Główny

Torticollis

Występ krążka międzykręgowego: leczenie, przyczyny, objawy

Chyba nie ma takiej osoby, która choć raz w życiu nie doświadczyła bólu pleców. Wraz z wiekiem ten objaw staje się prawie nieuniknionym towarzyszem, z którym trzeba znosić lub stale brać leki przeciwbólowe..

Umawiając się na wizytę u różnych lekarzy z powodu bólu pleców, osoba może otrzymać kilka różnych diagnoz, z których wiele jest straconych: osteochondroza, zapalenie korzonków nerwowych, lumbodynia, bóle grzbietowe, radikulopatia, dorsopatia i inne. Wiele osób uważa, że ​​są to różne choroby, że lekarze są zdezorientowani i nic nie wiedzą. Nie dodaje nam to optymizmu, surfujemy po Internecie, zamieszanie w głowie tylko się nasila.

Wszystkie te pojęcia to nazwy objawów takiego procesu, jak zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne kręgosłupa i krążków międzykręgowych o różnym nasileniu. Tak, ci, którzy są bardziej przyzwyczajeni, mogą nazwać to osteochondrozą, chociaż lekarze stopniowo odchodzą od tego terminu. Jedną z przyczyn bólu pleców jest wystawanie krążków międzykręgowych, o leczeniu których napiszemy poniżej..

Trochę anatomii

Nasz kręgosłup jest podporą dla całego ciała. Ale do zginania, zginania, toczenia musi być mobilny, dlatego składa się z wielu (a dokładniej 33) kręgów, które są połączone ze sobą przez stawy i więzadła. Takie połączenie w medycynie nazywa się pół-ruchomym - kręgosłup jest w stanie wykonywać ruchy jako całość, ale jednocześnie każdy kręg pozostaje nieruchomy względem głównej osi.

Faktem jest, że nasz kręgosłup spełnia jeszcze jedną ważną funkcję - chroni przed uszkodzeniem rdzenia kręgowego, który przez niego przechodzi..

Kręg ma tułów i łuk. Układane sekwencyjnie jeden na drugim trzony kręgów tworzą kręgosłup, a otwory wewnątrz łuków tworzą kanał kręgowy. Wyrostki przebiegają od łuków: dwa górne i dwa dolne wyrostki stawowe, prawy i lewy wyrostek poprzeczny oraz kolczasty (to te, które czujemy na plecach). Otwory otworowe znajdują się między sąsiednimi wyrostkami stawowymi. Za ich pośrednictwem korzenie kręgosłupa opuszczają rdzeń kręgowy..

Krążek międzykręgowy (IVD) znajduje się pomiędzy trzonami kręgów. Działa jako przegub częściowo ruchomy, a także pełni funkcję amortyzującą (łagodzi wstrząsy i wstrząsy).

Krążek jest chrzęstnym włóknistym pierścieniem, wewnątrz którego znajduje się jądro miażdżyste. Powyżej i poniżej jest pokryty cienkimi szklistymi płytkami, przez które jest odżywiany (sam IVD nie ma własnych naczyń).

Rdzeń ma galaretowatą strukturę, zdolną do kurczenia się i rozszerzania pod obciążeniem wzdłuż osi pionowej. Odżywianie jądra następuje przez pory końcowych płytek chrzęstnych przy mniej lub bardziej równomiernym wysiłku fizycznym. Dlatego zarówno bezruch, jak i nadmierne obciążenie kręgosłupa są szkodliwe dla jego normalnego funkcjonowania..

Pierścień włóknisty jest gęstszy, składa się z wielokierunkowych włókien kolagenowych, przyjmuje obciążenia obrotowe (skręcające się wokół osi).

Zwykle pierścień włóknisty równomiernie otacza i utrzymuje jądro w środku krążka.

Mechanizm rozwoju

Co to są zmiany zwyrodnieniowe dysku? Uważa się, że nasz kręgosłup zaczyna się starzeć po 20 latach. W tym wieku naczynia odżywiające IVD są całkowicie zanikłe, a składniki odżywcze są dostarczane tylko przez chrząstkę szklistą. U osób powyżej 45 roku życia zwyrodnienie kręgosłupa występuje w 90%, powyżej 60 lat - w 100%.

Osteochondroza to zemsta za chodzenie w pozycji pionowej. Każdego roku osiowe obciążenie kręgosłupa prowadzi do zerwania poszczególnych włókien pierścienia włóknistego. Ktoś ma to szybciej, ktoś wolniej.

Wraz z wiekiem ilość wody w naszych tkankach maleje, dysk staje się mniej elastyczny. Mikropęknięcia i utrata wilgoci spowodują spłaszczenie. Galaretowaty rdzeń jest miękką, ale elastyczną substancją. Jeśli naciskamy na gumową kulkę, ciśnienie w niej rośnie i rozszerza się ona nieznacznie na boki..

Tak jest z jądrem miażdżystym: wraz ze spadkiem wysokości krążka zaczyna się spłaszczać, a jeśli znajdzie słaby punkt w postaci pęknięcia wewnętrznych włókien pierścienia włóknistego, będzie wystawał już głównie w tym kierunku. Pierścień chrzęstny pod naciskiem jądra również będzie wystawał, wychodząc poza kręg. Nazywa się to wypukłością krążka międzykręgowego..

Jeśli na tym etapie nie podejmie się żadnych działań, ciśnienie wewnątrz krążka wzrośnie, później włókna brzegowe zostaną zerwane, czyli całkowite pęknięcie pierścienia włóknistego. Jądro wystaje poza swoje granice - powstaje przepuklina międzykręgowa. Dlatego wypukłość jest początkowym etapem przepukliny międzykręgowej, jest to wysunięcie krążka bez pęknięcia pierścienia włóknistego. Wypukłości są częstsze niż przepukliny, więc są najczęstszą przyczyną bólu pleców.

Wypukłości występują głównie w okolicy lędźwiowej, szyjnej, bardzo rzadko w klatce piersiowej.

Przyczyny rozwoju

Główną przyczyną wysunięcia krążka są związane z wiekiem procesy zwyrodnieniowe lub inaczej osteochondroza. Ale czynniki prowokujące to:

  • Uraz kręgosłupa.
  • Krzywizny, skolioza, które powstają w dzieciństwie.
  • Wrodzone osłabienie tkanki łącznej.
  • Nadwaga.
  • Praca przeważnie siedząca.
  • Nadmierny nacisk na kręgosłup (ciężka praca fizyczna związana z podnoszeniem ciężarów).
  • Słaba struktura mięśniowa z powodu niewystarczającej aktywności fizycznej.
  • Nieprawidłowa pozycja ciała podczas podnoszenia ciężarów.
  • Nagłe ruchy, które wykraczają poza zwykłe (upadki, gwałtowny wzrost, obrót).
  • Częste obciążenia kręgosłupa drganiami (osteochondroza u kierowców).
  • Odroczona operacja usunięcia krążka - discektomia. Po tym gwałtownie wzrasta obciążenie sąsiedniego MPD.
  • Infekcje.

W obszarze występu dzielą się na:

Rozproszone (okrągłe)

Wybrzuszenie występuje w sposób rozproszony i zajmuje ponad 50% obwodu dysku.

  • Mundur;
  • Nierówny.

Lokalny

Wybrzuszenie ograniczone na powierzchni (mniej niż 25% obwodu dysku).

  • Tylny (środkowy, grzbietowy). Niebezpieczne, ponieważ mogą naciskać bezpośrednio na rdzeń kręgowy.
  • Przedni (brzuszny). Zwykle bezobjawowe.
  • Bok.
  • Tylno-boczny. Najczęściej może kompresować korzenie kręgosłupa.
  • Foraminal. Bezpośrednio w strefie wyjścia korzenia kręgosłupa, prawie zawsze towarzyszą objawy radikulopatii.

Po stronie lokalizacji

  • Leworęczny.
  • Praworęczny.
  • Dwustronny.

Według rozmiaru

  • Mały - 1-2 mm.
  • Średni - 3-5 mm.
  • Duży - ponad 6 mm.

Są to rozmiary średnie, znaczenie występu jako dużego lub małego zależy od lokalizacji w danym przekroju. Tak więc w przypadku kręgosłupa szyjnego 4-milimetrowy występ jest już uważany za duży i objawia się objawami, aw odcinku lędźwiowym wypukłości mogą sięgać nawet 8 mm i nie pojawiają się w żaden sposób.

Główne objawy

Wystające dyski mogą przez długi czas przebiegać bezobjawowo. Ujawni się, gdy występ zacznie naciskać na struktury nerwowe - rdzeń kręgowy lub jego korzenie. Główne objawy to ból i zespół korzeniowy..

Ból może być nieznaczny, pojawiający się okresowo po wysiłku fizycznym lub może pojawić się nagle, z napadem, typu „lumbago”. Atak może pojawić się raz i już nie przeszkadzać, lub okresowo nawracać, lub ból, który powstał, dokucza Ci nieustannie i wcale nie ustępuje. Ból jest spowodowany zarówno bezpośrednim naciskiem na struktury nerwowe, jak i odruchowym skurczem mięśni.

