Główny

Zapalenie korzonków nerwowych

Jak rozpoznać przepuklinę międzykręgową w czasie na podstawie pierwszych znaków

Przepuklina międzykręgowa lędźwiowa jest jednym z najpoważniejszych powikłań osteochondrozy. Najczęściej rozpoznaje się go u mężczyzn w wieku 30-50 lat. Patologia objawia się bólem w dolnej części pleców podczas przechylania i obracania ciała, ograniczając mobilność. Leczenie przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa jest przeważnie zachowawcze. Operacja wykonywana jest w skrajnych przypadkach ze względu na duże prawdopodobieństwo wznowy.

Opis choroby

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na OSTEOCHONDROSIS.” Przeczytaj więcej.

Przepuklina międzykręgowa lędźwiowa to występ krążka międzykręgowego pomiędzy trzonami kręgów poza kanałem kręgowym. W przypadku braku leczenia jego rozmiar powoli, ale systematycznie rośnie. Powoduje to ucisk naczyń krwionośnych i korzeni nerwowych, a także zaburzenia krążenia w rdzeniu kręgowym. Najczęściej występ wykrywa się na poziomie ostatnich 2 kręgów lędźwiowych lub między ostatnim kręgiem lędźwiowym a pierwszym kręgiem krzyżowym.

Jakie są rodzaje patologii

Dyski przepukliny są klasyfikowane według ich wielkości. Wybrzuszenie dysku uważa się za małe do 4 mm, średnie - do 7 mm. Duża przepuklina osiąga rozmiar 9 mm, a ogromna - 12 mm. W kręgach i neurologii wyróżnia się również następujące typy wybrzuszeń krążka lędźwiowego:

  • foraminal tworzy się w miejscach wyjścia korzeni nerwowych, wywołując osłabienie mięśni nóg po stronie zmiany;
  • grzbietowe przemieszczają się w kierunku kanału kręgowego, co predysponuje do całkowitego paraliżu obu nóg;
  • brzuszne powstają w górnych odcinkach odcinka lędźwiowego kręgosłupa i przebiegają bezobjawowo.

Najczęstszą patologią jest obrzęk środkowego krążka międzykręgowego. Przepuklina znajduje się z tyłu kręgosłupa po lewej lub prawej stronie. Z biegiem czasu zerwanie więzadła podłużnego tylnego, ucisk rdzenia kręgowego i rozwój zespołu ogona końskiego.

Jak powstaje przepuklina

Jądro miażdżyste znajduje się poza krążkiem międzykręgowym dość długo. Powstanie przepukliny lędźwiowej odbywa się w kilku etapach.

Stadium przepukliny lędźwiowejCharakterystyka
Występ dyskuZe względu na spadek elastyczności, sprężystości pierścienia włóknistego dochodzi do lekkiego przemieszczenia jądra miażdżystego w jego granicach
Niecałkowite wypadnięcie części dyskuPierścień włóknisty staje się luźny, włóknisty, dlatego w jednym z obszarów naruszona zostaje jego integralność i tam jądro miażdżyste pędzi
Całkowite wypadnięcie dyskuJądro miażdżyste wyłania się z pierścienia włóknistego, ściskając kręgi i korzenie kręgosłupa
Sekwestracja dyskówWypadnięte jądro miażdżyste wisi jak kropla poza szczeliną międzykręgową, wywołując zaburzenie dopływu krwi do rdzenia kręgowego

Przyczyny przepukliny

Częstymi przyczynami przepukliny wypukłości są mała aktywność fizyczna i zwiększone obciążenie kręgosłupa lędźwiowego. Jest predysponowany do lordozy, skoliozy, długotrwałego przebywania w jednej pozycji ciała, podnoszenia ciężarów. Ponadto czynnikami wywołującymi powstawanie przepukliny są:

  • wcześniejsze urazy - złamania kompresyjne, podwichnięcia kręgów, silne siniaki;
  • niewspółosiowość miednicy, w tym w wyniku dysplazji stawów biodrowych;
  • patologie endokrynologiczne, na przykład cukrzyca, nadczynność i niedoczynność tarczycy;
  • spondyloartroza, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i łydki.

Grupa ryzyka obejmuje palaczy, osoby nadużywające alkoholu lub których organizm nie ma wystarczającej ilości mikroelementów i witamin.

Objawy

Wszystkie objawy przepukliny lędźwiowej pojawiają się stopniowo. Początkowo po długotrwałym staniu lub wysiłku fizycznym występują łagodne tępe, obolałe, uciskające bóle. W pozycji leżącej stają się słabsze lub całkowicie znikają. Wraz ze wzrostem wybrzuszenia ból staje się stały - jest odczuwalny zarówno podczas ruchu, jak i spoczynku.

Od strony zmiany napięcie mięśniowe wzrasta. Osoba próbuje wyeliminować ból, przechylając ciało w przeciwnym kierunku. Jego postawa i chód ulegają zmianie. Wkrótce w klinice pojawia się lumbago - ostry, nagły, przeszywający ból pleców.

Kiedy zaleca się wizytę u lekarza

Przepuklina jest konsekwencją nieleczonej osteochondrozy lędźwiowej. Dlatego wskazane jest skonsultowanie się z lekarzem przy pierwszych oznakach tej patologii zwyrodnieniowo-dystroficznej. Wiodącymi objawami są chrupanie, trzaski podczas zginania i obracania, ból, ograniczenie ruchomości. W leczeniu osteochondrozy i przepuklin międzykręgowych zaangażowani są neurolodzy, kręgolodzy, ortopedzi..

Metody diagnostyczne

Inne choroby kręgosłupa (spondyloartroza, guzy, zapalenie stawów kręgosłupa) mogą być maskowane pod objawami przepukliny lędźwiowej. Dlatego na podstawie skarg pacjenta, wyników badania zewnętrznego, można postawić tylko wstępną diagnozę..

Aby to potwierdzić, wykonuje się CT lub MRI. Za ich pomocą można ustalić stopień ucisku rdzenia kręgowego, gdy dysk wybrzusza. Ten parametr ma kluczowe znaczenie przy określaniu taktyki terapeutycznej..

Radiografia w diagnostyce przepukliny nie jest zbyt pouczająca, ponieważ struktury tkanek miękkich są słabo widoczne na uzyskanych obrazach. Jednak jest przepisywany pacjentom w celu oceny stanu kręgów lędźwiowych..

Zasady leczenia

W leczeniu wypukłości przepuklinowych stosuje się głównie metody zachowawcze. Praktykuje się tylko podejście zintegrowane przy jednoczesnym stosowaniu leków, fizjoterapii, sesjach masażu, terapii ruchowej. W okresie ostrym lub podostrym wskazane jest noszenie półsztywnych elastycznych gorsetów stabilizujących struktury lędźwiowe. Na etapie remisji stosuje się pasy rozgrzewające-bandaże wykonane z owcy, wełny wielbłądziej.

