Główny

Kifoza

Osteochondroza kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego: jak leczyć?

W nowoczesnych warunkach młodzi ludzie często cierpią na osteochondrozę. Wynika to z siedzącego trybu życia, ponieważ nawet nasz wolny czas często spędzamy przy komputerze - oczywiście siedząc. Osteochondroza może powodować duży dyskomfort i znacznie obniżać jakość życia. Na szczęście choroba nadaje się do leczenia objawowego: obecnie istnieje wiele rozwiązań terapeutycznych..

Objawy i przyczyny osteochondrozy

Osteochondroza to zwyrodnieniowa zmiana krążków międzykręgowych i przylegającej tkanki kostnej. Może być szyjny, piersiowy i lędźwiowy - wszystko zależy od tej części kręgosłupa, w której rozpoczęły się zmiany patologiczne. W przypadku osteochondrozy przede wszystkim cierpi krążek międzykręgowy. Z powodu zaburzeń metabolicznych odkształca się i traci elastyczność, a to prowadzi do tego, że odległość między kręgami maleje, a nerwy wychodzące z rdzenia kręgowego są uszczypnięte. Rezultatem jest silny ból, ograniczona ruchomość, szybka męczliwość, zmiana postawy, co prowadzi do jeszcze większego pogorszenia sytuacji.

Głównym powodem rozwoju osteochondrozy jest niezrównoważone i nadmierne obciążenie kręgosłupa, które występuje np. Przy nadwadze, podczas pracy siedzącej lub innej konieczności przebywania w niewygodnej pozycji przez długi czas. Osteochondroza może być spowodowana płaskostopiem lub codziennym noszeniem butów na zbyt wysokich obcasach, spaniem na niewygodnym materacu, a także osłabieniem gorsetu mięśniowego. Zagrożone są również kobiety w ciąży.

Jednak osteochondroza nie zawsze jest wynikiem bezpośredniego obciążenia kręgów. Często choroba ta jest spowodowana zaburzeniami metabolicznymi, przewlekłymi zatruciami, chorobami hormonalnymi i autoimmunologicznymi, niedoborem niektórych witamin (w szczególności witamin D, C i B), urazami i wreszcie zmianami związanymi z wiekiem.

Niestety, neurolodzy często diagnozują osteochondrozę z każdą zmianą strukturalną w organizmie. Na przykład, gdy na zdjęciu rentgenowskim widoczne są takie zmiany w kręgosłupie, jak przechylenia, narośla, skoliozy, załamania, istnieje większe prawdopodobieństwo, że pacjent rozpocznie leczenie osteochondrozy. Jeśli nie ma nieprawidłowości w kręgosłupie, mogą zdiagnozować „ból psychogenny”. Tymczasem przyczyna bólu pleców pozostaje nierozwiązana.

Medycyna chińska traktuje ludzkie ciało jako całość. Dlatego też, kiedy lekarz tradycyjnej medycyny chińskiej (TCM) stawia diagnozę, „patrzy na źródło” problemu, który definiuje poprzez objawy. Usunięcie „korzenia” choroby usuwa również jej objawy, przyczyniając się między innymi do ustąpienia bólu pleców.

Objawy osteochondrozy w dużej mierze zależą od lokalizacji źródła choroby. W przypadku osteochondrozy kręgosłupa szyjnego choroba zaczyna się od bólu szyi i ramion, bólów głowy i drętwienia palców. W przypadku osteochondrozy okolicy klatki piersiowej charakterystyczne są następujące objawy: ostry ból pleców, mrowienie w klatce piersiowej, trudności w oddychaniu. Osteochondrozie kręgosłupa lędźwiowego towarzyszy ból w dolnej części pleców i nóg, drętwienie stóp, występują również zaburzenia układu moczowo-płciowego - zaburzenia moczu, zaburzenia seksualne u mężczyzn, zaburzenia czynności jajników u kobiet.

Z punktu widzenia tradycyjnej medycyny chińskiej listę objawów choroby uzupełniają następujące objawy:

  • ból promieniujący do pośladków lub nóg;
  • ciężkość mięśni i ich sztywność;
  • uczucie zimna w plecach;
  • nocne poty;
  • ciepło w dłoniach i stopach;
  • hałas w uszach;
  • ból w dole brzucha;
  • zimno w kończynach i brak energii;
  • ostry ból zlokalizowany w dowolnym miejscu;
  • podwyższona temperatura ciała;
  • obrzęk kończyn.

W tym samym czasie puls może być różny: od głębokiego, nitkowatego i powolnego po wibrujący i częsty. Objawy, podobnie jak charakter pulsu, mogą zależeć od przyczyny choroby..

Najczęściej ludzie zauważają pierwsze oznaki osteochondrozy w wieku około 25 lat, ale ignorują je przez długi czas. Dlatego zwykle pacjenci w wieku 30-35 lat zwracają się do lekarzy, a wielu z nich ma osteochondrozę już w zaniedbanej formie.

Jak leczy się osteochondroza??

Jeśli lekarz zdiagnozował u Ciebie osteochondrozę, uzbrój się w cierpliwość - leczenie będzie długie. Zintegrowane podejście znacznie przyspiesza proces gojenia, jednak w każdym przypadku nie można wyleczyć osteochondrozy w ciągu miesiąca.

Przebieg leczenia osteochondrozy należy podzielić na kilka etapów, z których każdy ma określone cele..

Pierwszym krokiem jest wyeliminowanie bólu. Możesz zalecić noszenie gorsetu, który utrzyma plecy i szyję w fizjologicznie prawidłowej pozycji. Leki przeciwbólowe i różne procedury są przepisywane: zarówno z arsenału fizjoterapii, jak i te, które dotyczą tradycyjnej medycyny, na przykład akupunktury, która od dawna jest oficjalnie uznawana i znajduje się w Nomenklaturze Usług Medycznych zatwierdzonej przez Ministerstwo Zdrowia Federacji Rosyjskiej.

Drugim etapem leczenia osteochondrozy jest odbudowa krążków międzykręgowych i zapobieganie zmianom zwyrodnieniowym. Z reguły pokazane są ćwiczenia fizjoterapeutyczne, masaż, terapia manualna, akupunktura, korekta diety, zabiegi fizjoterapeutyczne mające na celu poprawę krążenia krwi i normalizację procesów metabolicznych.

Neurolog może przepisać leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Jeśli to konieczne, uciekają się do blokady nowokainą lub do poważniejszego leczenia mającego na celu złagodzenie skurczu. Jednak źródło choroby pozostające w organizmie po pewnym czasie prowadzi do nawrotu choroby..

Lekarze tradycyjnej medycyny chińskiej często udowadniają w praktyce, że w wielu sytuacjach diagnoza osteochondrozy jest błędna. W takich przypadkach, gdy ten wniosek zostanie potwierdzony, lekarz TCM łagodzi obrzęk pacjenta i rozpoczyna odbudowę ścięgien i mięśni. Skurcze mięśni podłużnych i skośnych są stopniowo eliminowane, a zdolność poruszania się w pełnym zakresie wraca do stawu. Takie leczenie w większości przypadków sprzyja wyzdrowieniu..

Leczenie osteochondrozy kręgosłupa piersiowego

W przypadku osteochondrozy kręgosłupa piersiowego pacjent będzie musiał również przemyśleć swoje przyzwyczajenia: aby leczenie przyniosło pożądane efekty, konieczne jest dozowanie obciążeń, naprzemiennie spacery z odpoczynkiem, czasami wskazane jest chodzenie z laską przez jakiś czas. Leczenie farmakologiczne polega na przyjmowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych, chondroprotektorów, środków zwiotczających, witamin z grupy B i glikokortykosteroidów.

Oprócz klasycznego masażu medycznego w leczeniu tego typu osteochondrozy stosuje się akupresurę, akupunkturę, a także hirudoterapię, ćwiczenia fizjoterapeutyczne i ziołolecznictwo. Wszystkie te zabiegi można przeprowadzić zarówno w zwykłej klinice, jak iw licencjonowanym ośrodku medycyny orientalnej..

Leczenie osteochondrozy kręgosłupa szyjnego

Osteochondroza szyjki macicy jest niezwykle powszechna, nawet wśród młodych ludzi - czasami rozpoznaje się ją nawet u uczniów i studentów, którzy spędzają zbyt dużo czasu przy podręcznikach i komputerach. Ten rodzaj osteochondrozy jest niebezpieczny, ponieważ może prowadzić do powikłań, takich jak niewyraźne widzenie lub zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, które objawia się silnymi bólami głowy..

