Główny

Zapalenie korzonków nerwowych

Choroba Schinza (osteochondropatia kości piętowej)

Pierwszy opis choroby Schinza podał w 1907 r. Szwedzki chirurg Hagland, ale nazwę zawdzięcza innemu lekarzowi Schinzowi, który badał ją w przyszłości. Choroba dotyka dzieci w wieku 7-11 lat i charakteryzuje się naruszeniem procesu tworzenia kości w guzku kości piętowej.

Dziewczęta częściej cierpią na tę dolegliwość i są w młodszym wieku 7-8 lat. U chłopców pierwsze objawy pojawiają się zwykle po 9 roku życia. Czasami u aktywnych dorosłych rozpoznaje się chorobę Haglunda-Schinza.

Co to jest choroba Schinza

Choroba Schinza, czyli osteochondropatia guzka pięty, to aseptyczna (niezakaźna) martwica gąbczastej tkanki kostnej, która charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem i może być powikłana mikrozłamaniami. Nie wiadomo na pewno, dlaczego doszło do takiego naruszenia. Przypuszczalną przyczyną są miejscowe zaburzenia krążenia wywołane czynnikami zewnętrznymi lub wewnętrznymi, w tym:

  • przenoszone infekcje;
  • zaburzenie metaboliczne;
  • dziedziczna predyspozycja;
  • intensywna aktywność fizyczna i częste kontuzje nóg.

Choroba Schinza u dzieci jest wywoływana przez regularne zajęcia sportowe, gdy okolice pięty są stale narażone na mikrourazy. Patologia może zniknąć w miarę dorastania, jednak zespół bólowy z reguły trwa wystarczająco długo i ostatecznie ustępuje dopiero po zatrzymaniu wzrostu dziecka.

Osteochondropatię kości piętowej rozpoznaje się najczęściej u aktywnych dzieci i młodzieży, ale czasami obserwuje się ją również u dzieci absolutnie niesportowych. Dorośli rzadko chorują.

Kość piętowa jest największą kością stopy, która pełni funkcję podporową i bierze czynny udział w ruchu człowieka. Wchodzi w skład stawów podskokowo-piętowo-prostopadłościennych i skokowo-łódkowatych.

Guzek piętowy znajduje się za kością piętową i jest masywną formacją kostną. Przyjmuje znaczne obciążenie, gdy osoba jest w pozycji wyprostowanej. Guz pięty służy nie tylko do podparcia, ale także przyczynia się do podparcia łuku stopy, ponieważ jest do niego przymocowane mocne i długie więzadło podeszwowe.

Największe i najsilniejsze ludzkie ścięgno, Achilles, jest przyczepione do tylnego odcinka guzowatości kości piętowej. To ścięgno pięty zapewnia zgięcie podeszwowe, gdy stopa jest ściągnięta z dolnej części nogi..

Poniżej guzka kości piętowej, w części podeszwowej, znajduje się solidna warstwa tłuszczu podskórnego, która chroni piętę przed urazami, a także gruba skóra. Czynnik dziedziczny decyduje o małej liczbie lub wrodzonym zwężeniu naczyń dostarczających krew do kości piętowej. Infekcje, urazy i zaburzenia metaboliczne negatywnie wpływają na stan tętnic.

Z powodu zwiększonego wysiłku fizycznego cierpi napięcie naczyniowe, a guzek kości piętowej przestaje otrzymywać wystarczającą ilość pożywienia. W rezultacie rozpoczynają się zmiany martwicze, a część tkanki kostnej obumiera..

Pięć etapów rozwoju

Uszkodzenie kości piętowej może być jednostronne i obustronne, proces patologiczny często obserwuje się tylko w jednej kończynie i dzieli się na kilka etapów:

  • I - martwica aseptyczna, tworzenie ogniska martwiczego;
  • II - złamanie wycisku, „zapadnięcie” martwego obszaru w głąb kości;
  • III - fragmentacja, rozszczepienie dotkniętej kości na oddzielne fragmenty;
  • IV - resorpcja kości, zanik nieżywej tkanki;
  • V - regeneracja, odnowa kości z powodu tkanki łącznej i późniejsze kostnienie.

Objawy

Początek patologii jest zarówno ostry, jak i powolny. Pierwszą oznaką jest ból jednej lub obu pięt po bieganiu lub innym ćwiczeniu obejmującym nogi (długie chodzenie, skakanie). Obszar pięty jest powiększony, a pięta wygląda na spuchniętą. Jednak nie ma objawów zapalenia, ale skóra w dotkniętym obszarze może stać się czerwona i gorąca w dotyku..

Jedną z cech choroby jest duża wrażliwość na bodźce: każde dotknięcie pięty powoduje wyraźny zespół bólowy. Typowe objawy mogą również obejmować bolesne zginanie i prostowanie stopy oraz ustępowanie bólu w nocy..

Nasilenie patologii może się różnić, a niektórzy pacjenci odczuwają niewielki ból podczas chodzenia i odpoczynku na pięcie, podczas gdy inni nie mogą obejść się bez pomocy - kul lub lasek. W większości przypadków dochodzi do obrzęku i atrofii skóry - zmniejsza się objętość i elastyczność skóry. Rzadziej mięśnie podudzia słabną i zanikają.

Diagnostyka

Niezbędne badania w kierunku choroby Schinza są zlecane przez ortopedę lub traumatologa. Najważniejszym kryterium diagnostycznym jest radiografia, która jest koniecznie wykonywana w projekcji bocznej. Objawy rentgenowskie we wczesnych i późnych stadiach są następujące:

  • wcześnie: kość guzowatości kości piętowej jest zagęszczona, szczelina między nią a kością piętową jest poszerzona. Obszar, w którym tworzy się nowa tkanka kostna, wygląda na plamisty, co wskazuje na nierówną strukturę jądra kostnienia. W strefie widoczności znajdują się luźne ogniska górnej warstwy kości;
  • późna: guzek kości piętowej jest rozczłonkowany, widoczne są oznaki przebudowy strukturalnej i powstania nowej kości gąbczastej.

W niektórych przypadkach wyniki rentgenowskie mogą nie być wystarczająco dokładne (na przykład, jeśli występuje wiele jąder kostnienia). Następnie w celu wyjaśnienia diagnozy zaleca się dodatkowe badania - rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową.

Konieczne są badania krwi i moczu, aby wykluczyć zapalenie torebki maziowej lub okostnej, zapalenie kości i szpiku, gruźlicę kości i guzy. Wyniki zwykle nie wykazują leukocytozy i prawidłowej OB.

Leczenie

Leczenie choroby Haglanda-Schinza jest przeważnie zachowawcze, w rzadkich przypadkach wskazana jest interwencja chirurgiczna. Metody leczenia mogą się nieznacznie różnić w zależności od stanu dziecka i nasilenia objawów. Jednak każdemu pacjentowi zaleca się zmniejszenie obciążenia nóg i stosowanie przyrządów ortopedycznych - wkładek, podpórek podbicia lub poduszek na piętę.

Jeśli zespół bólowy jest wyraźny, kończynę na krótko mocuje się gipsem. Aby zmniejszyć ból, przepisuje się środki przeciwzapalne, przeciwbólowe i rozszerzające naczynia krwionośne (leki rozszerzające naczynia), a także witaminy z grupy B.

Fizjoterapia - elektroforeza, diatermia, ultradźwięki z hydrokortyzonem, mikrofale, ozokeryty dają dobry efekt. Elektroforezę można przeprowadzić z Novocaine, Brufen i Pyrogenal, witaminami B.6 i w12, jak również z lekami przeciwbólowymi.

Szyna ortopedyczna z odciążonym strzemieniem, którą zakłada się na podudzie i stopę, pomaga odciążyć stopę, a zwłaszcza piętę. To urządzenie mocuje nogę w zgiętej pozycji. W niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie dodatkowych urządzeń, które zapobiegają wyprostowi nogi w stawie kolanowym i mocują ją w pozycji zgięciowej.

Nie bez znaczenia są buty, które powinny mieć obcas o średniej wysokości oraz wkładkę ortopedyczną z łukiem wewnętrznym i zewnętrznym. Najlepiej zrobić taką wkładkę na zamówienie, biorąc pod uwagę indywidualne parametry stopy..

Leczenie domowe

Chorobę Schinza można leczyć także w domu, stosując produkty apteczne, maści o działaniu rozgrzewającym i przeciwzapalnym oraz sól morską. Lekarze zwykle zalecają specjalne ćwiczenia wzmacniające stopy..

Jednym z najskuteczniejszych środków na ból pięt jest dimeksyd, który należy rozcieńczyć wodą w stosunku 1: 1. W powstałym roztworze zwilż gazę lub bandaż i nałóż na stopę, przykrywając wierzch polietylenową i bawełnianą szmatką. Możesz wzmocnić działanie kompresu, stosując jako izolację wełnianą lub flanelową klapkę. Czas zabiegu - od 30 minut do godziny.

Na ból i stany zapalne stosuje się żel Fastum, Troxevasin, Troxerutin, Deep-Relief, Dolobene, Diklak i inne maści. Aby znormalizować krążenie krwi, weź Berlition, Pentoxifylline, Dibazol i Euphyllin.

W domu można robić kąpiele stóp z dodatkiem soli morskiej - stopy należy trzymać w roztworze soli przez 15-20 minut. W przypadku okładów parafinowo-ozokerytowych składniki najpierw topi się w rondelku, co zajmie około godziny. Następnie lepką substancję wlewa się do niskiej formy, aby uzyskać warstwę 1-1,5 cm.Gdy mieszanina prawie stwardnieje i nabierze elastycznej konsystencji, jest układana na polietylenie lub ceracie. Połóż piętę na wierzchu i zawiń ją przygotowanym produktem, który musisz trzymać na nodze przez około pół godziny.

Choroba Schinza u dzieci: rozwój, przyczyny, leczenie i rokowanie

Cechy i mechanizmy rozwoju

Anatomicznie pięta to duży fragment kostny stopy, który łączy jednocześnie kilka stawów, więzadeł, ścięgien. Kość pięty ma gąbczastą strukturę, co zwiększa ryzyko zniszczenia pod wpływem różnych negatywnych czynników.

