzinach, a czasem nawet dniach, dana osoba atakowała nieodparta senność, także w ciągu dnia. Ludzie zostali obudzeni, ale po kilku minutach dosłownie zasnęli ponownie w drodze. W niektórych przypadkach sen trwał tygodnie, a nawet miesiące..

Zdjęcie © Public Domain

Ostra faza choroby trwała około trzech miesięcy. W tym okresie zmarła jedna trzecia pacjentów. Wielu, którzy wyzdrowieli, nie mogło już wrócić do swojego poprzedniego życia, zamieniając się w „ludzi-duchy”. Nazwę tę nadały im ówczesne gazety. „Duchy” formalnie przebywały w świecie żywych, ale w rzeczywistości nie prowadziły żadnej znaczącej działalności. Przez miesiące i lata siedzieli bez słowa, a na ich twarzach nie było żadnych emocji. Wiele osób, które mają szczęście wyzdrowieć, również doświadczy tych objawów po kilku miesiącach lub nawet latach..

Wiosną 1917 roku austriacki neurolog Konstantin von Economo, który zaobserwował kilka podobnych przypadków w Wiedniu, nazwał chorobę „letargicznym zapaleniem mózgu” i szczegółowo opisał objawy. Choroba dotknęła wszystkie warstwy społeczne, niezależnie od sytuacji materialnej, stylu życia i wieku. Chorowali też żołnierze w okopach, noworodki i czcigodna starszyzna. Ale najgorsze było to, że lekarze po prostu nie wiedzieli, co zrobić z tą chorobą i jak się jej oprzeć. Tymczasem choroba miała wyraźnie epidemiczny charakter, przenoszona z jednej osoby na drugą..

Jadąc do Rosji

Jesienią 1918 r. Pierwsze przypadki choroby opisali neurolodzy w Charkowie, Kijowie i Odessie. Początkowo nazywano to śpiączką, jak ją nazwał neurolog z Charkowa Aleksandra Geimanowicza, który jako pierwszy ją opisał. W tranzycie przez Ukrainę dotarła do Rosji. W rewolucyjnej RFSRR, spustoszonej wojną domową i straszliwymi epidemiami tyfusu i cholery, chorobę zauważono na przełomie lat 1920-1921. Możliwe, że pierwsze infekcje wystąpiły jeszcze wcześniej, ale z powodu wojny domowej nie zostały zidentyfikowane i odpowiednio zbadane..

Zdjęcie © Public Domain

Lekarze wzruszyli ramionami, nie wiedząc, co zrobić z pacjentami. Pacjentów przewożono na oddziały zakaźne szpitali, ale lekarze nie mogli im pomóc. Jedyną rzeczą, której można było z całą pewnością stwierdzić, było to, że choroba miała charakter sezonowy: szczyt zachorowań występował w zimnych porach roku, podobnie jak w przypadku wirusów grypy sezonowej. Ustalono również jednoznacznie, że choroba jest zaraźliwa i przenoszona przez unoszące się w powietrzu kropelki. Jednak mechanizmy infekcji były niejasne, ponieważ nie każdy, kto miał kontakt z chorym, chorował..

Szczyt epidemii przypadł na lata 1918-1925, kiedy objęła prawie wszystkie kraje. W związku z I wojną światową, upadkiem szeregu krajów, rewolucjami, wojnami domowymi i dewastacją systemu medycznego w wielu państwach nie jest możliwe jednoznaczne określenie liczby osób ze śpiączką. Według najbardziej minimalnych szacunków chorowało na nią co najmniej pięć milionów ludzi, z których jedna trzecia zmarła natychmiast, a większość z tych, którzy wyzdrowieli, nie mogła już żyć pełnią życia. Dla porównania wszystkie siły zbrojne Ententy łącznie straciły około 5,6 miliona ludzi w ciągu czterech lat wojny światowej..

W RFSRR jeszcze trudniej było ustalić dokładną liczbę ofiar epidemii. Rewolucja i wojna spowodowały kolosalne zniszczenia medycyny, przerwano kontakty z medycyną europejską, na odludziu niektórzy lekarze nawet nie wiedzieli o istnieniu nowej choroby i stawiali pacjentom inne diagnozy. Według różnych szacunków w ZSRR ofiarami epidemii letargicznego zapalenia mózgu padło od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy osób..