Do leczenia osteochondrozy kręgosłupa szyjnego stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, chondroprotektory i środki zwiotczające mięśnie, przebieg iniekcji witamin z grupy B.

Można również zalecić masaż strefy kołnierza, ultradźwięki i elektroforezę. Konieczne jest utrzymanie aktywnego trybu życia, wypracowanie prawidłowej postawy, wyćwiczenie sobie przerw w pracy i wykonanie małej rozgrzewki w środku dnia..

Ze środków medycyny tradycyjnej (w tym orientalnej) w leczeniu tego typu osteochondrozy szeroko stosowane są: akupunktura, akupresura i preparaty ziołowe - środki fitoterapeutyczne poprawiają przemianę materii i pracę małych naczyń, łagodzą stany zapalne, co korzystnie wpływa na zdrowie ogólne i na układ mięśniowo-szkieletowy w szczególności aparatura.

Leczenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Podczas leczenia osteochondrozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa ważną rolę odgrywa nawyk dawkowania obciążeń: nie należy spędzać zbyt wiele czasu na nogach i siedzeniu, częściej trzeba odpoczywać w pozycji leżącej. Ponadto będziesz musiał przez jakiś czas nosić gorset, aby poprawić swoją postawę..

Podobnie jak w przypadku osteochondrozy szyjki macicy, w osteochondrozie lędźwiowej przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, chondroprotektory i środki zwiotczające mięśnie, witaminy z grupy B, często glikokortykosteroidy, enzymy i maści poprawiające krążenie krwi i łagodzące ból.

Pokazany masaż, efekt błota leczniczego i elektroforezy z lekami znieczulającymi, akupunktura, rozgrzewka, w tym gorącymi kamieniami - to popularna w ostatnich latach terapia kamieniami.

Leczenie osteochondrozy tradycyjną medycyną chińską (TCM)

Na szczególną uwagę zasługuje podejście do leczenia różnego rodzaju osteochondrozy, praktykowane w tradycyjnej medycynie chińskiej. Z punktu widzenia tysięcy lat doświadczeń chińskich lekarzy kluczową metodą leczenia osteochondrozy jest akupunktura, zwana także akupunkturą lub akupunkturą. Przede wszystkim lekarz TCM określa priorytetowe punkty nadwrażliwości (akupunktury) dla każdego pacjenta. To na nich działa najlepszymi igłami. To wywołuje reakcję organizmu, która pomaga naprawić uszkodzoną chrząstkę i kości oraz przywrócić ruchomość stawów..

Po zakończeniu terapii, w celu utrwalenia efektu terapeutycznego i utrzymania sylwetki, zaleca się w przyszłości powtarzać zabiegi akupunktury z określoną częstotliwością, ale w celach profilaktycznych..

Na technikę osadzania igieł oraz na czas trwania sesji akupunktury wpływa diagnoza i stan pacjenta. Z reguły sesje akupunktury są dobrze tolerowane przez wszystkich pacjentów, chociaż doświadczenie z zabiegiem jest różne u różnych pacjentów. Dla niektórych wprowadzenie igieł pozostaje niezauważone, ktoś może odczuwać swędzenie, lekki ucisk, a ktoś całkowicie zasypia.

Nie można powiedzieć, że początek osteochondrozy jest spowodowany jednym czynnikiem - najczęściej przyczyną rozwoju choroby jest ogólnie niewłaściwy tryb życia. Dlatego leczenie powinno być kompleksowe. Dieta bogata w witaminy, w tym unikanie tłustych potraw, alkoholu i palenia tytoniu, dokładnie obliczona aktywność fizyczna w połączeniu z metodami terapeutycznymi i lekowymi, może przynieść lepsze rezultaty niż zwykłe tabletki.

Gdzie możesz iść z osteochondrozą?

Lekarz najwyższej kategorii kliniki TAO Zhang Ziqiang opowiada nam o leczeniu osteochondrozy metodami tradycyjnej medycyny chińskiej:

„W większości przypadków pacjent z osteochondrozą trafia do lekarza w trakcie ostrego ataku choroby, któremu towarzyszy silny ból. W związku z tym, gdy pacjent przychodzi do naszej kliniki, w pierwszej kolejności eliminujemy ból pacjenta. Zwykle po jednej lub dwóch sesjach akupunktury osoba zaczyna odczuwać ulgę. Następnie lekarz przystępuje do diagnozy, aby ustalić przyczynę choroby. Dla doświadczonego lekarza medycyny chińskiej człowiek jest otwartą książką, zgodnie z którą „czyta” oznaki zdrowia lub choroby, uzyskując wszystkie niezbędne informacje. Oczywiście, jeśli pacjent posiada wyniki analiz lub badań instrumentalnych, na pewno weźmiemy te dane pod uwagę w całości. Na podstawie wyników diagnozy dla każdego pacjenta opracowywany jest indywidualny program leczenia.

W klinice TAO przebieg leczenia osteochondrozy obejmuje różnorodne zabiegi medycyny chińskiej, z których głównym jest akupunktura - umieszczanie igieł w biologicznie aktywnych punktach ciała człowieka. Dzięki temu ustala się metaboliczna równowaga hormonalna i aktywowany jest układ odpornościowy. Akupunktura daje maksymalny efekt terapeutyczny w połączeniu z innymi metodami - masażem tuina, ziołolecznictwem, rozgrzewaniem cygarami piołunu (działanie ciepła na punkty akupunkturowe). W niektórych przypadkach pacjentom zaleca się elektropunkturę, czyli dostarczanie prądów elektrycznych o określonej częstotliwości do punktów bioaktywnych, co pomaga pobudzić ogólny ton ciała osłabiony długotrwałą chorobą.

Ile sesji zostanie przypisanych danemu pacjentowi, lekarz decyduje indywidualnie, dbając przede wszystkim o jak najskuteczniejsze leczenie. W niektórych przypadkach wystarczy jeden cykl dziesięciu sesji, czasami trzeba go powtórzyć, aby utrwalić wynik. Cenimy sobie reputację naszej kliniki i unikamy przesadnej diagnozy i przepisywania niepotrzebnych zabiegów, a nasi lekarze to profesjonaliści wysokiego szczebla, których bezpośrednio zależy na szybkim rozwiązaniu problemu zgłaszającego się pacjenta..

Wszyscy lekarze TAO byli wykształceni na uniwersytetach medycznych ChRL, mają wieloletnie doświadczenie w praktyce w instytucjach medycznych w Chinach i przyjechali do nas, aby pracować na osobistą rekomendację rektora Henan University of Traditional Chinese Medicine. Dzięki temu poziom opieki medycznej w przychodni TAO można porównać z poziomem obsługi placówek w samym Państwie Środka..

Prawdziwe uznanie dla efektywności pracy naszej kliniki można nazwać zaufaniem Zakładu Medycyny Integratywnej IM Seczenowa Pierwszego Państwowego Uniwersytetu Medycznego Ministerstwa Zdrowia Rosji, który wybrał TAO jako bazę kliniczną.

Koszt leczenia w TAO uzależniony jest od ilości zabiegów. Płacąc za 10 sesji, pacjent może skorzystać ze znacznej zniżki. Diagnostyka w naszej klinice jest bezpłatna ”.

P. S. Szczegółowe informacje na temat usług świadczonych w Klinice Tradycyjnej Medycyny Chińskiej „TAO” znajdują się na stronie internetowej placówki medycznej.

* Licencja na świadczenie usług medycznych nr LO-77-01-000911 z dnia 30 grudnia 2008 r. Wydana przez Moskiewski Wydział Zdrowia.

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego jest przewlekłą chorobą zwyrodnieniowo-dystroficzną odcinka lędźwiowego kręgosłupa, wpływającą na struktury krążków międzykręgowych i przyległych kręgów lędźwiowych.

Dotyczy to głównie osób w wieku produkcyjnym. Objawia się różnymi objawami, z których główne to bóle w dolnej części pleców i nóg, ograniczenie ruchów w dolnej części pleców. Stosowane metody diagnostyczne to radiografia, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny kręgosłupa lędźwiowego..

W tym artykule możesz dowiedzieć się więcej o przyczynach, objawach i metodach diagnostycznych osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego..

Jaka jest istota choroby?