Choroba Shinza u dzieci - niezapalne zniszczenie kości piętowej

Konwencjonalnie istnieje kilka etapów rozwoju osteochondropatii guzowatości kości piętowej:

  • zmiany martwicze spowodowane upośledzeniem przepływu krwi na tle aktywności fizycznej;
  • wystąpienie złamania wgłębnego, gdy zniszczona część kości piętowej tworzy kielich;
  • częściowe zniszczenie apofizy;
  • resorpcja patologicznie zmienionych tkanek, ognisko martwicze;
  • proces gojenia, w którym dotknięta kość zostaje zastąpiona przez element tkanki łącznej, po czym następuje utworzenie nowej kości.

Obraz kliniczny pogarsza obniżone napięcie naczyniowe stopy, upośledzone krążenie krwi. Aseptyczny charakter choroby Schinza u dzieci oznacza, że ​​proces patologiczny przebiega bez zapalenia, ognisk naciekowych.

Powody

Etiologia zespołu Schinza nie została jeszcze wyjaśniona. Choroba pięt zwykle występuje pod wpływem kilku czynników wewnętrznych lub zewnętrznych naraz:

  • nadmierna aktywność fizyczna;
  • obciążona dziedziczność;
  • artroza, zapalenie stawów;
  • naruszenie metabolizmu wapnia i fosforu;
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • cukrzyca i inne choroby endokrynologiczne;
  • patologie krwi, serca, naczyń.

Złamania, niedorozwój tkanki kostnej, nadwaga, układowe choroby autoimmunologiczne mogą przyczyniać się do rozwoju zespołu patologicznego..

Objawy

Objawy zniszczenia kości piętowej są niespecyficzne, wyrażone w następujących objawach:

  • bolesność ze stresem na pięcie;
  • upośledzona ruchliwość stóp;
  • lokalna hipertermia;
  • zaczerwienienie, obrzęk i dyskomfort w dalszych częściach chorej kończyny;
  • charakterystyczny chód z wymuszonym obciążeniem przodostopia.

Początkowym stadiom choroby rzadko towarzyszy ból, ale wraz z postępem ból nasila się. W ostrym przebiegu objawy pojawiają się aktywnie. Jeśli obraz kliniczny jest zamazany, a nieprzyjemne odczucia utrzymują się przez długi czas, podejrzewa się chronologię procesu patologicznego.

Diagnostyka

Rozpoznanie ustala się na podstawie badania przez ortopedę, badania dolegliwości, życia i wywiadu klinicznego pacjenta. „Złotym standardem” w diagnostyce chorób pięt jest badanie rentgenowskie. Zgodnie z obrazem rentgenowskim w projekcjach czołowych i bocznych bada się ogniska zagęszczenia, zwiększenie odstępu między kością piętową a apofizą. Obszar kostnienia jest reprezentowany przez białe plamy spowodowane tworzeniem się nowego fragmentu kości.

Leczenie choroby jest zachowawcze, polega na wyznaczeniu leków, fizjoterapii, ćwiczeniach fizjoterapeutycznych

Jeśli diagnoza jest niejasna, może być konieczne wykonanie rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej. Proces patologiczny należy odróżnić od zapalenia kości i szpiku, zapalenia okostnej, zapalenia kaletki piętowej stopy, nowotworów złośliwych, kostniaków, gruźlicy tkanki kostnej. Przystąpieniu infekcji towarzyszą ostre objawy: wysoka gorączka, oznaki zatrucia. Zapalenie kości wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej, aby uniknąć uogólnionej posocznicy, śmierci dziecka.

Proces gojenia

Leczenie osteochondropatii jest zachowawcze lub chirurgiczne. W pierwszym przypadku pokazano przebieg przyjmowania leków, fizjoterapii, noszenia butów ortopedycznych. W drugim przypadku wymagana jest szybka korekta. Interwencja chirurgiczna wykonywana jest według specjalnych wskazań. Odpowiednie leczenie zwykle prowadzi do całkowitego wyzdrowienia w ciągu 1 do 2 lat.

Leki i fizjoterapia

Aby złagodzić ból u dzieci, przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne na bazie paracetamolu, ibuprofenu. Leki przeciwbólowe na bazie diklofenaku są przepisywane dzieciom w wieku powyżej 12-14 lat. Jednocześnie stosowane są środki znieczulające miejscowo. W przypadku szczególnych wskazań dzieciom przepisuje się zastrzyki dostawowe, narkotyczne leki przeciwbólowe (rzadko).

Zespół prawie nigdy nie występuje u dorosłych, a nieleczony u dzieci przyczynia się do deformacji stopy.

Schemat leczenia oparty jest na dolegliwościach pacjenta, stadium rozwoju choroby Haglunda-Schinza. Tak więc, w przypadku naruszenia metabolizmu fosforu i wapnia, przepisywane są preparaty wapniowe, witamina D, B, wymagana jest korekta metabolizmu leku. Podczas leczenia pacjenci wymagają schematu ochronnego, bezwzględnego odpoczynku chorej kończyny. Aby poprawić wyniki leczenia farmakologicznego, zaleca się szereg procedur fizjoterapeutycznych:

  • rozgrzewka ultradźwiękowa lekami hormonalnymi;
  • aplikacje z ozokerytem, ​​gorącą parafiną;
  • ogrzewanie na sucho;
  • fala uderzeniowa i magnetoterapia;
  • elektroforeza z lekami znieczulającymi.

Fizjoterapia może być wykonywana w szpitalach lub ambulatoryjnych. Pod koniec kursu rutynowe badanie przez lekarza ortopedę ma na celu ocenę leczenia.

Leczenie domowe

Leczenie można kontynuować w domu. Aby poprawić efekt terapeutyczny, zmniejszyć nieprzyjemne objawy, możesz użyć następujących środków:

  • gorące okłady z aloesem, miodem, pieczoną cebulą, liśćmi kapusty;
  • okłady z olejków eterycznych;
  • otula ciepłą glinką kosmetyczną, suchym ciepłem, np. podgrzanymi zbożami.

Ciepłe kąpiele z wywarami z roślin leczniczych, solą morską mogą zmniejszyć ból w chorobie pięt. Zwykłe gotowanie na parze i pocieranie ciepłym ręcznikiem poprawia krążenie krwi w stopie, łagodzi ból i relaksuje. Gorące okłady, sauny i kąpiele są przeciwwskazane, jeśli podejrzewa się proces zakaźny, aby uniknąć ryzyka septycznego.

Fizjoterapia

Ćwiczenia pod okiem lekarza poprawiają trofizm tkanek, łagodzą ból i pomagają zminimalizować czynnik traumatyczny. Prawidłowa organizacja aktywności fizycznej jest kluczem do szybkiego powrotu do zdrowia. Gimnastykę wykonuje się w specjalnych pomieszczeniach lub w domu według indywidualnych zaleceń.

W okresie stabilnej remisji wskazane jest noszenie butów ortopedycznych lub stosowanie specjalnych wkładek.

Wyznaczenie kursu jest możliwe tylko w przypadku braku bólu, ostrych objawów. Aktywność fizyczna w ostrej postaci choroby pięt prowadzi do powikłań, urazów, jeszcze większych deformacji kości piętowej, stopy.

Ćwiczenia z zakresu gimnastyki wyrównawczej mają na celu zmniejszenie obciążenia przodostopia, pięty, ryzyka skrzywienia i deformacji stopy. Podczas uprawiania sportu nie powinno być bólu, dyskomfortu.

Interwencja chirurgiczna

W przypadku braku efektów terapeutycznych przepisanego leczenia możliwa jest interwencja chirurgiczna. Wskazania do zabiegu obejmują ciężką deformację kości piętowej, zmianę chodu i kulawiznę, rozwój skoliozy i trwały uraz..

Choroba pięt powoduje wiele problemów, pogarsza jakość życia dziecka

Operacja chirurgiczna osteochondropatii guzowatości kości piętowej jest jedynym możliwym rozwiązaniem, gdy inne metody nie są dostępne lub nie przynoszą pożądanego rezultatu. Istnieją dwie główne metody usuwania:

  • Tradycyjne usuwanie. Podczas manipulacji następuje rozcięcie tylnej części pięty, odsunięcie ścięgna Achillesa w celu dobrej wizualizacji kości piętowej. Uszkodzony fragment pięty zostaje usunięty, złuszczony, a sama kość zostaje zaokrąglona. Nacięcie zszywa się szczelnie, nakłada się sterylny bandaż.
  • Osteotomia w kształcie klina. Metoda przypomina tradycyjną operację, ale jest zalecana w przypadku uszkodzenia ścięgna Achillesa.

W przypadku znacznego zniszczenia kości piętowej wymagana jest instalacja specjalnej protezy. Rehabilitacja zależy od wielkości interwencji chirurgicznej, dochodzi do 2-3 miesięcy. Podczas rekonwalescencji pacjenci noszą specjalne obuwie ortopedyczne, używają kul i innych środków rehabilitacji.

Styl życia pacjentów z chorobą Schinza

Styl życia pacjentów z osteochondropatią guzowatości kości piętowej polega na korygowaniu diety, nawyków. Posiłki muszą zawierać pokarmy bogate w wapń, witaminy C, B, D, błonnik, minerały. Ważne jest, aby unikać niezdrowej żywności, zwłaszcza fast foodów, frytek, napojów gazowanych i innych. Dzieciom pokazano częste spacery na świeżym powietrzu. Istnieją inne wytyczne kliniczne:

  • terminowe leczenie chorób zakaźnych;
  • coroczne badania u chirurga ortopedy z dziedziczną predyspozycją do choroby;
  • noszenie butów z wkładkami ortopedycznymi;
  • odpowiednią aktywność fizyczną.

Chirurg ortopeda pomoże w doborze odpowiednich wkładek lub butów korekcyjnych, które pasowałyby do zgięcia stopy, precyzyjnie mocowały piętę i palce.

Choroba Schinza u dzieci prawie zawsze ma korzystne rokowanie, pod warunkiem szybkiego leczenia i odpowiedniej rehabilitacji. Zapobieganie chorobie sprowadza się do minimalizacji aktywności fizycznej, przestrzegania diety, snu, czuwania.

Co każdy rodzic powinien wiedzieć o osteochondropatii kości piętowej u dzieci?

Szkielet należy do układu mięśniowo-szkieletowego. Nadaje sylwetce kształt, chroni narządy wewnętrzne przed wpływami zewnętrznymi. Dzięki szkieletowi osoba może znajdować się w określonej pozycji i poruszać się.

Podobnie jak wszystkie inne części ludzkiego ciała, jest podatny na liczne choroby. Osteochondropatia jest jednym z rodzajów chorób aparatu kostnego..