Zdjęcie © Public Domain

Lekarstwo było bezsilne wobec choroby, ale w 1925 roku liczba nowych infekcji nagle zaczęła spadać. W 1926 roku zarejestrowano kilka razy mniej przypadków, aw 1927 roku choroba po prostu zniknęła, pozostawiając lekarzy z zagubieniem. Co spowodowało epidemię i jak się temu przeciwstawić, pozostawało niejasne. Chociaż pojedyncze przypadki tej choroby były okresowo rejestrowane w różnych krajach od końca lat 20., epidemie już nie występowały..

Przez sto lat od pojawienia się tajemniczej choroby nie udało się ustalić jej specyficznego patogenu. Przez długi czas popularna była wersja o związku zapalenia mózgu z grypą hiszpańską. Choroby pojawiły się prawie jednocześnie, a niektórzy eksperci uważali, że to wirus grypy był bodźcem do ich rozwoju, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że znaczna część pacjentów miała w wywiadzie grypę hiszpańską. Według nich wirus grypy może w jakiś sposób uczynić niektóre osoby szczególnie podatnymi na czynnik wywołujący zapalenie mózgu..

Jednak inne epidemie grypy zarejestrowane w ciągu ostatnich 150 lat nie doświadczyły podobnych epidemii zapalenia mózgu, z jednym wyjątkiem. W 1890 r. We Włoszech odnotowano podobny wybuch śpiączki w następstwie epidemii grypy sezonowej. Wtedy nie zaczęli izolować go jako osobnej choroby, uważając to za konsekwencję powikłań po grypie..

Zdjęcie © TASS / AP Zdjęcie

Pod koniec lat 90. pojawiła się nowa wersja czynnika wywołującego chorobę. Zgodnie z tą hipotezą przyczyną choroby były bakterie diplococcus, które u niektórych osób wywoływały specyficzną reakcję organizmu. Ta wersja stała się popularna po tym, jak brytyjscy lekarze byli w stanie wykryć obecność tych bakterii u kilku osób, które miały letargiczne zapalenie mózgu..

W 2012 roku eksperci przeprowadzili badanie próbek tkanek osób zmarłych w latach epidemii. Na podstawie wyników tego badania postawiono hipotezę, która jest obecnie uznawana za najpopularniejszą. Czynnikiem sprawczym śpiączki były enterowirusy. Naukowcy za najbardziej prawdopodobnych kandydatów uznali wirus polio (wirus ten może wywołać polio) lub jeden z wirusów Coxsackie (łącznie jest ich kilkadziesiąt).

Warto zauważyć, że enterowirusy należą do najbardziej rozpowszechnionych na całym świecie. Nie udało się wyjaśnić, dlaczego dokładnie pod koniec pierwszej ćwierci XX wieku kilka milionów ludzi na całym świecie nagle znalazło się na nie szczególnie narażone. Podejmowano próby uzasadnienia tej wrażliwości gwałtownym pogorszeniem się warunków życia w wyniku wojny. Jednak w czasie drugiej wojny światowej, która przyniosła jeszcze większe zniszczenia, takie epidemie nie wystąpiły. Nie jest również jasne, w jaki sposób choroba zniknęła. Infekcja była przenoszona przez unoszące się w powietrzu kropelki, ale nie podjęto żadnych specjalnych środków kwarantanny. Pewnego dnia epidemia po prostu ustała, a choroba ustąpiła tak nagle, jak się pojawiła. W ciągu ostatniego stulecia medycyna poczyniła wielkie postępy, ale nie była jeszcze w stanie rozwikłać tajemnicy śpiączki..

Choroba Bleulera

Słownik wyjaśniający terminów psychiatrycznych. V. M. Bleikher, I. V. Kruk. 1995.