Lek

Leczenie przepukliny lędźwiowej ma na celu poprawę samopoczucia pacjenta, zmniejszenie jej rozmiaru oraz zapobieganie nawrotom. Niesteroidowe leki przeciwzapalne w postaci zastrzyków, tabletek, żeli pomagają zlikwidować ból. Są to diklofenak, meloksykam, ibuprofen, nimesulid, ketorolak. Jeśli są nieskuteczne, stosuje się blokady z glikokortykosteroidami (triamcynolon, diprospan, deksametazon) i środki znieczulające (lidokaina, nowokaina).

Również schematy leczenia obejmują środki poprawiające krążenie krwi - pentoksyfilinę, nikotynian ksantynolu. Stosowanie chondroprotektorów (Teraflex, Struktum, Artra) zapobiega powiększaniu się wypukłości przepuklinowej.

Nawet „zaniedbaną” OSTEOCHONDROSIS można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

Codzienne ćwiczenia fizykoterapeutyczne pomagają zmniejszyć rozmiar przepukliny poprzez wzmocnienie gorsetu mięśniowego dolnej części pleców, poprawę postawy i prawidłowe rozłożenie obciążeń na wszystkie części kręgosłupa. Pacjentom zaleca się płytkie zakręty, skręty na boki, wypady, imitację jazdy na rowerze w pozycji leżącej i siedzącej. Wszystkie ruchy powinny być płynne, z małą amplitudą..

Fizjoterapia

Elektroforeza i ultrafonoforeza są najbardziej pożądane w leczeniu wypukłości przepuklinowych. Podczas zaostrzeń zabiegi przeprowadza się za pomocą glikokortykosteroidów, leków przeciwbólowych, znieczulających. W okresie remisji stosuje się witaminy z grupy B, chondroprotektory, roztwory soli wapnia.

Stosuje się również aplikacje z parafiną, ozokerytem, ​​błotem leczniczym, laseroterapią, terapią UHF, magnetoterapią, promieniowaniem ultrafioletowym..

Masaż

Aby poprawić trofizm, wyeliminować skurcze mięśni, przywrócić unerwienie, pacjentom zaleca się 15-20 sesji masażu. Podczas zabiegu wykonuje się ugniatanie, rozcieranie, wibracje. Masażysta leczy tylko napięte mięśnie, nie dotykając uszkodzonych kręgów. Oprócz masażu klasycznego, podciśnieniowego (bańki), punktowego (akupunktura), w leczeniu przepuklin lędźwiowych stosuje się masaż segmentalny..

Akupunktura

Sesje akupunktury można przeprowadzać w okresie podostrym, aby złagodzić ból, wyeliminować sztywność. Cienkie, krótkie igły stalowe lub srebrne wprowadza się w punkty aktywne biologicznie. Znajdują się wzdłuż kręgosłupa, na rękach, nogach, barkach. Po założeniu igieł impulsy trafiają do ośrodkowego układu nerwowego, w odpowiedzi rozpoczyna się proces wytwarzania substancji o działaniu znieczulającym, przeciwobrzękowym. Zwiększa się również produkcja endorfin, które poprawiają stan psycho-emocjonalny pacjenta..

Hirudoterapia

Po umieszczeniu 3-7 pijawek w dolnej części pleców pierścienie te wgryzają się w skórę, wstrzykując ślinę do krwi. Zawiera ponad 100 różnych substancji biologicznie czynnych o działaniu przeciwbólowym, rozrzedzającym krew, przeciwzapalnym. Po nasyceniu pijawki odpadają i są natychmiast usuwane. W sumie przepisuje się około 10 sesji z przerwą 2-3 dni..

Leczenie uzdrowiskowe

W sanatoriach do leczenia przepuklin lędźwiowych stosuje się kąpiele błotne, mineralne, radonowe i siarkowodór. Wymagane są zabiegi fizjoterapii i masażu, wychowanie fizyczne i gimnastyka. Nawet krótki pobyt w sanatorium ma ogólne działanie lecznicze z powodu spacerów nad morzem lub po lasach.

Cechy żywieniowe pacjenta

Dietetycy zalecają, aby pacjenci z przepukliną lędźwiową całkowicie wykluczyli z diety pokarmy bogate w tłuszcze i węglowodany proste. Są to półprodukty, wędliny, majonez, wędliny oraz wyroby cukiernicze. Zamiast tego musisz jeść świeże warzywa i owoce, niskotłuszczowe sery i twarożek. Codziennie należy wypijać minimum 2,5 litra płynu - wodę, herbatę rumiankową, napar z dzikiej róży, kompoty słodko-kwaśne, galaretkę, soki, napoje owocowe.

Nieszablonowe metody ludowe

Stosowanie okładów, wcierania oleju i alkoholu, domowych maści nie może zmniejszyć rozmiaru przepukliny, wyeliminować ucisk korzeni nerwowych i naczyń krwionośnych. Dlatego stosowanie środków ludowej jest wskazane dopiero po głównym leczeniu zachowawczym lub chirurgicznym..

Interwencja chirurgiczna

W przypadku wykrycia przepukliny na początkowych etapach jej powstawania, siła wciąż jeszcze lekko uszkodzonego krążka jest zwiększana przez śródskórną terapię elektrotermiczną lub parowanie punkcyjne laserem.

Małe przepukliny do 0,6 mm usuwa się za pomocą endoskopowej mikrodiscektomii. Podczas discektomii lub mikrodiscektomii wycina się duże wypustki. Aby ustabilizować kręgosłup w odcinku lędźwiowym, wprowadza się implant B-Twin.

Możliwe powikłania przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Najczęstszym powikłaniem przepukliny międzykręgowej jest zespół korzeniowy. Objawia się ostrym bólem pleców, osłabieniem mięśni i niedociśnieniem, zmniejszoną wrażliwością. Rzadziej rozpoznawana mielopatia dyskogenna, która powoduje zwężenie kanału kręgowego i ucisk substancji rdzeniowej.

Zapobieganie

Głównym sposobem zapobiegania przepuklinom lędźwiowym jest wizyta u lekarza, gdy pojawią się pierwsze objawy osteochondrozy. Aby uniknąć jego powiększenia, bolesne nawroty, regularna terapia ruchowa, wykluczenie zwiększonych obciążeń dolnej części pleców i hipotermii pozwolą.

Podobne artykuły

Jak zapomnieć o bólu stawów i osteochondrozie?

  • Bóle stawów ograniczają Twoje ruchy i satysfakcjonujące życie...
  • Martwisz się o dyskomfort, chrupanie i systematyczny ból...
  • Być może wypróbowałeś kilka leków, kremów i maści...
  • Ale sądząc po tym, że czytasz te wersety, niewiele ci pomogły...

