Główny

Neurologia

Spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

We współczesnym społeczeństwie spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego nie pojawia się po 40 latach, ale jest rozpoznawana u wielu młodych ludzi w wieku 28 - 35 lat. Ta degeneracyjna choroba dystroficzna związana ze złożonym zniszczeniem kręgosłupa może prowadzić do niepełnosprawności i utraty zdolności do samodzielnego poruszania się w przestrzeni. We wczesnych stadiach daje uczucie lekkiej sztywności i utraty swobody wykonywania określonych ruchów..

Spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego jest najczęstszą lokalizacją procesu patologicznego. Sama choroba objawia się w postaci nadmiernego odkładania się soli wapnia na tkankach kostnych trzonów kręgów. Występuje stopniowa deformacja i twardnienie płytek końcowych i okostnej. Wraz z tworzeniem się cierni i modzeli można jednocześnie obserwować proces wypłukiwania soli wapnia i fosforu z beleczek kostnych.

Patogeneza tego patologicznego procesu obejmuje kilka ważnych etapów:

  1. naruszenie rozproszonego odżywiania tkanek chrzęstnych krążków międzykręgowych, które mają na celu zapewnienie niezawodnej ochrony trzonów kręgowych i nerwów korzeniowych, które wychodzą przez ich otwory środkowe;
  2. odwodnienie i utrata elastyczności tkanek chrzęstnych krążków międzykręgowych, zmniejszenie ich wysokości (etap wystawania);
  3. zderzenie ciał sąsiednich kręgów podczas ciężkiej aktywności fizycznej i tworzenie mikroskopijnych odprysków i pęknięć na ich powierzchni;
  4. odkładanie się soli wapnia w miejscu pęknięć;
  5. uraz przez osteofity otaczających tkanek miękkich i skurcz czynników reakcji zapalnej w tym obszarze;
  6. wzmocnienie procesu zwapnienia otaczających tkanek.

Jeśli leczenie nie zostanie rozpoczęte w odpowiednim czasie, spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego postępuje szybko. Prowadzi to do całkowitego zespolenia dotkniętych kręgów, utraty elastyczności i zdolności kręgosłupa do amortyzacji wstrząsów.

Obecnie zachowawcze leczenie spondylozy jest możliwe tylko w początkowej fazie. Jeśli choroba zostanie zdiagnozowana na etapach 1-2, wówczas pacjent ma szansę w pełni przywrócić zdrowie kręgosłupa bez operacji. Do tych celów najlepiej jest stosować metody terapii manualnej, ćwiczeń terapeutycznych, fizjoterapii, kinezyterapii itp. Jeśli patologia zostanie wykryta na 3-4 etapach, najlepszym wyjściem byłoby przeprowadzenie operacji chirurgicznej, a następnie poddanie się kursowi rehabilitacji w celu przywrócenia aktywności fizycznej i zapobieżenia ryzyku nawrotu tej choroby w przyszłości..

Przyczyny spondylozy

Spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego jest procesem degeneracyjnym zachodzącym w organizmie człowieka. Wcześniej lekarze kierowali to na choroby gerontologiczne (starcze). Jednak w ostatnich latach patologia zaczęła gwałtownie „odmładzać się” - objawy kliniczne zaczęły pojawiać się u osób w wieku 28 - 35 lat. Po dokładnym zbadaniu problemu naukowcy doszli do wniosku, że najczęstszą przyczyną tej patologii jest brak aktywności fizycznej..

Siedzący tryb życia, odmowa aktywności fizycznej, nadmierne spożycie kalorii, niewielka ilość spożywanej czystej wody - wszystko to stało się potencjalnym zagrożeniem dla zdrowia kręgosłupa współczesnego człowieka..

Ważny jest stan tkanki mięśniowej odcinka lędźwiowego i krzyżowego. Jeśli mięśnie są wystarczająco dobrze rozwinięte, zapewniają nie tylko optymalną ochronę i wsparcie dla kręgosłupa, ale także stwarzają korzystne warunki do odżywienia tkanki chrzęstnej. Jak wiesz, chrząstki międzykręgowe nie mają własnego krwiobiegu. Mogą otrzymywać składniki odżywcze tylko poprzez wymianę rozproszoną z otaczającymi je mięśniami. Jeśli mięśnie nie pracują (nie kurczą się i nie rozluźniają), następuje przerwanie procesu odżywiania rozproszonego i odwodnienie tkanki chrzęstnej. Rozpoczyna się proces rozwoju osteochondrozy.

Podczas ćwiczeń przy braku dobrze rozwiniętych mięśni przykręgosłupowych dochodzi do zderzenia trzonów kręgów. Jest to stan patologiczny, ponieważ tkanki kręgów nie mają już ochrony przed uderzeniami i wynikającymi z nich pęknięciami..

Proliferacja osteofitów na brzeżnych powierzchniach trzonów kręgów jest rodzajem reakcji obronnej. Ale ostatecznie prowadzi to do uszkodzenia otaczających tkanek miękkich. Wraz z lokalizacją narośli kostnych w projekcji kanału kręgowego można zaobserwować uraz rdzenia kręgowego i jego błon oponowych.

Potencjalne przyczyny spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego obejmują:

  • nadwaga - każdy dodatkowy kilogram znacząco zwiększa amortyzację i fizyczne obciążenie kręgosłupa;
  • prowadzenie siedzącego trybu życia (brak aktywności fizycznej prowokuje rozwój atonii mięśni wzdłuż kręgosłupa i tracą zdolność jego podtrzymywania i odżywiania);
  • siedząca praca, w której osoba jest w wymuszonej pozycji ciała przez długi czas (mięśnie stają się odrętwiałe, przepływ krwi jest zaburzony, trzony kręgowe są przemieszczane);
  • urazy w okolicy lędźwiowej (upadki, stłuczenia, skręcenie ciała) - powodują naruszenie integralności kości, ścięgien i tkanki mięśniowej, następnie w tych miejscach tworzą się blizny i złogi soli wapnia;
  • nieprawidłowe ustawienie stopy w postaci płaskostopia i stopy końsko-szpotawej powoduje nierównomierne rozłożenie obciążenia amortyzującego na kręgosłup;
  • zniszczenie dużych stawów kończyn dolnych;
  • zaburzenia postawy, skolioza i inne rodzaje skrzywienia kręgosłupa;
  • ciężka praca fizyczna związana z podnoszeniem ciężarów, długotrwałe stanie.

Potencjalne przyczyny mogą obejmować cukrzycę i inne patologie układu hormonalnego, ciążę, zniszczenie stawów biodrowo-krzyżowych kości, ujemne cechy dziedziczne w rodzinie, guzy i infekcje. Dokładną przyczynę rozwoju spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego może podać tylko doświadczony lekarz. Dlatego nie zalecamy wykonywania autodiagnozy i leczenia. Jeśli wystąpią charakterystyczne objawy, zwróć się o pomoc lekarską do kręgowca.

Klasyfikacja spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

W większości przypadków rozwija się deformująca spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, która charakteryzuje się szorstkim rozrostem tkanki kostnej na trzonach kręgów. Deformująca spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego rozwija się stopniowo, najpierw wywołuje lekkie złe samopoczucie i ograniczoną ruchomość. Na późniejszych etapach powoduje silny zespół bólowy, który dosłownie ogranicza i paraliżuje każdy ruch w projekcji tej części kręgosłupa.

Reaktywna spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego może rozwijać się na tle innych procesów zapalnych. Może to być reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, toczeń rumieniowaty układowy i wiele innych chorób. Często spotykany w

młody wiek u osób z przewlekłym zapaleniem migdałków, odmiedniczkowym zapaleniem nerek itp..