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego rozwija się w wyniku zniszczenia tkanki łącznej krążków międzykręgowych, trzonów sąsiednich kręgów, powierzchni stawowych stawów międzykręgowych i więzadeł. Wszystko to dzieje się z powodu zaburzeń metabolicznych pod wpływem stresu..

Na początku choroby dochodzi do rozpadu glikoprotein - złożonych substancji będących połączeniem białek z polisacharydami. Substancje te decydują o sprężystości i elastyczności tkanki łącznej. Ponadto proces rozciąga się na struktury kostne kręgosłupa przylegające do chrząstki. Takie procesy nazywane są degeneracyjno-dystroficznymi..

Krążek międzykręgowy jako pierwszy cierpi z powodu rozwoju patologii. Składa się z miazgopodobnego jądra i pierścienia włóknistego. Wraz z rozwojem osteochondrozy, żelopodobna substancja jądra wysycha, tracąc właściwości amortyzujące sprężystość. Następnie włóknisty pierścień jest demontowany: powstają w nim pęknięcia lub pęknięcia, przez które substancja jądra może wyjść poza jego granice. Jednocześnie kręgi zaczynają doświadczać dużych obciążeń mechanicznych, co prowadzi do zwiększonego tworzenia się kości i tkanek włóknistych w miejscach zwiększonego obciążenia kręgosłupa oraz pojawienia się narośli kostnych - osteofitów.

Przyczyny rozwoju

Co powoduje osteochondrozę? Obecnie istnieje kilka teorii występowania:

  • teoria mechaniczna: być może głównym powodem powinno być regularne zwiększone obciążenie kręgosłupa. Dlatego osteochondroza to prawie obowiązkowa partia ładowarek, górników, budowniczych i osób o podobnych zawodach. Występowanie osteochondrozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa wiąże się głównie z pochylaniem się i podnoszeniem ciężarów, wymuszoną niewygodną pozycją przy pracy;
  • innym czynnikiem rozwoju może być niewłaściwa postawa, siedzenie w niewłaściwej pozycji, co jest szczególnie ważne dla pracowników umysłowych;
  • czasami rolę odgrywają dziedziczne cechy struktury kręgosłupa i odżywianie jego poszczególnych struktur;
  • teoria traumatyczna: każdy uraz kręgosłupa (nawet najmniej znaczący) może wywołać proces degeneracyjny;
  • hormonalne zaburzenia metaboliczne i choroby endokrynologiczne mogą niekorzystnie wpływać na metabolizm w tkankach kręgosłupa i przyczyniać się do rozwoju osteochondrozy;
  • teoria wieku zakłada naturalne zużycie dysków w procesie życia.

Rzadko tylko jedna z tych teorii jest w stanie wyjaśnić występowanie osteochondrozy w każdym konkretnym przypadku. Częściej kilka czynników jest jednocześnie „winnych”.

Nadwaga odgrywa ważną rolę w występowaniu osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego, gdyż sama w sobie jest przeciążeniem dla kręgosłupa. Im wyższy wskaźnik masy ciała (stopień otyłości), tym zwykle wyraźniejsze są zmiany w kręgosłupie. Wśród innych powodów wywołujących pojawienie się osteochondrozy można zauważyć:

  • pasywny styl życia;
  • niewłaściwa dieta (fast food, nadmiar słodyczy, półprodukty: wszystko to prowadzi do braku równowagi pierwiastków śladowych) i braku płynu;
  • anomalie w strukturze kręgosłupa (na przykład obecność dodatkowego kręgu lędźwiowego);
  • ciągłe noszenie butów na wysokim obcasie;
  • ciąża (z powodu nadmiernego obciążenia kręgosłupa lędźwiowego);
  • nagłe zaprzestanie treningu u osób zawodowo uprawiających sport;
  • palenie i nadużywanie alkoholu: jako czynniki przyspieszające proces starzenia się organizmu.

Gradacja

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego jest procesem nieodwracalnym. Objawy choroby zależą od stopnia rozwoju patologii. Istnieją cztery stopnie:

  • I stopień - okres zmian i ruchu galaretowatego jądra wewnątrz krążka.
  • II stopień - okres zniszczenia pierścienia włóknistego.
  • III stopień - okres zerwania pierścienia włóknistego i uwolnienia substancji jądra miażdżystego poza jego granice z utworzeniem przepukliny dysku.
  • IV stopień - okres rozprzestrzeniania się procesu zwyrodnieniowego na kręgi z zajęciem stawów i więzadeł międzykręgowych. Rozwój artrozy stawów międzykręgowych (spondyloartroza).

Niektórzy autorzy wyróżniają trzy stopnie, ale we wszystkich przypadkach ich oznaczenie jest warunkowe i służy lepszemu zrozumieniu zachodzących procesów, ich związku z objawami i rokowaniem choroby.

Objawy

Głównym objawem osteochondrozy jest ból pleców, dolnej części pleców (lumbago), który jest podawany nodze wzdłuż nerwu kulszowego (rwa kulszowa).

Objawy choroby pojawiają się w miarę jej rozwoju - zwykle nie wcześniej niż w drugim stadium. Początkowo powstają z nagłymi ruchami, wysiłkiem fizycznym, a następnie zamieniają się w ciągłe bóle z zaostrzeniami. W ostatnich etapach ból pojawia się podczas kaszlu, kichania, tj. mała aktywność fizyczna.

Uciśnięte nerwy w wyniku osteochondrozy powodują zespół korzeniowy:

  • ból strzelający pojawia się w dolnej części pleców;
  • występuje naruszenie wrażliwości skóry na nogach;
  • słabe mięśnie;
  • zmniejszone odruchy ścięgniste;
  • mrowienie w nogach;
  • chłód kończyn dolnych i skurcz tętnic stóp;
  • naruszenie pocenia się.

Plecy tracą elastyczność, a zmiany pozycji ciała i wzrost obciążenia kręgosłupa powodują ból, zmuszając pacjenta do powstrzymania się od gwałtownych ruchów.

Procesy deformacji wywołane osteochondrozą pociągają za sobą ograniczenie ruchomości, trudności w zginaniu, skurcze mięśni lędźwiowych.

Osteochondroza powoduje niestabilność kręgów. Pod obciążeniem odcinek lędźwiowy jest wypierany z kości krzyżowej, co może wywołać wadliwe działanie narządów wewnętrznych. Skutkami ubocznymi osteochondrozy mogą być drażliwość i osłabienie, zaburzenia snu, dyskomfort i utrata siły, zaburzenia układu moczowo-płciowego.

Efekty

Jednym z powikłań osteochondrozy jest wysunięcie krążków międzykręgowych.

Jest to początkowy etap przepukliny międzykręgowej, w którym dyski wystają poza kręgosłup bez pęknięcia zewnętrznej powłoki pierścienia włóknistego, ale z uszkodzeniem wewnętrznej.

Wielkość występu sięga 1-5 mm, co powoduje podrażnienie korzeni nerwowych, zespół bólowy, który pojawia się, gdy nerwy są podrażnione w różnych pozycjach ciała.

Występowi towarzyszą:

  • ból pleców;
  • sztywność;
  • Rwa kulszowa;
  • osłabienie mięśni nóg;
  • drętwienie;
  • mrowienie;
  • ból stóp;
  • palce u stóp;
  • dysfunkcja oddawania moczu.

Powikłania neuralgiczne (zespoły bólowe, sztywność, ograniczenie ruchomości, zespół lumbodynia, lumboischialgia) osteochondrozy są związane z tylnym wysunięciem krążka międzykręgowego i podrażnieniem więzadła podłużnego tylnego.

Ponadto powikłania osteochondrozy obejmują:

  • przepuklina międzykręgowa;
  • Rwa kulszowa;
  • Przepuklina Schmorla;
  • spondyloartroza (artroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego);
  • spondyloza i osteofitoza (zagęszczenie, narośle kostne w kręgach);
  • migrena;
  • zwężenie kręgosłupa (niepełnosprawność);
  • mielopatia kompresyjna (ucisk rdzenia kręgowego);
  • niedowład stopy;
  • zespół ogona końskiego (ból, paraliż pośladków i nóg);
  • kalectwo.

Diagnostyka

Lekarz będzie mógł przewidzieć rozpoznanie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego na podstawie dolegliwości pacjenta, wywiadu lekarskiego oraz obiektywnych danych z badania (szczególną uwagę zwraca się na badanie kręgosłupa). W celu wyjaśnienia diagnozy stosuje się:

  • RTG kręgosłupa lędźwiowego w dwóch projekcjach (czołowej i bocznej);
  • Tomografia komputerowa;
  • Rezonans magnetyczny.