Ogólna charakterystyka choroby

W przypadku osteochondropatii w kościach występuje aseptyczny proces martwicy (bez stanu zapalnego i patogenów patogennych). Tym różnią się od osteochondritis, które mają charakter zapalny i są pochodzenia zakaźnego..

Osteochondropatie są przewlekłe. W większości przypadków kończy się pozytywnym wynikiem.

Mogą rozwijać się zarówno u dorosłego, jak iu dziecka, ale cierpią na nie głównie dzieci i młodzież. Choroba dotyczy głównie nóg (zarówno prawych, jak i lewych).

W Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD-10) znajdują się one w sekcji XIII (kody M91 - M94).

Klasyfikacja

Cała różnorodność osteochondropatii jest podzielona na cztery grupy:

  1. Pierwsza grupa obejmuje patologie dotyczące kości długich, w szczególności mostka obojczyka, paliczków dłoni, głowy drugiej kości śródstopia itp..
  2. Do drugiej grupy zalicza się osteochondropatię kości gąbczastej, w której dochodzi do uszkodzenia trzonów kręgowych, kości łódeczkowatej stopy itp..
  3. Kolejna grupa obejmuje patologie apofiz (guzek kości piętowej, kość łonowa itp.).
  4. Czwarta grupa składa się z osteochondropatii w kształcie klina, które uszkadzają powierzchnie stawowe głów kości tworzących kolano, łokieć, biodro i inne stawy.
Struktura szkieletu stopy

Powody

Przyczyny, dla których osteochondropatia kości piętowej zaczyna się u dzieci, nie są w pełni zrozumiałe. Dziewczynki są bardziej podatne na choroby niż chłopcy. W tej chwili uważa się, że jest to konsekwencja miejscowych zaburzeń naczyniowych, które pojawiają się z dziedziczną predyspozycją, zaburzeniami metabolicznymi, przebytymi infekcjami itp..

Proces patologiczny rozpoczyna się zwiększonym obciążeniem mechanicznym samej bulwy pięty (największa kość stopy połączona z kością skokową i prostopadłościanem), ścięgnami stopy lub częstymi urazami stopy.

Choroba jest sygnalizowana bólem pięty

Objawy i stadia choroby

  1. Typowym objawem choroby jest ból pięt. Zwiększa się wraz z ruchem. W spoczynku, kiedy pacjent leży, odczucia bólu ustępują.
  2. Kolejnym objawem jest obrzęk w miejscu zmiany..
  3. Charakterystyczne jest również zaczerwienienie skóry.
  4. Osoba ma trudności z zginaniem i prostowaniem stopy.
  5. Niemożliwe jest stanie całkowicie na stopie.
  6. Osoba instynktownie próbuje chodzić, opierając się o przednią krawędź stopy.

W swoim rozwoju patologia przechodzi przez cztery etapy:

  1. Po pierwsze, z powodu niedostatecznego ukrwienia rozwija się ognisko martwicy. Czas trwania początkowej fazy choroby sięga kilku miesięcy..
  2. W drugim etapie dochodzi do złamań. Dotknięty obszar tkanki nie wytrzymuje zwykłego obciążenia i jest naciskany. Niektóre obszary kości wciskają się w inne. Ten okres może trwać sześć miesięcy lub dłużej..
  3. Trzeci etap może trwać do trzech lat. Fragmenty martwej kości rozpuszczają się.
  4. Na ostatnim etapie następuje stopniowa odbudowa kształtu i struktury kości. Czas trwania - do półtora roku.
Palpacja

Diagnostyka i leczenie

Aby postawić diagnozę, lekarz przeprowadza wywiad z dzieckiem i jego rodzicami, a także bada ból stopy.

Ostateczna diagnoza zostaje postawiona po badaniu rentgenowskim. Najbardziej pouczająca jest projekcja boczna. Rentgen ujawnia zagęszczenie guzków, plamienie, oddzielenie fragmentów i inne oznaki patologii.

Jeśli jest to trudne do zdiagnozowania, wykonuje się RTG porównawcze obu pięt lub badanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI).

Stosuje się głównie leczenie zachowawcze. Czasami w przypadku silnego zespołu bólowego nerwy odpiszczelowe i piszczelowe oraz ich gałęzie są przecinane.

Terapie zachowawcze obejmują:

  • ograniczenie aktywności fizycznej (stosowanie specjalnych wkładek lub żelowych podpiętek);
  • leki rozszerzające naczynia krwionośne i leki przeciwbólowe,
  • Witaminy z grupy B;
  • elektroforeza;
  • ozokeryt itp..

Zgodnie z zaleceniem lekarza stosuje się ćwiczenia fizjoterapeutyczne.

Leczenie przeprowadza się zarówno podczas wizyty w placówce medycznej, jak iw domu przy użyciu różnych środków ludowych (kąpiele z solą morską, ziołami itp.).

Zapobieganie, rokowanie i możliwe powikłania

Jako środek zapobiegawczy zaleca się noszenie specjalnych butów z niskim obcasem i podbiciem dla łuku stopy. Te buty należy nosić do momentu, aż stopa przestanie rosnąć..

Nieleczone mogą wystąpić komplikacje. Wyrażają się one resztkową deformacją po wyzdrowieniu, która w przyszłości może prowadzić do deformacji artrozy..

Pomimo tego, że choroba kończy się wyzdrowieniem, dziecko powinno być stale monitorowane przez lekarza ortopedę. Rodzice muszą upewnić się, że przestrzegane są wszystkie zalecane procedury.

Dodatkowe informacje na temat artykułu można uzyskać z wideo:

Co to jest osteochondropatia kości piętowej i jak ją leczyć?

Osteochondropatia kości piętowej jest chorobą polegającą na zmianach zwyrodnieniowo-martwiczych w nasadach (końcowym odcinku kości rurkowej) i apofizach (dodatkowy punkt kostnienia w miejscu przyczepu dużych mięśni), gąbczastych odcinkach kości. Najczęstsza osteochondropatia stawu kolanowego, głowy biodrowej, głowy śródstopia. Osteochondropatia kości piętowej u dzieci i młodzieży występuje częściej niż u starszych pacjentów.

Zespół Haglunda jest główną przyczyną upośledzenia aktywności ruchowej i bólu w tylnej części stawu piętowego.

Odniesienie historyczne

W 1983 roku po raz pierwszy opisano bóle występujące w tylnej części stawu piętowego. Dolegliwość opisał chirurg Edward Albert, uważany za przodka określenia „Achillodynia”. Ale w swojej pracy nie przedstawił teorii na temat przyczyn i mechanizmu rozwoju choroby..

Patrick Haglund w 1928 roku po raz pierwszy przedstawił swoją wizję, że ból w dalszej części stawu Achillesa może być wywołany wieloma przyczynami. Zgodnie z jego teorią, pojęcie „achillodynii” jest zbyt uogólnione i nie podkreśla prawdziwej przyczyny zespołu bólowego. Zasugerował, że patologię prowokują:

  • Zapalenie ścięgna Achillesa (zapalenie ścięgna Achillesa);
  • Zapalenie kaletki Achillesa (zapalenie kaletki otaczającej ścięgno);
  • Patologia strefy szyszynki odpowiedzialnej za wzrost kości piętowej u dzieci.

P. Haglunda zasugerował, że czynnikiem wywołującym rozwój zapalenia kaletki powierzchownej było noszenie niewygodnych lub małych butów, a zapalenie kaletki głębokiej było jednorazowym lub przewlekłym urazem. Zaproponował operację leczenia głębokiego zapalenia kaletki maziowej.

W pracach z lat 1990-1991 utrzymywał się zamęt terminologiczny: oprócz zespołu Haglunda używano określeń „Achillodynia”, „zapalenie kaletki Achillesa”..

W literaturze krajowej do opisu patologii w okolicy kości piętowej używano terminów: „choroba Haglunda” (nieprawidłowa kość położona między kością łódeczkowatą stępu a głową kości skokowej) lub „choroba Haglunda-Schinza” (apofiza kości piętowej).

Klasyfikacja międzynarodowa

Osteochondropatia kości piętowej ICD-10: klasa chorób układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej (M00-M99). Chondropatia (M91-M94). Inne osteochondroza młodzieńcza (M92) Kod choroby osteochondroza młodzieńcza stępu (M92.6).

Etiologia

Przyczyny osteochondropatii guzowatości kości piętowej nie są dobrze poznane. Uważa się, że jest to wynikiem działania wielu czynników chorobotwórczych:

  • Silne obciążenie mechaniczne;
  • Urazy;
  • Zaburzenia neurotroficzne;
  • Zaburzenia miejscowego krążenia krwi z mechanicznym uszkodzeniem naczyń krwionośnych, zakrzepicą lub przedłużającym się skurczem.

Objawy

Objawy chondropatii kości piętowej zależą od stopnia zaawansowania choroby. Ostry okres choroby w niektórych przypadkach może przebiegać bezobjawowo, a pierwsze objawy pojawiają się kilka lat po wystąpieniu choroby. Są spowodowane wtórnymi zmianami w stawach i tkankach okołostawowych..

Osteochondropatia pięty rozwija się powoli i w większości przypadków jest przewlekła. Główne objawy to:

  • Ból tylnej części pięty podczas chodzenia, ucisk butów, czasami obrzęk w tym obszarze;
  • Ograniczenie podparcia na pięcie, przeniesienie obciążenia na przodostopie, w wyniku czego możliwa jest deformacja palców, kulawizna
  • Zanik mięśni jest umiarkowanie wyrażony, ból spoczynkowy znika;
  • Czasami wzrasta temperatura ciała.

Etapy osteochondropatii

Podział choroby na etapy według objawów klinicznych jest raczej arbitralny. Jednocześnie można zaobserwować zmiany odpowiadające dwóm lub trzem fazom przebiegu choroby..

Pierwszym jest etap aseptycznej martwicy substancji gąbczastej kości w wyniku zaburzeń naczyniowych.

Drugi - etap stwardnienia rozsianego, wywołanego kompresją martwiczych belek kostnych (poprzeczek), pod wpływem obciążeń dynamicznych i statycznych.

Trzeci to etap fragmentacji, charakteryzujący się wprowadzeniem narośli chrzęstnych do tkanki gąbczastej. W tym konkretnym czasie występuje największa liczba połączeń.

Po czwarte - reparacja, charakteryzująca się intensywnymi procesami odbudowy tkanki kostnej gąbczastej.

Po piąte - etap odzyskiwania ze zjawiskiem odkształcenia resztkowego.