Patologię dzieli się również na stopnie w zależności od objawów klinicznych i zniszczenia tkanek:

  1. spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego I stopnia charakteryzuje się łagodnym przebiegiem, na zdjęciu rentgenowskim widać tylko niewielkie pęknięcia na trzonach kręgów;
  2. na drugim etapie już pojawiają się małe osteofity i sztywność ruchów, zespół bólowy występuje po ciężkim wysiłku fizycznym;
  3. trzeci etap charakteryzuje się wyraźnymi objawami klinicznymi, a na zdjęciach radiologicznych obecne są charakterystyczne osteofity;
  4. spondyloza lędźwiowo-krzyżowa 4 stopnia to prawie całkowity brak ruchomości w dotkniętym obszarze, ciągły silny ból, niepełnosprawność.

Jeśli spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego I stopnia zostanie wykryta w odpowiednim czasie, szanse na całkowite wyleczenie są bardzo wysokie. Na drugim etapie można również zrezygnować z operacji.

Objawy spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Problem z wczesną diagnozą polega na tym, że spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego daje objawy dopiero w drugim i trzecim etapie. Bardzo trudno jest zauważyć początkowe objawy spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, ponieważ można je zamaskować jako hipertoniczność mięśni, osteochondroza i różne inne choroby.

Główne objawy kliniczne spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego to:

  • zespół bólowy, który może być zlokalizowany w miejscach powstawania narośli kostnych i rozprzestrzeniać się na nogi, mięśnie łydek i kość krzyżową;
  • szczypanie nerwów korzeniowych i ich odgałęzień, które objawi się w postaci lumbago wzdłuż ich przebiegu, utrata unerwienia w niektórych strefach;
  • sztywność ruchów rano;
  • chrupanie i inne obce dźwięki przy obrotach ciała, zgięciach;
  • deformacja kręgosłupa w dotkniętym obszarze;
  • kulawizna i zaburzenia chodu, szybkie zmęczenie kończyn dolnych z nawykowym wysiłkiem fizycznym.

W przypadku wystąpienia takich objawów klinicznych należy wykonać zdjęcie rentgenowskie kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. wykaże spadek wysokości przestrzeni międzykręgowych charakterystyczny dla tej choroby, pęknięcia lub osteofity na powierzchni trzonów kręgów.

Leczenie spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Sposób leczenia spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego zależy od stopnia zmian patologicznych. Jeśli jest to początkowy etap deformacji, to zachowawcze leczenie spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego można przeprowadzić metodami terapii manualnej.

Na przykład dobrze pomagają ćwiczenia terapeutyczne w połączeniu z osteopatią. Dzięki dobrze zaprojektowanemu indywidualnemu zestawowi ćwiczeń przywracany jest ton mięśni przykręgowych. Przywracają ich zdolność do podtrzymywania kręgosłupa i rozproszonego odżywiania tkanki chrzęstnej krążków międzykręgowych. Osteopatia poprawia mikrokrążenie krwi i płynu limfatycznego w ogniskach zmian patologicznych. Z tego powodu następuje szybki powrót do zdrowia uszkodzonej tkanki kostnej.

Leczenie spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego zaleca się rozpocząć po wyeliminowaniu potencjalnej przyczyny jej powstawania. Jeśli jest to nadwaga i siedzący tryb życia, konieczne jest dostosowanie diety i wprowadzenie wychowania fizycznego do życia codziennego.

Do leczenia stosuje się refleksologię, fizjoterapię, kinezyterapię, naświetlanie laserem i wiele innych metod przywracania zdrowia kręgosłupa. Rejs leczniczy powinien opracować doświadczony kręgowiec.

Istnieją przeciwwskazania, potrzebna jest specjalistyczna porada.

Możesz skorzystać z usługi bezpłatnej wizyty u lekarza pierwszego kontaktu (neurolog, kręgarz, kręgowiec, osteopata, ortopeda) na stronie internetowej poradni Free Movement. Podczas pierwszej bezpłatnej konsultacji lekarz zbada Cię i przeprowadzi wywiad. Jeśli pojawią się wyniki MRI, USG i RTG, przeanalizuje obrazy i postawi diagnozę. Jeśli nie, wypisze niezbędne wskazówki.

Deformująca spondyloza kręgosłupa lędźwiowego: objawy i leczenie

Deformująca spondyloza kręgosłupa lędźwiowego jest przewlekłą patologią, która rozwija się na skutek nadmiernego stresu, starzenia się organizmu i urazów. Przebiega na tle destrukcyjnych i zwyrodnieniowych zmian w przedniej części krążka międzykręgowego. Więzadło podłużne jest zwapnione, a narośle kostne - w przednich i bocznych częściach kręgosłupa powstają osteofity.

W początkowej fazie choroby objawy kliniczne są nieobecne. W miarę postępu pojawiają się okresowe bóle, gwałtowne męczliwość, zmniejsza się zakres ruchu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Aby zdiagnozować deformującą się spondylozę, stosuje się techniki instrumentalne - MRI, radiografię. Terapia zwykle wykorzystuje leki farmakologiczne i fizjoterapię.

Istota choroby

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na OSTEOCHONDROSIS.” Przeczytaj więcej.

Przyczyny rozwoju deformującej się spondylozy nie są w pełni ustalone. Niektórzy naukowcy uważają patologię za destrukcyjne uszkodzenie dystroficzne kręgosłupa lędźwiowego, inni - że choroba występuje z powodu pojedynczego urazu lub wielokrotnych powtarzających się mikrourazów więzadeł podłużnych na tle wystawania włóknistych pierścieni krążków międzykręgowych. Pierścienie tracą zdolność wytrzymywania nacisku mięsistych jąder. Pod wpływem znacznych obciążeń wyginają i odłączają więzadła podłużne z obszarów ich połączenia z powierzchniami ciał kręgów lędźwiowych. Czynniki wywołujące rozwój deformującej się spondylozy obejmują:

  • wiek starczy i starczy;
  • ciężkie ostre lub przewlekłe choroby stawów i patologie narządów wewnętrznych;
  • nadwaga;
  • poważny sport lub zawodowa aktywność fizyczna;
  • uraz kręgosłupa - silne siniaki, złamania, długotrwała kompresja.

Po zerwaniu więzadeł podłużnych dochodzi do lekkiego krwotoku, po którym następuje stopniowy przerost tkanki kostnej. Powtarzający się uraz powoduje nowe oddzielenie z utworzeniem osteofitu. Jednocześnie rozmiary kręgów nie zmieniają się przez długi czas, a także zmniejszają się ich aktywność funkcjonalna. To wyjaśnia długi bezobjawowy przebieg choroby. Co się dzieje, gdy postępuje proces patologiczny:

  • narośle kostne ściskają przednie więzadła podłużne;
  • ruchliwość przedniego kręgosłupa jest ograniczona;
  • w niektórych przypadkach otwór międzykręgowy zwęża się.

W trakcie badań stwierdzono, że choroby występujące na tle zaburzeń metabolicznych mogą wywoływać rozwój patologii. Na przykład dna, w której kryształy soli kwasu moczowego odkładają się w tkankach kości i stawów, więzadłach, ścięgnach.

Powstawanie osteofitów zmienia anatomiczną budowę przedniego odcinka kręgosłupa. Lekarze uważają powstawanie narośli kostnych za ochronną reakcję adaptacyjną organizmu. W ten sposób próbuje ustabilizować kręgosłup. Obecność brzeżnych narośli kostnych zapobiega przemieszczaniu się zdeformowanych kręgów.

Obraz kliniczny

Stopniowy wzrost wielkości osteofitów prowadzi do pojawienia się pierwszych objawów spondylozy. Wyrostki kostne podrażniają więzadła podłużne przednie, a stawy międzykręgowe zaczynają odczuwać napięcie, przesuwają się i ściskają wrażliwe zakończenia nerwowe. W tym samym czasie osoba doświadcza bólu. Początkowo jego intensywność jest znikoma, nie powoduje długotrwałego dyskomfortu. Bolesne odczucia pojawiają się zwykle podczas uprawiania sportu, długiego chodzenia lub podnoszenia ciężarów. Ale ta symptomatologia jest charakterystyczna tylko dla początkowego etapu patologii. W miarę wzrostu osteofitów pojawiają się inne oznaki:

  • Etap 2. Nasilenie zespołu bólowego wzrasta nawet przy niewielkich obciążeniach. Natura bólu jest nagląca, bolesna. Nie ustępuje przez długi czas, nasila się wraz ze zmianą pogody lub hipotermią;
  • Etap 3. W przypadku braku interwencji medycznej osteofity sąsiednich kręgów rosną razem, tworząc rodzaj aparatu ortodontycznego. Lekarze diagnozują zesztywnienie - znaczną utratę funkcji motorycznych, aż do całkowitego unieruchomienia.