Ale ortopeda Valentin Dikul twierdzi, że istnieje naprawdę skuteczny środek na OSTEOCHONDROSIS! Czytaj więcej >>>

Przepuklina dysku kręgosłupa lędźwiowego

Obecnie przepuklinę kręgosłupa lędźwiowego rozpoznaje się nawet u młodych ludzi w wieku 20 - 25 lat. Wynika to z faktu, że młodsze pokolenie prowadzi siedzący tryb życia bez regularnego wysiłku fizycznego na mięśnie lędźwiowe. Przepuklina międzykręgowa kręgosłupa lędźwiowego jest powikłaniem długotrwałej osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej. Ta degeneracyjna choroba dystroficzna zaczyna się w wieku 18 - 20 lat i stopniowo prowadzi do całkowitego zniszczenia włóknistego pierścienia dysku. Znajdujące się w nim jądro miażdżyste wychodzi. To przepuklina dysku kręgosłupa lędźwiowego, która wywołuje ciągłe stany zapalne, podrażnienie otaczających tkanek, rozwój niedokrwienia nerwów korzeniowych i naczyń krwionośnych.

Wszystkie te degeneracyjne zmiany dystroficzne prowadzą do tego, że sąsiedni dysk stopniowo zaczyna się zapadać. Ucisk nerwów korzeniowych i ich gałęzi wywołuje naruszenie unerwienia narządów wewnętrznych jamy miednicy i brzucha. Zaparcia, biegunka, nadczynność pęcherza, zaburzenia erekcji u mężczyzn, bezpłodność lub wczesna menopauza u kobiet, żylaki kończyn dolnych, hemoroidy itp. Wszystkie te powikłania zaawansowanej osteochondrozy, w której utworzyła się przepuklina dysku kręgosłupa lędźwiowego, można wykluczyć, jeśli zostanie przeprowadzone wczesne, kompleksowe leczenie..

Obecnie opracowano techniki leczenia przepukliny dysku bez operacji. To terapia manualna połączona z gimnastyką leczniczą, kinezyterapią, trakcją trakcyjną kręgosłupa, akupunkturą itp. Jedyną sytuacją, w której nie można pomóc pacjentowi bez operacji, jest sekwestracja wypukłości przepuklinowej - oddzielenie części jądra miażdżystego lub jego całkowite wyjście z pierścienia włóknistego i przesuwanie się wzdłuż kręgosłupa. W takim stanie jedynie zabieg chirurgiczny może złagodzić stan pacjenta..

Terminowa wizyta u lekarza z rozwojem przepukliny kręgosłupa pozwala na leczenie metodami zachowawczymi. Jeśli pojawia się ból w okolicy lędźwiowej, nie ignoruj ​​go, skonsultuj się z lekarzem i poddaj się pełnemu badaniu. Za pomocą zdjęcia rentgenowskiego i badania MRI można postawić dokładną diagnozę.

Przyczyny przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego

Przepuklina międzykręgowa kręgosłupa lędźwiowego jest powikłaniem osteochondrozy. Ta degeneracyjna choroba dystroficzna stopniowo niszczy włóknisty pierścień krążka międzykręgowego. Traci swoją elastyczność i wytrzymałość oraz ulega odwodnieniu. Następnie na jego powierzchni zaczynają pojawiać się złogi soli wapnia. Zapobiega to normalnemu procesowi rozproszonego odżywiania krążka międzykręgowego. Kolejnym etapem osteochondrozy jest występ. Dzięki niemu pierścień włóknisty odbiera część płynu z jądra miażdżystego, które się w nim znajduje. Jądro miażdżyste traci swoją masę i zdolność amortyzacji. W tym przypadku krążek międzykręgowy traci fizjologiczną wysokość i zwiększa swoją powierzchnię. Na otaczającą tkankę miękką zaczyna się ucisk. Rozpoczyna się proces ucisku nerwów korzeniowych i ich gałęzi. Wpływa to negatywnie na unerwienie niektórych części ciała. Mogą ucierpieć funkcje narządów wewnętrznych jamy brzusznej i miednicy małej.

Kolejnym etapem rozwoju zwyrodnieniowej choroby dystroficznej kręgosłupa jest ekstruzja. Na tym etapie pierścień jest już całkowicie odwodniony. Na jego powierzchni pękają i tworzą się osteofity. Przy znacznym wysiłku fizycznym, na przykład podczas podnoszenia ciężarów lub skręcania tułowia, naruszona zostaje integralność pierścienia włóknistego. Powstaje pęknięcie przelotowe, ale w miejscu, w którym wyjście jądra miażdżystego jest utrudnione przez sąsiednie podłużne lub krótkie żółte więzadło.

Przepuklina międzykręgowa kręgosłupa lędźwiowego powstaje pod wpływem następujących patogennych przyczyn:

  • prowadzący siedzący tryb życia z brakiem regularnego wysiłku fizycznego na plecach gorset mięśniowy i głównie siedząca praca;
  • obecność nadwagi związanej z brakiem aktywności fizycznej lub pokarmowym typem otyłości;
  • ciężka praca fizyczna z dużym obciążeniem na plecach (ładowacze, budowniczowie, malarze, wykończeniowcy, tynkarze, ciężarowcy);
  • urazy pleców, takie jak złamanie kompresyjne trzonu kręgu, złamanie wyrostka kolczystego, zwichnięcie lub podwichnięcie, skręcenie lub zerwanie aparatu więzadłowego i ścięgien, siniaki z tworzeniem się krwiaków itp.;
  • zakaźne zmiany tkanek kręgosłupa i przyległych mięśni (gruźlica, kiła, polio);
  • naruszenie procesów dopływu krwi, na przykład na tle ostrej lub przewlekłej niewydolności sercowo-naczyniowej;
  • nieprawidłowe ustawienie stopy, a następnie skrzywienie nóg i bioder, co pociąga za sobą nierównomierne rozłożenie obciążenia amortyzującego wzdłuż kręgosłupa;
  • deformująca choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowego, kolanowego lub skokowego;
  • dystrofia włókien mięśniowych pośladków, ud, podudzi i dolnej części pleców;
  • zniszczenie stawów krzyżowo-biodrowych i zapalenie spojenia śródręcza u kobiet;
  • zaburzenia postawy (przygarbienie, wygładzenie naturalnej kifozy i lordozy, skolioza);
  • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina skóry i inne procesy reumatoidalne;
  • naruszenie zasad ergonomii przestrzeni roboczej i sypialni (takie ułożenie ciała w stresie statycznym, co zakłóca proces rozproszonego odżywiania krążków międzykręgowych);
  • wrodzone patologie;
  • ogólnoustrojowa dysplazja chrząstki;
  • niedobór w diecie niektórych składników odżywczych i pierwiastków śladowych;
  • osteomalacja i osteoporoza, szczególnie rozwijająca się na tle zaburzeń hormonalnych w okresie menopauzy u kobiet.