Diagnostyka

Radiografia ma decydujące znaczenie w diagnostyce chondropatii:

  • Na pierwszym etapie nie ma wyraźnych zmian na obrazie;
  • Drugi etap charakteryzuje się pojawieniem się na zdjęciu w miejscu zmiany jednorodnego bezstrukturalnego zaciemnienia, powierzchnia traci gładkość;
  • Trzeci etap to obraz sekwencyjny, struktura kości nie daje wyraźnego, jednorodnego wyglądu. Dotknięty obszar składa się z resztek kostnych i jest jeszcze bardziej spłaszczony;
  • Czwarty etap - obszary sekwestryczne nie są widoczne, nie ma prawidłowego wzoru strukturalnego. W niektórych przypadkach określa się zaokrąglone torbielowate oświecenia;
  • Po piąte - odkształcenie szczątkowe.

Tomografia komputerowa jest skuteczną metodą wczesnej diagnostyki osteochondropatii guzowatości kości piętowej. Za pomocą tego badania można wyjaśnić anatomiczne kształty kości piętowej.

Badanie ultrasonograficzne ujawnia powiększony worek piętowy.

Badanie elektrofizjologiczne mięśni, badanie biomechaniczne pacjenta ujawnia zmniejszenie aktywności bioelektrycznej tkanki mięśniowej (1,5 raza) chorej nogi, spadek zdolności statycznej podparcia i współczynnika rytmu chodzenia.

Leczenie osteochondropatii

Zachowawcze leczenie osteochondropatii kości piętowej u dzieci ma na celu wyeliminowanie możliwych przyczyn choroby oraz zapobieganie lub powstrzymywanie progresji deformacji kości. Małym pacjentom przepisuje się:

  • Ogólny zabieg wzmacniający;
  • Terapia witaminowa (witaminy z grupy B, wapń);
  • Dobre odżywianie;
  • Procedury fizjoterapeutyczne;
  • Rozładowanie dotkniętego obszaru poprzez noszenie butów ortopedycznych;
  • Ortezy stopy - tworzenie i ciągłe noszenie indywidualnych podpór wkładek-podbicia, które pozwalają na ustawienie wszystkich części stopy we właściwej pozycji;
  • Ograniczenie ładunku, zwolnienie ze sportów wyczynowych;
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Całkowity czas trwania leczenia zachowawczego wynosi 6 miesięcy.

W przypadku braku pozytywnego wyniku takiego leczenia wskazana jest operacja. Interwencja chirurgiczna polega na resekcji brzeżnej guzowatości Haglunda i wycięciu kaletki pozakomórkowej.

Nawet odpowiednia resekcja nie zawsze prowadzi do pomyślnych wyników. Ból może utrzymywać się rok po operacji. Istnieje również długi okres rehabilitacji. Zwykle mija od sześciu miesięcy do dwóch lat, zanim wszystkie objawy znikną..

Leczenie osteochondropatii kości piętowej środkami ludowymi jest nieskuteczne i może być stosowane jako terapia wspomagająca w postaci kąpieli kontrastowych i ziołowych.

Fizjoterapia

Fizjoterapeutyczne metody leczenia osteochondropatii są stosowane do:

  • Poprawa ukrwienia kończyny;
  • Zmniejszenie zespołu bólowego (terapia SUF, promieniowanie ultrafioletowe średniofalowe, w dawkach rumieniowych), terapia diadynamiczna (zastosowanie prądów impulsowych);
  • Przyspieszenie regeneracji w dotkniętym obszarze - terapia ultradźwiękowa (fonoforeza leków), terapia błotna;
  • Zmniejszenie nasilenia dystrofii kości (helioterapia, talasoterapia, masaż leczniczy, kąpiele powietrzne;
  • Przywrócenie upośledzonych funkcji (elektroforeza, kąpiele radonowe i chlorkowo-sodowe).

Ćwiczenia fizjoterapeutyczne dla osteochondropatii

Gimnastyka ogólna wzmacniająca mięśnie brzucha, pleców, kończyn górnych wykonywana jest na wszystkich etapach choroby. W pierwszych dwóch etapach obciążenie polega na skurczu mięśni uda, pośladków i aktywnych ruchach w stawie skokowym.

Jeśli w ciągu 6 miesięcy, zgodnie z wynikami badania rentgenowskiego, struktura kości pozostanie niezmieniona, należy pozwolić na pełne obciążenie chorej kończyny.

Zapobieganie osteochondropatii obejmuje zapobieganie chorobom zmniejszającym odporność układu mięśniowo-szkieletowego na wpływy zewnętrzne - zapalenie gardła, dystrofię, anemię, prawidłową organizację zajęć sportowych oraz noszenie odpowiedniego obuwia.

Co to jest osteochondropatia kości piętowej i jak ją leczyć?

Osteochondropatia kości piętowej jest chorobą polegającą na zmianach zwyrodnieniowo-martwiczych w nasadach (końcowym odcinku kości rurkowej) i apofizach (dodatkowy punkt kostnienia w miejscu przyczepu dużych mięśni), gąbczastych odcinkach kości. Najczęstsza osteochondropatia stawu kolanowego, głowy biodrowej, głowy śródstopia. Osteochondropatia kości piętowej u dzieci i młodzieży występuje częściej niż u starszych pacjentów.

Zespół Haglunda jest główną przyczyną upośledzenia aktywności ruchowej i bólu w tylnej części stawu piętowego.

Odniesienie historyczne

W 1983 roku po raz pierwszy opisano bóle występujące w tylnej części stawu piętowego. Dolegliwość opisał chirurg Edward Albert, uważany za przodka określenia „Achillodynia”. Ale w swojej pracy nie przedstawił teorii na temat przyczyn i mechanizmu rozwoju choroby..

Patrick Haglund w 1928 roku po raz pierwszy przedstawił swoją wizję, że ból w dalszej części stawu Achillesa może być wywołany wieloma przyczynami. Zgodnie z jego teorią, pojęcie „achillodynii” jest zbyt uogólnione i nie podkreśla prawdziwej przyczyny zespołu bólowego. Zasugerował, że patologię prowokują:

  • Zapalenie ścięgna Achillesa (zapalenie ścięgna Achillesa),
  • Zapalenie kaletki Achillesa (zapalenie kaletki otaczającej ścięgno),
  • Patologia strefy szyszynki odpowiedzialnej za wzrost kości piętowej u dzieci.

P. Haglunda zasugerował, że czynnikiem wywołującym rozwój zapalenia kaletki powierzchownej było noszenie niewygodnych lub małych butów, a zapalenie kaletki głębokiej było jednorazowym lub przewlekłym urazem. Zaproponował operację leczenia głębokiego zapalenia kaletki maziowej.

W pracach z lat 1990-1991 utrzymywał się zamęt terminologiczny: oprócz zespołu Haglunda używano określeń „Achillodynia”, „zapalenie kaletki Achillesa”..

W literaturze krajowej do opisu patologii w okolicy kości piętowej używano terminów: „choroba Haglunda” (nieprawidłowa kość położona między kością łódeczkowatą stępu a głową kości skokowej) lub „choroba Haglunda-Schinza” (apofiza kości piętowej).

Klasyfikacja międzynarodowa

Osteochondropatia kości piętowej ICD-10: klasa chorób układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej (M00-M99). Chondropatia (M91-M94). Inne osteochondroza młodzieńcza (M92) Kod choroby osteochondroza młodzieńcza stępu (M92.6).

Etiologia

Przyczyny osteochondropatii guzowatości kości piętowej nie są dobrze poznane. Uważa się, że jest to wynikiem działania wielu czynników chorobotwórczych:

  • Silne obciążenie mechaniczne,
  • Uraz,
  • Zaburzenia neurotroficzne,
  • Zaburzenia miejscowego krążenia krwi z mechanicznym uszkodzeniem naczyń krwionośnych, zakrzepicą lub przedłużającym się skurczem.

Objawy

Objawy chondropatii kości piętowej zależą od stopnia zaawansowania choroby. Ostry okres choroby w niektórych przypadkach może przebiegać bezobjawowo, a pierwsze objawy pojawiają się kilka lat po wystąpieniu choroby. Są spowodowane wtórnymi zmianami w stawach i tkankach okołostawowych..

Osteochondropatia pięty rozwija się powoli i w większości przypadków jest przewlekła. Główne objawy to:

  • Ból w tylnej części pięty podczas chodzenia, ucisk butów, czasami obrzęk w tym obszarze,
  • Ograniczenie wsparcia na pięcie, przenoszenie obciążenia na przodostopie, skutkujące możliwą deformacją palców, kulawizną,
  • Zanik mięśni jest umiarkowanie wyrażony, ból spoczynkowy znika,
  • Czasami wzrasta temperatura ciała.

Etapy osteochondropatii

Podział choroby na etapy według objawów klinicznych jest raczej arbitralny. Jednocześnie można zaobserwować zmiany odpowiadające dwóm lub trzem fazom przebiegu choroby..

Pierwszym jest etap aseptycznej martwicy substancji gąbczastej kości w wyniku zaburzeń naczyniowych.

Drugi - etap stwardnienia rozsianego, wywołanego kompresją martwiczych belek kostnych (poprzeczek), pod wpływem obciążeń dynamicznych i statycznych.

Trzeci to etap fragmentacji, charakteryzujący się wprowadzeniem narośli chrzęstnych do tkanki gąbczastej. W tym konkretnym czasie występuje największa liczba połączeń.

Po czwarte - reparacja, charakteryzująca się intensywnymi procesami odbudowy tkanki kostnej gąbczastej.

Po piąte - etap odzyskiwania ze zjawiskiem odkształcenia resztkowego.

Diagnostyka

Radiografia ma decydujące znaczenie w diagnostyce chondropatii:

  • Na pierwszym etapie nie ma wyraźnych zmian na obrazie.,
  • Drugi etap charakteryzuje się pojawieniem się na zdjęciu w miejscu zmiany jednorodnego bezstrukturalnego zaciemnienia, powierzchnia traci gładkość,
  • Trzeci etap to obraz sekwencyjny, struktura kości nie daje wyraźnego, jednorodnego wyglądu. Dotknięty obszar składa się z resztek kości i spłaszcza się jeszcze bardziej,
  • Czwarty etap - obszary sekwestryczne nie są widoczne, nie ma prawidłowego wzoru strukturalnego. W niektórych przypadkach określa się zaokrąglone torbielowate oświecenia.,
  • Po piąte - odkształcenie szczątkowe.

Tomografia komputerowa jest skuteczną metodą wczesnej diagnostyki osteochondropatii guzowatości kości piętowej. Za pomocą tego badania można wyjaśnić anatomiczne kształty kości piętowej.