Aby wykonać ruch, człowiek musi mocno napiąć mięśnie. Pod wpływem okresowych bólów i skurczów mięśni poprzecznie prążkowanych dochodzi do skurczów drobnych naczyń krwionośnych. Kwas mlekowy zaczyna gromadzić się we włóknach mięśniowych, pogarszając zaburzenia metaboliczne, wywołując zwiększone osłabienie. W spondylozie kręgosłupa lędźwiowego objawy korzeniowe często ujawniają się w wyniku ciągłego podrażnienia zakończeń nerwowych.

W niektórych przypadkach rozwija się fałszywe chromanie przestankowe. Pacjent ma poczucie „bawełnianych stóp”: wydaje się, że nie jest mu posłuszny i upadnie. Szczególnie często ten stan występuje po poważnym wysiłku. Ciekawy fakt: gdy tylko osoba pochyli się do przodu, te niewygodne odczucia znikają.

Diagnostyka

Podczas badania rentgenowskiego wykrywa się deformującą spondylozę kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. Na uzyskanych zdjęciach wyrostki kostne są wyraźnie widoczne, wizualizowane jako wypukłości w kształcie dzioba i guzki. Patologia o dużym nasileniu charakteryzuje się utworzeniem zamka kostnego, który łączy sąsiednie kręgi. Dzięki tej formacji każdy ruch w dotkniętym segmencie jest całkowicie wykluczony..

Nawet „zaniedbaną” OSTEOCHONDROSIS można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

Diagnozując spondylozę bardzo ważne jest, aby odróżnić ją od innych chorób. Na przykład osteochondrozie towarzyszy również tworzenie się narośli kostnych. Ale w przeciwieństwie do niego, w przypadku spondylozy kręgosłupa lędźwiowego, dotyczy to nie więcej niż 3 segmentów. Cechą tej patologii jest również brak zespołu intensywnego bólu pomimo kostnienia więzadeł. Charakterystyczną różnicą między spondylozą a osteochondrozą jest zachowanie wysokości krążka międzykręgowego.

Podstawowe metody leczenia

Leczenie deformującej się spondylozy kręgosłupa lędźwiowego ma na celu poprawę samopoczucia pacjenta poprzez złagodzenie objawów. Patologia zaliczana jest do grupy chorób zwyrodnieniowo-dystroficznych, których nie można wyleczyć ani zachowawczo, ani chirurgicznie..

W terapii praktykowane jest podejście zintegrowane z wykorzystaniem leków farmakologicznych i fizjoterapii. Celem leczenia jest:

  • eliminacja bolesnych wrażeń;
  • jeśli to konieczne, złagodzenie procesu zapalnego i obrzęku;
  • zapobieganie postępowi destrukcyjnych zmian;
  • wzmocnienie mięśni odcinka lędźwiowego kręgosłupa.

Interwencja chirurgiczna jest wskazana tylko w przypadku gwałtownego pogorszenia się stanu pacjenta. Dzieje się tak podczas tworzenia się dużych osteofitów, które ściskają wrażliwe zakończenia nerwowe.

Lek

Aż do zsyntetyzowanych leków, które mogą zmniejszyć gęstość osteofitów, zmniejszają ich rozmiar. W leczeniu deformującej spondylozy stosuje się leki zwiększające zakres ruchu w dolnej części pleców, normalizujące procesy metaboliczne. Należy regularnie przyjmować leki zapobiegające nawrotom choroby podstawowej: przeciwreumatyczne, przeciwłuszczycowe. Jeśli spondyloza jest wywoływana przez patologie narządów wewnętrznych, konieczne jest ich całkowite wyleczenie lub osiągnięcie stabilnej remisji. Podobnie jak w przypadku leczenia wszystkich chorób układu mięśniowo-szkieletowego, pacjentom przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ):

  • Diklofenak;
  • Meloksykam;
  • Ibuprofen;
  • Nimesulid;
  • Piroksykam;
  • Ketorolac;
  • Indometacyna.

Ale ich silne działanie przeciwzapalne w spondylozie często pozostaje nieodebrane. Faktem jest, że tej patologii bardzo rzadko towarzyszy proces zapalny. Występuje, gdy osteofity uciskają pobliskie tkanki miękkie. Dzieje się tak tylko przy dużym nasileniu choroby. NLPZ są stosowane w celu złagodzenia bólu krzyża i obrzęku.

Procedury fizjoterapeutyczne

Kliniczna skuteczność fizjoterapii nie jest gorsza od przeciwbólowego działania NLPZ, środków zwiotczających mięśnie lub leków przeciwbólowych. Na początkowym etapie leczenia stosuje się elektroforezę roztworem nowokainy. Pod wpływem prądu elektrycznego lek wnika w uszkodzone obszary dolnej części pleców, szybko eliminując bolesne odczucia. Aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się zmian zwyrodnieniowych, regularne wykonywanie takich zabiegów fizjoterapeutycznych pozwala na:

  • magnetoterapia;
  • Terapia UHF;
  • leczenie balneologiczne;
  • prądy diadynamiczne.

Pacjentom zaleca się codzienną terapię ruchową lub gimnastykę, jogę. Pomaga w normalizacji krążenia krwi w mięśniach i kręgosłupie. Ciągły trening przyczynia się do powstania gorsetu mięśniowego i stabilizacji elementów kręgosłupa.

Terapia spondylozy jest prowadzona wyłącznie w trybie ambulatoryjnym. Jej powodzenie w 90% zależy od przestrzegania przez pacjenta zaleceń lekarskich i zrozumienia natury choroby. Aby wykluczyć rozprzestrzenianie się procesów patologicznych, powinieneś zmienić zwykły sposób życia..

Jeśli przyczyną zaostrzenia się choroby podstawowej, na przykład osteochondrozy, staje się aktywność zawodowa, należy pomyśleć o zmianie miejsca pracy. Lekarze zalecają prowadzenie aktywnego trybu życia, unikanie poważnej aktywności fizycznej.

Co to jest spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, przyczyny i leczenie

Z tego artykułu dowiesz się o spondylozie kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego: co to jest, jak rozwija się choroba. Przyczyny, rodzaje i objawy patologii. Metody leczenia.

Autor artykułu: Yachnaya Alina, chirurg onkolog, wykształcenie wyższe medyczne w specjalności „Medycyna ogólna”.

Spondyloza jest procesem zwyrodnieniowo-dystroficznym (to znaczy dochodzi do uszkodzenia, zniszczenia tkanki, dysfunkcji) w kręgach, co prowadzi do wtórnej proliferacji tkanki kostnej trzonów kręgów lędźwiowych i krzyżowych.

Wszystkie kręgi są połączone gąbczastymi dyskami - rodzajem przekładek, które zapewniają amortyzację wstrząsów podczas ruchów kręgosłupa.

W spondylozie włókna krążków międzykręgowych są stopniowo zastępowane przez tkankę łączną i tracą swoją siłę. Ich gąbczasta substancja pod wpływem codziennego stresu „rozprasza się” i wychodzi poza trzony kręgów, uszkadzając więzadła otaczające kręgosłup.

W miejscu takiego urazu wylewa się niewielką ilość krwi, tworząc mikrohematomy. Stymulują przerost sąsiedniej tkanki kostnej trzonów kręgowych z utworzeniem osteofitów - kolców kostnych lub wyrostków.

Kręgosłupopodobne narośla tkanki kostnej wzdłuż brzegów trzonów kręgowych Struktura kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego: A - widok z tyłu; B - widok z boku. Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć

Osteofity uszkadzają również krążek międzykręgowy, więzadła i mięśnie wzmacniające kręgosłup. Krwotoki powracają. To jest podstawa mechanizmu powstawania nowych wyrostków kostnych w odcinku lędźwiowym kręgosłupa i dalszego rozprzestrzeniania się patologii.