Zespoły korzeniowe zależą od lokalizacji patologii, główne objawy to upośledzona wrażliwość i napięcie mięśniowe. W początkowych etapach sam pacjent może nic nie czuć, ale badanie neurologiczne już wykaże asymetrię odruchów.

Wypukłość lędźwiowa

Najczęstszą lokalizacją wypukłości jest odcinek lędźwiowy. Ta część kręgosłupa przenosi główne obciążenie podporowe, składa się z pięciu najbardziej masywnych kręgów. Są oznaczone jako L1-L5. Dyski w odcinku lędźwiowym kręgosłupa są również oznaczone łacińskimi literami tych kręgów, między którymi się znajdują. Na przykład napęd L3-L4.

Piąty kręg lędźwiowy jest połączony ostatnim IVD z kością krzyżową i jest oznaczony jako L5-S1. Kość krzyżowa składa się z 5 połączonych ze sobą kręgów, a dysków już nie ma.

Kręgosłup lędźwiowy doświadcza głównego obciążenia podczas podnoszenia ciężarów, a także podczas siedzenia. Najczęściej przepukliny występują w dysku L5-S1 (50%) i L4-L5 (40%).

Głównymi objawami wysunięcia krążka w odcinku lędźwiowym kręgosłupa są bóle i ucisk korzeni nerwowych. Najczęściej cierpi nerw kulszowy.

Ból jest zlokalizowany w dolnej części pleców, ale może dotyczyć nogi, pośladka i brzucha. Nasila się podczas ruchu, podczas próby siedzenia lub wstawania. Występuje odruchowy skurcz mięśni, powstaje oszczędna pozycja ciała: nadmiernie wyprostowana lub odwrotnie zgięta w tył, skrzywienie w bok.

Korzenie nerwowe wychodzące z okolicy lędźwiowo-krzyżowej unerwiają całą kończynę dolną, a także narządy miednicy. Objawy ich kompresji zależą od rodzaju występu, jego kierunku, rozmiaru. Przejawia się to głównie:

  • Rysowanie bólów w nodze.
  • Parestezje - uczucie pełzania, drętwienia, pieczenia w kończynach dolnych oraz w pachwinie i kroczu.
  • Osłabienie siły mięśni nóg.
  • Zanik niektórych odruchów.

Ucisk ogona końskiego z dysfunkcją narządów miednicy podczas wypukłości występuje rzadko.

Występ w odcinku szyjnym kręgosłupa

Obszar szyjki macicy jest dotknięty jego ogromną mobilnością we wszystkich kierunkach, znajduje się w nim 30% wszystkich wypukłości. Składa się z 7 kręgów. Są oznaczone w kolejności, zaczynając od czaszki, łacińską literą C (C1-C7).

  • Bolący, ciągnący lub „przeszywający” ból szyi, nasilany podczas ruchu.
  • Skurcz mięśni szyi, czasami do tego stopnia, że ​​pacjent nie może poruszyć głową.
  • Strzelanie do bólu z tyłu głowy.
  • Napromienianie bólu obręczy barkowej, ramienia.
  • Uczucie pieczenia, zwiększona wrażliwość skóry głowy.
  • Parestezje dłoni - drętwienie, mrowienie, uczucie „leżenia” ręki.
  • Osłabianie siły w dłoni.
  • Bóle głowy, zawroty głowy.

Diagnostyka

Powyższe objawy pozwalają podejrzewać wystawanie IVD. Badanie przez neurologa może ujawnić utratę odruchów, zmniejszoną wrażliwość i siłę mięśni. Daje to ogólne pojęcie o tym, którego dysku dotyczy problem..

RTG

Najbardziej dostępnym badaniem jest konwencjonalne zdjęcie rentgenowskie. Za jego pomocą nie widać wypukłości, ale nie należy jej lekceważyć. Rentgen pozwala uzyskać ogólne pojęcie o kręgosłupie, jego skrzywieniu, stanie kręgów, aby wykluczyć złamania. Radiolog wskaże również pośrednie oznaki wypukłości lub przepukliny dysku: zmniejszenie jego wysokości.

CT i MRI

Dokładniejsze badania stanu IVD to CT lub MRI. Tkanki miękkie, w tym dyski, są lepiej widoczne za pomocą MRI. W tych samych przypadkach, gdy ta metoda jest przeciwwskazana lub niedostępna, przepisuje się CT.

Na tomogramach występ jest widoczny jako wybrzuszenie płytki chrzęstnej poza granicę kręgów. Jego główna cecha wyróżniająca przepuklinę: szerokość między krawędziami wypukłości jest zawsze mniejsza niż szerokość u podstawy.

Konkluzja MRI zawsze wskazuje:

  • rodzaj wypukłości (wypukłość lub wytłoczenie),
  • lokalizacja (dokładne oznaczenie dysku, na przykład C5-C6),
  • jego kierunek (grzbietowy, boczny, środkowy), wymiary,
  • stan kanału kręgowego.

Podstawowe zasady leczenia

Jak leczyć wypukłość dysku? Przy odpowiednim stylu życia i odpowiednim leczeniu zachowawczym można osiągnąć ustąpienie wszystkich objawów i długotrwałą remisję choroby. Drugim celem jest zapobieganie progresji i przejściu stanu do stadium przepukliny międzykręgowej..

Istnieje wiele tradycyjnych i nietradycyjnych metod leczenia wypukłości, a czasem nawet egzotycznych. Ponieważ ta patologia jest bardzo powszechna, popyt dyktuje podaż, a reklamy „najskuteczniejszego lekarstwa na ból pleców” można znaleźć wszędzie, zwłaszcza w Internecie..

Jednak nawet naukowcy czasami nie zgadzają się co do tego czy innego środka. Na przykład nadal nie ma jasnych zaleceń dotyczących aktywności fizycznej podczas zaostrzenia: co jest lepsze - odpoczynek w łóżku lub nadal umiarkowany wysiłek.

Ale nadal znane są podstawowe zasady leczenia:

  1. Skuteczna ulga w bólu.
  2. Zmniejszenie obciążenia chorego kręgosłupa.
  3. Wzmocnienie mięśniowej ramy kręgosłupa.
  4. Łagodzenie skurczu mięśni.
  5. Poprawa przewodnictwa nerwowego.
  6. Spowolnienie degeneracji chrząstki.

Leczenie podczas zaostrzenia różni się od terapii w okresie rekonwalescencji. Głównym celem podczas zaostrzenia jest znieczulenie i jak najdelikatniejszy schemat.

Farmakoterapia

Nienarkotyczne leki przeciwbólowe

Są to takie leki, jak Paracetamol, Analgin, Baralgin, Tempalgin. Stosuje się je rzadziej niż NLPZ, ale można je przepisać w przypadku przeciwwskazań do stosowania niesteroidów, na krótkich kursach.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

To duża grupa leków o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Są przepisywane najczęściej. Obejmują one:

  • jak stary, dobrze znany ibuprofen, ketoprofen, diklofenak, meloksykam,
  • oraz leki nowej generacji - Celecoxib (Celebrex), Dexalgin, Lornoxicam (Ksefokam), Nimesulide (Nise).

Są używane w tabletkach, czopkach i zastrzykach. Głównym skutkiem ubocznym jest zdolność do wywoływania wrzodów i nadżerek błony śluzowej przewodu pokarmowego, dlatego nawet 1 tabletka niesteroidowa powinna być wypita pod osłoną Omeprazolu i jego analogów.

Zgrubne porównanie głównych NLPZ

Pierwszy wybrany lek

Z silnym zespołem bólowym

Efekt jest porównywalny z narkotycznymi lekami przeciwbólowymi

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrasta, gdy jest stosowany dłużej niż 7 dni.

NarkotykPrzeciwbólowy
efekt
Bok
efekty
Sposób stosowaniaUwagi
Diklofenak+++++
  • Wewnątrz 1-3 razy dziennie
  • V / m lub / w 1-2 razy
  • Czopki w odbycie
Ibuprofen+++Wewnątrz 2-3 razy dziennieLek z wyboru w przypadku umiarkowanego bólu, małej częstości działań niepożądanych
Ketoprofen+++++
  • Wewnątrz
  • Domięśniowo
  • Prosto
Często występuje biegunka, wzdęcia, nudności
Ketorolac++++++
  • Wewnątrz 2-4 razy dziennie
  • Domięśniowo
Ksefokam+++++
  • Wewnątrz
  • Domięśniowo
  • Dożylna kroplówka
Ostrożnie u osób starszych, a także w chorobach wątroby, nerek
Meloksykam+++
  • Wewnątrz
  • Domięśniowo
  • W blasku świec
Również. Wygodne przyjmowanie raz dziennie
Piroxicam++++
  • Wewnątrz
  • Prosto
Powolny początek działania (po 3-4 godzinach)
Celecoxib+++Wewnątrz 2 razy dziennieLek z wyboru u pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie

Niezbędne NLPZ w tabletkach

  • Celebrex (prawdziwy celekoksyb 10 szt. 420 rubli)
  • Arcoxia (etorykoksyb 7 szt. 600 rubli)
  • Texamen (tenoxicam 10 szt. 250 rubli)
  • Nise, Nimulid, Nimika (cena nimesulidu 20 szt. 80-150 rubli)
  • Nalgezin (naprksen 10 szt. 110-150 rubli)
  • Movalis, Artrozan, Meloxicam (cena meloksykamu 20 tab. 40 rubli, Movalis 20 tab. 250 rubli)
  • Ketanov, Ketarol, Ketorolac Ketorolac cena to 20 tab. 40-60 rub.)
  • Naproksen (120-260 rubli), Nalgezin
  • Ketoprofen: Artrozilen, Bystrumcaps, Ketonal, Flexen (Ketoprofen 20 szt. 150 rubli, Bysrumcaps 10 szt. 250-270 rubli, Flexen 30 szt. 170 rubli.)
  • Ibuprofen (cena Ibuprofenu 20 szt. 15 rubli, Nurofen 12 szt. 110 rubli, Faspik 6 szt. 100 rubli, Burana 10 szt. 80 rubli.)
  • Diklofenak: cena diklofenaku 20 szt. 40 rubli, Voltaren 20 szt. 200 rubli, Ortofen 30 szt. 20 rub., Diklak 10 szt. 70-100 rub.
  • Karta Aertal 20. 400 RUB Aceklofenak.
  • Ksefokam 10 szt. 130-200 rubli. Lornoxicam.