  • Bluźnierstwo
  • Główne i dodatkowe objawy schizofrenii Bleulera

Zobacz, co „choroba Bleulera” znajduje się w innych słownikach:

Choroba Bleulera - (E. Bleuler, 1857 1939, szwajcarski psychiatra) patrz Schizofrenia... Kompleksowy słownik medyczny

ZESPÓŁ BLAILERA - (nazwany na cześć szwajcarskiego psychiatry i psychologa E.Bleulera, 1857-1939) - jedna z nazw schizofrenii - najczęstszej choroby psychicznej o nieznanej etiologii z przeważającym przewlekłym postępującym przebiegiem, charakteryzującej się...... Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki

Schizopatia Bleulera - (schizo + grecki patos cierpienie, choroba) patrz schizopatia Bleulera... Big Medical Dictionary

Choroba Sante de Santisa - (Sante de Sanctis, 1905) - jeden z pierwszych opisów schizofrenii, który rozpoczął się przed ukończeniem 4 lat. Zespół objawów zaburzenia obejmuje następujące główne cechy: 1. głęboki niedorozwój emocjonalny i intelektualny; 2. katatoniczny...... Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki

Schizofrenia - - 1. endogenna postępująca choroba psychiczna z charakterystycznym zespołem objawów i rozwojem wady psychicznej wyrażającej się w różnym stopniu; 2. ogólna nazwa szeregu zaburzeń psychotycznych o wspólnych cechach podstawowych, ale różniących się...... encyklopedycznym słownikiem psychologii i pedagogiki

Schizofrenia - I Schizofrenia (schizofrenia; greckie schizō split, divide + phrēn mind, mind; synonim choroby Bleulera) choroba psychiczna o długim przewlekłym postępującym przebiegu, której towarzyszy dysocjacja procesów umysłowych, zdolności motorycznych i...... Encyklopedia medyczna

SCHIZOFRENIA - miód. Schizofrenia to choroba psychiczna o przebiegu ciągłym lub napadowym, rozpoczynająca się głównie w młodym wieku, której towarzyszą charakterystyczne zmiany osobowości (autyzm, zaburzenia wolicjonalne, nieadekwatne......

Choroby o tytułowych nazwach to klasa chorób, które pojawiają się przy nazwiskach autorów, którzy je opisali. W niniejszym tekście zgodnie z tradycją tylko niektóre zaburzenia psychiczne są reprezentowane przez eponimy (greckie epi - po, nazwa onyma). Na przykład choroba Downa. Głównie mowa...... Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki

schizofrenia - (schizofrenia; schizo + grec. phren umysł, umysł; synonim: choroba Bleulera, dementia praecox, dysharmonijna psychoza, wczesna demencja) endogenna choroba psychiczna o przebiegu ciągłym lub napadowym, objawiająca się zmianami osobowości...... Wielki Słownik Medyczny

Schizofrenia - Endogenna postępująca choroba psychiczna charakteryzująca się dysocjacją funkcji psychicznych i postępująca z obowiązkowym rozwojem defektu psychicznego w sferze emocjonalnej wolicjonalnej i różnorodnością produktywnych psychopatologicznych...... Objaśniający słownik terminów psychiatrycznych

Choroba Bowena

Choroba Bowena (rak śródnaskórkowy) - nowotwory w tkankach skóry i błon śluzowych, które mogą przerodzić się w raka inwazyjnego. Są to płytki o nieregularnych konturach i brodawkowatych wyrostkach o jaskrawoczerwonym kolorze. W miejscach lokalizacji guzów obserwuje się złuszczanie i zgrubienie skóry (hiperkeratozę). Najczęściej pojawiają się na głowie, ramionach, nogach i genitaliach, na jamie ustnej u mężczyzn i kobiet. Do postawienia diagnozy wymagane jest badanie, dermatoskopia i biopsja. Do leczenia stosuje się różne metody - usunięcie chirurgiczne, terapię rentgenowską, elektrokoagulację, kriodestrukcję itp..