Osteofity gęstnieją, powiększają się, aw ostatnim stadium choroby łączą się z sąsiednim kręgiem. Te kostne mosty mają kształt zszywek. Całkowicie unieruchamiają i deformują kręgosłup w strefie zmian patologicznych. Dlatego choroba ta jest często nazywana deformacją spondylozy okolicy lędźwiowo-krzyżowej..

Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć

Przyczyną pierwszych objawów choroby (ból pleców) jest ciągły uraz mięśni. Napinają się i ustawiają kręgosłup w niewłaściwej pozycji, co dodatkowo wzmaga ich podrażnienie i powoduje ból..

W przypadku spondylozy kości krzyżowej i kręgosłupa lędźwiowego kręgosłupy rozwijają się głównie w przednich i bocznych częściach kręgów, blokując dalsze występowanie gąbczastej substancji. Dlatego dysk zaczyna przesuwać się do tyłu, w kierunku kanału kręgowego. Krążek międzykręgowy uciska włókna nerwowe, co powoduje ból pośladków i ud.

Przedłużony ucisk rdzenia kręgowego w odcinku lędźwiowym i krzyżowym kręgosłupa obarczony jest zniszczeniem zakończeń nerwowych, rozwojem osłabienia mięśni nóg i dysfunkcją narządów miednicy.

Izolowana spondyloza odcinka lędźwiowego rzadko prowadzi do tak poważnych powikłań, ale jej połączenie ze zmianami zwyrodnieniowymi (destrukcyjnymi) krążków międzykręgowych (osteochondroza) i stawów międzykręgowych (spondyloartroza) zwiększa ryzyko wystąpienia ucisku rdzenia.

Sama spondyloza rozwija się przez dziesiątki lat i przez większość tego czasu w żaden sposób nie przeszkadza pacjentom. Nawet na ostatnim etapie zmian patologicznych ból jest umiarkowany i występuje tylko niewielki stopień upośledzenia ruchomości..

Nie można zatrzymać destrukcyjnego procesu patologicznego, ale można spowolnić jego rozwój, przeprowadzając niezbędną terapię i wzmacniając mięśnie specjalną gimnastyką.

Leczenie spondylozy kręgosłupa lędźwiowego i kości krzyżowej przeprowadzają traumatolodzy-ortopedzi i neurolodzy, aw wyspecjalizowanych ośrodkach lekarze-kręgolodzy. W przypadku zaangażowania włókien rdzenia kręgowego w proces patologiczny należy skontaktować się z neurochirurgiem.

Przyczyny i rodzaje patologii

Spondyloza odcinka lędźwiowego i krzyżowego odcinka kręgosłupa równie często dotyka kobiety i mężczyzn. Choroba występuje w każdym wieku, ale w większości przypadków ludzie chorują po 55-65 latach.

Rodzaj choroby determinuje przyczynę, która „zapoczątkowała” proces degeneracji prawidłowej tkanki krążka międzykręgowego.

  1. Reaktywna spondyloza. Jest to spowodowane stanem zapalnym kręgów - zapaleniem stawów kręgosłupa. To najrzadszy rodzaj dolegliwości. Występuje u 5-8% pacjentów.

  • Spontaniczna spondyloza. Forma ta jest przejawem związanym z wiekiem starzeniem się tkanek lub rozwija się na tle przedwczesnego zużycia krążków międzykręgowych na skutek intensywnych, nadmiernych obciążeń (sporty wyczynowe, ciężka praca, nadwaga, urazy kręgosłupa). Spontaniczne pojawienie się stanowi 43-45% przypadków choroby.
  • Spondyloza statyczna. Jest to związane z naruszeniem równomierności obciążenia elementów kręgu, które występuje przy skrzywieniu kręgosłupa na tle skoliozy, kifozy i lordozy, a także ze spondyloartrozą i osteochondrozą. Ta forma patologii występuje u 50% pacjentów..
  • Objawy

    Spondyloza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego u 63–73% ma trzystopniowy przebieg kliniczny. U innych pacjentów nawet na etapie skrajnego odkształcenia odcinków międzykręgowych nie ma objawów choroby:

    • Klasyczny rozwój choroby na pierwszym etapie nie powoduje pogorszenia. Osoba wykonuje swoje zwykłe sprawy i ładunki bez negatywnych objawów.
    • Na drugim etapie spondyloza jest umiarkowanym problemem, ale zdolność do pracy pozostaje wysoka.
    • Trzecia faza choroby przebiega z bardziej wyrazistymi objawami, ale wyraźne pogorszenie stanu powoduje jedynie uszczypnięcie włókien nerwowych. Jeśli tak się nie stanie, pacjent może wykonywać prawie wszystkie czynności, ale z regularnym odpoczynkiem.

    Etap 1, czyli faza początkowych manifestacji

    • Na tym etapie niepokoi uczucie dyskomfortu lub niezręczności w dolnej części pleców.
    • Manifestacje pojawiają się okresowo, po długim pobycie w jednej pozycji, ciężkiej pracy lub hipotermii.
    • Dyskomfort jest najbardziej widoczny wieczorem, ale całkowicie znika po przebudzeniu.

    Etap 2 lub faza bólu

    • Na drugim etapie osoba martwi się umiarkowanym bólem w dolnej części pleców i kości ogonowej.
    • Ból jest niespójny, może być nieobecny przez długi czas.
    • Bolesność nasila się w nocy, ale po śnie podczas schylania się pozostaje tylko uczucie dyskomfortu i sztywności.
    • Pełny ruch w kręgosłupie, ostre zakręty i zakręty powodują ból..

    Etap 3, czyli faza powikłań

    • Pacjenci martwią się ciągłym bólem w dolnej części pleców i kości ogonowej.
    • W ciągu dnia bóle o charakterze umiarkowanym, ale w nocy ich intensywność znacznie wzrasta.
    • Czasami ból przeszkadza w zasypianiu.
    • Gdy zajęty jest rdzeń kręgowy, niepokoi silny ból pleców, pośladków i nóg. Częściej tylko z jednej strony.
    • Bolesność ogranicza ruchomość kręgosłupa: nie można już wykonać głębokiego zgięcia lub odchylenia do tyłu.
    • Z powodu bólu osoba jest zmuszona wykonywać każdy ruch wolniej..

    Diagnostyka: badania krwi, rezonans magnetyczny, prześwietlenia

    Spondyloza przez długi czas przebiega potajemnie, często jest wykrywana przypadkowo - gdy wykonuje się zdjęcie rentgenowskie z innego powodu.

    Manifestacje choroby rzadko pozwalają podejrzewać prawidłową diagnozę, dlatego każdy zespół bólowy pleców wymaga dodatkowych badań.

    Nie ma konkretnych markerów spondylozy.

    Badanie przeprowadza się w celu wykluczenia innych patologii kręgosłupa (reumatoidalne zapalenie stawów kręgosłupa).

    RTG w wielu projekcjach

    W fazie początkowych objawów wyrostki kostne są pojedyncze, nie deformują konturów kręgów.

    Faza bólu odpowiada obrazowi wielu osteofitów, które rozciągają się poza krawędź trzonu kręgu, mogą występować pojedyncze zrosty z leżącym powyżej segmentem.

    Na etapie powikłań kolce kostne są duże, między kręgami występują zrosty klamrowe.

    Tomografia magnetyczna (MRI)

    Badanie pozwala ocenić wszystkie struktury kręgosłupa: tkankę kostną, dyski, więzadła oraz otaczające mięśnie.

    Metoda uznawana jest za najlepszą w diagnostyce spondylozy i innych patologii kręgosłupa..

    Procedura diagnostycznaCo możesz zobaczyć
    Spondyloza deformuje się w TK: strzałka oznacza osteofit tylny 3. kręgu lędźwiowego; w czerwonych kółkach - liczne osteofity „dziobowe”

    Leczenie: zachowawcze, chirurgiczne

    Spondyloza lędźwiowo-krzyżowa jest nieuleczalną, przewlekłą patologią powodującą zrost i deformację segmentów kręgów.