Połączone leki przeciwbólowe

Miejscowe leki

Dobry efekt dają leki stosowane miejscowo - w postaci maści, żeli lub plastrów (patrz maści przeciwbólowe). Oni mogą mięć:

  • Efekt rozpraszający, rozgrzewający. Są to maści i balsamy zawierające kamforę, ekstrakt z ostrej papryki, jad węża, plaster pieprzu..
  • Działanie przeciwzapalne - maści ibuprofenowe, indometacyna, żel voltaren, krem ​​dolgit, plaster voltaren i inne.
  • Wyłącznie przeciwbólowe, np. Plaster lidokainy Versatis.

Narkotyczne środki przeciwbólowe

W przypadku silnego bólu czasami stosuje się leki zawierające silne leki. Twarde leki w naszym kraju nie są rutynową praktyką w leczeniu bólu pleców. Ale leki zawierające słabe opioidowe leki przeciwbólowe można przepisać na ból, który nie kończy się na konwencjonalnych lekach. Są to kodeina, tramadol i złożone leki zawierające kodeinę - Sedalgin Neo, Pentalgin N, Piralgin i inne. Wydawany z apteki tylko na podstawie recepty.

Środki zwiotczające mięśnie

Sirdalud, Midocalm, Baclofen. Dodaj do leczenia, jeśli występuje komponent bólu mięśniowo-powięziowego lub brak działania środków przeciwbólowych przez kilka dni.

Leki przeciwdrgawkowe

Wielu jest zaskoczonych, dlaczego przepisuje się im leki na epilepsję w leczeniu rwy kulszowej. Nie będziemy opisywać mechanizmu ich działania, ale leki takie jak Finlepsin i nowocześniejsza Pregabalin i Gabapentin bardzo dobrze radzą sobie z bólem neuropatycznym, a także zmniejszają parestezje, drętwienie i skurcze mięśni..

Chondroprotectors

Są to preparaty zawierające glukozaminę i siarczan chondroityny. Mają one na celu usprawnienie procesów metabolicznych w tkance chrzęstnej, w tym w krążkach międzykręgowych. Są to leki takie jak DONA, Artra, Alflutop, Teraflex, Structum, Rumalon, Chondroitin. Dostępny w postaci roztworów do wstrzykiwań oraz w postaci tabletek i kapsułek, a także maści. Stosuje się je w długich kursach w okresie ustępowania zaostrzeń.

Leki poprawiające przewodzenie impulsów nerwowych

Są przepisywane, gdy ucisk korzeni nerwowych prowadzi do zaburzeń czucia. Należą do nich leki z grupy B (milgamma, combilipen, neuromultivitis), a także leki antycholinesterazowe Proserin, Neuromidin.

Leczenie nielekowe

Tryb

W okresie zaostrzeń zaleca się oszczędny schemat z ograniczeniami obciążeń i nadmiernymi ruchami w chorej kręgosłupie. Odpoczynek w łóżku jest możliwy przez krótki czas, 1-2 dni, po czym lekarze nadal zalecają przeprowadzkę. Zalecane jest noszenie specjalnego gorsetu lędźwiowego lub kołnierza na szyję.

Fizjoterapia

Dobry efekt daje aplikator Kuznetsov

Terapię ruchową zaleca się rozpocząć w okresie ustąpienia zaostrzeń i kontynuować ją intensywniej po całkowitym ustąpieniu bólu. Zestawów ćwiczeń na plecy jest wiele, lepiej wybrać je razem z lekarzem lub zaangażować się w specjalne grupy terapeutyczne. Głównym celem ćwiczeń w leczeniu wypukłości dysku jest wzmocnienie szkieletu mięśniowego otaczającego kręgosłup. Jednocześnie należy unikać nadmiernego obciążenia samego kręgosłupa..

Jeśli mówimy o kręgosłupie szyjnym, to bardziej akceptowalne są tu ćwiczenia izometryczne - czyli statyczne napięcie mięśni bez ruchów głowy (opierając głowę na dłoniach, napinamy kolejno wszystkie grupy mięśni szyjnych).

W okolicy lędźwiowej prawie wszystkie ćwiczenia wykonuje się w pozycji leżącej lub stojącej na czworakach, to znaczy bez obciążenia osiowego. Ćwiczenia w wodzie są bardzo dobre lub po prostu pływanie swobodne..

Konieczne jest uczynienie z niej codziennych ćwiczeń, nawet po osiągnięciu długotrwałej remisji choroby. Zobacz ćwiczenia dotyczące osteochondrozy.

Masaż i terapia manualna

Masaż i techniki manualne nie są przeciwwskazane w przypadku wypukłości dysku. Pomagają złagodzić skurcze mięśni i zmniejszyć ból, poprawiają krążenie krwi i procesy metaboliczne w obszarze patologicznym. Ale musisz zaufać prawdziwie doświadczonemu mistrzowi.

Masaż można rozpocząć już w okresie zaostrzeń, zaczynając od technik relaksacyjnych i stopniowo przechodząc do bardziej intensywnych.

„Most” - aby rozciągnąć kręgosłup.

Dobry kręgarz podejmie leczenie dopiero po zbadaniu wszystkich obrazów i tomogramów.

Rozciąganie

Techniki rozciągania są również dobre w łagodzeniu kompresji korzenia nerwowego. Istnieją specjalne stoły do ​​rozciągania kręgosłupa. Istnieją również podwodne metody trakcji.

Fizjoterapia

Fizjoterapia jest bardzo popularna w leczeniu wypukłości. Można go przepisać już w ostrym okresie. Stosuje się prądy diadynamiczne (DDT), elektroforezę i fonoforezę różnych leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, ultradźwięki, aplikacje parafinowe.

Leczenie uzdrowiskowe

Leczenie sanatoryjne jest wskazane bez zaostrzenia choroby. Zwykle stosuje się różne metody - terapię ruchową, masaż, fizjoterapię, terapię błotną, kąpiele radonowe i siarkowodórowe oraz inne zabiegi.

Zabiegi inwazyjne

Odpryskiwanie punktów bólowych

Przy silnym bólu można przepychać tak zwane strefy spustowe, czyli obszary o największej wrażliwości na dotyk. Pacjenci często nazywają to blokadami. Najczęściej blokady wykonuje się w leczeniu wypukłości kręgosłupa lędźwiowego. Zwykle wprowadza się leczniczą mieszankę znieczulenia, hormonów glukokortykoidowych i witamin z grupy B. Efekt jest dobry, ale krótkotrwały.

Znieczulenie zewnątrzoponowe

Znieczulenie wstrzykuje się do przestrzeni podtwardówkowej kanału kręgowego. W przypadku wypukłości jest to rzadko wykonywane, w przypadkach, gdy ból w ogóle nie ustępuje. Wykonywany przez anestezjologa.

Małoinwazyjne interwencje chirurgiczne

Chirurgiczna interwencja w przypadku wypukłości jest niezwykle rzadka. W ostatnich latach pojawiły się małoinwazyjne techniki wpływania na jądro krążka w celu zmniejszenia jego rozmiaru. Zasada jest jasna: przy pomocy jakiegoś czynnika fizycznego część jądra ulega zniszczeniu, ciśnienie wewnątrz krążka spada, a występ, ze względu na swoje właściwości sprężyste, zostaje wciągnięty do poprzedniego położenia.

Ta operacja nazywa się nukleoplastyką lub przezskórną discektomią. Istota interwencji: pod kontrolą sprzętu do dysku doprowadzana jest specjalna kaniula, wzdłuż niej przewodnik z pewnym niszczącym rodzajem energii.

  • Nukleoplastyka zimnej plazmy.
  • Waporyzacja laserowa.
  • Ablacja częstotliwością radiową.
  • Tworzywa sztuczne (rdzeń jest niszczony przez silne ciśnienie płynu).