Badanie ultrasonograficzne ujawnia powiększony worek piętowy.

Badanie elektrofizjologiczne mięśni, badanie biomechaniczne pacjenta ujawnia zmniejszenie aktywności bioelektrycznej tkanki mięśniowej (1,5 raza) chorej nogi, spadek zdolności statycznej podparcia i współczynnika rytmu chodzenia.

Leczenie osteochondropatii

Zachowawcze leczenie osteochondropatii kości piętowej u dzieci ma na celu wyeliminowanie możliwych przyczyn choroby oraz zapobieganie lub powstrzymywanie progresji deformacji kości. Małym pacjentom przepisuje się:

  • Ogólny zabieg wzmacniający,
  • Terapia witaminowa (witaminy z grupy B, wapń),
  • Dobre odżywianie,
  • Procedury fizjoterapeutyczne,
  • Rozładowanie dotkniętego obszaru poprzez noszenie butów ortopedycznych,
  • Ortezy stopy - wytwarzanie i ciągłe noszenie indywidualnych podpór wkładek-podbicia, które pozwalają na ustawienie wszystkich części stopy we właściwej pozycji,
  • Ograniczenie ładunków, zwolnienie ze sportów wyczynowych,
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Całkowity czas trwania leczenia zachowawczego wynosi 6 miesięcy.

W przypadku braku pozytywnego wyniku takiego leczenia wskazana jest operacja. Interwencja chirurgiczna polega na resekcji brzeżnej guzowatości Haglunda i wycięciu kaletki pozakomórkowej.

Nawet odpowiednia resekcja nie zawsze prowadzi do pomyślnych wyników. Ból może utrzymywać się rok po operacji. Istnieje również długi okres rehabilitacji. Zwykle mija od sześciu miesięcy do dwóch lat, zanim wszystkie objawy znikną..

Leczenie osteochondropatii kości piętowej środkami ludowymi jest nieskuteczne i może być stosowane jako terapia wspomagająca w postaci kąpieli kontrastowych i ziołowych.

Fizjoterapia

Fizjoterapeutyczne metody leczenia osteochondropatii są stosowane do:

  • Poprawa ukrwienia kończyny,
  • Zmniejszenie zespołu bólowego (terapia SUF, promieniowanie ultrafioletowe średniofalowe, w dawkach rumieniowych), terapia diadynamiczna (zastosowanie prądów impulsowych),
  • Przyspieszenie regeneracji w dotkniętym obszarze - terapia ultradźwiękami (fonoforeza leków), terapia błotna,
  • Zmniejszenie nasilenia dystrofii kostnej (helioterapia, talasoterapia, masaż leczniczy, kąpiele powietrzne,
  • Przywrócenie upośledzonych funkcji (elektroforeza, kąpiele radonowe i chlorkowo-sodowe).

Ćwiczenia fizjoterapeutyczne dla osteochondropatii

Gimnastyka ogólna wzmacniająca mięśnie brzucha, pleców, kończyn górnych wykonywana jest na wszystkich etapach choroby. W pierwszych dwóch etapach obciążenie polega na skurczu mięśni uda, pośladków i aktywnych ruchach w stawie skokowym.

Jeśli w ciągu 6 miesięcy, zgodnie z wynikami badania rentgenowskiego, struktura kości pozostanie niezmieniona, należy pozwolić na pełne obciążenie chorej kończyny.

Zapobieganie osteochondropatii obejmuje zapobieganie chorobom zmniejszającym odporność układu mięśniowo-szkieletowego na wpływy zewnętrzne - zapalenie gardła, dystrofię, anemię, prawidłową organizację zajęć sportowych oraz noszenie odpowiedniego obuwia.

Osteochondropatia piętowa: przyczyny, objawy i leczenie

Zespół Haglunda jest główną przyczyną upośledzenia aktywności ruchowej i bólu w tylnej części stawu piętowego.

Opis choroby

Choroba kości piętowej występuje najczęściej u dzieci w okresie dojrzewania. Jeśli nie podejmiesz leczenia, w przyszłości osteochondropatia może przekształcić się w poważne problemy. Ze względu na zwiększone obciążenie najczęściej na chondropatię narażone są kości stóp. Choroba jest z reguły zlokalizowana w postaci aseptycznej martwicy kości śródstopia, kości łódeczkowatej i piętowej, w stępie i bloku skokowym.

Niemożliwe jest ustalenie dokładnych przyczyn pojawienia się otseochonropatii kości. Jednak lekarze przedstawili kilka wersji jego etiologii. Jeśli mówimy o nastolatkach, patologia często występuje na tle niepowodzenia w tworzeniu tkanki kostnej. W przypadku dorosłości chodzi raczej o zwiększony wysiłek fizyczny na układ kostny organizmu. Często przyczyna powstania choroby pozostaje niejasna. W tym artykule rozważymy rodzaje osteochondropatii kości piętowej.

Co to jest zapalenie kości piętowej

Apophysitis kości piętowej jest przebiegiem zapalnym, który rozwija się podczas wzrostu i tworzenia się szkieletu. Wynika to z faktu, że szkielet dziecka nie jest w pełni uformowany..

Aktywny wzrost tkanki kostnej w okolicy piętowej u dziewcząt występuje w wieku od 11 do 13 lat, a u chłopców w wieku 12-14 lat. To właśnie w tym przedziale wiekowym częściej rozpoznaje się apofysitis kości piętowej.

I zjawisko to obserwuje się z powodu wydłużania kości podczas szybkiego wzrostu, kiedy mięśnie ze ścięgnami nie mają czasu na ten proces. Z tego powodu ścięgno Achillesa, mięśnie łydek napinają się i rozciągają.

Kiedy dziecko jest narażone na zwiększony nacisk fizyczny, w okolicy pięty powstaje ból i stan zapalny. Często zapalenie apofizy jest rejestrowane u dzieci uprawiających sport zawodowy. Okres zaostrzeń występuje jesienią, kiedy sportowiec wraca z wakacji i rozpoczyna aktywny trening..

Rodzaje osteochondropatii

Aby zrozumieć nasilenie tej patologii i stopień upośledzenia układu mięśniowo-szkieletowego, należy wziąć pod uwagę najczęstsze typy osteochondropatii. Najczęściej dziewczęta cierpią na martwicę stóp w okresie dojrzewania. Choroba jest zlokalizowana w głowie drugiej kości śródstopia, przebiega w dość łagodnej postaci i nie stanowi poważnego zagrożenia dla zdrowia dziecka. Spośród objawów można zauważyć bolesne odczucia podczas wysiłku fizycznego, lekkie kulawizny i obrzęk. Terapię przeprowadza się metodami zachowawczymi, głównym warunkiem pomyślnego wyzdrowienia jest unieruchomienie dotkniętego obszaru.

Ćwiczenia fizjoterapeutyczne dla osteochondropatii

Gimnastyka ogólna wzmacniająca mięśnie brzucha, pleców, kończyn górnych wykonywana jest na wszystkich etapach choroby. W pierwszych dwóch etapach obciążenie polega na skurczu mięśni uda, pośladków i aktywnych ruchach w stawie skokowym.

Jeśli w ciągu 6 miesięcy, zgodnie z wynikami badania rentgenowskiego, struktura kości pozostanie niezmieniona, należy pozwolić na pełne obciążenie chorej kończyny.

Zapobieganie osteochondropatii obejmuje zapobieganie chorobom zmniejszającym odporność układu mięśniowo-szkieletowego na wpływy zewnętrzne - zapalenie gardła, dystrofię, anemię, prawidłową organizację zajęć sportowych oraz noszenie odpowiedniego obuwia.

Choroba Kellera

Choroba Kellera jest mniej powszechna. Wpływa na dzieci w wieku przedszkolnym różnej płci. Istnieją dwa rodzaje tej patologii:

1. Kość łódeczkowata w środku stopy jest narażona na martwicę.

2. Choroba polegająca na zaatakowaniu głowy kości śródstopia, znajdującej się u nasady palców stóp.

Osteochondropatia kości piętowej objawia się również niewielkim obrzękiem i zaczerwienieniem skóry, a także bólem. Główne obszary terapii to fizjoterapia, witaminowe wspomaganie organizmu oraz niskie natężenie obciążenia kontuzjowanej nogi..

Obraz objawowy

Objawy kliniczne nie różnią się zbytnio od innych stanów zapalnych pięt. Podstawową manifestacją jest bolesne odczucie, które pojawia się na tylnej i bocznej powierzchni pięty. Bolesność nasila się podczas chodzenia, skakania, biegania. W niektórych przypadkach bolesne odczucie pojawia się nawet przy palpacji pięty.

Zakres ruchu stopy jest nieco ograniczony. W zaawansowanych przypadkach obserwuje się zaczerwienienie w strefie piętowej. Kiedy włókna chrząstki pękają w miejscu procesu zapalnego, wizualizuje się obrzęk i wzrost miejscowej temperatury. Pacjent jest zmuszony oszczędzić stopę i trzymać ją w wyprostowanej pozycji. W przypadku braku odpowiedniej terapii może dojść do kulawizny.

Choroba Schinza

Młodzież może być również podatna na chorobę Haglunda-Schinza lub osteochondropatię guzowatości kości piętowej. W takim przypadku naruszenie występuje w tworzeniu tkanki kostnej. W wyniku takiej awarii w gąbczastej części kości zaczyna się martwica aseptyczna. Choroba może dotyczyć jednej lub obu kończyn. Choroba Schinza objawia się ciężkim obrzękiem, drętwieniem i zanikiem mięśni podudzia. Wraz z zaostrzeniem pojawia się ciężki bolesny zespół, który nie pozwala dziecku się poruszać.

Anatomia apophysitis

Można zauważyć, że po urodzeniu dziecka jego kości są rodzajem chrząstki, z których część przekształca się w twarde kości. Wraz z rozwojem osteogenezy kości piętowej w środkowej części chrząstki piętowej można zauważyć jeden duży obszar, który kostnieje. Ten obszar pięty jest głównym miejscem rozwoju tkanki kostnej, która będzie stopniowo zastępować chrząstkę. Drugą strefę tworzenia kości można nazwać apofizą - tylną częścią kości piętowej.

W przestrzeni między dwoma obszarami znajduje się warstwa chrzęstna, która znika, gdy osoba osiągnie wiek 16 lat, po czym te dwa obszary kości łączą się w jedną całość.