    Mimo to pełne leczenie choroby pozwala na:

    1. Spowolnij niszczenie dysku.
    2. Złagodzić zespół bólowy.
    3. Wzmocnij mięśnie.
    4. Popraw funkcję motoryczną kręgosłupa.
    5. Unikaj uszkodzenia włókien rdzenia kręgowego.

    Terapia lekowa

    Produkty przeciwbólowe

    Leki wzmacniające krążki międzykręgowe

    Leki łagodzące napięcie mięśni

    Kompleksy witaminowo-mineralne wzmacniające tkankę kostną i odbudowujące uszkodzone włókna nerwowe

    Leki hormonalne łagodzące obrzęki, stany zapalne i ból

    Fizjoterapia i leczenie manualne

    Leczenie spondylozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego koniecznie obejmuje zabiegi poprawiające miejscowy przepływ krwi i zmniejszające napięcie mięśni.

    Grupy narkotykowePrzykłady leków

    Elektroforeza z lekami przeciwbólowymi

    Aplikacje z parafiną

    Ćwiczenia wzmacniające mięśnie pleców

    W celu rozluźnienia i wzmocnienia mięśni wykonywana jest terapia ruchowa. Gimnastyka jest zabroniona w okresie silnego zespołu bólowego i przy ucisku tkanek rdzenia kręgowego. Zezwolenie na samodzielne szkolenie w domu musi być wydane przez lekarza prowadzącego.

    • przez pierwsze 2–5 dni, wykonuj każde ćwiczenie 3 razy, a następnie stopniowo zwiększaj je do 10–15;
    • całkowity czas zajęć nie przekracza 20-30 minut;
    • szkolenie musi być przeprowadzane codziennie;
    • wszystkie ruchy wykonuj powoli, płynnie, bez szarpnięć;
    • wraz ze wzrostem bólu przerwij gimnastykę.
    FizjoterapiaLeczenie manualne

    Usiądź na podłodze, wyprostuj i rozłóż nogi na boki

    Zegnij naprzemiennie każdą nogę, starając się owinąć stopę

    Wejdź na czworaki

    Wygnij plecy i opuść miednicę, a następnie zaokrąglij plecy, próbując dotknąć brodą klatki piersiowej

    Połóż się na plecach, ugnij i owiń nogi

    Zaokrąglij plecy, kołysz się, dotykając powierzchni plecami

    Ćwicz na macie treningowej lub dywanie

    Wejdź na czworaki

    Równocześnie wyprostuj ramię i nogę o tej samej nazwie

    Utrzymaj tę pozycję przez 10-20 sekund

    Wstań, rozłóż nogi 25-30 cm

    Pochyl się w lewo iw prawo, w przód iw tył

    Połącz zgięcia z rotacją bioder

    Wstań ze złączonymi stopami

    Pochyl się do przodu i owiń kolana

    Przytrzymaj w tej pozycji przez 10-20 sekund

    Pozycja startowaCo robić
    Przykłady ćwiczeń na kręgosłup lędźwiowo-krzyżowy. Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć

    Operacja

    Jeśli spondyloza powoduje uwięzienie lub ucisk tkanki rdzenia kręgowego, przeprowadza się leczenie chirurgiczne. Obejmuje:

    • częściowe lub całkowite wycięcie krążka międzykręgowego z zastąpieniem go sztucznym implantem;
    • usuwanie przerostów kostnych;
    • utrwalenie pobliskich kręgów konstrukcjami metalowymi.

    Zapobieganie spondylozy

    Nie można całkowicie zapobiec rozwojowi spondylozy związanej z wiekiem odcinka lędźwiowo-krzyżowego, gdyż jest to naturalny proces starzenia się tkanek organizmu. Ale całkiem możliwe jest spowolnienie procesu zwyrodnienia (zniszczenia i uszkodzenia) krążków międzykręgowych..

    • poprawić ukrwienie kręgosłupa;
    • wzmocnić ramę mięśniową;
    • zmniejszyć obciążenie krążków międzykręgowych.

    Aby je osiągnąć, musisz przestrzegać kilku prostych zasad:

    1. Utrzymuj masę ciała w normalnych granicach.
    2. Unikaj przebywania w jednej pozycji przez długi czas.
    3. Codziennie ćwicz gimnastykę.
    4. Nie uprawiaj intensywnych, traumatycznych sportów.
    5. Popraw poziom glukozy we krwi i wysokie ciśnienie krwi.
    6. Nie podnosić więcej niż 12-15 kg.
    7. Utrzymuj prawidłową postawę.
    8. Jedz co tydzień pokarmy zawierające kolagen: galaretowate mięso, żelatynę, tłuste czerwone ryby.

    Prognoza

    Spondyloza lędźwiowo-krzyżowa jest nieodwracalnym procesem patologicznym, dlatego nie można zatrzymać rozwoju choroby. Ale środki zapobiegawcze i pełne leczenie spowolnią degenerację krążków międzykręgowych i zapobiegną rozwojowi powikłań..

    Zabiegi lecznicze należy wykonywać stale. Długie przerwy w terapii mogą powodować zaangażowanie rdzenia kręgowego w proces rozwoju deficytów neurologicznych - osłabienie nóg, nietrzymanie moczu i stolca, upośledzenie funkcji seksualnych.

    Izolowana (czyli bez towarzyszących patologii) spondyloza dolnej części pleców i kości krzyżowej rzadko prowadzi do niepełnosprawności, a leczenie zmniejszy to ryzyko prawie do zera.

    Spondyloza

    Spondyloza to przewlekła choroba kręgosłupa, w której dochodzi do silnego przerzedzenia i zużycia krążka międzykręgowego, co prowadzi do powstania wyrostków kostnych na powierzchni trzonów kręgowych, zwanych osteofitami. W zaawansowanych przypadkach rosną tak bardzo, że zaczynają się dotykać i rosną razem. Wynikiem takich procesów jest połączenie dwóch lub więcej kręgów w jeden konglomerat, co prowadzi do ich całkowitego unieruchomienia.

    Wcześniej spondylozę uważano za chorobę związaną z wiekiem. Rozpoznano go głównie u osób starszych powyżej 65 roku życia. Ale dziś choroba występuje zarówno u osób w starszym wieku, jak iu osób bardzo młodych. Już w wieku 45 lat na tę chorobę choruje 20–35% osób, a ostatnio stwierdza się ją nawet u 25-latków.

    Najczęściej spondylozę rozpoznaje się u mężczyzn.

    Przyczyny i cechy rozwoju spondylozy

    Patologia jest bezpośrednią konsekwencją zmian dystroficznych w krążkach międzykręgowych, czyli osteochondrozy. Zwiększa ryzyko jego rozwoju skoliozy, patologicznej kifozy lub lordozy, a także obecności niektórych chorób ogólnoustrojowych. Dlatego spondylozę można częściowo nazwać ostatnim etapem postępu osteochondrozy. Dlatego jest najbardziej typowy dla osób prowadzących siedzący tryb życia, w szczególności pracowników biurowych, kierowców.

    Pod wpływem różnych czynników w krążkach międzykręgowych zaczynają zachodzić zmiany biochemiczne, które stopniowo prowadzą do spadku zawartości w nich wody i proteoglikanów. Konsekwencją takich procesów jest zniszczenie włókien kolagenowych tworzących włóknistą błonę oraz znaczne zmniejszenie zdolności amortyzacji dysku.

    Równolegle zmniejsza się napięcie, elastyczność więzadeł i zwiększa się ich kruchość. W rezultacie zwiększa się nacisk kręgów na dysk i jest szczególnie silny, jeśli występują współistniejące patologie kręgosłupa i zaczyna się spłaszczać. W tym przypadku nieuchronnie cierpią korzenie kręgosłupa, które są ściskane przez otaczające tkanki. Prowadzi to do rozwoju i stałego postępu objawów neurologicznych..