Jak leczyć osteochondrozę kręgosłupa lędźwiowego?

Czas trwania i charakterystyka leczenia osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej zależy od wyników pomiarów diagnostycznych. We wczesnych stadiach rozwoju choroby wskazane jest leczenie zachowawcze. W przypadku bardziej złożonych zmian kręgosłupa stosuje się interwencję chirurgiczną.

Optymalny efekt terapeutyczny osiąga się poprzez kompleksową terapię, która obejmuje stosowanie leków miejscowych, fizjoterapię, masaż, gimnastykę prozdrowotną.

Farmakoterapia

Naukowcy co roku opracowują nowe leki, które pomagają powstrzymać objawy osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej. Istnieje pewna grupa leków, nazwy leków z tych grup lekarz dobiera indywidualnie.

  1. Niesteroidowe leki przeciwzapalne. Należą do nich Diclofenac, Meloxicam, Indomethacin, Nise. Skuteczny w leczeniu osteochondrozy II stopnia. Leki są stosowane w postaci tabletek, zastrzyków domięśniowych, maści, kapsułek i czopków doodbytniczych. Czasami, z zaostrzeniem patologii, lekarz może przepisać zastrzyki Lornoksykamu (do 16 mg / dobę).
  2. Chondroprotektory (Flexinovo, Teraflex, Collagen Ultra). Leki te są niezbędne, aby zatrzymać niszczące procesy w tkance chrzęstnej, które występują w początkowej fazie choroby..
  3. Leki rozszerzające naczynia krwionośne. Należą do nich kwas liponowy, pentoksyfilina, Actovegin. Zapobiegają zatorom, poprawiają krążenie.
  4. Leki zwiotczające mięśnie (Mydocalm, Tetrazepam, Tolperyzon, Tizanidine). Środki pomagają zwiększyć napięcie mięśniowe, wyeliminować dyskomfort.
  5. Kompleksy witaminowo-mineralne (Calcium D3 Nycomed, Alfacalcidol). Przepisywany pacjentom w podeszłym wieku w celu poprawy wytrzymałości więzadeł i ścięgien.
  6. Miejscowe środki znieczulające. Jeśli ból jest zbyt silny, lekarz przepisze blokadę. Specjalną igłą wstrzykuje się w bolesne miejsce roztwór nowokainy lub lidokainy z hydrokortyzonem. Ból nie przeszkadza przez kilka tygodni, mijając zaraz po zablokowaniu.

Gimnastyka

Gimnastyka w osteochondrozie powinna obejmować tylko te ćwiczenia, które nie powodują dyskomfortu u pacjenta. Jeśli wykonaniu niektórych towarzyszy ból, warto do nich wrócić później, gdy poprawa stanu kręgosłupa stanie się zauważalna. Konieczne jest również, aby nie dopuścić do zbyt dużego napięcia mięśni, stopniowo zwiększać obciążenie.

W ramach gimnastyki z osteochondrozą możesz wykonać następujące ćwiczenia:

  • z pozycji stojącej zegnij całe ciało w przód iw tył, w lewo iw prawo;
  • stań ​​na czworakach i zrób kilka kroków do przodu, a następnie wróć do pozycji wyjściowej, powtórz ćwiczenie kilka razy;
  • połóż się na płaskiej powierzchni i napnij mięśnie brzucha, przyciskając plecy do podłogi;
  • wyciągnij ręce za głowę i sięgnij po nie całym ciałem.

Fizjoterapia to jeden z najskuteczniejszych sposobów na pozbycie się osteochondrozy. Często porównywany jest do masażu, który daje krótkotrwały efekt. W końcu masażysta może rozciągnąć kręgosłup, ale jeśli mięśnie nie podpierają kręgów w żądanej pozycji, wkrótce ponownie pojawią się ból i deformacja.

Fizjoterapia osteochondrozy powinna odbywać się pod kierunkiem instruktora. Ważna jest poprawność ćwiczeń, dlatego lepiej wykonywać je przed lustrem. Aby uzyskać najlepsze rezultaty, ćwicz regularnie. Pozwala to kręgosłupowi przywrócić elastyczność, mobilność, normalizować metabolizm w organizmie i uformować gorset mięśniowy.

Fizjoterapia

Fizjoterapia jest uważana za skuteczną metodę leczenia zachowawczego. Zastosowanie kilku rodzajów procedur fizjoterapeutycznych pomoże przyspieszyć powrót do zdrowia. Ale procedury fizjoterapeutyczne mają przeciwwskazania, nie można ich zignorować.

  • ostre stadia osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego;
  • choroby onkologiczne;
  • uszkodzenie skóry;
  • nieprawidłowości w ośrodkowym układzie nerwowym.

Te metody leczenia są najczęściej stosowane:

  • elektroterapia - ekspozycja na słabe prądy elektryczne w celu poprawy krążenia krwi w tkankach;
  • magnetoterapia - wykorzystanie właściwości pola magnetycznego do odbudowy tkanek na poziomie komórkowym;
  • laseroterapia - kompleksowa aktywacja procesów biologicznych w tkankach kręgów i zakończeniach nerwowych;
  • terapia falą uderzeniową - poprawa mikrokrążenia i procesów metabolicznych w dotkniętych tkankach poprzez działanie fali akustycznej;
  • balneoterapia - wykorzystująca lecznicze właściwości wody mineralnej.

Zabiegi fizjoterapeutyczne nie tylko kilkakrotnie zwiększają skuteczność leczenia farmakologicznego, ale także przyczyniają się do uzdrowienia i wzmocnienia organizmu jako całości..

Masaż

Masaż na osteochondrozy jest tak samo skuteczny jak ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Ale istnieje wiele przeciwwskazań, w tym ostry ból u pacjenta, obecność otwartych ran na ciele, choroby skóry i krwi. Skuteczniejszy będzie masaż manualny, który w swoim pozytywnym wpływie na układ nerwowy w dużej mierze przewyższa masaż sprzętowy.

Ta metoda leczenia pozwala złagodzić napięcie i ból mięśni, pobudza krążenie oraz wzmacnia naczynia krwionośne. Wśród pozytywnych skutków, jakie masaż ma na organizm, jest także wzmocnienie układu odpornościowego i poprawa metabolizmu..

Interwencja chirurgiczna

Leczenie chirurgiczne kręgosłupa stosuje się w szczególnie trudnych przypadkach - przy znacznych zaburzeniach neurologicznych, a także przy utracie kontroli nad stolcem.

Podczas zabiegu chirurgicznego usuwa się źródło choroby i podejmuje działania stabilizujące kręgosłup. Okres pooperacyjny trwa kilka miesięcy.

Zapobieganie

Naucz się uważnie słuchać sygnałów ciała, odpoczywaj na czas i zmniejszaj obciążenie.

  1. Monitoruj swoją postawę, szczególnie gdy musisz długo siedzieć. Wybierz meble według wysokości, aby plecy były koniecznie obsługiwane.
  2. Unikaj długich obciążeń statycznych (siedząca, stojąca, zgięta pozycja), co godzinę rób sobie przerwę - wykonuj niewielkie ćwiczenia fizyczne lub po prostu chodź.
  3. Ćwicz, idź na basen, aby uformować gorset mięśniowy, rozciągnij się.
  4. W przypadku płaskich stóp wybierz odpowiednie buty i specjalne podpory podbicia.
  5. Popraw nadwagę.
  6. Staraj się prowadzić zdrowy tryb życia.
  7. Użyj materaca ortopedycznego i poduszki.
  8. Ubierz się stosownie do pogody, nie przechłodź, w razie potrzeby użyj wełnianego paska lub gorsetu.
  9. Chodź więcej: na przykład wysiądź z pojazdu dwa przystanki wcześniej.
  10. Porzuć torbę na rzecz plecaka.
  11. Noś gorset do ciężkiej pracy.
  12. Podnosić ciężary płynnie, bez szarpnięć i ostrych zakrętów (możesz doznać kontuzji pleców).

Ważny. Dowiedz się, jak prawidłowo podnosić ciężary: nie możesz zginać się tak, aby w odcinku lędźwiowym kręgosłupa tworzyła się „dźwignia”. Podnosząc coś ciężkiego, musisz zgiąć nogi, a nie plecy: usiądź, weź przedmiot i stań z wyprostowanymi plecami.