Rzadsze gatunki

Bardziej rzadkimi typami osteochondropatii są uszkodzenia kości sezamoidalnej, zwane inaczej chorobą Mullera. Choroba Scheuermanna-Mau jest uważana za patologię kręgosłupa. Ta ostatnia występuje najczęściej wśród nastolatków w wieku poniżej 18 lat. Ta patologia prowadzi do skrzywienia kręgosłupa, co powoduje ból pleców i zmniejszenie wydajności. Klęska kości udowej nazywa się chorobą Legga-Calve-Perthesa. Najbardziej prawdopodobne przyczyny tej choroby to urazy biodra. Mogą zakłócać przepływ krwi i prowadzić do martwicy. Dlaczego występuje osteochondropatia kości piętowej??

Zespół Scheuermanna-Mau

W kręgach medycznych często określa się ją mianem kifozy - łukowatej krzywizny kręgosłupa piersiowego. Ortopedzi często nazywają to młodzieńczą kifozą, ponieważ patologia ta dotyka dziewcząt i chłopców w wieku od 10 do 15 lat, będąc dość powszechną formą osteopatii u dzieci. Patogenezę opisuje intensywne tworzenie się tkanki kostnej tylnego kręgosłupa, co prowadzi do obumarcia płytek kręgowych, nieprawidłowego rozwoju mięśni pleców.

Ortopedzi są dość zaawansowani w leczeniu kifozy, dlatego w zdecydowanej większości przypadków terapia przynosi wymierne efekty. Kompleksowe leczenie obejmuje specjalne wychowanie fizyczne, masaż, fizjoterapię.

Powody

Wspomnieliśmy powyżej, że nie jest możliwe ustalenie dokładnych przyczyn osteochondropatii, jednak lekarze są skłonni wierzyć, że istnieje kilka czynników, które znacznie zwiększają ryzyko rozwoju tej patologii. Składnik genetyczny jest uważany za szczególny warunek wstępny. Dość często martwica kości piętowej zaczyna się u tych dzieci, których rodzice również mieli tę osteochondropatię o dowolnej lokalizacji w historii. Mogły wpłynąć na każdy rodzaj kości w stopie, w tym kości łódeczkowatej i śródstopia, a także kręgosłup lub inne kości kończyn dolnych..

Dzieci często borykają się z faktem, że pięta boli i boli wchodzenie na nią (jak leczyć, omówimy poniżej), jeśli zdiagnozowano u nich zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia hormonalne lub proces metaboliczny. Kości są podatne na rozwój patologii w przypadku chorób wrodzonych związanych ze słabym wchłanianiem różnych minerałów i witamin niezbędnych dla organizmu dziecka. Dotyczy to zwłaszcza wapnia, ponieważ bezpośrednio od niego zależy stan stawów i kości, a jego niedobór powoduje kruchość i wrażliwość tkanek kostnych.

Innym możliwym czynnikiem prowadzącym do osteochondropatii kości piętowej jest ogólnie zwiększone obciążenie fizyczne nogi, a zwłaszcza stopy. Mięśnie mają tendencję do intensywnego kurczenia się podczas wysiłku, co prowadzi do powstawania mikrourazów, a to z kolei może osłabiać ochronne właściwości stawów i tkanki kostnej. Taki spadek cech oporności może zwiększyć ryzyko rozwoju procesu zapalnego. Wpływa na strukturę kości gąbczastej, a intensywna aktywność fizyczna wpływa na zwężenie się w niej małych naczyń. Kończyny dolne osób z nadwagą i problemami metabolicznymi doświadczają zwiększonego stresu.

Ostatnim czynnikiem, który może powodować osteochondropatię kości piętowej (ICD), jest uraz. Ze względu na budowę układu kostnego najbardziej narażone na kontuzje są stopy. Najczęściej występuje to w wyniku ucisku kości podczas upadku z dużej wysokości, w wyniku wypadku lub uszkodzenia przy pracy..

Leczenie skutecznymi lekami i metodami pomocniczymi

Celem terapii jest przełożenie ostrego procesu zapalnego na remisję. W tym celu reumatolodzy przepisują kompleksowe leczenie. Obejmuje:

  • absolutny odpoczynek dla nóg;
  • leki;
  • Medycyna ziołowa;
  • procedury fizjoterapeutyczne;
  • masaż.

Dla dzieci z tą patologią przydatne jest jedzenie potraw warzywnych..
Dobry efekt daje napromieniowanie za pomocą kąpieli kwarcowych i stóp. Bandaże i opatrunki eliminują przeciążenie stóp. Stabilizatory podbicia zapewniają prawidłowe ułożenie nogi i najszybsze gojenie. Dietetycy aktywnie dostosowują swoje odżywianie, polecając soki i koktajle, dania warzywne wzbogacone witaminami i minerałami. Tabela przedstawia leki farmakologiczne stosowane w leczeniu zapalenia kości piętowej i ich działanie terapeutyczne:

Objawy osteochondropatii kości piętowej

Ze względu na częstsze występowanie zaburzeń hormonalnych u dziewcząt istnieje ryzyko wystąpienia osteochondropatii. Głównym objawem patologii jest silny ból w pięcie i palcach, ponieważ to właśnie te obszary stopy narażone są na największy stres. W wyniku rozwoju choroby znacznie obniża się jakość życia pacjenta, nogi szybko się męczą, a chód jest zaburzony. Ważne jest, aby zidentyfikować przyczyny osteochondropatii kości piętowej, aby terapia była prawidłowa.

Zespół bólowy z reguły pojawia się po urazie pięty, wysiłku fizycznym - zarówno podczas biegania i chodzenia, jak i po długiej pozycji stojącej. Jeśli patologia dotyczy obu nóg, często dziecko zaczyna chodzić na palcach, ponieważ nacisk na pięty powoduje silny ból. A ponieważ w tym przypadku wzrasta nacisk na palce, bez odpowiedniego leczenia może to prowadzić do palucha koślawego, płaskostopia lub skrzywienia stóp.

Pięta dziecka boli, boli krok. Jak traktować?

Aktywne sporty, podobnie jak każda inna intensywna aktywność fizyczna, są zabronione dla dzieci, u których zdiagnozowano ostechondropatię kości piętowych. To ograniczenie może powodować atrofię mięśni i skóry oraz osłabiać wrażliwość. Dość często zdarzają się przypadki, gdy dotknięte są nie tylko głowy kości śródstopia, ale także pięty, które nie pozwalają pacjentom poruszać się w trybie naturalnym, ponieważ nacisk na stopę powoduje silny ból. Osteochondropatia dotyczy najczęściej 2-3 kości śródstopia i kciuka.

Ponieważ chód człowieka zmienia się w związku z chorobą, dalszy postęp patologii może powodować ból mięśni kostek, łydek i ud, a także kręgosłupa. Szansa na rozwój patologii śródstopia wzrasta, jeśli pacjent ma płaskostopie. Leczenie osteochondropatii kości piętowej musi nastąpić w odpowiednim czasie.

Zapalenie nasady kości piętowej

Zapalenie nasady kości piętowej

IsraelMedicine.ru - 2007

Zapalenie nasady kości piętowej to bolesna przerwa między apofizą a trzonem kości piętowej. Odwarstwienie chrząstki nasady kości piętowej może wynikać z nadmiernego naciągu na apofizę poprzez gwałtowny skurcz mięśni nóg. Ten stan zwykle rozwija się w momencie, gdy całkowite kostnienie kości piętowej nie zostało jeszcze zakończone..

Kostnienie kości piętowej zwykle kończy się w wieku 15 lat. Zapalenie nasady kości piętowej zwykle objawia się u osób aktywnie uprawiających sport w wieku 9-14 lat. Ból pięty, który nasila się podczas szybkiego biegania lub chodzenia. Wstawanie na palcach jest bolesne. Ponadto występuje ograniczenie ruchu mięśnia łydki podudzia. Często występuje obrzęk i miejscowy wzrost temperatury w obszarze oddzielenia.

Rozpoznanie zapalenia nasady kości piętowej opiera się wyłącznie na danych klinicznych. Badanie rentgenowskie w tym przypadku nie dostarcza żadnych informacji, ponieważ tkanki chrzęstne nie są wykrywane na zdjęciach radiologicznych.

Zapalenie nasady kości piętowej zwykle ustępuje samoistnie, z całkowitym kostnieniem kości piętowej wraz z wiekiem. W przypadku zaostrzenia bólu przepisuj odpoczynek, leki przeciwbólowe, fizjoterapię.

  • Chirurgiczne leczenie stawów
  • Endoprotetyka stawu biodrowego
  • Protetyka biodra - odniesienie historyczne
  • Struktura stawu biodrowego
  • Co to jest proteza biodra
  • Choroby prowadzące do utraty funkcji stawów
  • Operacja wymiany stawu biodrowego
  • Powrót do zdrowia po endoprotezoplastyce stawu biodrowego
  • Możliwe powikłania po wymianie stawu biodrowego
  • Koksartroza - koksartroza stawu biodrowego
  • Leczenie koksartrozy
  • Deformująca artroza - leczenie artrozy
  • Artroplastyka barku
  • Artroplastyka kolana
  • Struktura stawu kolanowego
  • Wskazania do wymiany kolana
  • Jak przebiega wymiana kolana?
  • Rehabilitacja po wymianie stawu kolanowego
  • Ryzyko związane z wymianą kolana
  • Deformująca artroza stawu kolanowego - gonartroza
  • Leczenie gonarthrosis
  • Łąkotka boczna
  • Torbiel łąkotki - choroba łąkotki
  • Torbiel Beckera - torbiel dołu podkolanowego
  • Usunięcie łąkotki - wycięcie łąkotki
  • Artroskopia - artroskopia stawu kolanowego
  • Choroby stóp - podologia
  • Ból stóp - leczenie stóp
  • Zapalenie powięzi podeszwy - zapalenie powięzi stopy
  • Zespół kanału stępu
  • Pusta stopa - deformacja stopy
  • Zespół stopy cukrzycowej
  • Zapalenie nasady kości piętowej
  • Ostroga piętowa - ostroga piętowa
  • Nerwiak Mortona
  • Hiperpronacja stopy
  • Deformacja palca
  • Deformująca artroza stawów stopy
  • Zapalenie ścięgna Achillesa
  • Deformacja stopy - palce młotkowate
  • Stopa końsko-szpotawa - wrodzona stopa końsko-szpotawa
  • Płaskie stopy - płaskie stopy
  • Modzele - modzele stóp
  • Wrastający paznokieć - choroby paznokci
  • Deformacja goleni - korekta krzywych nóg
  • Przedłużanie nóg - operacja wydłużania nóg
  • Operacja przeszczepu palca
  • Zaburzenia postawy - nieprawidłowa postawa
  • Skolioza - skrzywienie kręgosłupa
  • Osteochondroza kręgosłupa
  • Osteochondroza szyjki macicy
  • Osteochondroza klatki piersiowej
  • Osteochondroza lędźwiowa
  • Anomalie kręgosłupa
  • Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - choroba stawów kręgosłupa
  • Torticollis - kręcz szyi
  • Klatka piersiowa - deformacje klatki piersiowej
  • Wady rozwojowe kończyny górnej
  • Chondropatia - dystrofia kości
  • Osteochondropatia kręgosłupa
  • Osteosynteza - leczenie złamań kości
  • Czołowi specjaliści Izraela - profesor Aaron Menachem
  • Paraplegia
  • Leczenie paraplegii - egzoszkielet

ZŁÓŻ WNIOSEK O LECZENIE

Gradacja

Rozwój patologii można warunkowo podzielić na cztery etapy, z których każdy charakteryzuje się własnymi objawami i ciężkością uszkodzenia tkanki kostnej.