Taka operacja wykonywana jest bez nacięć, w znieczuleniu miejscowym istnieje możliwość wykonania w warunkach ambulatoryjnych, długi okres rekonwalescencji nie jest wymagany.

Leczenie protruzji kręgosłupa

Jak dochodzi do wypukłości krążka międzykręgowego?

Ludzki kręgosłup składa się z 32-34 kręgów. Między nimi znajdują się elastyczne krążki międzykręgowe. Zmniejszają obciążenie kręgosłupa, dodając mu jednocześnie siły i elastyczności. Krążek międzykręgowy składa się z gęstego włóknistego pierścienia, wewnątrz którego znajduje się półpłynne jądro miażdżyste.

Osteochondroza, zaburzenia metaboliczne i wzmożona aktywność fizyczna źle wpływają na stan krążków międzykręgowych. Zmniejsza się wysokość i elastyczność krążków międzykręgowych. Wewnętrzne włókna pierścienia włóknistego ulegają zniszczeniu, jądro miażdżyste traci wilgoć i wysycha. Pęknięcia pojawiają się w pierścieniu, do którego zaczyna się przesuwać jądro. W rezultacie krążek wystaje do kanału kręgowego, powodując wysunięcie krążka międzykręgowego.

Występ dysku może wystąpić w odcinku szyjnym lub lędźwiowym, rzadziej w odcinku piersiowym.

Objawy wysunięcia krążka międzykręgowego

Głównym objawem wysunięcia krążka międzykręgowego jest ból w okolicy chorego krążka. Występ dysku prowadzi do ucisku korzeni nerwowych i bólu wzdłuż uciśniętego nerwu. Naczynia, więzadła, mięśnie w pobliżu chorego dysku bolą. Występowi krążka międzykręgowego towarzyszą zawroty głowy, bóle głowy, skoki ciśnienia krwi.

Inne objawy wysunięcia krążków międzykręgowych zależą od tego, w której części kręgosłupa znajduje się dotknięty krążek..

Występy dysków w odcinku szyjnym kręgosłupa powodują ból szyi i tyłu głowy promieniujący do ramion i barków. Osoba odczuwa mrowienie, drętwienie i osłabienie rąk.

Przy wypukłości w okolicy klatki piersiowej ból pojawia się w środku lub wewnątrz pleców, sztywność i drętwienie w okolicy klatki piersiowej. Osoba odczuwa mrowienie w klatce piersiowej, ból w przestrzeni międzyżebrowej, brzuch, osłabienie mięśni brzucha.

Wystające dyski w odcinku lędźwiowym kręgosłupa powodują ból w dolnej części pleców, który promieniuje do nogi. Osoba odczuwa sztywność w dolnej części pleców, osłabienie nóg, mrowienie w stopach, drętwienie palców u nóg, problemy z oddawaniem moczu.

Dlaczego wystawanie krążków międzykręgowych jest niebezpieczne?

Występ może prowadzić do przepukliny dysków. W tym przypadku uszkodzony pierścień włóknisty nie wytrzymuje nacisku i pęknięć. Jądro wypływa przez swoje pęknięcia, wchodzi do jamy kanału kręgowego i szczypie zakończenia nerwowe rdzenia kręgowego.

Z powodu przepukliny w odcinku szyjnym kręgosłupa dochodzi do przerwania dopływu krwi do mózgu, zawrotów głowy i pogorszenia pamięci. Choroba może powodować rwę kulszową szyjki macicy, a jeśli rdzeń kręgowy jest uszczypnięty, paraliż.

Przepuklina w okolicy klatki piersiowej wywołuje nerwoból międzyżebrowy.

Przepuklina kręgosłupa lędźwiowego powoduje problemy z narządami miednicy, może powodować lumbago w dolnej części pleców. W ciężkich przypadkach z powodu bólu trudno jest chodzić, a nawet siedzieć, może wystąpić paraliż nóg.

Występ krążka międzykręgowego: przyczyny

Występ krążka międzykręgowego jest spowodowany różnymi przyczynami:

  • Urazy kręgosłupa, w tym poród.
  • Osteochondroza - uszkodzenie tkanki chrzęstnej kręgosłupa.
  • Zaburzenia postawy: skolioza, kifoza, lordoza. Jeśli dwa sąsiednie kręgi są nachylone względem siebie, wówczas krążek międzykręgowy między nimi doświadcza asymetrycznego nacisku. W rezultacie część dysku zaczyna wystawać..
  • Choroba metaboliczna.
  • Brak ruchu i ćwiczeń.
  • Starszy wiek z osteoporozą.
  • Spożycie alkoholu i palenie niszczą tkankę chrzęstną i wywołują wypukłość.

Człowiek naraża się na ryzyko wysunięcia krążka międzykręgowego, jeśli pracuje w pozycji stojącej, garbi się podczas chodzenia i przy komputerze, gwałtownie obraca się i pochyla, a potrawy mocno słoną. Rozwój choroby wywołuje podnoszenie ciężarów, zwiększony trening, wysokie obcasy.

Rodzaje wypukłości

Występy kręgosłupa dzielą się na 4 typy:

  1. Centralny. W pobliżu kanału kręgowego pojawia się wybrzuszenie. Takie wypukłości są bezobjawowe i rzadko wymagają leczenia.
  2. Bok. Występ znajduje się po prawej lub lewej stronie kręgosłupa, często ściskając korzenie w rdzeniu kręgowym. Ten rodzaj wypukłości występuje w 10% przypadków choroby..
  3. Tylno-boczny. Najczęstszy rodzaj wypukłości. Znajduje się z tyłu iz boku kręgosłupa. Często szczypie korzenie nerwowe i inne struktury rdzenia kręgowego.
  4. Tylny. W tego typu wypukłości dysk wystaje do tyłu od brzucha do tyłu. Powoduje ból, zakłóca pracę narządów miednicy.

Przeglądy leczenia

Chciałbym napisać moje szczere słowa wdzięczności lekarzowi kliniki "Warsztat zdrowia" Valery Vladimirovich Baratov! Nie będę oceniać Twoich umiejętności zawodowych, jesteś nie tylko utalentowanym lekarzem, ale także prawdziwą osobą. Zostałeś lekarzem, o którym nasza rodzina zawsze będzie pamiętać i podziękować. Zostawiłeś ukochaną osobę w naszej rodzinie, przedłużając jej życie i dając naszym dzieciom i wnukom możliwość wciąż czuć ciepło ukochanej osoby. Dziękujemy za wybranie tego trudnego zawodu! Za twoją odwagę! Życzymy prawdziwego szczęścia.

Diagnostyka wypukłości krążka międzykręgowego

Aby uniknąć powikłań związanych z wysunięciem dysku, zgłoś się do lekarza z powodu bólu pleców. Lekarz naszej kliniki w Petersburgu dokładnie określi przyczynę bólu za pomocą kompleksowego badania. Na wizycie zbada Cię, zapyta o objawy i postawi prawidłową diagnozę. Nasi lekarze stosują następujące metody diagnostyczne:

Co to jest wypukłość

Występ krążka międzykręgowego jest drugim etapem powstawania przepukliny międzykręgowej.

Ta patologia charakteryzuje się uszkodzeniem włókien wewnętrznych pierścienia włóknistego i zachowaniem integralności włókien zewnętrznych..

Wielkość występu waha się w granicach 3-15 mm i zależy od miejsca jego lokalizacji (wysunięcie kręgów lędźwiowych - duże, wysunięcie kręgów szyjnych - małe).

W większości przypadków występ jest zwiastunem przepukliny międzykręgowej, dlatego jeśli pojawią się objawy choroby, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Terminowa diagnoza pomoże uniknąć powikłań i zwiększy skuteczność terapii.

Co to jest?

Występ to patologiczna zmiana w krążku międzykręgowym, w której ten ostatni wykracza poza trzony kręgowe. Jeśli chodzi o pierścień włóknisty, zachowuje on swoją integralność, gdy pojawiają się wypukłości..

Obraz kliniczny

Krążek międzykręgowy to zespół galaretowatego jądra miażdżystego i pierścienia włóknistego, składający się z tkanki łącznej i włóknisto-chrzęstnej. Procesy zwyrodnieniowe prowadzą do ścieńczenia pierścienia włóknistego, spadku elastyczności i pojawienia się pęknięć.

W rezultacie jądro znajdujące się wewnątrz pierścienia zaczyna się przesuwać i powstaje wybrzuszenie, czyli wypukłość dysku. W tym przypadku wewnętrzne włókna pierścienia włóknistego są uszkodzone. Z zachowanych włókien zewnętrznych tworzą ruchomy fragment krążka międzykręgowego.

Powstały występ trafia do kanału kręgowego, co prowadzi do podrażnienia / szczypania znajdujących się tam naczyń i nerwów. W niektórych przypadkach, oprócz kompresji nerwów, zaburzona jest stabilność odcinka kręgosłupa..

W przypadku nieleczenia dochodzi do pęknięcia (uszkodzenia zewnętrznych włókien) pierścienia włóknistego, a krążek międzykręgowy wpada do kanału kręgowego. Zjawisko to nazywa się przepukliną międzykręgową..