Wraz z wiekiem rozwój osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego jest nieunikniony, objawom można zapobiec, leczenie można znacznie uprościć, przy ostrożnym podejściu do siebie, nie obniżać jakości życia.

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego

Informacje ogólne

Ból grzbietu (ból pleców) jest jedną z najczęstszych przyczyn dolegliwości i poszukiwań lekarskich. Jednocześnie w ciągu życia 70-90% populacji boryka się z problemem bólu grzbietowego, a 28% rozwija zespół przewlekłego bólu, prowadzący do czasowej / długotrwałej niepełnosprawności i obniżenia jakości życia. Ból pleców, oprócz ograniczania życia, wpływa na zachowanie / psychikę ludzi, co objawia się rozwojem przewlekłego stresu emocjonalnego.

Zespoły bólowe są głównie związane z osteochondrozą w okolicy lędźwiowo-krzyżowej (osteochondroza lędźwiowa), która charakteryzuje się dużą ruchliwością / dużą aktywnością fizyczną i są spowodowane zmianami zwyrodnieniowo-dystroficznymi w prawie wszystkich komponentach kręgosłupa motorycznego kręgosłupa (trzony kręgowe, krążki międzykręgowe i ich łączenie) tekstylia).

W klasycznej definicji osteochondroza kręgosłupa jest szeroko rozpowszechnioną przewlekłą chorobą kręgosłupa z częstymi nawrotami, objawiającą się wyraźnym zmniejszeniem hydrofilowości jądra miażdżystego krążka międzykręgowego i późniejszym zniszczeniem jego tkanki, przepuklinowym wypukłością w kierunku kanału kręgowego i zmianami w sąsiadujących tkankach objawiającą się polimorfizmem., odruch i ich kombinacje). Kod ICD-10: M42 (osteochondroza kręgosłupa).

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego spowodowana jest niską / niewystarczającą aktywnością ruchową, dużymi obciążeniami statodynamicznymi podczas długotrwałego przebywania w wymuszonej pozycji, zwiększoną masą ciała, pogorszeniem jakości spożywanej żywności (wysoka zawartość ksenobiotyków w żywności, czyli obcych związków chemicznych dla organizmów żywych - pestycydów, nawozy mineralne, leki itp.), problemy środowiskowe.

Pomimo faktu, że znaczącą rolę w rozwoju choroby odgrywa związane z wiekiem zużycie struktur kręgosłupa, pierwsze (początkowe) oznaki procesu degeneracyjno-dystroficznego są wykrywane już w stosunkowo młodym wieku. Tak więc postacie osteochondrozy bez kompresji / kompresji rozpoznaje się już w wieku 15-19 lat z częstością 2,6 przypadków / 1000 populacji w tej kategorii wiekowej; do 30 roku życia objawy kliniczne choroby rozpoznaje się u 12%, a do 60 roku życia u 85% populacji.

Należy pamiętać, że proces zwyrodnienia krążka międzykręgowego nie przebiega w izolacji, ale towarzyszą mu podobne procesy patologiczne w innych ruchomych strukturach odcinka ruchu kręgosłupa kręgosłupa, co w efekcie prowadzi do stopniowego powstawania spondylozy / spondyloartrozy. Objawy i leczenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego różnią się znacznie w zależności od etapu rozwoju procesu patologicznego.

Patogeneza

Wiodącym punktem wyjścia do rozwoju osteochondrozy jest zakłócenie odżywiania dysku. Krążek międzykręgowy (IVD) jest najbardziej beznaczyniową tkanką (tj. Tkanką o słabym ukrwieniu) w organizmie człowieka. Wraz ze wzrostem maleje waskularyzacja, co przyczynia się do spadku dopływu składników odżywczych do tkanek, a co za tym idzie, zmniejsza zdolność komórek IVD do syntezy nowej macierzy, a także ogranicza potencjał ich proliferacji, co ostatecznie wraz z wiekiem organizmu prowadzi do spadku ich gęstości. Jak pokazują dane z badań histologicznych, przyczyną wystąpienia zmian zwyrodnieniowych (ewolucyjnych) w krążkach międzykręgowych jest niedożywienie, które rozwija się na tle zmniejszenia / zaniku naczyń krwionośnych w płytkach końcowych kręgów..

Degeneracja krążka na poziomie molekularnym objawia się zmniejszeniem intensywności dyfuzji składników odżywczych / produktów katabolicznych i żywotności komórek, spadkiem syntezy proteoglikanów, gromadzeniem się fragmentów komórek i zdegenerowanych makrocząsteczek macierzy oraz uszkodzeniem szkieletu kolagenu. Ta kombinacja zmian jest przyczyną odwodnienia. W tym przypadku jądro miażdżyste traci zdolność do równomiernego rozłożenia obciążeń pionowych w całej swojej objętości z powodu utraty funkcji hydrostatycznej, tj. traci zdolność ochrony włóknistego pierścienia przed zwiększoną kompresją.

Pierścień włókniakowy, będący przedmiotem stałego zwiększonego naprężenia mechanicznego, ulega zmianom patologicznym, objawiającym się uszkodzeniem macierzy kolagenowej i dezorganizacją struktury warstwowej, co w pierwszej kolejności prowadzi do pojawienia się pęknięć, a później do pęknięcia pierścienia włóknistego. Wraz z rozwojem tych zmian IVD staje się niezwykle podatny na procesy niszczenia zachodzące w warunkach biomechanicznych skutków wysiłku fizycznego, nawet przy normalnej aktywności fizycznej. W wyniku spadku ciśnienia w IVD zmniejsza się napięcie włókien pierścienia włóknistego, co prowadzi do naruszenia właściwości mocujących dysku, a tym samym tworzy się patologiczna ruchliwość w odcinku ruchu kręgosłupa.

Ważnym punktem w rozwoju zmian zwyrodnieniowych dysku jest wrastanie naczyń krwionośnych i nerwowych do włóknistego pierścienia IVD, co jest cechą charakterystyczną zniszczonej struktury dysku. Wzrost wrodzony jest głównie spowodowany utratą ciśnienia hydrostatycznego nieodłącznie związanego z wewnętrznymi obszarami zdrowych dysków. Ułatwia również wrastanie naczyń włosowatych / nerwów i redukcję proteoglikanów w zdegenerowanych krążkach. Zmiany te prowadzą do utraty ultrastrukturalnej interakcji wszystkich elementów segmentu ruchu kręgosłupa..

Klasyfikacja

Klasyfikacja osteochondrozy opiera się na podejściu patogenetycznym, odzwierciedlającym proces patologiczny w postaci kolejnych etapów / stopni uszkodzenia zwyrodnieniowo-dystroficznego, zgodnie z którymi wyróżnia się:.

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego 1 stopień

Jest to pierwszy (początkowy) stopień wewnątrznaczyniowego procesu patologicznego, który generuje patologiczne impulsy z chorego dysku. Osteochondroza I stopnia charakteryzuje się ruchem jądra miażdżystego wewnątrz krążka, tzn. Jądro miażdżyste przenika przez pęknięcia pierścienia włóknistego i jego dobrze unerwione włókna zewnętrzne. W związku z tym przy osteochondrozie pierwszego stopnia dochodzi do podrażnienia zakończeń nerwowych i zaczyna pojawiać się ból, który tworzy różne odruchowe zespoły osteochondrozy.

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego 2 stopnie

Osteochondroza stopnia 2 to stopień niestabilności, tj. utrata wrodzonej zdolności mocowania przez dotknięty dysk. Charakterystyczne jest dynamiczne przemieszczanie się warstwy wierzchniej względem leżącego poniżej kręgu, co jest spowodowane pękaniem jądra miażdżystego i elementów pierścienia włóknistego. 2 stopień osteochondrozy charakteryzuje się zespołem niestabilności, pojawiają się zespoły odruchowe i częściowe uciskowe.

Stopień osteochondrozy 3

Jest to stopień / etap powstawania przepuklin krążków międzykręgowych, spowodowany naruszeniem integralności struktury pierścienia włóknistego (wypadnięcie / wypukłość). W przypadku osteochondrozy stopnia 3 można skompresować: korzeń nerwu rdzeniowego, a także formacje nerwowo-naczyniowe sąsiadujące z IVD.