Nie jest to pełna lista przyczyn rozwoju przepukliny krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. W niektórych przypadkach osteochondroza jest chorobą idiopatyczną o nieokreślonej przyczynie. W połowie przypadków winne są związane z wiekiem procesy zwyrodnieniowe w organizmie człowieka..

Objawy kliniczne przepukliny międzykręgowej odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Pierwsze objawy przepukliny lędźwiowej wcale nie są trudne do rozpoznania. Zwykle pojawia się u pacjentów z przewlekłą chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa (osteochondroza). Mają stały tępy lub ciągnący ból w okolicy lędźwiowej.

Objawy przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa pojawiają się ostro w momencie jej pojawienia się:

  • ostry, przeszywający ból, który w dosłownym tego słowa znaczeniu ogranicza ruch, paraliżuje;
  • natychmiast pojawia się wyraźne osłabienie mięśni nóg;
  • mięśnie w okolicy lędźwiowej są bardzo napięte, bolesne przy badaniu palpacyjnym;
  • człowiek nie może się sam schylić, wyprostować pleców, przewrócić na drugą stronę leżąc.

To pierwsze objawy kliniczne, w których należy pilnie położyć się na plecach na twardej powierzchni i spróbować rozluźnić nadmiernie napięte mięśnie. W ciągu kilku godzin powinieneś udać się do lekarza. Jeśli wypukłość przepukliny jest osłabiona przez aparat więzadłowy, ścięgnisty lub mięśniowy, może rozpocząć się niedokrwienie i wtórna martwica tkanek.

Kilka godzin później rozwijają się neurologiczne objawy przepukliny międzykręgowej lędźwiowej:

  • drętwienie wzdłuż dotkniętego nerwu korzeniowego;
  • ostry ból strzelający w całej nodze po uszkodzonej stronie;
  • naruszenie jelit, zwyrodnieniowe przy braku perystaltyki, zaparcia;
  • dysfunkcja pęcherza (częste oddawanie moczu lub zatrzymanie moczu);
  • naruszenie dopływu krwi do tkanek miękkich kończyny dolnej (objawiające się zimnym trzaskiem i bladością skóry);
  • zmniejszona wrażliwość i pojawienie się parestezji (mrowienie, uczucie pełzania itp.).

Pojawienie się objawów neurologicznych jest powodem pilnej wizyty u neurologa. Jeśli nie zapewnisz pacjentowi opieki medycznej w odpowiednim czasie, mogą wystąpić różne komplikacje..

Do diagnozy służy zdjęcie rentgenowskie, które eliminuje możliwość uszkodzenia tkanki kostnej. Zaleca się również badanie MRI - pozwala zobaczyć lokalizację przepuklinowego wypukłości jądra miażdżystego i rozmiar.

Dlaczego przepuklina rdzeniowa kręgosłupa lędźwiowego jest niebezpieczna?

Przepuklina kręgosłupa lędźwiowego bez szybkiego leczenia jest niebezpieczna dla zdrowia i życia pacjenta. Najczęstszym powikłaniem jest zwężenie kręgosłupa. Na tle tego stanu mogą wystąpić niedowłady i porażenia kończyn dolnych..

Bardzo często w przypadku przepukliny lędźwiowej u osoby powstaje wiele patologii naczyniowych:

  • Żylaki;
  • hemoroidy w odbytnicy i okolicy odbytu;
  • miażdżyca kończyn dolnych;
  • zacieranie zapalenia wsierdzia itp..

Czynność jelit może być upośledzona. Przy całkowitym ucisku nerwu korzeniowego dochodzi do paraliżu jelita grubego lub cienkiego. Ten stan może być śmiertelny..

U mężczyzn przepuklina lędźwiowa często powoduje zaburzenia erekcji, au kobiet powoduje wypadanie macicy, niestabilność cyklu miesiączkowego, wczesną menopauzę itp..

Jak leczyć przepuklinę kręgosłupa lędźwiowego bez operacji

Przed leczeniem przepukliny lędźwiowej należy przeprowadzić kompleksowe badanie. Diagnozę i leczenie przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa bez operacji wykonuje neurolog lub kręgowiec.

Oficjalna medycyna do leczenia przepukliny kręgosłupa lędźwiowego bez operacji wykorzystuje szereg leków farmakologicznych:

  • niesteroidowe leki przeciwzapalne pozwalają wyeliminować proces zapalny, wywołany drażniącym działaniem substancji jądra miażdżystego;
  • chondroprotektory są przeznaczone do przywracania uszkodzonej integralności pierścienia włóknistego, ale są bezużyteczne, ponieważ przy braku pełnoprawnej wymiany rozproszonej między tkankami chrzęstnymi krążka międzykręgowego a otaczającymi włóknami mięśniowymi substancje te po prostu nie docierają do miejsca przeznaczenia;
  • Witaminy z grupy B - są w stanie utrzymać sprawność włókna nerwowego podczas długotrwałego ucisku i niedokrwienia;
  • kwas nikotynowy - poprawia miejscowy przepływ krwi w małych naczyniach włosowatych;
  • środki zwiotczające mięśnie - niezbędne do wyeliminowania skurczów mięśni i przywrócenia dopływu krwi do dotkniętego obszaru.

W większości przypadków takie leczenie przepukliny krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego jest wyłącznie objawowe. Ból i stan zapalny zostają wyeliminowane, a pacjent zostaje wypisany do pracy. W rzeczywistości krążek kręgowy nadal się zapada.

Ale jest też skuteczniejsza metoda leczenia przepuklin kręgosłupa lędźwiowego - jest to terapia manualna połączona z ćwiczeniami terapeutycznymi i kinezyterapią. Porozmawiamy o tym, jak to się dzieje w dalszej części artykułu..

Leczenie przepuklin kręgosłupa lędźwiowego

Leczenie przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa metodami terapii manualnej rozpoczyna się od zabiegu trakcji trakcyjnej kręgosłupa. jednocześnie powiększają się przestrzenie międzykręgowe, powstają warunki do przywrócenia integralności pierścienia włóknistego.

Ponadto w przypadku leczenia przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa opracowywany jest indywidualny przebieg terapii dla każdego pacjenta. Może obejmować następujące zabiegi przepukliny krążka lędźwiowego:

  • masaż i osteopatia - w celu poprawy elastyczności tkanek miękkich i wzmocnienia mikrokrążenia krwi i płynu limfatycznego w zmianie;
  • kinezyterapia - w celu złagodzenia skurczu mięśni i zwiększenia ich napięcia, przywrócenia fizjologicznego ukrwienia;
  • ćwiczenia terapeutyczne aktywujące proces rozproszonego odżywiania tkanek chrzęstnych kręgosłupa;
  • fizjoterapia i ekspozycja laserem w celu przyspieszenia procesu gojenia;
  • akupunktura - aktywacja procesu regeneracji tkanek poprzez wykorzystanie ukrytych rezerw organizmu.