    Wraz ze wzrostem obciążenia kręgów i spadkiem amortyzacji zaczynają rosnąć. Ciało próbuje więc skompensować powstałe zmiany i pozostały krążek międzykręgowy. W ten sposób rozpoczyna się proces tworzenia osteofitów. Mogą mieć różne kształty, a czasami zginać się wokół krążka międzykręgowego, przyjmując go w pierścień.

    Jeśli nie interweniujesz w tym procesie na czas, osteofity sąsiednich kręgów będą rosły razem i utworzą potężny wspornik kostny. W rezultacie kręgi są mocno połączone, co całkowicie wyeliminuje możliwość ruchu w dotkniętym odcinku ruchu kręgosłupa, a także doprowadzi do:

    • uraz ścięgien lub naczyń krwionośnych;
    • zaburzenia krążenia;
    • kompresja korzeni kręgosłupa lub nawet samego rdzenia kręgowego;
    • rozwój ciężkich objawów neurologicznych;
    • częściowe lub całkowite porażenie.

    Spondyloza może wpływać na każdą część kręgosłupa: szyjną, piersiową, lędźwiową i lędźwiowo-krzyżową. Najczęstsza spondyloza odcinka szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa ze względu na dużą ruchomość.

    Objawy i diagnostyka spondylozy

    Główne objawy choroby to ból szyi, klatki piersiowej lub dolnej części pleców, a także zmniejszenie elastyczności kręgosłupa w dotkniętym obszarze. Zespół bólowy jest bezpośrednią konsekwencją podrażnienia korzeni nerwowych przez osteofity i zwyrodnienia krążka międzykręgowego.

    W przebiegu choroby wyróżnia się 3 etapy:

    1. Kościste wypukłości nie wystają jeszcze poza redystrybucję kręgu. W takich sytuacjach objawy są praktycznie nieobecne lub objawiają się niewielkim bólem w dotkniętym obszarze.
    2. Osteofity wykraczają poza trzony kręgów. Towarzyszy temu regularne pojawianie się zespołu bólowego, który po wysiłku fizycznym ma tendencję do zanikania lub kurczenia się..
    3. Powstanie dużego przyrostu kości łączącego 2 lub więcej kręgów, co prowadzi do ograniczonej ruchomości i silnego odruchowego napięcia mięśniowego.

    Tak więc spondyloza na różnych etapach rozwoju może dać się odczuć:

    • ostry, przeszywający ból szyi, łopatek lub dolnej części pleców, skłonny do oddawania odpowiednio głowy, obręczy barkowej, ramion, klatki piersiowej lub nóg;
    • odruchowe napięcie mięśni w obszarze dotkniętego segmentem ruchu kręgosłupa;
    • drętwienie unerwionych części ciała przez nerwy rozciągające się od ściśniętego korzenia kręgosłupa;
    • upośledzona wrażliwość, osłabienie kończyn;
    • ograniczenie ruchomości pleców, nóg (ze spondylozą kręgosłupa lędźwiowego) i ramion (ze spondylozą kręgosłupa szyjnego lub piersiowego);
    • zwiększony ból podczas chodzenia, wykonywania pracy fizycznej, długotrwałego siedzenia lub stania, obracania ciała lub zmiany pogody;
    • zwiększone zmęczenie;
    • zaburzenia oddychania, kontrola oddawania moczu, wypróżnianie;
    • obniżona odporność;
    • rozwój chorób narządów wewnętrznych, których unerwienie odbywa się przez korzenie nerwowe na poziomie dotkniętego segmentu ruchu kręgosłupa.

    Ponieważ spondyloza obejmuje nerwy, uszkodzenie kręgów piersiowych może prowadzić do bólu charakterystycznego dla dusznicy bolesnej lub zawału serca..

    Dla doświadczonego neurologa czy kręgologa wykrycie spondylozy nie jest trudne, nawet biorąc pod uwagę fakt, że jej objawy są zbliżone do obrazu klinicznego charakterystycznego dla różnych chorób narządów wewnętrznych. Jednak w celu dokładnego potwierdzenia diagnozy i doboru właściwej taktyki leczenia pacjent musi zostać skierowany do:

    • prześwietlenie;
    • CT;
    • MRI.

    Na podstawie danych uzyskanych z badań lekarz może ocenić stopień zaawansowania zmiany i opracować odpowiednią strategię leczenia..

    Leczenie spondylozy

    Aby zwalczyć chorobę, można zastosować zarówno terapię zachowawczą, jak i operację. Operacja jest ostatecznością, która jest stosowana tylko w obecności ścisłych wskazań. Dlatego początkowo pacjentom najczęściej przepisuje się leczenie zachowawcze. Jest najbardziej skuteczny w I etapie spondylozy, ale ponieważ na tym etapie objawy choroby są nadal słabo wyrażone, rzadko występuje.

    Terapia zachowawcza opracowywana jest dla każdego pacjenta indywidualnie, biorąc pod uwagę poziom uszkodzenia, liczbę kręgów zaangażowanych w proces patologiczny, obecność współistniejących chorób, wiek i szereg innych czynników. Dlatego tylko wysoko wykwalifikowany specjalista może poprawnie sformułować taktykę leczenia i uwzględnić wszystkie niuanse. Zazwyczaj zachowawcza terapia spondylozy obejmuje:

    • terapia lekowa;
    • Terapia ruchowa;
    • fizjoterapia;
    • Terapia manualna.

    Ale takie leczenie nie jest w stanie doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia, ponieważ już uformowane wypukłości kostne można usunąć tylko chirurgicznie. Ale zachowawcza terapia spondylozy pozwala znacznie poprawić stan pacjenta, zatrzymać postęp patologii i zapobiec rozwojowi powikłań.

    Leki na spondylozę

    Leczenie spondylozy jest bardzo podobne do leczenia osteochondrozy, ponieważ to właśnie ta choroba leży u podstaw powstawania osteofitów. Dlatego terapia ma na celu nie tylko wyeliminowanie objawów patologii, ale także poprawę procesów metabolicznych w strukturach kręgosłupa..

    W związku z tym pacjentom przepisuje się leki z określonych grup, które pomagają spowolnić postęp procesów zwyrodnieniowych w krążkach międzykręgowych i poprawiają jakość przekazywania impulsów bioelektrycznych wzdłuż włókien nerwowych. To:

    • NLPZ - pomagają zmniejszyć nasilenie bólu i działają przeciwzapalnie, stosowane są w postaci tabletek, maści, żeli i zastrzyków;
    • kortykosteroidy - mają silne działanie przeciwzapalne;
    • środki zwiotczające mięśnie - eliminują odruchowe skurcze mięśni, co prowadzi do zmniejszenia bólu pleców;
    • leki psychotropowe - zwiększają skuteczność środków zwiotczających mięśnie i NLPZ, a także poprawiają jakość snu, wpływają pozytywnie na stan psychoemocjonalny pacjentów, u których często występuje długotrwały i uporczywy przebieg spondylozy;
    • chondroprotectors - przyczyniają się do normalizacji procesów metabolicznych w tkankach krążków międzykręgowych i ich odbudowy (nie ma rozstrzygających dowodów klinicznych na skuteczność);
    • leki poprawiające mikrokrążenie w dotkniętym obszarze - aktywują krążenie krwi, co zapewnia lepsze odżywienie tkanek i zmniejsza ryzyko progresji choroby.

    Wszystkie leki na spondylozę wybiera wyłącznie lekarz, który ma pełne dane na temat stanu zdrowia pacjenta. Dlatego często, aby zmniejszyć skutki uboczne niektórych leków, pacjentom przepisuje się inne, na przykład inhibitory pompy protonowej..

    Nie powinieneś sam przepisywać leków. Może to niekorzystnie wpłynąć na stan ogólny i spowodować poważne zaburzenia w pracy narządów wewnętrznych..