Stopień osteochondrozy 4

Jest to etap zwłóknienia IVD i stopniowego tworzenia się kości i chrzęstnych brzeżnych narośli trzonów kręgowych. Jednocześnie, jako mechanizm kompensacyjny, następuje wzrost obszaru podparcia kręgów na wadliwych dyskach, następuje bezruch. Te narośla kostne, w niektórych przypadkach, jak przepuklina dysku, mogą wywierać nacisk na sąsiednie formacje nerwowo-naczyniowe.

Poniższy rysunek przedstawia sekwencję zmian zwyrodnieniowo-dystroficznych kręgosłupa..

Powody

Do głównych czynników etiologicznych w rozwoju osteochondrozy kręgosłupa należą:

  • Nieprawidłowy rozwój na etapie embriogenezy wewnętrznej warstwy krążka międzykręgowego i inne anomalie kostne w rozwoju kręgosłupa.
  • Przedwczesne starzenie i przyspieszone zużycie krążków międzykręgowych.
  • Makro / mikrourazy kręgosłupa (podnoszenie ciężarów, upadki, siniaki kręgosłupa, niewygodne ruchy).
  • Zaburzenia tropizmu (nieprawidłowe umiejscowienie powierzchni stawowych kręgów) okolicy lędźwiowo-krzyżowej.
  • Przedchorobowa hipermobilność segmentów motorycznych kręgosłupa.
  • Powstanie nieodpowiedniego stereotypu mięśniowo-motorycznego, prowadzącego do fizycznego przeciążenia elementów odcinka międzykręgowego.
  • Słabość mięśni brzucha.
  • Zwężenie kanału kręgowego, zrosty zewnątrzoponowe, kręgozmyk, wyrostek nowotworowy, zapalenie nerwowo-mięśniowe.

Następujące czynniki wywołują zaostrzenie osteochondrozy: podnoszenie / przenoszenie ciężarów, miejscowa / ogólna hipotermia, szarpanie, długotrwałe napięcie statyczne, stres / psychogenia.

Objawy osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego objawia się w dość szerokim zakresie: od lekkiego uczucia dyskomfortu w okolicy kręgosłupa lędźwiowego do ostrych, intensywnych bólów, które mogą być wywołane przeciążeniem, hipotermią, podnoszeniem ciężarów itp. Cały zestaw klinicznych objawów osteochondrozy lędźwiowej dzieli się na kręgosłup kompresyjny. i objawy pozakręgowe (odruchowe).

etap początkowy

Objawy kliniczne osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego w pierwszym etapie spowodowane są wysunięciem krążka w kierunku kanału kręgowego (grzbiet) oraz podrażnieniem więzadła podłużnego tylnego bogatego w receptory bólowe. Wiodącym objawem na tym etapie jest miejscowy zespół bólowy o różnym nasileniu - lumbago, lumbodynia, które warunkowo różnią się nasileniem zespołu bólowego i czasem trwania objawów patologicznych. Ten etap charakteryzuje się „objawem blaszki miażdżycowej” (spłaszczeniem lordozy lędźwiowej) i wyraźnym ograniczeniem z powodu bólu w ostrym okresie ruchu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Oprócz miejscowego bólu na poziomie chorego krążka międzykręgowego, na skutek odruchowej reakcji mięśniowej, w większości przypadków występuje wyraźne napięcie mięśni przykręgosłupowych („obrona”), co przyczynia się do nasilenia zespołu bólowego, a także do wygładzenia / spłaszczenia fizjologicznej lordozy lędźwiowej oraz ograniczenia ruchomości kręgosłupa. Obrona mięśni przykręgosłupowych w ostrym okresie uważana jest za reakcję obronną.

W osteochondrozie pierwszego etapu nie ma objawów zespołu korzeniowego i innych objawów neurologicznych (objawy napięcia). Z reguły z biegiem czasu zauważa się adaptację do podrażnienia receptorów (bólu) tylnego więzadła podłużnego, co ułatwia unieruchomienie dotkniętego krążka międzykręgowego. Nasilenie ostrego / podostrego stopniowo zmniejsza się wraz z odpowiednim leczeniem i ścisłym przestrzeganiem reżimu ortopedycznego. Oznacza to, że następuje przekształcenie zaostrzenia w stan remisji, którego czas trwania jest bardzo zróżnicowany, podobnie jak częstotliwość zaostrzeń lumbodynii..

Jednocześnie każde nowe zaostrzenie wskazuje na dodatkowe przemieszczenie IVD (wypadanie / wypukłość), co powoduje wzrost nacisku krążka na tylne więzadło podłużne. Z biegiem czasu prowadzi to do przerzedzenia więzadła i spadku jego wytrzymałości, a tym samym do ryzyka dodatkowego wypadnięcia dysku i perforacji więzadła podłużnego tylnego w kolejnym odcinku w kierunku kanału kręgowego, co prowadzi do rozwoju kolejnego etapu powikłań neurologicznych.

Stopień dyskogennego zapalenia korzonków (stadium korzeni)

W wyniku perforacji więzadła podłużnego tylnego tkanka proklamacyjna krążka międzykręgowego wnika (częściej w kierunku grzbietowo-bocznym) do przestrzeni nadtwardówkowej w pobliżu korzeni kręgosłupa i tętnic korzeniowych przechodzących przez otwór międzykręgowy. Jednocześnie może wystąpić bezpośrednie podrażnienie korzeni kręgosłupa i nerwów rdzeniowych, co powoduje objawy zespołu korzeniowego na poziomie określonego dotkniętego segmentu kręgosłupa lub kilku segmentów (osteochondroza wieloodcinkowa).

Istotną rolę odgrywają nie tylko czynniki mechaniczne, ale także immunologiczne i biochemiczne, które rozwijają się w wyniku reakcji tkanek zewnątrzoponowych na wnikający do niego fragment tkanki chrzęstnej IVD. Oznacza to, że tkanka chrzęstna znajdująca się w przestrzeni nadtwardówkowej pełni funkcję antygenu i powoduje rozwój ogniska autoimmunologicznego aseptycznego zapalenia z udziałem korzeni nerwowych w procesie zapalnym, co przyczynia się do przedłużenia zespołu bólowego. Ten etap osteochondrozy okolicy lędźwiowo-krzyżowej charakteryzuje się bólem lędźwiowo-rdzeniowym objawiającym się bólem lędźwiowo-stawowym / kulszowo-korzeniowym.

Charakterystyczny jest boczny ból lędźwiowy, który z reguły łączy się z bólem promieniującym wzdłuż nerwu kulszowego, co wynika z dominującej wrażliwości dolnych SMSów na poziomie lędźwiowym, ponieważ mają one duże obciążenie, a najczęściej zaangażowane są korzenie / nerwy rdzeniowe L4 - S1 proces. Oba poszczególne korzenie mogą być dotknięte chorobą, ponieważ kilka korzeni jest zaangażowanych w proces patologiczny jednocześnie (osteochondroza wielosegmentowa).

W przypadku lumboischialgii oprócz prostowania fizjologicznej lordozy na poziomie zespołu bólowego charakterystyczna jest również skolioza, z wybrzuszeniem głównie w kierunku podrażnionych korzeni. Pacjenci mają tendencję do unieruchamiania nie tylko kręgosłupa lędźwiowego, ale także obolałej nogi, którą wolą trzymać zgiętą w stawie kolanowo-biodrowym..

Podczas badania pacjenta można wyczuć bolesne punkty Khary, bolesne po naciśnięciu: z przodu - na linii środkowej brzucha poniżej pępka; tylny - nad wyrostkami kręgów LIV - LV, punkt biodrowy Hari - powyżej górnego tylnego kręgosłupa grzebienia biodrowego i biodrowo-krzyżowego, znajdującego się nad stawem o tej samej nazwie. Punkty te znajdują się również na pięcie (podczas uderzania młotkiem neurologicznym) oraz w ścięgnie Achillesa (bolesność po ściśnięciu). Charakterystyczna jest również obecność innych punktów bólowych: punkty bólowe Reimist (z bocznym uciskiem wyrostków kolczystych), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zlokalizowane w środkowej części podeszwy stopy, punkty Vale'a zlokalizowane między guzowatością kulszową a miejscem, w którym nerw kulszowy opuszcza miednicę, z tyłu uda (pośrodku), na środku mięśnia brzuchatego łydki, na skraju zewnętrznej kostki itp. Również przy osteochondrozie lędźwiowo-krzyżowej występują objawy napięcia - objaw Lasegue, który określa się, gdy noga jest zgięta w stawie biodrowym, wyprostowana w stawie kolanowym.