Leczenie przepukliny kręgosłupa odcinka lędźwiowego kręgosłupa metodami terapii manualnej odbywa się zawsze indywidualnie. Dlatego musisz poszukać w swoim mieście doświadczonego kręgarza i poprosić go o pomoc.

Istnieją przeciwwskazania, potrzebna jest specjalistyczna porada.

Możesz skorzystać z usługi bezpłatnej wizyty u lekarza pierwszego kontaktu (neurolog, kręgarz, kręgowiec, osteopata, ortopeda) na stronie internetowej poradni Free Movement. Podczas pierwszej bezpłatnej konsultacji lekarz zbada Cię i przeprowadzi wywiad. Jeśli pojawią się wyniki MRI, USG i RTG, przeanalizuje obrazy i postawi diagnozę. Jeśli nie, wypisze niezbędne wskazówki.

Objawy i leczenie przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego: czy pomaga coś innego niż operacja??

Kręgosłup lędźwiowy jest najczęstszym rodzajem lokalizacji przepuklin międzykręgowych (80%) w populacji. Patologia często dotyka osoby w wieku produkcyjnym - 25-50 lat. U przeważającej większości pacjentów patogeneza jest następstwem zaawansowanej osteochondrozy, w wyniku której krążki między kręgami lędźwiowymi spłaszczają się i wybrzuszają. Towarzyszy temu stan zapalny, obrzęk, mechaniczna kompresja korzeni nerwowych i rdzenia kręgowego, co powoduje straszny ból wzdłuż dotkniętych nerwów..

Choroba ta jest nie tylko bardzo wyczerpująca psychicznie, ale także uniemożliwia wykonywanie normalnych, czasami elementarnych czynności fizycznych. W ten sposób wyobcowanie człowieka ze społecznej, domowej i zawodowej sfery działalności. Mając na uwadze duże zainteresowanie pacjentów rekonwalescencją, przygotowaliśmy użyteczny materiał na temat głównych metod leczenia przepuklin lędźwiowo-lędźwiowo-krzyżowych oraz jakiego efektu można się po nich spodziewać. Tradycyjnie w pierwszej kolejności wprowadzimy Cię w przebieg sprawy ze specyfiką i stadiami choroby.

Co to jest przepuklina lędźwiowa?

Okolica lędźwiowa obejmuje 5 kręgów (L1, L2, L3, L4, L5), między nimi znajdują się krążki międzykręgowe. Każdy dysk jest reprezentowany przez formację włóknisto-chrzęstną, składającą się z pierścienia włóknistego (zajmuje obwodową część kręgu) i jądra miażdżystego, które znajduje się wewnątrz tego pierścienia. Element włóknisty to włóknista tkanka łączna, podobnie jak ścięgno, która tworzy warstwy w postaci pierścieni. Składnik miazgi to tkanka chrzęstna o konsystencji żelowej, składająca się z wody (80%) i włókien kolagenowych.

Ogólnie rzecz biorąc, dysk dowolnej części, nie tylko lędźwiowej, jest przede wszystkim odpowiedzialny za funkcje amortyzujące, to znaczy absorbuje i łagodzi obciążenie kręgosłupa w momencie aktywności fizycznej. Zachowuje również optymalną elastyczność i wsparcie dla układu kręgowego na każdym poziomie..

Przepuklina zaczyna się tworzyć z powodu postępujących procesów zwyrodnieniowo-dystroficznych kręgosłupa, które wpłynęły na którykolwiek z elementów między dwoma sąsiednimi kręgami. W naszym przypadku między kręgami lędźwiowymi, na przykład między ciałami kostnymi L4 i L5, nawiasem mówiąc, najczęściej identyfikuje się zmiany na tym poziomie. Częstą lokalizacją jest również L5-S1, ale tutaj dysk jest już uszkodzony między ostatnim kręgiem lędźwiowym a pierwszym krzyżem.

Rozwój choroby może również przyczyniać się do powstania czynnika traumatycznego, ale wciąż częściej podstawą etiologiczną jest patologia zwyrodnieniowo-dystroficzna (osteochondroza). Degeneracje krążka powstają na podstawie zaburzonego metabolizmu komórkowego w określonej strefie kręgosłupa, przez co doświadcza on niedoboru składników odżywczych. W rezultacie wyściółka międzykręgowa zaczyna tracić wilgoć i staje się cieńsza, a na pierścieniu włóknistym tworzą się pęknięcia. Jądro miażdżyste przemieszcza się do ubytku pierścienia, deformując i wystając krążek poza anatomiczne punkty orientacyjne. Dalej dochodzi do pęknięcia pierścienia włóknistego, przez który wychodzi galaretowaty fragment - częściej do kanału kręgowego. To przepuklina kręgosłupa lędźwiowego..

Rodzaje i stadia przepuklin międzykręgowych w dolnej części pleców

Patogenezę zwykle dzieli się na typy według lokalizacji, charakteru i stopnia wypukłości. Lokalizację ogniska można zarejestrować podczas diagnozy na jednym lub kilku poziomach jednocześnie:

  • L1-L2;
  • L2-L3;
  • L3-L4;
  • L4-L5;
  • L5-S1.

Jak wspomnieliśmy wcześniej, największa liczba przypadków przypada na dwa ostatnie poziomy (około 90%). Obszary te cierpią częściej niż inne, ponieważ są nie tylko bardzo mobilne, ale także stanowią podstawę kręgosłupa, przejmując codziennie większość obciążenia pionowego..

Formacje przepuklinowe w dolnej części pleców ze względu na charakter wypukłości, to znaczy w kierunku deformacji względem stref kręgosłupa, są następujących typów:

  • przednie wystają przed trzonami kręgów (rzadkie i klinicznie korzystne);
  • tylne - skierowane do kanału kręgowego (częste i jedne z najgroźniejszych, gdyż powodują silny ból neurologiczny i mogą uciskać rdzeń kręgowy);
  • boczne - wystają z boku z kanału kręgowego, to znaczy z boku - w prawo lub w lewo (również niebezpieczne i rozpowszechnione, naruszają korzenie rdzenia kręgowego przechodzące przez otwór otwór);
  • Przepuklina Schmorla - wraz z nimi wystająca tkanka chrzęstna jest wciskana w gąbczaste struktury sąsiedniego kręgu, co może powodować zniszczenie trzonu kostnego i złamanie kompresyjne (zmiana w odcinku lędźwiowym jest rzadka, a jeśli zostanie stwierdzona, to głównie w okolicy L2-L3).