Kod ICD 10

Wypukłość i przepuklina krążków międzykręgowych otrzymują kody zgodnie z ICD 10 zgodnie z lokalizacją chrząstkowych krążków międzykręgowych i rodzajem ich uszkodzenia. Tak więc patologie kręgosłupa szyjnego, niezwiązane z urazami, są oznaczone w oficjalnej dokumentacji medycznej kodem M50. Oznaczenie to może być stosowane w zestawieniach statystycznych, arkuszach czasowej niezdolności do pracy (pole „diagnoza”), a także w niektórych obszarach instrumentalnych metod kontroli. Jeśli chodzi o formacje zlokalizowane w okolicy klatki piersiowej, krzyżowej i lędźwiowej, są one oznaczone kodem M51.

Klasyfikacja

W zależności od lokalizacji patologiczny proces w krążku międzykręgowym można nazwać wypukłością:

W zależności od tego, jak włóknisty pierścień wystaje w stosunku do kręgosłupa, wypukłości mogą być:

Centralny (mediana)Dochodzi do deformacji, w której wybrzuszenie skierowane jest do środka kanału kręgowego. Umieszczone w ten sposób wypukłości mogą wpływać na rdzeń kręgowy. W większości przypadków środkowe wypukłości nie wymagają leczenia i przebiegają bezobjawowo.
Boczne (boczne)Występ pierścienia włóknistego znajduje się z boku kręgosłupa (po prawej lub lewej stronie). Prawdopodobieństwo wywierania nacisku na korzenie rdzenia kręgowego jest dość wysokie. Występ boczny występuje rzadko (w około 10% przypadków) i może przebiegać bezobjawowo, jeśli występ nie wywiera nacisku na pobliskie korzenie.
Tylno-bocznyDysk wybrzusza się w bok i do tyłu w stosunku do rdzenia kręgowego. Występ tylno-boczny może wpływać na korzenie i inne struktury rdzenia kręgowego. W przypadku braku fizycznego wpływu na struktury nerwowe może przebiegać bezobjawowo.
TylnyWystęp występuje w kierunku brzucha do tyłu. Tak zlokalizowane wypukłości mogą wpływać na struktury kręgosłupa, powodować zaburzenia czucia, ból, zaburzenia motoryczne, awarie narządów miednicy.
Brzuszna (przednia)Są niezwykle rzadkie. Występ dysku występuje w kierunku brzucha do tyłu (jak w tylnym wysunięciu, ale odwrotnie). Kliniczne objawy choroby z reguły nie są obserwowane.
ForaminalWypukłość krążka międzykręgowego występuje w kierunku otworu otworowego kręgu. Zjawisko to jest uważane za niebezpieczne, ponieważ z tych otworów wyłaniają się małe naczynia, a także zakończenia nerwowe rdzenia kręgowego.
Okrągły (okrągły)Występ jest obserwowany równomiernie ze wszystkich stron. Ten typ choroby jest powszechny i ​​niebezpieczny (w zaawansowanych stadiach może dojść do uszkodzenia nerwów rdzeniowych).
RozproszonyReprezentują powtarzający się i nierównomierny występ krążka międzykręgowego. Ta forma wypukłości wskazuje na wielokrotne uszkodzenie dysku i może prowadzić do poważnych komplikacji..

Istnieje kilka etapów rozwoju wypukłości:

  1. Pierwszy. Włóknisty pierścień zostaje pokryty pęknięciami, zmienia się gęstość i struktura krążka międzykręgowego, pojawiają się pierwsze objawy choroby.
  2. Druga. Dysk wystaje 2-5 mm (w zależności od kręgu). Pacjent skarży się na bóle pleców i kończyn.
  3. Trzeci. Jest to etap pośredni przed pęknięciem pierścienia włóknistego. Występ osiąga maksymalny rozmiar, objawy stają się wyraźne i pełne.

Częstość występowania i znaczenie

Występ krążka międzykręgowego jest częstą chorobą. Najczęściej rozpoznaje się go u pacjentów powyżej 30 roku życia. Prawie 50% rozpoznanych wypukłości zlokalizowanych jest w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. W okolicy klatki piersiowej wypukłości są mniej powszechne, aw okolicy szyjki praktycznie nie występują..

Często rozwój przepukliny międzykręgowej zaczyna się od wypukłości. Dlatego ważne jest, aby zdiagnozować chorobę w odpowiednim czasie i rozpocząć leczenie, aby uniknąć poważnych konsekwencji zdrowotnych..

Czynniki ryzyka

Istnieje wiele czynników, w których ryzyko wystąpienia wypukłości znacznie wzrasta..

Obejmują one:

  • należące do płci żeńskiej;
  • wiek 35-40 lat;
  • Siedzący tryb życia;
  • ciągłe monotonne ruchy kręgosłupa;
  • obecność złych nawyków (nadużywanie alkoholu, palenie);
  • obecność cukrzycy;
  • niedoczynność tarczycy - zmniejszona czynność tarczycy.

Powody

Występy krążków międzykręgowych występują z następujących powodów:

  • długotrwałe przewlekłe choroby kręgosłupa (reumatoidalne zapalenie stawów, osteochondroza, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa itp.);
  • nadwaga, otyłość;
  • urazy kręgosłupa (zwichnięcia, stłuczenia, złamania itp.);
  • fizjologiczne zmiany związane z wiekiem;
  • skrzywienie kręgosłupa (kifoza, lordoza, skolioza);
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • częste obciążenia domowe na kręgosłupie (na przykład praca w letnim domku);
  • regularne i długotrwałe noszenie ciężarów.

Efekty

Z reguły komplikacje rozwijają się na etapie, gdy wypukłość zamienia się w przepuklinę dysku. Wcześniej (na etapie wypukłości) może wystąpić zmniejszenie światła i naruszenie kanału kręgowego, jeśli wypukłość wejdzie do kręgu. W takim przypadku dochodzi do paraliżu i niedowładów, upośledzenia wrażliwości i nieprawidłowego działania narządów miednicy..

Objawy

Złożoność objawów występujących podczas wypukłości zależy od indywidualnych cech pacjenta, przyczyn deformacji krążka i lokalizacji zmiany. Ponadto w początkowych stadiach choroby objawy mogą być całkowicie nieobecne..

Najczęstsze oznaki wypukłości to:

  • ból przewlekły, wędrujący lub promieniujący;
  • sztywność ruchów, radikulopatia;
  • mrowienie i drętwienie kończyn dolnych lub górnych;
  • uczucie pieczenia;
  • nawracające bóle głowy;
  • sztywność ruchu.
Występ w odcinku szyjnym kręgosłupa:Występ w odcinku piersiowym kręgosłupa:Występ w odcinku lędźwiowym:
  • Ciągły ból szyi. Ból ma charakter bolesny, gorzej wieczorem i przy pewnych pozycjach głowy. Może dawać kończyny górne.
  • Drętwienie ramion i szyi.
  • Słabość szyi, ramion, ramion.
  • Czuję, jak gęsia skórka przebiega przez dłonie.
  • Ból. Pacjent skarży się na ból między łopatkami promieniujący do klatki piersiowej, żeber i brzucha. Ból pojawia się podczas wysiłku fizycznego oraz gdy pacjent znajduje się w niewygodnej pozycji przez długi czas.
  • Drętwienie w klatce piersiowej, plecach i brzuchu.
  • Uczucie ucisku w klatce piersiowej.
  • Osłabienie mięśni (wpływające na mięśnie brzucha i pleców).
  • Ból pleców. Może przeszkadzać stale lub okresowo (podczas aktywności fizycznej). Podaje pośladki i nogi.
  • Dysfunkcja narządów miednicy (problemy z oddawaniem moczu).
  • Uczucie sztywności w dolnej części pleców.
  • Osłabienie nóg.
  • Drętwienie w palcach i stopach.

Metody diagnostyczne

Występy są rzadko diagnozowane. Nie wynika to z częstości występowania choroby (jest dość wysoka), ale z niechęci pacjentów do wizyty u lekarza, gdy pojawiają się pierwsze objawy choroby. Większość ludzi odczuwa dyskomfort w nadziei, że „minie sam” i trafi do szpitala, gdy pojawi się nieznośny i potworny ból.

Uwaga! Terminowa diagnoza wypukłości pozwala uniknąć nie tylko rozwoju powikłań, ale także niepełnosprawności. Aby ustalić obecność lub brak procesu patologicznego, konieczne jest przeprowadzenie jednego badania instrumentalnego - rezonansu magnetycznego.

MRI pozwala zobaczyć procesy zachodzące w dysku i przepisać odpowiednie leczenie. Inne metody badania (CT, RTG) na tym etapie nie są zbyt pouczające.

Wideo: „Co to jest wypukłość krążka międzykręgowego?”

Metody leczenia

Dyski międzykręgowe mają tendencję do samodzielnej regeneracji, więc zadaniem terapii jest aktywacja tego mechanizmu. Nowoczesne techniki pozwalają powstrzymać ból i zatrzymać postęp choroby.

Główny nacisk kładzie się na farmakoterapię z zastosowaniem środków zwiotczających mięśnie, chondroprotektorów, niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Leki skutecznie łagodzą ból, likwidują stany zapalne i odbudowują tkankę chrzęstną, ale ciągłe stosowanie leków zwiększa ryzyko wystąpienia skutków ubocznych.

