Główny

Zapalenie korzonków nerwowych

Leczenie spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego dotyczy postępujących patologii zwyrodnieniowo-dystroficznych. Charakteryzuje się stopniowym niszczeniem tkanki chrzęstnej kręgów, z czasem wpływając na tkankę łączną i struktury kostne. W przypadku braku interwencji medycznej patologia może spowodować utratę sprawności i niepełnosprawność. Spondyloartroza objawia się porannym obrzękiem odcinka lędźwiowego kręgosłupa, sztywnością ruchów, rozwojem zaburzeń neurologicznych.

Przyczynami jego wystąpienia mogą być urazy, endokrynologiczne i ogólnoustrojowe choroby stawów, nadmierny wysiłek fizyczny, osteochondroza. Wyniki badań rentgenowskich, tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego pomagają w rozpoznaniu choroby. W leczeniu stosuje się metody zachowawcze, ale w przypadku wykrycia ciężkiej zmiany kręgosłupa wykonuje się operacje chirurgiczne.

Mechanizm rozwoju i przyczyny choroby

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na ARTHROSIS.” Przeczytaj więcej.

Dyski międzykręgowe mogą ulec uszkodzeniu w wyniku różnych patologii, w tym zapalnych, co często komplikuje rozpoznanie spondyloartrozy. Na przykład podobne objawy są charakterystyczne dla deformacji spondylozy, której towarzyszy proliferacja tkanki kostnej, tworzenie osteofitów i uszkodzenie dysku. W spondyloartrozie stopniowo uszkadzane są nie tylko kości i tkanki chrzęstne dysków, ale także wszystkie jednostki strukturalne małych stawów międzykręgowych.

Choroba zaczyna się rozwijać z powodu destrukcyjnych zmian w tkance chrzęstnej. Tracą swoją gęstość, gładkość, elastyczność, nie są już w stanie złagodzić wstrząsów i wstrząsów podczas ruchu. Degradacja tkanki chrzęstnej powoduje ścieńczenie, spłaszczenie i zniszczenie krążków międzykręgowych w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Niekorzystne czynniki wewnętrzne i zewnętrzne mogą wywołać patologiczny proces:

  • urazy pleców wynikające z silnego uderzenia lub długotrwałego ściskania. Takie uszkodzenie upośledza odżywianie tkanek i prowadzi do ich zniszczenia;
  • cechy budowy chrząstki, ścięgien więzadeł, przekazywane dziecku od rodziców. Naruszenie syntezy kolagenu, fibrynogenu, proteoglikanów powoduje spowolnienie procesów regeneracji;
  • wrodzone i nabyte anomalie kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. Przy zaburzonej budowie anatomicznej struktur stawowych dochodzi do szybkiego zużycia kręgów;
  • niska aktywność fizyczna. Siedzący tryb życia jest jedną z przyczyn osłabienia gorsetu mięśniowego i częstych kontuzji pleców.

Dyski mezkręgowe mogą ulec zniszczeniu u osób z ogólnoustrojowymi patologiami stawów. Na przykład w ciężkim reumatoidalnym lub łuszczycowym zapaleniu stawów destrukcyjne zmiany dotyczą wszystkich małych i dużych stawów, w tym kręgosłupa..

Jedną z konkretnych przyczyn rozwoju spondyloartrozy, charakterystycznej tylko dla okolicy lędźwiowo-krzyżowej, są płaskostopie. Przy nieprawidłowym chodzie nadmierne obciążenia na plecach rozkładają się nieracjonalnie, powodując szybkie przerzedzenie dysków.

Obraz kliniczny

W początkowej fazie choroby pojawiają się słabe, obolałe bóle, których intensywność wzrasta podczas chodzenia lub podnoszenia ciężarów. Niekomfortowe doznania potęgują aktywny sport, długotrwały pobyt na stopach ze względu na charakter usługi (fryzjerzy, sprzedawcy, farmaceuci). Rano okolica lędźwiowa lekko puchnie, a pierwsze ruchy są trudne. W porze obiadowej obrzęk i sztywność ruchów znikają. Organizm ten w odpowiedzi na ból zaczyna wytwarzać związki hormonopodobne o działaniu przeciwbólowym. Ale w miarę postępu choroby nasilenie objawów klinicznych wzrasta. W przypadku spondyloartrozy stopnia 2 charakterystyczne są następujące objawy i oznaki zniszczenia krążka:

  • bóle stają się intensywne, nie ustępują w ciągu dnia;
  • często występują podwichnięcia kręgów, którym towarzyszą kliknięcia;
  • ból pojawia się nie tylko podczas ruchu, ale także w spoczynku - przy próbie zmiany pozycji ciała, przerzucenia jednej nogi na drugą;
  • podczas chodzenia, podczas obracania lub przechylania ciała, słychać chrupanie, gdy kręgi są przemieszczane;
  • sztywność ruchów zmusza osobę do dostosowania się do swojego zwykłego trybu życia, aby uniknąć stresu;
  • chód zmienia się w czasie w wyniku skrzywienia kręgosłupa;
  • w nocy pojawia się „gryzący” ból, który nie ustępuje przez długi czas.