Przepuklina Schmorla na MRI.

Choroba jest również klasyfikowana ze względu na jej nasilenie, a mianowicie kliniczny etap jej powstawania od początkowego do ostatniego etapu..

  1. Występ, wypadnięcie (1 łyżka.) - początek rozwoju, przemieszczenie dysku jest nieznaczne, zwykle od 1 mm do 4 mm. Pierścień włóknisty jest rozrzedzony, jego warstwy mają małe pęknięcia. Jednak integralność tylnej części pierścienia zostaje zachowana, więc jądro, które przesunęło się na peryferie, nadal znajduje się w swoich granicach..
  2. Wytłaczanie (2-3 st.) - ostatecznie uformowana przepuklina, z reguły, o wymiarach większych niż 5 mm. Włóknista krawędź pęka, jądro przebija się przez ubytek przelotowy i zwisa jako kropla w przestrzeni międzykręgowej, utrzymywane przez więzadło podłużne. W zależności od wielkości zwisu, który może osiągnąć 12-15 mm, wytłaczanie u różnych osób waha się od średniego (5-8 mm) do ciężkiego (9 mm lub więcej).
  3. Sekwestracja (4 łyżki.) - stopień krytyczny, któremu towarzyszy fragmentacja zwiotczającego elementu jądra. W szczególności fragment chrzęstny (sekwestracja) oddzielony od krążka i jądra, przedostaje się do kanału kręgowego z możliwą migracją wzdłuż anatomicznych obszarów kręgosłupa. Sekwestrację można poprzedzić dowolnym etapem wytłaczania; najbardziej zagrożone są osoby z formacją większą niż 8 mm. Etap sekwestracji obarczony jest paraliżem i ciężkimi reakcjami autoimmunologicznymi, w 80% -90% przypadków prowadzi do niepełnosprawności.

Przepuklina międzykręgowa w odcinku lędźwiowo-krzyżowym na dowolnym z etapów może spowodować uszkodzenie zarówno układu mięśniowo-szkieletowego, jak i narządów wewnętrznych. Formacje nerwowo-naczyniowe przechodzące w tym obszarze mogą być podrażnione, ściśnięte przez zdeformowany dysk nawet na etapie wypukłości.

Objawy i bóle przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Pierwsze bóle w początkowej fazie rozwoju są w dużej mierze spowodowane podrażnieniem i pobudzeniem receptorów bólowych, które są zaopatrzone w zewnętrzne warstwy pierścienia włóknistego. Impulsy z nocireceptorów pierścienia przekazywane są do rdzenia kręgowego wzdłuż rozgałęzień nerwu okołkręgowego, co odruchowo powoduje skurcz mięśni w dolnej części pleców i unieruchomienie uszkodzonej części.

Mechanizmy sanogenetyczne (ochronne) w przyszłości wraz z postępem patologii zostaną zastąpione bezpośrednim uszkodzeniem przepukliny sąsiedniego korzenia kręgosłupa i odpowiedniego węzła nerwowego. Oznacza to, że jest już stan zapalny, obrzęk, ucisk mechaniczny szczególnie nerwów rdzeniowych w dolnej części kręgosłupa. Obraz kliniczny powoduje radikulopatię z wyraźnym zespołem bólowym.

Objawy choroby mogą powodować ciągły dyskomfort, czasem nie do zniesienia. U niektórych pacjentów pojawia się od czasu do czasu w bardziej tolerancyjnej postaci. Objawy typowe dla choroby to:

  • ból w dolnej części pleców w połączeniu z bólem jednej kończyny dolnej (odczucia w nodze są zwykle bardziej wyraźne);
  • jednostronny ból w jednym z pośladków i pokrewnej nodze (zarówno prawostronny, jak i lewostronny praktycznie nie występuje);
  • bolesny zespół, który pojawia się w dolnej części pleców lub w strefie pośladkowej, a następnie rozprzestrzenia się wzdłuż nerwu splotu krzyżowego do uda, podudzia, stopy;
  • parestezje (drętwienie, mrowienie itp.) w kończynie dolnej, udach, pachwinie, pośladkach;
  • nasilona parestezja i objawy bólowe w pozycji wyprostowanej, podczas aktywności fizycznej, w pozycji siedzącej;
  • zmniejszony zakres ruchu w dolnej części pleców, trudności w chodzeniu, osłabienie stopy (zespół opadającej stopy), niezdolność do podnoszenia lub poruszania palcami;
  • upośledzona postawa spowodowana bólem i uczuciem blokady w plecach, dlatego pacjent zaczyna się mocno garbić;
  • zaburzenia wegetatywne w postaci bladości skóry dolnej części pleców i nóg, pojawienie się białych lub czerwonych plam w tych obszarach;
  • w przypadkach zaawansowanych - nietrzymanie moczu i / lub stolca, uporczywa utrata wrażliwości w kończynie dolnej (możliwy paraliż).

Oznaki bólu w ostatnich stadiach mają z reguły charakter ostrego palenia i / lub strzelania z napromieniowaniem stref znajdujących się poniżej zmiany. We wczesnych stadiach przepuklina zwykle powoduje przerywany tępy i bolesny ból w dolnej części pleców.

Diagnostyka lędźwiowa

Do diagnozy stosuje się testy neurologiczne i instrumentalne metody badawcze. Badanie stanu neurologicznego przeprowadza neurolog, ortopeda lub neurochirurg. Podczas wstępnego badania specjalista może podejrzewać obecność przepukliny lokalizacji lędźwiowej na podstawie wyników badań oceniających siłę mięśni i odruchy ścięgniste. Aby potwierdzić diagnozę, pacjentowi wysyłane jest badanie MSCT lub MRI.

Czasami CT / MRI poprzedzone jest zdjęciem rentgenowskim, które pozwala zidentyfikować zmiany strukturalne w tkankach kostnych związane z patologią i zwężeniem przestrzeni międzykręgowej. Ale zdjęcie rentgenowskie nie wizualizuje samego dysku, rdzenia kręgowego, formacji nerwowo-naczyniowych związanych z tkankami miękkimi. Dlatego radiografia może być stosowana tylko na pierwszym etapie badania. Wyjaśni, czy w trzonach kręgów występują nieprawidłowości strukturalne i pozycyjne i czy konieczne jest dalsze badanie pacjenta za pomocą bardziej pouczających metod obrazowania.

Rezonans magnetyczny ma największą wartość kliniczną w diagnostyce. MRI jakościowo określa stan dysków, a także:

  • lokalizacja, charakter, wielkość wybrzuszenia;
  • pęknięcia pierścienia włóknistego;
  • stopień zwichnięcia jądra miażdżystego;
  • fakt ucisku rdzenia kręgowego i ucisk zwojów nerwowych;
  • szerokość kanału kręgowego;
  • bezpłatna sekwestracja;
  • dysfunkcje ukrwienia;
  • wszystkie współistniejące patologie w badanym rejonie narządu ruchu.