Zabiegi fizjoterapeutyczne stosuje się również w leczeniu wypukłości, np. Terapia falą uderzeniową, magnetoterapia, elektroterapia, laseroterapia, balneoterapia itp. Zabiegi te mogą złagodzić ból, stan zapalny i obrzęk, zwiększyć napięcie mięśni i poprawić metabolizm..

Podobny efekt dają ćwiczenia fizjoterapeutyczne, które redystrybuują obciążenie krążków międzykręgowych, przywracają elastyczność tkanki łącznej oraz wzmacniają gorset mięśniowy pleców. Jeśli chcesz, możesz zapisać się na basen.

Inną skuteczną techniką leczenia wypukłości jest terapia manualna. Działania doświadczonego terapeuty mogą wyeliminować skurcze mięśni, uwolnić uszczypnięte korzenie nerwowe, pozbyć się bólu i złagodzić miejscowe stany zapalne.

Znaczną poprawę samopoczucia obserwuje się po 5-10 zabiegach. Uważaj: jeśli istnieją przeciwwskazania, jakakolwiek ręczna interwencja jest surowo zabroniona.

Wniosek

Nieleczony występ może przekształcić się w przepuklinę międzykręgową. Terminowa terapia pozwoli ci pozbyć się choroby na wczesnym etapie jej rozwoju i zatrzymać nieprzyjemne objawy. Leczenie powinno być kompleksowe.

Wystające dyski kręgosłupa lędźwiowego

Krążek międzykręgowy kręgosłupa lędźwiowego jest formacją włóknisto-chrzęstną, której kształt jest zbliżony do owalu. Tworzy go elastyczne jądro miażdżyste i mocna włóknista błona i działa jako amortyzator między trzonami kręgów.

Dyski międzykręgowe kręgosłupa lędźwiowego są największe i częściej niż inne są podatne na zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne ze względu na najwyższy poziom ruchomości i otrzymywane obciążenie.

Co to jest wypukłość dysku w odcinku lędźwiowym kręgosłupa

Kręgosłup lędźwiowy składa się z 5, czasem 6 kręgów. Pomiędzy nimi znajdują się krążki międzykręgowe, które wyznacza się w zależności od tego, w jakich trzonach kręgów się znajdują, pomiędzy: L1 - L2, L2 - L3, L3 - L4, L4 - L5. Ich odżywianie odbywa się poprzez układ krążenia kręgów i dyfuzyjnie przez górną i dolną powierzchnię krążka (płytki końcowe).

Stanowią naturalne przekładki między elementami kostnymi kręgosłupa i zapewniają zachowanie ich integralności, stabilność ułożenia oraz ruchomość i elastyczność wyrostka..

Występ kręgosłupa lędźwiowego stanowi około 90% wszystkich przypadków ich powstawania. Najczęściej występują na dyskach L5 - S1 i L4 - L5.

Zmiany związane z wiekiem, negatywny wpływ czynników zewnętrznych, siedzący tryb życia i szereg innych przyczyn prowadzą do upośledzenia krążenia krwi i odżywiania dysku. Rezultatem są procesy degeneracyjno-dystroficzne w dysku, czyli rozwija się osteochondroza.

Nieleczone zmiany zwyrodnieniowe postępują, rozprzestrzeniają się na płytki brzeżne i powodują ich twardnienie. Zapobiega to przepływowi składników odżywczych do jądra miażdżystego, co powoduje spadek jego wilgotności i występowanie niedoborów składników odżywczych. Następnie prowadzi to do powstania wypukłości. W takich sytuacjach krążek jest już tak zniszczony, że jego kształt jest zdeformowany, włóknisty pierścień staje się cieńszy i tworzy się niewielki występ..

W końcu niedobór wody i składników odżywczych prowadzi do rozwarstwienia włókien kolagenowych, z których tworzy się pierścień włóknisty, a także do ich mikrozerwań. Stwarza to warunki wstępne do przemieszczenia jądra miażdżystego do obszaru przerzedzania, co powoduje zwiększony nacisk na już zdeformowany pierścień włóknisty. Stopniowo przestaje radzić sobie ze zwiększonym obciążeniem, pęka jeszcze większa liczba włókien kolagenowych, co prowadzi do wybrzuszenia krążka w kanale kręgowym.

Podczas gdy integralność pierścienia włóknistego jest zachowana, mówią o obecności wypukłości. Ale przy braku terapii nacisk jądra miażdżystego na błonę włóknistą nigdzie nie znika, więc coraz więcej włókien kolagenowych ulega zniszczeniu. W rezultacie pierścień włóknisty pęka, a wewnętrzna zawartość krążka może wydostać się do kanału kręgowego. Tak powstaje przepuklina.

Tak więc wypukłość jest przejawem osteochondrozy, objawiającej się utworzeniem niewielkiego wysunięcia krążka międzykręgowego poza fizjologiczne granice, ale przy zachowaniu integralności pierścienia włóknistego.

Obecnie osteochondroza występuje u osób w różnym wieku i jest niezwykle rzadko diagnozowana we wczesnych stadiach. Zwykle choroba jest wykrywana, gdy już doprowadziła do wypukłości, ponieważ nawet drobne zmiany stanu krążków międzykręgowych w odcinku lędźwiowym prowadzą do bólu i innych zaburzeń.

Etapy i typy

W zależności od ciężkości sytuacji istnieją 3 etapy rozwoju protruzji lędźwiowej:

  1. Światło - wypukłość jest ledwo zauważalna, dlatego nawet przy zastosowaniu nowoczesnych, precyzyjnych metod badania nie każdy specjalista będzie w stanie to zauważyć. Wymiary występu nie przekraczają 1 mm.
  2. Umiarkowany - występ rośnie i osiąga już 1–3 mm.
  3. Ciężkie - powstawanie wypukłości krążka międzykręgowego nie budzi już wątpliwości. Jest wyraźnie widoczny poza trzonami kręgów i ma wymiary od 3 do 6 mm. Ale pierścień jest nadal nienaruszony.

Trzeci etap rozwoju wypukłości graniczy z ekstruzją, czyli powstaniem przepukliny. Dlatego po wykryciu takiego występu włóknisty pierścień, rozcieńczony do granicy, może w żadnym momencie nie wytrzymać obciążenia i pęknąć. W rezultacie jądro miażdżyste stopniowo wychodzi, to znaczy tworzy się przepuklina międzykręgowa.

Ale rozmiar występu nie jest jedynym znakiem, według którego klasyfikowana jest patologia. Duże znaczenie dla określenia taktyki leczenia ma jego położenie względem osi środkowej kanału kręgowego. Dlatego wyróżnia się występy:

  • grzbietowa - występ jest skierowany do tyłu;
  • boczny - uformowany po prawej lub lewej stronie kręgosłupa;
  • foraminal - wybrzuszenie „przesącza się” do otworów otworowych kręgosłupa, przez które przechodzą sploty nerwowe;
  • środkowa - wypukłość umiejscowiona wyraźnie w środku kanału kręgowego, gdzie znajduje się duży splot nerwowy tzw. ogon koński;
  • kolisty - pierścień włóknisty staje się cieńszy na całej powierzchni i mniej więcej równomiernie wchodzi do kanału kręgowego na całej jego szerokości.

Powody

Głównym powodem rozwoju wypukłości krążków międzykręgowych jest osteochondroza. Rozwój choroby ułatwiają:

  • prowadzenie siedzącego trybu życia, siedząca praca (pracownicy biurowi, kierowcy itp.);
  • nadmierne obciążenie kręgosłupa spowodowane ciężką pracą fizyczną lub niektórymi sportami;
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • genetyczne predyspozycje;
  • słaby rozwój muskularnego gorsetu podtrzymującego kręgosłup;
  • skrzywienie grzbietu (deformacja skoliozy, kifoza, lordoza);
  • urazy pleców;
  • nadwaga;
  • niezrównoważona dieta;
  • zmiany wieku.

Objawy

Głównym objawem zmian patologicznych w krążkach międzykręgowych jest zespół bólowy. Ból nawet we wczesnym, tak zwanym stadium przed przepuklinowym, może być dość silny i utrzymujący się. Często trudno jest je złagodzić lekami przeciwbólowymi. W tym przypadku biomechanika kręgosłupa lędźwiowego często ulega znacznemu pogorszeniu..

Chodzi o to, że wszyscy ludzie mają różne rozmiary dysków, a korzenie kręgosłupa przechodzą od nich w różnych odległościach. Dlatego u niektórych pacjentów patologia nie jest odczuwalna przez długi czas, dopóki występ nie osiągnie ogromnych rozmiarów, podczas gdy u innych objawy neurologiczne i zespół bólowy pojawiają się prawie natychmiast i są ostre.

Dlatego wielkość przepukliny lub wypukłości nie odgrywa znaczącej roli w potrzebie operacji. Neurochirurdzy kierują się przede wszystkim stanem pacjenta, dlatego w niektórych przypadkach wskazana jest interwencja chirurgiczna w przypadku wypukłości i obecności wrodzonego wąskiego kanału kręgowego.