Cechy choroby Bowena

Rak śródnaskórkowy - pojedyncze lub mnogie nowotwory powierzchniowej warstwy skóry (naskórka). Główną cechą jest to, że należą do raka „in situ” („rak na miejscu”) i nie wrastają w otaczającą tkankę. Niebezpieczeństwo patologii polega na tym, że w przypadku braku leczenia guz przekształca się w płaskonabłonkowego raka skóry, rośnie i tworzy przerzuty.
Najczęściej chorobę Bowena wywołują substancje chemicznie czynne, światło słoneczne, promieniowanie. Powodem jest uraz, po którego zagojeniu pozostają blizny i blizny oraz przewlekłe dermatozy - dystroficzna epidermoliza pęcherzowa, toczeń rumieniowaty krążkowy, liszaj płaski itp. Jako substancje reaktywne rozumie się czynniki rakotwórcze, przede wszystkim gaz musztardowy, węglowodory i związki arsenu..

Wyróżnia się następujące typy choroby Bowena:

  • Anular.
  • Brudny.
  • Łóżko do paznokci.
  • Pigment.

W większości przypadków chorobę rozpoznaje się u osób starszych. Guzy najczęściej pojawiają się na otwartych obszarach skóry. Jak wyglądają na różnych etapach, można zobaczyć na poniższych zdjęciach..

Objawy choroby Bowena

Rak śródnaskórkowy może wpływać na każdy obszar skóry i błon śluzowych. Na początkowym etapie jest to mała zaokrąglona czerwona plama. Zmienia się w płytkę o łuszczącej się miedziano-czerwonej powierzchni. Pod łatwo usuwalnymi białymi lub żółtawymi łuskami można zobaczyć mokrą, nie krwawiącą powierzchnię. Z biegiem czasu powierzchnia guza staje się niejednorodna, z obszarami narośli brodawkowatych, atrofii, hiperkeratozy. Guz rośnie nierównomiernie i unosi się nad powierzchnią skóry. Jego wymiary wahają się od 2 do 50 mm; po degeneracji w raka płaskonabłonkowego w środku blaszki tworzy się wrzód.

Choroba może objawiać się jako kilka oddzielnych guzów, które łączą się w miarę wzrostu. Zlokalizowane na błonie śluzowej mają aksamitną powierzchnię i są podobne do brodawczaków. Jeśli w pobliżu paznokcia powstanie guz, płytka paznokcia zapada się, na jego miejscu powstają owrzodzenia, a skóra wokół jest łuszcząca się. Najrzadsza jest postać pigmentu, w której na skórze tworzą się ciemne płytki..

Objawy choroby Bowena są wyraźne:

  • Lokalizacja na głowie, dłoniach, błonie śluzowej jamy ustnej, genitaliach (u mężczyzn).
  • Czerwone plamy z wyraźnymi granicami (w niektórych przypadkach pigmentacja).
    Pojedyncze plamki o średnicy 2-50 mm, czasem wiele plamek z tendencją do zlewania się.
  • Tworzenie się grudek (brodawek) w miejscu.
  • Warstwa rogowa naskórka złuszcza się i jest łatwa do usunięcia, ale nie krwawi, uwalnia się z niej tylko limfa.
  • W ostatnich stadiach w środku guza tworzy się wrzód o niejednorodnej, często pigmentowanej powierzchni.

Przyczyny choroby Bowena

Najczęstszą przyczyną choroby Bowena jest narażenie skóry na substancje rakotwórcze - promieniowanie, promieniowanie ultrafioletowe, chemikalia. Szczególnie niebezpieczny jest stały kontakt z arszenikiem, smołą i różnymi żywicami. Chorobę można wywołać uszkodzeniem skóry, bliznami, bliznami, HPV (wirus brodawczaka ludzkiego), niektórymi chorobami dermatologicznymi:

  • Toczeń rumieniowaty krążkowy.
  • Dystroficzna pęcherzowa epidermoliza naskórka.
  • Liszaj płaski.
  • Porokeratosis Mibelli.
  • Epidermodysplazja Lewandowskiego-Lutza.

Przyczyną zapalenia skóry u kobiet mogą być również przewlekłe dermatozy, a także niektóre choroby narządów wewnętrznych, które naruszają właściwości skóry.

Choroba Bowena u dzieci

Ponieważ przyczyną choroby Bowena jest długotrwały wpływ różnych czynników zewnętrznych i chorób przewlekłych, taka patologia jest niezwykle rzadka u dzieci i jest uważana za wyjątek..