W przypadku braku możliwości wykonania MRI można zalecić pacjentowi wykonanie multispiralnego tomografii komputerowej - wielowarstwowego badania odcinka lędźwiowego kręgosłupa z użyciem zdjęć rentgenowskich. Jednak CT w jakiejkolwiek formie ustępuje możliwościom MRI pod względem wiarygodności diagnozy, ilości otrzymanych informacji o obrazie klinicznym, w bezpieczeństwie dla zdrowia pacjenta..

Prawda o leczeniu przepukliny dysku lędźwiowego

Czy pomagają leki?

Wśród leków do użytku miejscowego i wewnętrznego, szeroko stosowanych w leczeniu bólu na poziomie lędźwiowym, znane są:

  • tradycyjne niesteroidowe leki przeciwzapalne (diklofenak, indometacyna itp.) - tak, są skuteczne, ale bardziej łagodzą ból i stany zapalne o 1-2 łyżki. diagnoza;
  • silne środki przeciwbólowe (Ketorolac, Ketonal itp.) - są przepisywane na silny i długotrwały ból przez 2-3 łyżki., skuteczność szacuje się na 50/50 (po zaprzestaniu zwykle udręka wznawia się);
  • leki opioidowe (Tramadol itp.) - są przepisywane na krótki czas tylko najcięższym pacjentom z okropnym i nieznośnym bólem podczas przygotowań do operacji;
  • wstrzyknięcia hormonów glukokortykoidowych lub lidokainy do kręgosłupa - takie blokady są stosowane w rzadkich przypadkach, gdy zaostrzenie bólu jest nie do zniesienia, a konwencjonalne NLPZ nie działają (taka klinika pilnie wymaga operacji).

Żaden przyjmowany lek znieczulający nie może być stosowany przez długi czas ze względu na negatywny wpływ na funkcjonowanie przewodu pokarmowego, nerek, wątroby, serca i naczyń krwionośnych oraz układu krwiotwórczego. Miejscowe preparaty w postaci maści są łagodniejsze, ale nie mają wystarczającej zdolności penetracyjnej, aby normalnie uspokoić stan zapalny nerwu rdzeniowego.

Pacjent będzie kosztował życie tylko z lekarstw, unikając w każdy możliwy sposób operacji, jeśli to konieczne. To ślepy zaułek, który nieuchronnie prowadzi do niepełnosprawności z powodu postępującej przepukliny, nieodwracalnego zaniku tkanki nerwowej i dodatkowych problemów zdrowotnych. Należy powiedzieć, że niekontrolowane zażywanie narkotyków uzależnia, aw niektórych przypadkach jest całkowitym brakiem efektu.

Lekarze często przepisują pacjentom leki z serii chondroprotektorów. Chondroprotektory poprawiają odżywianie chrząstki dysku, ale znowu, jeśli dysk nie jest jeszcze krytycznie zdeformowany. Dlatego środki chondroprotekcyjne są wskazane w przypadku izolowanej osteochondrozy lub wypukłości krążków międzykręgowych, w innych przypadkach nie działają.

Efekt ćwiczeń gimnastycznych

Czy można kontrolować przepuklinę za pomocą specjalnych ćwiczeń lędźwiowych? Ćwiczenia na siłowni, aby były korzystne, muszą być zalecane przez doświadczonego rehabilitanta, który trzyma w ręku skan MRI i jest w pełni zaznajomiony z Twoją kondycją fizyczną i zdrowiem. Pierwszy kurs powinien odbywać się pod czujnym nadzorem lekarza prowadzącego terapię ruchową. Samotestowanie cudownych ćwiczeń gimnastycznych z Internetu jest obarczone wzrostem i / lub przemieszczeniem masy przepuklinowej w niebezpieczną strefę ze wzrostem deficytu neurologicznego.

Dobroczynnym efektem ćwiczeń gimnastycznych, opracowanych indywidualnie dla każdego pacjenta, jest pobudzenie krążenia krwi w dotkniętym obszarze, wzmocnienie i odciążenie mięśni, wyprostowanie kręgów oraz zwiększenie przestrzeni międzykręgowej. Regularny, dobrze zaplanowany trening pomaga zmniejszyć częstotliwość nawrotów i poprawić zdolności motoryczne. Dobrym uzupełnieniem terapii ruchowej będą zajęcia na basenie pod okiem lekarza-instruktora z pływania i aqua-gimnastyki.

Jednak w ostrym okresie przeciwwskazane jest angażowanie się, dopóki objawy zaostrzenia nie zostaną wyeliminowane przez odpoczynek i leki. Ponadto fizyczny wpływ (w szczególności trakcja) na dolną część pleców w przypadku dużych przepuklin (> 8 mm), nawet w celach terapeutycznych, może wyrządzić więcej szkody niż pożytku. Dlatego eksperci podkreślają, że tacy pacjenci przede wszystkim muszą jak najwcześniej operować przepuklinę, a dopiero potem zaangażować się w produktywną regenerację układu mięśniowo-szkieletowego i ośrodkowego układu nerwowego poprzez ćwiczenia fizjoterapeutyczne..

Wpływ masażu

Taktyki masażu mają na celu poprawę trofizmu tkankowego (zwiększenie przepływu krwi i drenażu limfy, zaopatrzenie komórek w pokarm i tlen), zmniejszenie napięcia mięśni, zapobieganie atrofii oraz zmniejszenie nacisku na krążki międzykręgowe. Zabrania się kontaktowania się z nimi, podobnie jak w przypadku terapii ruchowej, w ostrych okresach choroby. Masaże i zabiegi manualne wykonywane są ściśle według wskazań wysokiego poziomu przez specjalistę z zakresu „neurologiczno-ortopedii”, gdyż przepuklina jest przepukliną.

Wszelką refleksologię należy wykonywać bardzo starannie i profesjonalnie, bez szarpnięć, skrętów, nadmiernego nacisku na kręgosłup, aby jeszcze bardziej nie uszkodzić słabego krążka i nie kierować wypukłości w złym kierunku. Z tego samego powodu niepożądane jest stosowanie wszelkiego rodzaju taktyk zmiany położenia przepukliny, efekt może być zupełnie odwrotny.

Masaż w tym obszarze ma wiele przeciwwskazań: wybrzuszenia (3 łyżki.), Sekwestracja, nadciśnienie, choroby nerek itp. Techniki masażu, jeśli nie są przeciwwskazane, należy rozpatrywać wyłącznie w kontekście podstawowego procesu leczenia, a nie jako jedyny zabieg. Masaż, terapia manualna to nie panaceum, przepukliny nie wyleczy się bez operacji, ale mogą być bardzo przydatne dla „młodej”, dopiero powstającej przepukliny. Masaż ma nieocenione korzyści w odbudowie kręgosłupa po operacji..