W większości przypadków ból pojawia się, gdy wypukłość osiąga 3 etapy rozwoju, a jej rozmiar przekracza lub 3 mm.

Pojawienie się bólu, zwłaszcza bólu ostrego, jest wyraźną oznaką ucisku nerwów rdzeniowych. Często bóle są bolesne i tępe, ale mogą też piec lub wyglądać jak lumbago. Mogą oddawać jedną lub obie nogi, najczęściej udo i podudzie.

Ból krzyża występuje, gdy:

  • zmiana pozycji ciała;
  • aktywność fizyczna;
  • przedłużony pobyt w jednej statycznej pozycji.

Również wystawanie kręgosłupa lędźwiowego może powodować:

  • zmniejszenie możliwego zakresu ruchu w dolnej części pleców (najczęściej pacjentom trudno jest pochylić się, obrócić ciało z powodu ostrego lub wąsatego bólu);
  • upośledzona wrażliwość (parastezja), która objawia się mrowieniem, drętwieniem lub uczuciem pełzania po skórze w okolicy lędźwiowej, krocza lub nóg;
  • zmniejszone napięcie mięśni nóg i odruchowy skurcz mięśni pleców w projekcji dotkniętego obszaru kręgosłupa;
  • dysfunkcja narządów miednicy występuje z wrodzonym wąskim kanałem kręgowym i uciskiem nerwów ogona końskiego, ponieważ są one odpowiedzialne za kontrolowanie oddawania moczu, wypróżnianie i pracę narządów płciowych;
  • szybkie zmęczenie, zmniejszona wydajność.

Nasilenie bólu i objawów neurologicznych zależy od umiejscowienia wypukłości, jego wielkości, stopnia zapalenia i stopnia ucisku nerwu.

Takie objawy są często powodem do szczegółowego rozważenia potrzeby interwencji chirurgicznej. Długotrwałe opóźnienie może wywołać nieodwracalne zmiany i doprowadzić do paraliżu.

Diagnostyka

Podczas pierwszej wizyty u lekarza pacjent jest badany, podczas którego ocenia się jego stan neurologiczny. Wykwalifikowany technik może natychmiast podejrzewać obecność wypukłości, chociaż nie jest to dokładna diagnoza. Ponieważ dość dużej liczbie chorób kręgosłupa towarzyszy rozwój objawów neurologicznych, możliwe jest dokładne określenie przyczyny jej pojawienia się tylko poprzez diagnostykę instrumentalną.

Dlatego pacjent jest skierowany do:

  • prześwietlenie;
  • MRI;
  • tomografia komputerowa.

Wymagana jest dokładna historia i wykonywane są testy neurologiczne. Pozwala to ocenić:

  • charakter, siłę i czas wystąpienia, a także częstotliwość ataków bólu;
  • siła mięśni, jakość koordynacji ruchów i znalezienie związku między epizodami wzmożonego bólu a niektórymi ruchami;
  • poziom aktywności fizycznej pacjenta przed wystąpieniem objawów choroby i w chwili obecnej;
  • postawę i określić możliwy zakres ruchu w różnych kierunkach;
  • jakość odruchów i wrażliwości dotykowej;
  • stan kręgów, wielkość przestrzeni międzykręgowej i identyfikację ich przemieszczenia lub powstawania osteofitów.

Najpełniejszych informacji o stanie krążków międzykręgowych dostarcza rezonans magnetyczny. Za pomocą tej metody badawczej można wykryć najmniejsze wypukłości, nawet jeśli ich rozmiar nie osiągnął 2 mm..

Czasami pacjentom dodatkowo przypisuje się prześwietlenie z badaniami funkcjonalnymi. Ten test ma na celu ustalenie obecności niestabilności kręgosłupa. Jest to ważny parametr diagnostyczny przy wykrywaniu przemieszczenia kręgu, które często obserwuje się u osób w każdym wieku i stwarza istotne przesłanki do wystąpienia zespołów korzeniowych ucisku i szeregu innych chorób kręgosłupa..

Leczenie wypukłości odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Początkowo przy wypukłościach krążków międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego zaleca się leczenie zachowawcze. W niektórych przypadkach pomaga skutecznie zwalczać zaostrzenia choroby i ma na celu:

  • wyeliminować ból i stany zapalne, które korzystnie wpływają na stan korzeni kręgosłupa;
  • poprawić jakość krążenia krwi, co pozytywnie wpływa na procesy metaboliczne i trofizm krążków międzykręgowych;
  • zatrzymać postęp niszczenia pierścienia włóknistego i zapobiec przejściu wypukłości w przepuklinę;
  • znormalizować ruchomość patologicznie zmienionego odcinka kręgosłupa;
  • zapobiegają osłabieniu mięśni pleców i nóg.

Jednak leczenie zachowawcze nie zawsze pozwala całkowicie zatrzymać procesy zwyrodnieniowo-dystroficzne. Dlatego bardzo często, pomimo wszelkich wysiłków, wysunięcie krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego może ostatecznie przekształcić się w przepuklinę..

Leczenie zachowawcze może doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia i normalizacji budowy i kształtu krążka międzykręgowego odcinka lędźwiowego, zwłaszcza jeśli rozpoczęto je na I etapie powstawania wypukłości, gdy jego wymiary nie przekraczają 2 mm.

Aby leczenie zachowawcze było skuteczne i maksymalnie rozwiązywało powierzone zadania, musi być kompleksowe iw pełni uwzględniać wszystkie cechy przebiegu choroby, wiek, płeć, charakter aktywności zawodowej pacjenta i wiele innych czynników. Dlatego tylko wysoko wykwalifikowany specjalista kręgowiec może wybrać optymalną taktykę terapii..

Z reguły pacjentom ze zdiagnozowanymi wypukłościami kręgosłupa lędźwiowego przypisuje się:

  • terapia lekowa;
  • fizjoterapia;
  • Terapia ruchowa;
  • Terapia manualna;
  • dieta i tryb oszczędzania.

Fizjoterapia, terapia ruchowa i terapia manualna mogą być stosowane tylko poza ostrym okresem choroby..

Terapia lekowa

Skuteczność leczenia w dużej mierze zależy od prawidłowego doboru leków. W zależności od stanu krążków międzykręgowych pacjentom przypisuje się:

  • NLPZ - likwidują ból i stany zapalne, stosowane są w postaci leków doustnych, zastrzyków, maści, kremów czy żeli;
  • kortykosteroidy - mają wyraźne działanie przeciwzapalne i są stosowane w ostrym, ciężkim procesie zapalnym;
  • chondroprotektory - mające na celu poprawę jakości regeneracji tkanki chrzęstnej, poprawę przebiegu procesów metabolicznych w niej;
  • Witaminy z grupy B - normalizują przewodnictwo nerwowe;
  • suplementy wapnia - zwiększają gęstość kości.

Dla każdego pacjenta lista leków dobierana jest indywidualnie. Wszystkie leki należy przyjmować na kursach, czasami bardzo długich, unikając nieuzasadnionych przerw.

Fizjoterapia

Zabiegi fizjoterapeutyczne poprawiają samopoczucie pacjenta i hamują progresję zmian patologicznych w tkankach krążka międzykręgowego. Wszystkie procedury i ich kombinacje dobierane są indywidualnie i przydzielane w kursach po 10-15 sesji.

Najbardziej skuteczne w przypadku wysunięcia krążków międzykręgowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa to:

  • terapia trakcyjna - polega na rozciągnięciu kręgosłupa na specjalnym aparacie, co pomaga zwiększyć przestrzenie międzykręgowe i wyeliminować zwiększony nacisk na dyski;
  • elektroforeza - zapewnia skuteczne dostarczanie leków bezpośrednio do ogniska zmiany, co daje wyraźny efekt przeciwbólowy i przeciwzapalny;
  • leczenie falą uderzeniową - stosowane w przypadku deformacji grzbietu, pomaga zmniejszyć nacisk na włókna nerwowe i zwiększyć napięcie mięśniowe;
  • terapia laserowa - stymuluje procesy metaboliczne, co zapewnia bardziej aktywne nasycenie tkanek dysku tlenem i substancjami odżywczymi, pomaga wzmocnić układ odpornościowy i zmniejszyć nasilenie bólu;
  • magnetoterapia - mająca na celu poprawę funkcjonowania układu krwionośnego, co zapewnia aktywację odżywienia krążków międzykręgowych i wzmocnienie własnych mechanizmów obronnych organizmu;
  • wypoczynek w uzdrowiskach balneologicznych - wpływa pozytywnie na cały organizm i stan psycho-emocjonalny, stosowany jest profilaktycznie.

Najskuteczniejsze zastosowanie fizycznych metod oddziaływania na organizm z wypukłościami o łagodnym i umiarkowanym nasileniu przy braku wyraźnych objawów neurologicznych.

Fizjoterapia jest jednym z najważniejszych elementów terapii zachowawczej. Dla każdego pacjenta specjalista opracowuje indywidualny program treningowy, biorąc pod uwagę jego stan, poziom sprawności fizycznej i obecność innych chorób.