Zapalenie kulszowo-kolanowe charakteryzuje się „objawem lądowania”, gdy pacjent leżący na plecach na łóżku nie może siedzieć z nogami wyprostowanymi w stawach kolanowych z powodu silnego bólu wzdłuż nerwu kulszowego. Charakterystyczny jest również objaw „statywu”, kiedy pacjent próbując usiąść z pozycji „na wznak” w łóżku kładzie ręce za ciałem. W przypadku lumboischialgii pacjent siedzący w łóżku może rozciągnąć dotkniętą nogę dopiero po zgięciu nogi w stawie kolanowym po stronie zdrowej (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa). Charakterystyczne są również inne objawy: objaw uprowadzenia tułowia, objaw Alajuanin-Tyurel itp..

Ważne jest również, aby wziąć pod uwagę, że w zapaleniu kulszowo-korzeniowym może wystąpić nie tylko podrażnienie nerwów rdzeniowych / korzeni nerwowych, ale również upośledzenie przewodzenia impulsów nerwowych wzdłuż włókien nerwowych, co objawia się zahamowaniem odruchów miotatycznych (ścięgnistych), spadkiem siły mięśni w strefie unerwienia zajętego nerwu kolanowego / (zmniejszenie Odruch Achillesa). Ponadto osteochondroza międzykręgowa strefy lędźwiowo-krzyżowej objawia się zaburzeniami ruchu, parestezjami, hipalgezją, znieczuleniem w odpowiednich dermatomach i naruszeniem trofizmu w strefie odnerwionych tkanek. Należy również wziąć pod uwagę fakt, że miednica stojącego pacjenta z dyskogennym lumboischialgią, pomimo obecności skoliozy, znajduje się w pozycji poziomej, a tułów pacjenta w pozycji stojącej jest zgięty w kierunku zmiany..

Stadium naczyniowo-korzeniowe (stadium zaburzeń neurologicznych)

Całokształt objawów patologicznych (niedokrwienie odpowiednich korzeni / rdzenia kręgowego, powikłane powstaniem przepukliny dysku i występowaniem niedrożności towarzyszącej tętnicy korzeniowej) przyczynia się do rozwoju zaburzeń ruchowych w określonym miotomie i zmniejszenia wrażliwości w danym dermatomie. Z reguły rozwój niedowładów / porażeń mięśni i zaburzeń czucia poprzedzony jest gwałtownym ruchem, po którym bezpośrednio następuje krótkotrwały ostry ból w okolicy lędźwiowo-krzyżowej promieniujący wzdłuż nerwu kulszowego (tzw. „Hiperalgiczny przełom rwy kulszowej”). Równolegle osłabienie mięśni powstaje w strefie unerwienia jednego lub drugiego niedokrwiennego nerwu rdzeniowego i pojawiają się zaburzenia czucia. Z reguły dochodzi do okluzji tętnicy korzeniowej, która przechodzi wraz z nerwem rdzeniowym L5 do kanału kręgowego.

Charakterystyczny jest ostry rozwój zespołu „porażennej rwy kulszowej”, objawiającego się niedowładem / porażeniem po zajętej stronie prostowników stopy / palców („steppage” lub „cock chód”), który rozwija się wraz z dysfunkcjami nerwu strzałkowego. Taki pacjent podczas chodzenia podnosi wysoko nogę, wyrzuca ją do przodu i uderza przodem palca o podłogę.

Ostatni etap objawów neurologicznych

Osteochondroza kręgosłupa jest z reguły przyczyną upośledzenia przepływu krwi w dużych tętnicach korzeniowych, które dostarczają krew do rdzenia kręgowego (tętnice korzeniowo-rdzeniowe). Dopływ krwi do rdzenia kręgowego na poziomie lędźwiowo-krzyżowym zapewnia tylko jedna tętnica Adamkiewicza, a u niektórych osób znajduje się dodatkowa tętnica rdzeniowa Deprozh-Gutterona, która zapewnia dopływ krwi do ogona / ogona końskiego rdzenia kręgowego.

Ich niewydolność funkcjonalna powoduje powolny rozwój niewydolności naczyniowo-mózgowej rdzenia kręgowego, której klinicznym objawem jest zespół chromania przestankowego, któremu towarzyszy osłabienie nóg i drętwienie, które występuje podczas chodzenia i ustępuje po krótkim odpoczynku (zatrzymaniu). Najpoważniejszym objawem zaburzeń neurologicznych na tym etapie są ostre zaburzenia krążenia rdzenia kręgowego, takie jak udar niedokrwienny kręgosłupa.

Analizy i diagnostyka

Rozpoznanie osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej w większości przypadków nie nastręcza trudności i opiera się na analizie charakteru i lokalizacji zespołu bólowego oraz ich związku z aktywnością fizyczną (wywiad chorobowy), obecności punktów spustowych bólu oraz objawów napięcia. Spośród metod instrumentalnych wiodące znaczenie ma radiografia, obrazowanie komputerowe i rezonans magnetyczny (zdjęcie poniżej). Aby wykluczyć patologię somatyczną (przerzuty do kręgosłupa, kamicę moczową, odmiedniczkowe zapalenie nerek) można zalecić ogólną / biochemiczną analizę krwi i moczu.

Leczenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Pytanie, jak leczyć osteochondrozę kręgosłupa lędźwiowego, jest jednym z najczęściej zadawanych. Przede wszystkim leczenie zmian zwyrodnieniowo-dystroficznych kręgosłupa powinno być etapowe i złożone, w tym leczenie lekami, fizjoterapią i, jeśli to konieczne, metodami chirurgicznymi.

Farmakoterapia

W początkowej fazie neurologicznych objawów osteochondrozy okolicy lędźwiowo-krzyżowej (lumbodynia) w pierwszej kolejności należy zapewnić pacjentowi łagodny reżim ruchowy / unieruchomienie segmentów ruchu kręgosłupa zaangażowanych w proces patologiczny. Z reguły na tym etapie leczenie przeprowadza się w domu. Pozostawanie w łóżku z lumbodynią powinno trwać co najmniej 3-5 dni, po czym wykazuje się noszenie gorsetu / pasa podczas chodzenia i podróży przez 5-7 dni.

Na tle korekty schematu motorycznego wykonuje się blokadę punktów bolesnych / spustowych roztworem prokainy, lidokainy lub alternatywnie stosowanie jednego z tych leków w połączeniu z hydrokortyzonem. Pokazano również witaminy B12. Lekiem o udowodnionej wysokiej skuteczności jest Milgamma, która zawiera duże dawki trzech aktywnych leków (chlorowodorek tiaminy, chlorowodorek cyjanokobalaminy i chlorowodorek pirydoksyny).

Dość skuteczną metodą łagodzenia niewyrażonego zespołu bólowego jest również blokada zewnątrzoponowa / przykręgowa w osteochondrozie okolicy lędźwiowo-krzyżowej..

Leczenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego z silnym bólem uzupełnia zastrzyki prostych leków przeciwbólowych (Analgin, Paracetamol) z przejściem na tabletki lub NLPZ (diklofenak, meloksykam, lornoksykam, ibuprofen, celekoksyb, nimesulid itp.). Leki te mają złożone działanie (przeciwgorączkowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe) dzięki zahamowaniu syntezy enzymu cyklooksygenazy (COX-1 / COX-2), który odpowiada za przemianę kwasu arachidonowego w tromboksan, prostaglandyny, prostacyklinę. Należy wziąć pod uwagę, że u osób starszych i pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia działań niepożądanych stosowanie NLPZ powinno odbywać się pod „osłoną” leków gastroprotekcyjnych (ranitydyna, omeprazol), a po zakończeniu przebiegu iniekcji zaleca się przejście do postaci tabletek (nimesulid, meloksykam).

Do terapii miejscowej można stosować maści, żele i kremy o działaniu znieczulającym (zawierające miejscowe środki drażniące i NLPZ) - żel Fastum, Voltaren, Ketonal, Nimid, Traumeel, Dolobene, Maść Nikoflex itp., Które nakłada się 2-3 razy dziennie na obszarze dotkniętego obszaru kręgosłupa. W tym samym czasie zastrzyki są przepisywane jako podstawa osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego, a jako dodatkowy środek stosuje się maści / kremy. W przypadku nieskuteczności tych leków można na krótki czas przepisać narkotyczne leki przeciwbólowe (Tramadol / w połączeniu z Paracetamolem). Z reguły, o czym świadczą recenzje pacjentów, wystarczy to, aby szybko zatrzymać ból w domu.