Początkowy etap trwa nawet kilka miesięcy. Na tym etapie dochodzi do martwicy tkanek. Pojawia się ból pleców i kończyn. Zdjęcie rentgenowskie nie wykazuje zmian patologicznych, co utrudnia rozpoznanie choroby na tym etapie.

Czas trwania drugiego etapu to około roku. W tym czasie dochodzi do poważnych zmian w tkankach kości i następuje ich powolna degeneracja. Inną nazwą tego etapu jest etap złamania kompresyjnego. Najbardziej dotknięte biodrami, kręgosłupem i stopami.

Trzeci okres choroby trwa do trzech lat. Na tym etapie obszary tkanki kostnej dotknięte martwicą są wchłaniane i zastępowane przez osteoklasty..

Czwarty etap charakteryzuje się regeneracją tkanek. Przy odpowiedniej i terminowej terapii wyleczenie następuje bez dalszych komplikacji. Nieleczona może rozwinąć się postępująca choroba zwyrodnieniowa stawów.

Osteochondropatia: etapy rozwoju - radiologiczne i morfologiczne

Przyczyną choroby Schinza jest aseptyczna martwica guzowatości kości piętowej, która może powstać w wyniku predyspozycji genetycznych, zaburzeń metabolicznych, zaburzeń neurotroficznych, wcześniejszych infekcji oraz częstych urazów stóp. Czynnikiem wyzwalającym jest duże mechaniczne obciążenie guzka kości piętowej, ścięgien stopy i ścięgna Achillesa.
Predyspozycje genetyczne determinują niewielką liczbę lub zmniejszoną średnicę naczyń zaangażowanych w dopływ krwi do kości piętowej, a infekcje, urazy i inne okoliczności mają niekorzystny wpływ na stan tętnic. Na skutek nadmiernych obciążeń napięcie naczyniowe zostaje zaburzone, miejsce kostne przestaje otrzymywać dostateczne ilości składników odżywczych, rozwija się martwica aseptyczna (niszczenie kości bez stanu zapalnego i udziału czynników zakaźnych).

Istnieje pięć stadiów choroby Schinza:

  • Martwica aseptyczna. Odżywianie kości jest zaburzone, pojawia się ognisko martwicy.
  • Złamanie wyciskowe (depresyjne). Martwa strefa nie może wytrzymać normalnych obciążeń i jest „przeciskana”. Niektóre obszary kości klinują się w inne.
  • Podział. Dotknięta część kości jest podzielona na oddzielne fragmenty.
  • Resorpcja tkanki martwiczej.
  • Naprawic. W miejscu martwicy tworzy się tkanka łączna, którą następnie zastępuje nowa kość.

Największe obciążenia podczas chodzenia, biegania, skakania spadają na największe i najbardziej kruche kości piętowe stóp. Mięśnie są do nich przyczepione wieloma włóknami więzadłowymi. Najbardziej znanym z nich jest ścięgno Achillesa, które może wytrzymać obciążenie do 400 kg. Jednak najczęściej cierpi z powodu urazów. Ponadto za tą kością znajduje się wybrzuszenie - występ guzka kości piętowej. Jest również podatny na chorobę, której nazwa pochodzi od nazwisk lekarzy Haglunda i Schinza, którzy badali tę patologię..

Jaki jest powód osteochondropatii apofiz - wyrostków kostnych w pobliżu ich zaokrąglonych końców tkanki rurkowej tworzącej staw stawowy? Konkretne przyczyny choroby nie zostały jeszcze ustalone przez naukowców. Zidentyfikowano tylko główne czynniki, pośrednio lub bezpośrednio prowokujące jego rozwój. Pomiędzy nimi:

  • systematyczne nadmierne obciążenie mięśni nóg;
  • wielokrotne mikrourazy ścięgien;
  • naruszenie przepływu krwi w kości piętowej;
  • patologia serca i naczyń krwionośnych;
  • choroby endokrynologiczne.

Osteochondropatia guzka kości piętowej - choroba Haglunda-Schinza - najczęściej jest następstwem:

  • powtarzające się urazy stóp;
  • przenoszone infekcje;
  • nieprawidłowości neurotroficzne;
  • znaczące zaburzenia metaboliczne;
  • dziedziczna predyspozycja.

Mechanizm wyzwalający choroby polega na nadmiernym wysiłku fizycznym na guzkach kości piętowej, ścięgnie Achillesa i sznurach stopy. Ponieważ wpływają na naczynia, normalny dopływ krwi do tkanki kostnej zostaje zakłócony. Nie otrzymują wymaganej ilości składników odżywczych i dochodzi do martwicy kości piętowych, a przy braku patogennej infekcji i procesu zapalnego.

Pierwszym etapem rozwoju osteochondropatii dowolnej lokalizacji jest martwica kości gąbczastej, a także szpiku kostnego, co jest potwierdzone histologicznie. Tylko chrząstka stawowa nie ulega martwicy, dlatego nekroza nazywana jest podchrzęstną..


Schematyczne przedstawienie kości udowej (na przykładzie osteochondropatii Legga-Calve-Perthesa) w fazie martwicy. Nie wykryto żadnych zmian patologicznych

Drugi etap rozwoju osteochondropatii to patologiczne złamanie. Martwa tkanka kostna zostaje funkcjonalnie uszkodzona, beleczki gąbczastej substancji nie są już w stanie wytrzymać wywieranego na nie obciążenia. Masa ciała jest wystarczająca, aby przebić się przez płytkę końcową: beleczki jednocześnie pękają, idą za sobą, „ściśnięte”, wcierają się w kość „okruch”.

Makroskopowo i na radiogramach osteochondropatii na tym etapie można zaobserwować deformację kości, skrócenie jej nasadowego końca, a także pogrubienie struktury - ale to nie osteoskleroza, ale efekt wzrostu liczby elementów gęstych na jednostkę objętości - charakterystyczny znak rtg osteochondropatii w stadium złamania.


Etap patologicznego złamania (na tle martwicy kości) w chorobie Legga-Calveta-Perthesa. Można zauważyć, że głowa kości udowej jest zagęszczona i zmniejszona, zdeformowana

Na etapie resorpcji nekrotyczne masy są usuwane przez lizę. W przeciwieństwie do złamania żywej kości, w tym przypadku kalus nie może powstać. Na radiogramach na tym etapie osteochondropatii uwidaczniane są liczne „grudki”, gęstsze w stosunku do otaczających struktur - to nic innego jak nekrotyczne masy otoczone osteoklastami.

Oznaki osteochondropatii na radiogramach na tym etapie to „pstrokaty” obraz nasadowego końca kości (w przypadku lokalizacji zmian w kościach rurkowych). Mogą mieć krwotoki z późniejszym zwapnieniem, a także cysty. Szyszynka ma niejednorodną strukturę, na zdjęciach radiologicznych i tomografii komputerowej z osteochondropatią na tym etapie ujawnia się typowy obraz sekwestropowy.


Etap resorpcji. Można zauważyć, że głowa kości udowej ma niejednorodną strukturę (obraz „pstrokaty”) z obecnością zarówno wielu inkluzji o dużej gęstości, jak i oświecenia z powodu obecności stref martwiczych i wielu „grudek” składających się z osteoklastów

Na etapie naprawy odbudowa struktury kostnej następuje na skutek wprowadzenia elementów tkanki łącznej w strefę martwicy i ich późniejszej metaplastyfikacji do tkanki kostnej. Należy zaznaczyć, że etapy resorpcji i naprawy są ze sobą niezwykle ściśle powiązane, nie przechodzą one kolejno, ale w tym samym okresie..


Etap naprawy i odbudowy struktury kostnej. W głowie kości udowej widoczne są beleczki kostne, ale głowa jest zdeformowana i wygląda płasko

W końcowej fazie prawie każdej osteochondropatii można wykryć objawy choroby zwyrodnieniowej stawów z deformacją powierzchni stawowych. Struktura kości w osteochondropatii jest zwykle przywracana, ale kształt i rozmiar powierzchni stawowych mogą się znacznie zmienić. Zatem w przypadku choroby Legga-Calveta-Perthesa głowa kości udowej traci swój kulisty kształt i staje się płaska lub przypomina „maczugę”. Kształt panewki zmienia się w zależności od głowy. Rezultatem jest rodzaj deformującej artrozy.

Ostatnia faza osteochondropatii głowy kości udowej. Powstawanie deformującej się artrozy, zmiana kształtu głowy.

Diagnostyka osteochondropatia kości piętowej

Jeśli dziecko martwi się stopami i skarży się na bóle pleców lub nóg, należy zbadać ortopedę. Najlepszą opcją dalszej skutecznej terapii jest szybka diagnoza..

Przy ustalaniu diagnozy lekarz opiera się na objawach choroby i wynikach różnych badań. Na wstępnym etapie pacjent kierowany jest na badanie rentgenowskie. W tym przypadku zdjęcie wykonuje się nie tylko kości piętowej, ale także całej stopy, ponieważ istnieje możliwość powikłań lub związanych z nimi patologii. Zdjęcia rentgenowskie mogą wykazywać urazy, artrozę i inne choroby kości stopy.