    W przypadku bardzo silnego bólu, którego nie można powstrzymać innymi środkami, można przepisać pacjentom blokadę przykręgosłupową. Procedura polega na wstrzyknięciu do kręgosłupa w określonych punktach środków znieczulających i kortykosteroidów. Jest przeprowadzany wyłącznie w placówce medycznej przez specjalnie przeszkolony personel medyczny, ponieważ naruszenie techniki blokad przykręgowych lub wykonanie w warunkach niesterylnych jest obarczone rozwojem poważnych powikłań.

    Zabieg pozwala niemal natychmiast wyeliminować nawet bardzo silne bóle, a wstrzyknięte kortykosteroidy mają wyraźne działanie przeciwzapalne. Po tym prawie natychmiast pacjent może wrócić do codziennych obowiązków. Ale blokadę należy traktować wyłącznie jako pomoc w nagłych wypadkach. Dozwolone jest to robić nie więcej niż 4 razy w roku, z pewnymi wyjątkami, gdy zastrzyki przykręgowe są przepisywane na kursach.

    Terapia ruchowa w przypadku spondylozy

    Fizjoterapia to jeden z głównych obszarów zachowawczego leczenia spondylozy. Zajęcia odbywają się codziennie, ale wszystkie ćwiczenia dobierane są ściśle indywidualnie przez specjalistę. Uwzględnia to nie tylko specyfikę przebiegu choroby, ale także poziom rozwoju fizycznego pacjenta, jego wagę, rodzaj aktywności zawodowej, a także obecność innych zaburzeń w pracy układu mięśniowo-szkieletowego..

    Początkowo pacjentom zaleca się wykonywanie ćwiczeń terapeutycznych pod nadzorem lekarza. Pomoże Ci opanować prawidłową metodologię wykonywania każdego ćwiczenia, dobrać optymalny czas trwania i częstotliwość zajęć. Dopiero potem pacjenci mogą kontynuować naukę w domu i wyjaśnić, jak prawidłowo zwiększyć obciążenie, aby osiągnąć optymalne wyniki..

    Dzięki terapii ruchowej w przypadku spondylozy możliwe jest:

    • wzmocnienie mięśniowego gorsetu i aparatu więzadłowego bez uszkadzania dotkniętego odcinka kręgosłupa;
    • zmniejszyć napięcie mięśni pleców w dotkniętym obszarze;
    • zwiększyć ruchomość i elastyczność kręgosłupa;
    • zmniejszenie nacisku na krążki międzykręgowe i kręgi, co umożliwia zmniejszenie kompresji korzeni nerwowych i prowadzi do znacznej poprawy stanu pacjenta;
    • aktywować krążenie krwi i metabolizm, co stwarza korzystne warunki do wysokiej jakości odżywiania zubożonego krążka międzykręgowego i zatrzymania postępu procesu patologicznego;
    • znormalizować zdolności motoryczne rąk i nóg, jeśli spondyloza doprowadziła do ich naruszenia;
    • poprawić postawę, co pozwala nauczyć się prawidłowego rozłożenia obciążenia na kręgosłup oraz zmniejszenia nacisku na wszystkie krążki międzykręgowe.

    Terapia ruchowa nie jest środkiem krótkoterminowym. W przypadku spondylozy gimnastykę należy wykonywać codziennie do końca życia. Zahamuje to postęp choroby i znacznie zmniejszy intensywność bólu. Ale nawet jeśli udało się osiągnąć całkowitą normalizację stanu, nie można przerwać codziennych czynności. W przeciwnym razie nie można uniknąć nawrotu patologii..

    Dodatkowo pacjentom można zalecić pływanie.

    Fizjoterapia

    Fizjoterapia jest wymagana u pacjentów ze spondylozy. To w połączeniu z innymi metodami leczenia zachowawczego pozwala osiągnąć znaczną poprawę stanu pacjenta i stabilną remisję choroby. Fizjoterapia w przypadku spondylozy umożliwia:

    • poprawić przebieg procesów metabolicznych;
    • zmniejszyć lub całkowicie wyeliminować ból;
    • usuń zaciski mięśniowe;
    • zmniejszyć zmęczenie;
    • poprawić krążenie krwi i przepływ limfy;
    • wyeliminować obrzęk i stan zapalny;
    • poprawić jakość transmisji sygnału wzdłuż nerwów;
    • zwiększyć zakres ruchu;
    • wzmocnić odporność.

    W tym celu pacjentom przypisuje się kursy zabiegów fizjoterapeutycznych, których rodzaj, a także częstotliwość i czas trwania zabiegu dobiera się indywidualnie. Średnio, aby osiągnąć pozytywną dynamikę i utrzymać osiągnięty wynik, potrzeba od 10 do 15 sesji.

    Z reguły pacjenci ze spondylozą wykonują:

    • elektroforeza z nowokainą;
    • terapia elektropulsacyjna;
    • terapia falą uderzeniową
    • elektromiostymulacja;
    • UHF;
    • magnetoterapia;
    • terapia laserowa;
    • Promieniowanie UV.

    Terapia manualna

    Poza okresem zaostrzenia choroby zaleca się sesje terapii manualnej. Prosty masaż leczniczy przy spondylozie nie jest skuteczny, ponieważ polega na ćwiczeniu tylko mięśni pleców. Terapia manualna może mieć również pozytywny wpływ na stan kręgosłupa i ustawienie kręgów względem osi centralnej.

    Dlatego służy do:

    • aktywacja krążenia krwi i metabolizmu w dotkniętym obszarze;
    • zwiększenie odległości między kręgami i zmniejszenie nacisku na krążek międzykręgowy;
    • eliminacja przesłanek do progresji procesów zwyrodnieniowo-dystroficznych kręgosłupa;
    • eliminacja kompresji korzeni nerwowych;
    • poprawa postawy;
    • normalizacja pracy narządów wewnętrznych;
    • wzmocnienie układu odpornościowego.

    Chirurgia spondylozy

    Interwencja chirurgiczna jest wskazana, gdy leczenie zachowawcze jest nieskuteczne i nie ma poprawy stanu pacjenta. Ponadto pilna operacja spondylozy jest wskazana w przypadku:

    • ciężkie zwężenie kanału kręgowego;
    • silny ucisk korzenia nerwu;
    • duże przepukliny międzykręgowe;
    • naruszenia kontroli nad pracą narządów miednicy, w tym genitaliów, pęcherza i odbytnicy;
    • niedowład kończyn;
    • poważne zaburzenia narządów wewnętrznych spowodowane rozwojem i postępem spondylozy.

    W takich sytuacjach, w zależności od podstawowej przyczyny rozwoju spondylozy, można wykonać różnego rodzaju operacje dekompresyjne i / lub przeszywające lub kłujące:

    • mikrodiscektomia;
    • laminektomia;
    • endoprotetyka;
    • autotransplantacja.

    Mikrodiscektomia

    Mikrodiscektomia to najczęściej wykonywany zabieg operacyjny w przypadku spondylozy, podczas którego mikrochirurgiczne usunięcie przerzedzonego krążka międzykręgowego. Polega na wykonaniu nacięcia o minimalnej długości, aby zapewnić dostęp do kręgosłupa. Jego wartość nie przekracza 3 cm, co pozwala znacząco zminimalizować uraz operacyjny, zmniejszyć do minimum ryzyko powikłań pooperacyjnych oraz znacznie ułatwić i skrócić czas trwania rehabilitacji.

    Istota operacji jest następująca:

    • pacjentowi wstrzykuje się do znieczulenia ogólnego;
    • pod kontrolą wzmacniacza obrazu wykonuje się nacięcie tkanki miękkiej w projekcji dotkniętego segmentu ruchu kręgosłupa;
    • mięśnie są ostrożnie rozsuwane i mocowane w żądanej pozycji specjalnymi przyrządami, co eliminuje ryzyko uszkodzenia i zmniejsza ból we wczesnym okresie pooperacyjnym;
    • pod kontrolą specjalnego mikroskopu chirurgicznego z 8-krotnym powiększeniem neurochirurg ostrożnie popycha korzeń nerwu i usuwa przepuklinę międzykręgową oraz, jeśli to konieczne, cały dysk za pomocą miniaturowych narzędzi chirurgicznych;
    • przeprowadzana jest gruntowna rehabilitacja pola operacyjnego, a następnie założenie endoprotez lub autoprzeszczepów;
    • szycie.