W przypadku przedłużającego się bólu mięśniowo-powięziowego leczenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego jest uzupełniane przez powołanie środków zwiotczających mięśnie (Tizanidine, Mydocalm, Tolperyzon). Według wielu autorów, przy przedłużonym przebiegu osteochondrozy z objawami neurologicznymi, należy preferować tyzanidynę, ponieważ przy zmniejszonym napięciu mięśniowym na tle jej spożycia nie ma spadku siły mięśni.

Tizanidyna ma również działanie ochronne na żołądek, co umożliwia łączenie jej z NLPZ. W przypadku zespołu przedłużonego bólu pokazano krótkie cykle kortykosteroidów (metyloprednizolon), fonoforezę z hydrokortyzonem wraz z NLPZ. Zaleca się również od pierwszych dni choroby przepisywanie chondroprotektorów wewnątrz przez długi czas (1-2 miesiące) w celu przywrócenia tkanki chrzęstnej (kompleks Artron, siarczan chondroityny, glukozamina, Artra, Teraflex itp.).

Wraz ze zmniejszaniem się zespołu bólowego reżim ruchowy stopniowo się rozszerza, jednak przez pewien czas zaleca się unikanie gwałtownych ruchów, w szczególności rotacji i zgięć kręgosłupa. W tym celu należy przeszkolić pacjenta, aby wykonywał szereg ruchów bez znacznego zwiększania obciążenia kręgosłupa. Jak świadczą recenzje dotyczące leczenia osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, na tym etapie można zatrzymać zespół bólowy i wyeliminować (jeśli występują) zaburzenia toniczno-mięśniowe.

Leczenie osteochondrozy lędźwiowej z objawami neurologicznymi w stadium korzeniowym przeprowadza się według podobnego schematu, jednak okres leczenia wydłuża się średnio do 1,5-2 miesięcy. Jednocześnie odpoczynek w łóżku powinien być dłuższy, a jeśli to możliwe, wskazane jest przeprowadzenie leczenia w szpitalu neurologicznym. Wraz z blokadami zewnątrzoponowymi / przykręgosłupowymi przeprowadza się energiczne leczenie środkami przeciwbólowymi, NLPZ, przepisuje się leki naczyniowe (Pentoxifylline, Prodectin, Actovegin). W ciężkich przypadkach 3-5 dniowa kuracja kortykosteroidami. Przy przedłużającym się przebiegu u pacjenta mogą pojawić się objawy lękowo-depresyjne i w związku z tym konieczne jest skorygowanie stanu psycho-emocjonalnego poprzez przepisanie leków przeciwdepresyjnych - Mianserin (Lerivon), Amitriptyline, Tianeptine (Coaxil) itp..

W leczeniu choroby można szeroko stosować metody nielekowe (fizjoterapeutyczne), aw okresie rekonwalescencji - ćwiczenia fizjoterapeutyczne i masaż.

Procedury i operacje

W leczeniu osteochondrozy lędźwiowej szeroko stosowana jest fizjoterapia: fonoforeza / elektroforeza z lekami (w tym przeciwbólowymi i przeciwskurczowymi) z prądami galwanicznymi / pulsacyjnymi; elektrroneuromyostymulacja; UHF; terapia laserowa; magnetoterapia; EHF (terapia skrajnie wysokoczęstotliwościowa); Mikrofale (terapia ultra wysokoczęstotliwościowa); terapia falami uderzeniowymi, akupunktura.

W ostrym okresie zaleca się obserwację schematu ruchowego (ortopedycznego) z noszeniem gorsetu stabilizującego odcinek lędźwiowy. Fizjoterapia osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego w ostrym okresie ma głównie charakter regeneracyjny. W tym okresie należy ograniczyć / wykluczyć ćwiczenia fizyczne o amplitudzie, które powodują ból lub napięcie mięśni. Wykonywanie „przez ból” jest surowo zabronione, ćwiczenia należy wykonywać bardzo powoli z powtórzeniami 8-10 razy. Ważne jest również zapobieganie wzrostowi lordozy lędźwiowej poprzez ruchy nóg, które mogą powodować zwiększony ból. W kolejnym etapie ostrego okresu, gdy ból się zmniejsza, można stopniowo włączać ćwiczenia izometryczne na mięśnie pośladkowe i mięśnie brzucha..

Kiedy ból ustąpi, zwiększają się możliwości i kompleks obejmuje ogólne ćwiczenia rozwojowe / specjalne. Oprócz ćwiczeń zwiększających siłę mięśni prostowników biodra i brzucha, uwzględniono ćwiczenia zwiększające siłę mięśni pleców oraz ze zgięciem w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Które wykonywane są w średnim tempie 15-20 powtórzeń. Należy podać raport, że opłata za osteochondrozę kręgosłupa lędźwiowego powinna być regularna, a nie od przypadku do przypadku.

Ćwiczenia na osteochondrozę kręgosłupa lędźwiowego w okresie remisji mają na celu przede wszystkim wzmocnienie gorsetu mięśniowego tej strefy oraz zwiększenie ruchomości kręgosłupa, jednak należy je wykonywać z dużą ostrożnością. Liczbę powtórzeń ćwiczeń w tym okresie można zwiększyć nawet do 50-100 razy. Ważnym zadaniem jest kształtowanie automatyzmu mięśni w utrzymywaniu określonej postawy w dowolnej pozycji (stojącej / siedzącej, podczas chodzenia).

W basenie można prowadzić terapię ruchową przy osteochondrozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa (w wodzie, ale stanowi ona jedynie uzupełnienie podstawowych ćwiczeń „na sucho”). Niezwykle przydatne są także inne metody terapii ruchowej: pływanie, które jest często uważane za „najskuteczniejszą fizjoterapię osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej”, a także bieżnia, terrenkur, jazda na nartach, ergometr rowerowy, ćwiczenia z gumowym bandażem. Uprawianie sportów takich jak siatkówka, tenis, tenis, gimnastyka artystyczna nie jest zalecane ze względu na wiele gwałtownych ruchów, które mogą wywołać zaostrzenie choroby.

Ładowanie hantlami odbywa się wyłącznie w pozycji leżącej (na plecach), aby wykluczyć pionowe obciążenia kręgosłupa. Należy pamiętać, że przy wyborze ćwiczeń fizycznych częste / ciągłe przeciążenia / mikrourazy kręgosłupa czy nieskoordynowane drżenie i ruchy wzdłuż osi kręgosłupa stwarzają ryzyko pęknięcia zwyrodnionego dysku i kolejnego nasilenia bólu.

Joga może być niezwykle korzystna dla kręgosłupa, jednak wiele ćwiczeń jogi jest dość trudnych i należy je wykonywać tylko pod kierunkiem i pod nadzorem instruktora..

Najlepszą opcją na początku będzie wykonanie ćwiczeń terapeutycznych osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego w specjalistycznym gabinecie, gdzie lekarz prowadzący pokaże Ci zestaw ćwiczeń, które można następnie wykonać w domu.

Ćwiczenia te są wykonywane jako poranne ćwiczenia osteochondrozy. Nie powinieneś szukać różnych filmów z terapii ruchowej lub gimnastyki terapeutycznej, filmów dotyczących osteochondrozy, ponieważ wideo nie pozwala na ukształtowanie prawidłowej biomechaniki ćwiczenia i może powodować zaostrzenie. Szeroko stosowany jest również masaż leczniczy (manualny, podwodny, próżniowy, hydromasaż). Masaż na osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego pozwala złagodzić / zmniejszyć ból, zlikwidować napięcie mięśniowe w tym obszarze, przywrócić ruchomość kręgosłupa.

Leczenie chirurgiczne wykonywane jest w przypadkach znacznego ucisku rdzenia kręgowego i ma na celu odbarczenie kanału kręgowego. Obejmuje różnego rodzaju zabiegi chirurgiczne: usunięcie przepukliny krążka międzykręgowego, mikrodiscektomię, laserową rekonstrukcję krążka, waloryzację nakłucia krążka, wymianę krążka międzykręgowego na implant, operację ustabilizowania odcinka kręgosłupa.