Oprócz promieni rentgenowskich, w celu wyjaśnienia diagnozy wykonuje się badanie ultrasonograficzne lub rezonans magnetyczny. W niektórych przypadkach lekarz może również przepisać artroskopię. Jest to konieczne, aby wykluczyć zapalenie kości i szpiku, gruźlicę kości, zapalenie kaletki lub złośliwe nowotwory.

Diagnostyka i zbieranie historii

Aby określić nasilenie dysfunkcji stawu krzyżowo-biodrowego, opracowano szereg próbek testowych, które są wykorzystywane, oprócz testu zginania, w tym test na:

  • elastyczność;
  • Mobilność;
  • nacisk.

Kwalifikują się również próbki Mennela i Patika..

Spośród instrumentalnych metod diagnozowania chorób stawu krzyżowo-biodrowego stosuje się następujące metody:

  • radiografia;
  • MRI;
  • CT;
  • Ultradźwięk.

Zastosowanie tych badań pozwala wykryć nie tylko w RTG (MRI, TK) oznaki pęknięcia torebki stawowej czy złamania kości miednicy, ponieważ dają one wyraźny obraz deformacji okolicy stawowej czy przemieszczenia jednej połowy miednicy względem drugiej, ale także zmian specyficznych dla danego typu patologii pół-stawu.

Proces zakaźny objawia się rozszerzeniem jamy stawowej, obrazem resorpcji w postaci niewielkiego spadku gęstości substancji wszystkich zajętych kości w pobliżu stawu.

W stanach zapalnych wywołanych gruźlicą w rezonansie magnetycznym MRI widoczne są strefy zniszczenia stref sąsiadujących kości z utratą definicji konturów stawu lub obrazem idealnego zamknięcia szpary stawowej.

Normalny stan stawów na zdjęciu rentgenowskim

Degeneracja (oprócz zwężenia przestrzeni stawowej) charakteryzuje się obecnością uszczelnień w tkankach powierzchni stawowych i naroślami-osteofitami.

Badanie dotyczące autoimmunologicznego zapalenia stawów krzyżowo-biodrowych (oprócz zmian okołostawowych w wariancie osteopenii i osteoporozy) ujawnia różne stopnie stwardnienia chrząstki stawowej. Umiejscowienie szpary stawowej uzależnione jest od wieku procesu: na początku choroby rozszerza się, w późniejszym etapie zwęża się lub pojawi się obraz zesztywnienia (całkowite zespolenie powierzchni tworzących staw).

Przyczynę i stopień aktywności procesu zapalnego można ocenić na podstawie danych wskaźników laboratoryjnych:

  • KLA (pełna morfologia krwi);
  • OAM (ogólna analiza moczu);
  • biochemiczne badanie krwi;
  • płyn stawowy punktowy.

Za zakaźnym charakterem zapalenia, leukocytozą i przyspieszeniem ESR w analizach krowy przemawia za reumatoidem - wykrywaniem czynnika reumatoidalnego. Ropa uzyskana przez nakłucie stawu wykrywa drobnoustroje-patogeny patologii, identyfikacja zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa pozwala na identyfikację HLA-B27.

Blokada diagnostyczna z zastosowaniem środków znieczulających przyczynia się również do rozpoznania stanu zapalnego stawów krzyżowo-biodrowych i jego odróżnienia od podobnych patologii.

  • https://NogoStop.ru/taz/zabolevania-podvzdosnoj-kosti.html
  • https://pomogispine.com/bolit-v/poyasnichno-kresttsovyj-otdel/sakroileit.html
  • https://sustavoved.com/bolezni-sustavov/sakroileit-simptomy-i-lechenie/
  • https://www.krasotaimedicina.ru/diseases/traumatology/sacroiliitis
  • https://lechuspinu.ru/krestcoviy_otdel/krestcovo-podvzdoshnoe-sochlenenie.html
  • https://provospalenie.ru/sustavy/krestcovo-podvzdoshnyx-sochlenenij.html
  • https://osteocure.ru/bolezni/sustavy/krestcovo-podvzdoshnyj.html

Leczenie

Najczęściej stosuje się konserwatywne metody w leczeniu osteochondropatii. Obejmuje to przyjmowanie leków, wykonywanie specjalnych ćwiczeń ruchowych i fizjoterapię. Inną metodą leczenia choroby Haglunda jest zabieg operacyjny, który jest przepisywany tylko w ostateczności, gdy leczenie zachowawcze wykazało nieskuteczność lub zaawansowaną postać choroby. Główną wadą operacji jest z reguły utrata wrażliwości pięty w przyszłości..

Przyjrzyjmy się bliżej metodom leczenia zachowawczego osteochondropatii. Pacjentowi z tą diagnozą zaleca się noszenie specjalnych butów i wkładek ortopedycznych, ponieważ pomaga to zmniejszyć bolesny zespół i zapobiega rozwojowi płaskich stóp. Najpopularniejsze marki wkładek ortopedycznych, preferowane przez ortopedów, to „Or. Te ostatnie są w stanie rozłożyć obciążenie z dotkniętej pięty na całą stopę, mocując łuki i nie pozwalając im się zagęścić. Ponadto takie wkładki poprawiają ukrwienie stopy i łagodzą zmęczenie stóp..

Oprócz specjalnych butów i wkładek pacjentom z osteochondropatią przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, które są stosowane jako leki przeciwbólowe. Należą do nich „nimesulid”, „ibuprofen” itp..

Czas trwania terapii i dawkowanie leku, a także jego wybór, określa lekarz prowadzący, ponieważ pacjenci pediatryczni są najbardziej podatni na tę chorobę. W wyjątkowych przypadkach, przy silnym bólu, można wykonać blokadę okolicy pięty za pomocą „Lidokain” lub „Novocain”. Czasami może być wymagany gips lub orteza.

Terapia osteochondropatii kości piętowej u dzieci musi obejmować fizjoterapię. Z reguły jest to elektroforeza z użyciem „analgin” lub „nowokainy” lub ozokerytoterapii. Nie mniej skuteczne jest stosowanie okładów i kąpieli z sodą, solą i specjalnymi preparatami ziołowymi. W złożonej terapii przepisywane są również witaminy i wapń. W okresie rehabilitacji trwa cykl masaży i fizykoterapii przywracających ruchomość stóp.

Czasami może być potrzebna operacja pięty.

Klasyfikacja

Cała różnorodność osteochondropatii jest podzielona na cztery grupy:

  1. Pierwsza grupa obejmuje patologie dotyczące kości długich, w szczególności mostka obojczyka, paliczków dłoni, głowy drugiej kości śródstopia itp..
  2. Do drugiej grupy zalicza się osteochondropatię kości gąbczastej, w której dochodzi do uszkodzenia trzonów kręgowych, kości łódeczkowatej stopy itp..
  3. Kolejna grupa obejmuje patologie apofiz (guzek kości piętowej, kość łonowa itp.).
  4. Czwarta grupa składa się z osteochondropatii w kształcie klina, które uszkadzają powierzchnie stawowe głów kości tworzących kolano, łokieć, biodro i inne stawy.


Struktura szkieletu stopy

Zapobieganie i możliwe komplikacje

Jeśli leczenie osteochondropatii nie rozpocznie się na czas, patologia może przekształcić się w postać przewlekłą. Ponadto może wystąpić zagrożenie rozwojem innych patologii zwyrodnieniowo-dystroficznych stawów. Płaskie stopy, które powstały na tle osteochondropatii, nie ustępują nawet po skutecznym wyleczeniu z tej patologii.

Terapia choroby w jej zaniedbanej formie również nie przebiega bez śladu. Rozwój martwicy zmniejsza wrażliwość dotkniętego obszaru, która nie ustępuje nawet po przebiegu leczenia lub operacji. Ponadto guzek kości piętowej może zacząć się deformować i wybrzuszać, co uniemożliwia dalsze noszenie niektórych rodzajów butów..

Jednym z rodzajów profilaktyki osteochondropatii u dzieci jest regularna wizyta u ortopedy, zwłaszcza gdy dziecko skarży się na ból w okolicy stopy. Predyspozycje genetyczne obejmują kilka razy w roku profilaktyczny masaż leczniczy, a także wykonanie określonego zestawu ćwiczeń fizycznych.

Równie ważny jest wybór obuwia. Konieczne jest wybranie dla dziecka wygodnych butów, o takim rozmiarze, aby uniknąć nadmiernego ściskania stopy. Buty na wysokim obcasie są przeciwwskazane dla dziewcząt w okresie dojrzewania. Musisz także regularnie przyjmować witaminy i wapń, aby wzmocnić strukturę kości..

Leczenie środkami ludowymi

Możliwe jest wyeliminowanie apofizy kości piętowej tylko w sposób złożony, przy użyciu nie tylko leków, ale także środków ludowych:

  1. Ciepło i zimno, szczególnie naprzemienne, pomogą zmniejszyć intensywność bólu pięty. Aby to zrobić, możesz wziąć dwie miski i wlać ciepłą wodę do jednej z nich, a zimną do drugiej, a następnie na przemian opuścić stopy do obu misek. Możesz również masować dotkniętą stopę kostką lodu, ale nie dłużej niż 8 minut.
  2. Gorąca kąpiel solna pomoże złagodzić ból. Tak więc na 1 litr płynu zaleca się 400 g soli. Po rozcieńczeniu soli w wodzie umieść stopy w pojemniku z roztworem i odstaw na 30 minut.
  3. Mieszanka z surowym jajkiem jest również aktywnie wykorzystywana w leczeniu zapalenia apofizy. Jajko przed przygotowaniem należy przechowywać w pojemniku z octem przez 12 dni. Po tym czasie jajko należy obrać z folii, zmielić i dodać do niego 50 g masła.
  4. Czarna rzodkiew jest stosowana jako dodatek do kompresów. Aby to zrobić, umyj owoc, przetrzyj go tarką, nie usuwając skóry. Przygotowany kleik umieść w kawałku chusteczki i nałóż na dotknięty obszar. Na wierzch musisz założyć torbę i wełnianą skarpetę. Zabieg zaleca się wykonywać codziennie, aż do całkowitego ustąpienia bólu i stanu zapalnego..
  5. Ugotowane ziemniaki przełożyć do miski, lekko ostudzić do zmiksowania. Dodaj lugol do powstałego puree. Zanurz stopę w puree i odstaw na 5 minut, a następnie załóż wełnianą skarpetę.
  6. Czosnek jest nie mniej skuteczny, a raczej kleik, który można uzyskać, ugniatając go w maszynce do czosnku. Nałóż powstały kleik na dotkniętą część, zabezpieczając go bandażem z gazy na górze. Procedura trwa 4 godziny.