Fizjoterapia lędźwiowa

Sesje fizjoterapeutyczne są jednym z elementów składowych profilaktyki. Fizjoterapia nie doprowadzi do całkowitego wyzdrowienia, nie jest również w stanie odwrócić zniszczenia wyściółki międzykręgowej włóknisto-chrzęstnej. Ale jest całkiem możliwe zatrzymanie postępu zwyrodnień włóknisto-chrzęstnych i kostnych w projekcji odcinka lędźwiowego kręgosłupa za pomocą fizjoterapii. Remisję uzyskuje się poprzez zmniejszenie obrzęku wokół chorego dysku, przywrócenie dobrego krążenia krwi i złagodzenie hipertonii mięśniowej.

Elektro- i fonoforeza, magnetoterapia, pulsoterapia, ultradźwięki, laseroterapia, elektromiostymulacja to standardowe procedury zalecane w określonej kombinacji dla osób z taką diagnozą. Ilu pacjentów pomogli zmniejszyć lub wyeliminować bolesne objawy? Statystyki są rozczarowujące. Jedynie 50% osób po pełnych kursach fizjoterapii kręgosłupa lędźwiowego zgłasza zauważalną i trwałą ulgę.

W około 10% przypadków fizjoterapia nie poprawia ani nie pogarsza samopoczucia. A aż 40% osób przeżywa kompletne fiasko z powodu fizjoterapii, skarżąc się na początek i nasilenie bólu. Rzecz w tym, że metody fizjoterapeutyczne opierają się głównie na zasadach głębokiego nagrzewania tkanek miękkich lub elektrycznej stymulacji nerwowo-mięśniowej. Takie fizjomanipulacje mogą przyczynić się nie do eliminacji, ale wręcz przeciwnie, do zwiększenia obrzęku pnia nerwu objętego stanem zapalnym, co wywołuje nasilenie bolesnych objawów.

Powikłania i konsekwencje przepukliny międzykręgowej

Przepuklina lędźwiowo-krzyżowa kręgosłupa z niewłaściwym i przedwczesnym leczeniem prowadzi do naruszenia unerwienia narządów miednicy, mięśni kończyn dolnych, zwiększenia deficytu neurologicznego. Najbardziej niefortunną konsekwencją, częściej występującą przy 3-4 stopniach, jest zespół ogona końskiego, który objawia się:

  • rozdzierający intensywny ból korzeniowy;
  • porażenie obwodowe lub niedowład nóg z przewagą w okolicach dystalnych;
  • utrata wszystkich rodzajów wrażliwości i odruchów kończyn dolnych i krocza;
  • ciężkie zaburzenia czynności esicy i odbytnicy, dróg moczowych, męskiego i żeńskiego układu rozrodczego (nietrzymanie stolca, niekontrolowane oddawanie moczu, impotencja, bezpłodność itp.).

W przypadku stwierdzenia co najmniej jednego z wymienionych objawów uszkodzenia ogona końskiego, pacjent wymaga jak najszybszego leczenia neurochirurgicznego. Żadna konserwatywna taktyka nie uratuje cię w tym przypadku! Prognozy dotyczące przywrócenia unerwienia nerwowego i zaburzeń czynnościowych będą całkowicie zależały od tego, ile czasu minęło od momentu pojawienia się zespołu do operacji..

Wniosek

Niemożliwe jest przywrócenie integralności pierścienia włóknistego i zmniejszenie wielkości utworzonej przepukliny za pomocą zachowawczej taktyki leczenia. Objawy przepuklin lędźwiowych są trudne do leczenia zachowawczego w zaawansowanych stadiach, ponieważ źródło bólu utrzymuje się. W rzeczywistości nie ma ani jednego pacjenta, który przy tak poważnej diagnozie pozbyłby się przepukliny i jej konsekwencji bez operacji.

Zabieg niechirurgiczny można uzasadnić tylko na wczesnym etapie, gdy deformacja jest nieznaczna i nie doprowadziła jeszcze do zerwania włókien tkanki łącznej dysku, uszkodzenia zakończeń nerwowych. Tylko w formie początkowej możliwe jest osiągnięcie stabilnej remisji dzięki trwającej złożonej terapii z regularnymi kursami przez całe życie. Innymi słowy, leczenie zachowawcze przyniesie wspomagające działanie profilaktyczne dzięki stymulacji krążenia krwi i metabolizmu, co spowolni procesy niszczenia i zapobiegnie przejściu wypukłości w wyciskanie..

Na przedostatnim i ostatnim etapie metody konserwatywne tracą na znaczeniu. Tak bardzo, jak byś chciał, nie będą w stanie wciągnąć przepukliny z powrotem, rozpuścić sekwestracji ani wyleczyć rozdartego pierścienia. Pod tym względem wszystkie metody niechirurgiczne są bezsilne. W późniejszych etapach maksymalne, jakie mogą pomóc, to zmniejszenie nasilenia zespołu bólowego. I nawet wtedy, jak pokazuje doświadczenie, w pojedynczych przypadkach.

wnioski

  • Leczenie zachowawcze nie może być alternatywą dla interwencji chirurgicznej, ponieważ nie eliminuje przepukliny, a ma jedynie działanie objawowe.
  • Z obserwacji klinicznych wynika, że ​​co najmniej 40% pacjentów leczonych zachowawczo ma niezadowalające wyniki. Po 6-12 miesiącach są operowani z powodu nieskuteczności wcześniejszego leczenia lub rozwiniętych powikłań..
  • W przypadku choroby w stadium 3 i 4 wskazana jest operacja (mikrodiscektomia, endoskopia). Na 4. etapie, ze względu na duże zagrożenie nieodwracalnym uszkodzeniem rdzenia kręgowego i wiązek nerwowych przez sekwestrację, w trybie pilnym zalecana jest operacja usunięcia sekwestracji i korekcji dysku.
  • Jeśli podejście nieinwazyjne to 1-2 łyżki. patologia w ciągu 6 miesięcy nie została uwieńczona sukcesem w walce z bólem lub obserwuje się progresję na MRI, wskazane jest rozważenie małoinwazyjnej metody usunięcia przepukliny (endoskopia, nukleoplastyka).

Pojawienie się objawów utraty wrażliwości jest złym znakiem, zapowiadającym wystąpienie paraplegii w najbliższej przyszłości. Aby uniknąć dramatycznego wyniku w postaci paraliżu, przed którym operacja nie ratuje, ważne jest, aby w ograniczonym czasie poddać się operacji neurochirurgicznej.