Terapia ruchowa polega na codziennym wykonywaniu specjalnie zaprojektowanego zestawu ćwiczeń, które pomagają:

  • zmniejszyć obciążenie patologicznie zmienionego obszaru;
  • zwiększyć plastyczność i siłę mięśni;
  • działają tonizująco na organizm;
  • aktywować krążenie krwi w obszarze problemowym i poprawić przebieg procesów metabolicznych;
  • znormalizuj rozmiar przestrzeni międzykręgowej i stwórz warunki wstępne do uwolnienia korzeni nerwowych.

Skuteczność ćwiczeń fizjoterapeutycznych została udowodniona klinicznie. Metoda pozwala na kontrolowanie wysunięcia kręgosłupa lędźwiowego i zapobieganie jego progresji. Ale w tym celu zestaw ćwiczeń i obciążenie muszą być wybrane ściśle indywidualnie przez specjalistę. W przeciwnym razie przy nieautoryzowanym doborze ćwiczeń zajęcia nie przyniosą dobrych efektów, a nawet mogą doprowadzić do pogorszenia stanu pacjenta..

Wszystkie ćwiczenia wykonywane są powoli, bez gwałtownych ruchów. Obciążenie jest zwiększane stopniowo i tylko za zgodą lekarza prowadzącego.

Pierwsze zajęcia z terapii ruchowej powinny być przeprowadzone pod okiem specjalisty. Jeśli ból pojawi się podczas jakiegokolwiek ćwiczenia, należy natychmiast przerwać lekcję i skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia przyczyn zespołu bólowego i skorygowania programu ćwiczeń fizjoterapeutycznych.

Terapia manualna

Terapia manualna i masaż leczniczy mają na celu przywrócenie prawidłowej anatomii kręgosłupa, poprawę odpływu limfy, krążenie krwi oraz aktywację procesów metabolicznych. Zastosowanie technik terapii manualnej przywraca napięcie mięśniowe, poprawia jakość odruchów oraz normalizuje wrażliwość dotykową poprzez zmniejszenie patologicznego nacisku na korzenie nerwowe. Ale w przypadku niektórych rodzajów wypukłości masaż jest całkowicie przeciwwskazany..

Dieta i oszczędzający schemat

Podczas diagnozowania wysunięcia krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego wiele uwagi zwraca się na specyfikę aktywności fizycznej pacjenta. Ważne jest nie tylko unikanie nadmiernego obciążenia dolnej części pleców, ale także małej mobilności. Dlatego zaleca się pacjentom rezygnację z ciężkiej pracy fizycznej, zwłaszcza związanej z podnoszeniem ciężarów, a także regularne spacery, nie zapominając o terapii ruchowej..

Skuteczność leczenia zachowawczego zależy również w dużej mierze od jakości żywienia. W końcu to z pożywieniem człowiek otrzymuje większość substancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu przemian biochemicznych w organizmie..

Dlatego warto wzbogacić dietę o pokarmy będące źródłem wapnia:

  • ryba;
  • fermentowane produkty mleczne;
  • cielęcina;
  • mięso drobiowe;
  • warzywa;
  • zioła (szczególnie przydatne są pietruszka, koper, baza lub k);
  • orzechy.

Warto również włączyć do menu dania zawierające naturalną żelatynę. Są to buliony mięsne, wodorosty, marmolada itp. Ważne jest ograniczenie spożycia alkoholu, potraw smażonych, tłustych i pikantnych.

W przypadku nadwagi zaleca się podjęcie działań w celu jej zmniejszenia, ponieważ prowadzi to do zwiększenia obciążenia kręgosłupa i negatywnie wpływa na stan innych narządów.

Zaleca się spożywać ułamkowo 5 - 6 razy dziennie w małych porcjach. Pozwoli to uzyskać optymalne połączenie produktów, uzyskać wszystkie substancje niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu i nie przejadać się, co wpłynie pozytywnie na wagę i ogólne samopoczucie..

Operacja

Operacja jest wskazana u około 5–10% pacjentów z wypukłościami odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Zalecany dla:

  • brak pozytywnych zmian w stanie pacjenta po 3–6 tygodniach;
  • częste napady silnego bólu;
  • dysfunkcja nerwów ogona końskiego;
  • przewlekły zespół odruchowy i korzeniowy;
  • szybko rosnące pogorszenie.
  • Wrodzony wąski kanał kręgowy

Obecnie preferowane są małoinwazyjne techniki chirurgii przezskórnej (nukleoplastyka nakłucia), które pozwalają osiągnąć doskonałe rezultaty przy minimalnym urazie tkanek miękkich. Zabieg ma na celu zmniejszenie ciśnienia wewnątrz zmienionego krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego, co stwarza warunki do przywrócenia jego normalnego kształtu i granic. Osiąga się to poprzez działanie na jądro miażdżyste:

  • zimna plazma;
  • laser;
  • promieniowanie elektromagnetyczne fal radiowych;
  • hydroplastiki

Wszystkie metody działają na mniej więcej tej samej zasadzie. Istotą hydroplastyki nakłuwającej jest wprowadzenie, pod kontrolą wzmacniacza obrazu, do jądra miażdżystego zmienionego patologicznie krążka cienkiej igły prowadzącej z dostępu tylnego. Wcześniej skóra jest traktowana roztworem antyseptycznym.

Gdy tylko igła osiągnie środek jądra, wprowadza się do niej roboczy port, przez który wstrzykuje się nukleot. Obserwując swoje działania na monitorze, neurochirurg włącza generator urządzenia i zaczyna wykonywać ruchy posuwisto-zwrotne w różnych płaszczyznach, bez wychodzenia poza jądro miażdżyste dysku.

Prowadzi to do usunięcia tkanki jądrowej w miejscu przejścia nukleotomu, co zmniejsza jego rozmiar, eliminuje patologiczny nacisk na pierścień włóknisty i sprzyja cofaniu się wypukłości.

Operacja wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym i nie wymaga pobytu w szpitalu. Wykonywany jest na czczo i trwa średnio nie dłużej niż pół godziny. Po nukleoplastyce na skórze pozostaje nakłucie nie większe niż 2 - 5 mm, dzięki czemu nie wymaga szycia i samoistnie się napina, nie pozostawiając widocznych śladów na skórze. Ranę zamyka się sterylnym opatrunkiem.

Stosowanie nukleoplastyki nie jest zalecane u pacjentów w wieku powyżej 50–55 lat, ponieważ krążki międzykręgowe w tym wieku są już w znacznym stopniu odwodnione i tracą zdolność do retrakcji odwrotnej.

Hydroplastyka, która w odróżnieniu od nukleoplastyki zimnej plazmy, lasera czy fal radiowych polega na zniszczeniu części jądra miażdżystego przez ciśnienie roztworu soli. Operacja jest również wykonywana poprzez nakłucie tkanek miękkich. Roztwór podawany jest przez igłę prowadzącą, która dodatkowo posiada odgałęzienie do zasysania odpadu. Efekt hydroplastyki jest podobny do wyników nukleoplastyki i również polega na odwrotnym wycofaniu wypukłości.

Ale jeśli podczas MRI wykryto już pęknięcie włóknistego pierścienia dysku, tj. Powstanie prawdziwej przepukliny, nukleoplastyka traci na znaczeniu. W takich przypadkach zwykle konieczne jest skorzystanie z mikrodiscektomii, operacji endoskopowej i innych.

Rehabilitacja lub terapia po operacji

Metody chirurgii przezskórnej pozwalają na aktywację pacjenta w ciągu 2-3 godzin po operacji. Jednocześnie zauważalną poprawę stanu u większości pacjentów obserwuje się niemal natychmiast po zakończeniu zabiegu, nieco rzadziej stopniowo poprawia się w ciągu 1-2 tygodni..

Jeśli pacjent nie odczuwa dyskomfortu, może od razu opuścić klinikę, czyli kilka godzin po operacji. Otrzymuje od lekarza starannie spisane zalecenia, których jakość wykonania determinuje czas trwania osiągniętego efektu i ryzyko powikłań..

  • terapia antybiotykowa;
  • antykoagulanty;
  • tryb oszczędzania (ważne jest, aby unikać przechyłów, ostrych zakrętów ciała);
  • Terapia ruchowa;
  • noszenie bandaża ortopedycznego;
  • odmowa pracy fizycznej, podnoszenia ciężarów i sportu.

Średnio rehabilitacja trwa nie dłużej niż 2 miesiące, a okres czasowej niezdolności do pracy często nie przekracza 3-5 dni.

Ale jeśli pacjent zaniedbuje zalecenia lekarskie, zwłaszcza dotyczące aktywności fizycznej, naraża się na wysokie ryzyko nawrotu wypukłości lub nawet przepukliny..

Tak więc rokowanie dotyczące wysunięcia krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego w dużej mierze zależy od tego, jak wcześnie pacjent szuka pomocy medycznej i skupia się na wyniku. W szczególności nowoczesny poziom rozwoju medycyny i neurochirurgii pozwala skutecznie radzić sobie z wypukłościami różnej wielkości i osiągnąć całkowite wyleczenie. Ale wynik leczenia i prawdopodobieństwo nawrotu choroby w dużej mierze zależą od samego pacjenta..