Diagnoza choroby Bowena

Rozpoznanie wymaga nie tylko zewnętrznego badania, ale także biopsji uszkodzonych tkanek. Badanie histologiczne ujawnia dużą liczbę atypowych komórek kolczystych z hiperchromicznymi jądrami. W trakcie badania mikroskopowego można stwierdzić niezdolność komórek naskórka do wytwarzania keratyny (parakeratoza miejscowa), hiperkeratozę (zgrubienie warstwy rogowej naskórka) oraz akantozę (przebarwienia skóry).

Chorobę Bowena należy odróżnić od następujących chorób:

  • Basalioma.
  • Papuloza Bowenoid.
  • choroba Pageta.
  • Gruźlica brodawkowata skóry.
  • Metatypiczny rak skóry.
  • Rogowacenie słoneczne.
  • Rogowacenie starcze.
  • Łuszczyca.
  • Wyprysk.

Szczególnie trudno jest oddzielić patologię od powierzchownego raka podstawnokomórkowego, który objawia się w ten sam sposób - jak duża płytka z wrzodem pośrodku i strupem na wrzodzie. Jednak w chorobie Bowena taka płytka nie jest wyraźna i nie jest otoczona wypukłościami charakterystycznymi dla wszystkich typów raka skóry. Powierzchnia guza jest podzielona na obszary z atrofią, hiperkeratozą i pigmentacją. Decydującym czynnikiem potwierdzającym rozpoznanie jest histologia, ale należy pamiętać: niekiedy u pacjenta rozwija się zarówno choroba Bowena, jak i powierzchowna postać raka podstawnokomórkowego.

W niektórych przypadkach metatypiczny rak skóry ma podobną symptomatologię, która objawia się pojedynczymi blaszkami z nierównymi krawędziami, które wznoszą się ponad skórę. Jednak w raku metatypicznym na powierzchni guza tworzy się wrzód otoczony srebrzystymi guzkami, ale nie ma oznak wyprysku, aw chorobie Bowena guz jest podobny do egzemy. W pierwszym przypadku badanie histologiczne pozwala wykryć układy podstawnokomórkowe otoczone pryzmatycznymi komórkami na przemian z profilowaniem kolczastych komórek. Ten obraz jest bardziej typowy dla bazalioma, a nie dla raka śródnaskórkowego..

Leczenie choroby Bowena

Nie ma standardowych metod leczenia; choroba Bowena wymaga indywidualnego podejścia. W każdym przypadku bierze się pod uwagę lokalizację, wielkość i liczbę nowotworów, wiek i ogólny stan pacjenta. Często łączy się wiele zabiegów.

W leczeniu choroby Bowena przepisuje się:

  • Operacja.
  • Kriodestrukcja.
  • Chemoterapia.
  • Łyżeczkowanie (skrobanie).
  • Elektrodestrukcja.
    Światłolecznictwo.

Każda z metod jest wysoce skuteczna, ale trudno z góry powiedzieć, która metoda jest odpowiednia w tym lub innym przypadku. Dlatego dla każdego pacjenta sporządzany jest indywidualny schemat leczenia:

  • Taktyka „poczekaj i zobacz”. W przypadku wykrycia choroby Bowena u starszego pacjenta, a guzy zlokalizowane są na nogach lekarz czeka - zaleca ochronę dotkniętych obszarów przed wpływami zewnętrznymi, wymaga regularnych badań, aw przypadku wzrostu guza - operację.
  • Chemoterapia. Stosuje się miejscowe leki chemioterapeutyczne. Imikwimod i fluorouracyl (1-5%) są aplikowane na guz dwa razy dziennie przez 7 dni, następnie robią sobie tygodniową przerwę i kontynuują leczenie. Aby uzyskać wynik, potrzeba 4-6 kursów. Chemioterapię często podaje się w połączeniu z innymi metodami leczenia.
  • Operacja. Chirurgiczne usunięcie guza jest najbardziej efektywne, ponieważ komórki rakowe nie wnikają głęboko w tkankę i nie tworzą przerzutów. Operacja wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym, nowotwór wycina się skalpelem, na ranę nakłada się szwy, a po wygojeniu pozostaje blizna. W celu uzyskania najlepszych efektów kosmetycznych (w przypadku lokalizacji w widocznych obszarach ciała) zaleca się zabieg mikrochirurgiczny. Chirurg za pomocą mikroskopu usuwa tkanki warstwa po warstwie, jednocześnie je badając. Po osiągnięciu zdrowej warstwy przerywa operację.
  • Łyżeczkowanie. Nowotwór wycina się skalpelem i zdrapuje kiretą, po czym ranę kauteryzuje się prądem elektrycznym. Operacja wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym, czasem jeden zabieg to za mało. Po wygojeniu w miejscu guza pozostaje niewielka blizna.
  • Krioterapia. Nieskuteczna metoda, która jest zalecana do usuwania guzów jednoetapowych I-II. Do usuwania stosuje się argon lub ciekły azot, nakłada się je bezpośrednio na dotknięte obszary, skóra wokół nie jest dotknięta. Pod wpływem gazu guz zamarza, tworzy się skorupa, która znika po 2-3 tygodniach. Operacja wykonywana jest bez znieczulenia.
  • Światłolecznictwo. Służy do usuwania dużych zmian. Na 4-6 godzin przed napromienianiem na guz nakłada się światłoczuły krem, dzięki czemu promieniowanie świetlne działa destrukcyjnie na chore komórki. Czas trwania operacji to 25-45 minut, znieczulenie nie jest wymagane, zabieg przeprowadza się w kilku sesjach.
  • Radioterapia. Dziś ta metoda jest stosowana bardzo rzadko, ponieważ po naświetlaniu rany goją się bardzo słabo. Leczenie rentgenowskie jest zalecane, jeśli guz znajduje się na błonie śluzowej jamy ustnej (języku) i nie można go usunąć innymi metodami..
  • Terapia laserowa. Skuteczność lasera w leczeniu choroby Bowena nie została jeszcze zbadana, ale są już pozytywne wyniki. Potrzebne są dalsze badania, aby ocenić bezpieczeństwo tej metody..

Leczenie środkami ludowymi nie jest uważane za alternatywę, można je uznać za dodatkowe środki w tradycyjnej terapii. Zalecane są następujące przepisy:

  • Weź 4 łyżeczki suszonych kwiatów i liści glistnika, zalej 1 litr wrzącej wody, popij 150-200 ml kilka razy dziennie
  • Weź 3 łyżki. łyżki pnącza bagiennego zalać 200 ml wrzącej wody, wypić 1 łyżkę. łyżka 5 razy dziennie.
  • Wymieszaj 1 część naparu z mleka w proszku z 2 częściami miodu i 2 częściami masła. Nakładaj na guz kilka razy dziennie.

Pamiętaj: biorąc nalewki i wywary, nie należy odmawiać wykwalifikowanej opieki medycznej, ponieważ wpływ przepisów ludowych na narządy i układy nie został w pełni zrozumiany - mogą pogorszyć sytuację i spowodować komplikacje.

Powikłania choroby Bowena

Choroba Bowena należy do patologii przedrakowych, dlatego istnieje duże prawdopodobieństwo zwyrodnienia nowotworów śródnaskórkowych w guzy złośliwe. Częstotliwość transformacji według danych z różnych źródeł waha się od 11% do 80%. Dlatego przy pierwszych oznakach choroby należy natychmiast skontaktować się z dermatologiem lub onkologiem..

Zapobieganie chorobie Bowena

Środki zapobiegawcze mają na celu wyeliminowanie czynników prowokujących. Aby wykluczyć rozwój choroby Bowena lub nawrót choroby, potrzebujesz:

  • Unikać kontaktu z substancjami chemicznie czynnymi.
  • Chronić skórę przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych.
  • Używaj kosmetyków ochronnych odpowiednich dla Twojego rodzaju skóry.
  • Unikaj uszkodzenia skóry.
  • Chronić przed promieniowaniem.

Ale najważniejsze jest terminowe leczenie chorób dermatologicznych i monitorowanie stanu zdrowia, prowadzenie aktywnego trybu życia i jak najczęściej przebywanie na świeżym powietrzu..