    Mikrodiscektomia trwa 45-60 minut. Okres hospitalizacji wynosi 7 dni, po czym pacjent zostaje wypisany ze szpitala. Jednocześnie koniecznie otrzymuje listę zaleceń, jak zachowywać się w okresie rehabilitacji lub terapii, jakie przyjmować leki i jakie zabiegi fizjoterapeutyczne podjąć.

    Wynik operacji w dużej mierze zależy od poprawności okresu rekonwalescencji. Dlatego zaleca się, aby nie zaniedbywać zaleceń lekarskich i poddawać się rehabilitacji lub terapii pod nadzorem specjalisty rehabilitacji lub lekarza..

    Laminektomia

    Laminektomia to operacja mająca na celu wyeliminowanie ucisku rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, wywołanego różnymi chorobami. Eliminacja zwiększonego ciśnienia odbywa się poprzez resekcję łuków kręgów, wyrostków kolczystych i krążków międzykręgowych. Dzięki temu przestają uciskać rdzeń kręgowy i wychodzące z niego korzenie nerwowe, co prowadzi do normalizacji przekazywania impulsów bioelektrycznych i eliminacji objawów neurologicznych, w tym bólu, zaburzeń czucia, paraliżu.

    W zależności od powagi sytuacji, laminektomia może usunąć część lub całość elementu kompresyjnego. Stwarza to dodatkową przestrzeń dla formacji lędźwiowych, co zapewnia wystarczający efekt dekompresyjny. Często w celu zachowania prawidłowej ruchomości kręgosłupa i sprawności fizycznej pacjenta po laminektomii montuje się specjalne systemy stabilizujące..

    Często ta operacja jest łączona z innymi interwencjami chirurgicznymi na kręgosłupie, w szczególności z korektą jego deformacji. Ale laminektomia jest operacją wysoce traumatyczną, ponieważ polega na wycięciu ważnych elementów strukturalnych kręgosłupa..

    Istnieje kilka rodzajów laminektomii. Konkretny jest wybierany w zależności od przyczyn rozwoju spondylozy:

    • hemilaminektomia - usunięcie łuku jednego kręgu z jednej lub obu stron z zachowaniem wyrostków kolczystych;
    • międzywarstwowy - polega na nacięciu żółtego więzadła kręgosłupa i usunięciu łuków najbardziej dotkniętego kręgu i sąsiednich;
    • łącznie - usunięcie jelit kręgowych z wyrostkami kolczystymi.

    Laminektomia polega na wykonaniu nacięcia tkanki miękkiej i szkieletowaniu kręgów dotkniętych segmentów w znieczuleniu ogólnym. Chirurg odsłania struktury do resekcji: łuki, wyrostki kolczaste, fasetki.

    Najtrudniejszym i najbardziej pracochłonnym procesem jest szkieletowanie kręgów kręgosłupa szyjnego, ponieważ wierzchołki ich łuków są rozwidlone i głęboko zanurzone w mięśniach.

    Podczas laminektomii powięź jest często kontuzjowana, co komplikuje okres rekonwalescencji. Wykonane nacięcie rozszerza się za pomocą retraktora. Odsłonięte struktury kręgosłupa są obgryzane specjalnymi kleszczami i usuwane z ciała pacjenta. W każdym przypadku indywidualnie ustala się, które fragmenty należy usunąć w celu wyeliminowania spondylozy. W niektórych przypadkach wystarczy usunąć tylko osteofity i założyć endoprotezę między trzonami kręgów, w innych sytuacjach, szczególnie przy bardzo zaawansowanej spondylozie, trzeba uciec się do całkowitej laminektomii.

    Endoprotetyka

    Ponieważ krążki międzykręgowe są zwykle tak zniszczone w spondylozie, że całkowicie tracą zdolność wykonywania swoich funkcji, często są całkowicie usuwane. Ale to wymaga wprowadzenia implantu, aby zamknąć powstałą wadę. W tym celu zaleca się stosowanie endoprotez, które pomagają ustabilizować lub ustabilizować operowany odcinek ruchu kręgosłupa, aby zachować ruchomość i amortyzację w granicach naturalnych. Dziś są najlepszą alternatywą dla zespolenia kręgosłupa, czyli całkowitego zespolenia kręgów.

    Nowoczesne protezy całkowicie przejmują funkcje zdalnego dysku. Ich ogromną zaletą jest eliminacja przeciążenia sąsiednich segmentów i zmniejszenie ryzyka rozwoju w nich procesów degeneracyjno-dystroficznych..

    Dziś implanty są stosowane w endoprotezoplastyce:

    • M6;
    • Bryan;
    • DCI;
    • DePuy i inni.

    Najdoskonalsze są modele M6 i Bryan, całkowicie powtarzające strukturę i strukturę naturalnych krążków międzykręgowych. Dostępne są w różnych rozmiarach, co pozwala dobrać najlepszą protezę dla konkretnego pacjenta. Takie urządzenia są w stanie jakościowo złagodzić obciążenie osiowe i zapewnić mobilność w 6 płaszczyznach. Ich współczynniki kompresji i wydłużenia nie ustępują naturalnym krążkom, co gwarantuje zachowanie normalnej biomechaniki.

    Operację przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym natychmiast po usunięciu krążka międzykręgowego w taki czy inny sposób. Zajmuje 2-3 godziny. Różne typy protez mają różne techniki montażu, z którymi operujący neurochirurg musi być dokładnie zaznajomiony. Takie operacje charakteryzują się wysokim poziomem bezpieczeństwa. Dzięki nim ryzyko wystąpienia powikłań wynosi nie więcej niż 1-2%.

    Po operacji zwykle możliwy jest ruch w 5. dobie, a całkowite zespolenie endoprotezy z trzonami kręgów obserwuje się średnio po 3 miesiącach. Ale do prawidłowego wszczepienia drogiego urządzenia wymagane jest ścisłe przestrzeganie zaleceń lekarza i ścisłe przestrzeganie zasad przez cały okres rekonwalescencji.

    Autotransplantacja

    Po operacji dekompresyjnej często pozostają wady, które należy zamknąć, aby zachować normalną wysokość i podparcie kręgosłupa. Czasami używa się do tego fragmentów pobranych z własnych kości pacjenta, które są instalowane w uformowanej wadzie. Najczęściej do tych celów pobierana jest część kości biodrowej..

    Z biegiem czasu autoprzeszczep zapuszcza korzenie i mocno rośnie wraz z pozostałymi strukturami kostnymi kręgosłupa, to znaczy uzyskuje się fuzję kręgosłupa. W rezultacie ruchy w operowanym odcinku ruchu kręgosłupa stają się niemożliwe, ale gdy tylko jeden lub dwa są unieruchomione, pacjenci zwykle nie zauważają różnicy w możliwym zakresie ruchu..

    Niemniej jednak, jeśli to możliwe, rezygnuje się z fuzji na rzecz instalacji endoprotez, ponieważ sztywne kłucie lub ustawienie segmentu ruchu kręgosłupa zwiększa ryzyko procesów zwyrodnieniowych na sąsiednich poziomach kręgosłupa. Fuzja dwóch lub więcej kręgów wprowadza istotne zmiany w biomechanice wyrostka zębodołowego, dlatego też często rozpoczynają się lub nasilają procesy destrukcyjne w strukturach kostno-chrzęstnych leżących powyżej i leżących poniżej segmentów..

    Kręgi można również zamocować w żądanej pozycji za pomocą metalowych konstrukcji, które są zestawem płytek i śrub. W rezultacie osiąga się również fuzję kręgosłupa..

    Zatem rokowanie w dużej mierze zależy od etapu, na którym wykryto rozwój procesu patologicznego. Dzięki wczesnej diagnozie i rozpoczęciu odpowiedniego leczenia zdecydowanej większości pacjentów udaje się zachować sprawność kręgosłupa, normalną zdolność do pracy i nadal prowadzić normalne życie.