Często uformowane osteofity uciskają wrażliwe korzenie nerwowe, zakłócając transmisję impulsów. Powstały ból jest tak silny, że promieniuje na uda, nogi, brzuch, podłopatkę.

W przypadku spondylozy 3. stopnia okolica lędźwiowo-krzyżowa może całkowicie utracić ruchomość. Pacjent nie jest w stanie zginać się, skręcać, a nawet znajdować się w pozycji wyprostowanej. Nieodwracalne zniszczenie krążków międzykręgowych powoduje niepełnosprawność.

Diagnostyka

Nawet „zaawansowaną” ARTROZĘ można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

Rozpoznanie ustala się na podstawie skarg pacjenta, charakterystyki objawów, badania wywiadu. Podczas badania spondyloartroza jest różnicowana ze spondyloozą, osteochondrozą lędźwiową, reumatoidalnym zapaleniem stawów i dną. Wyniki badań instrumentalnych pomogą potwierdzić postawioną diagnozę:

  • radiografia;
  • tomografia - rezonans komputerowy lub magnetyczny;
  • badanie ultrasonograficzne.

W diagnostyce spondyloartrozy stosuje się skanowanie radioizotopowe z wprowadzeniem środka kontrastowego. Jeśli lek jest nierównomiernie rozmieszczony w kręgosłupie, oznacza to rozwój procesu zapalnego.

Podstawowe metody terapii

Jak leczyć spondyloartrozę, znają tylko lekarze wąskiej specjalizacji - ortopedzi, traumatolodzy. Aby wyeliminować ból i obrzęk, przepisują pacjentom niesteroidowe leki przeciwzapalne w postaci maści, tabletek, zastrzyków. Najlepsze NLPZ w leczeniu spondyloartrozy to:

  • Diklofenak;
  • Meloksykam;
  • Nimesulid;
  • Ketoprofen;
  • Indometacyna.

Jednoczesne stosowanie czynników zewnętrznych pomaga wzmocnić i przedłużyć działanie leków ogólnoustrojowych: Fastum, Voltaren, Diklovit, Dolobene, Artrozilen. Jeśli NLPZ są nieskuteczne, do schematu terapeutycznego włączane są glikokortykosteroidy - triamcynolon, prednizolon, deksametazon, kenalog, hydrokortyzon.

Podwodny kaptur sprawdził się dobrze przy każdej postaci spondyloartrozy. Ta metoda leczenia zmniejsza obciążenie okolicy lędźwiowo-krzyżowej poprzez zwiększenie odległości między dyskami. Rozciąganie podwodne pomaga zmniejszyć częstość występowania bolesnego podwichnięcia kręgów.

Procedury fizjoterapeutyczne

Fizjoterapia jest zalecana dla pacjentów ze spondyloartrozą dowolnego stopnia. Zabiegi lecznicze nie tylko poprawiają samopoczucie człowieka, ale także zapobiegają dalszemu niszczeniu kręgów lędźwiowo-krzyżowych. Najbardziej efektywne metody to:

  • elektroforeza. Jego zasadą działania jest penetracja leków farmakologicznych do kręgów pod wpływem słabego prądu elektrycznego. Najczęściej stosowanymi roztworami są leki przeciwbólowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, chondroprotektory;
  • Terapia UHF. Na obszar lędźwiowo-krzyżowy wpływają pola elektromagnetyczne o bardzo wysokiej częstotliwości. Wzrost temperatury w dotkniętych tkankach, przyspieszenie procesów metabolizmu i regeneracji;
  • magnetoterapia. Pod wpływem statycznego pola magnetycznego do kręgów dotkniętych spondyloartrozą zaczynają wpływać substancje odżywcze i biologicznie czynne, a także tlen cząsteczkowy;
  • terapia laserowa. W okolicy lędźwiowej zastosowano promieniowanie laserowe o niskiej częstotliwości. Poprawia się stan naczyń krwionośnych, pojawia się działanie przeciwbólowe, zwiększa się bezkrytyczny opór organizmu.

W leczeniu spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego aktywnie wykorzystuje się masaż, stosuje się przydatne błoto i wody mineralne. Aby zatrzymać postęp patologii, pomagają aplikacje z ozokerytem, ​​parafiną, okłady z niebieską i zieloną glinką.

Gimnastyka lecznicza i wychowanie fizyczne

W przypadku spondyloartrozy o 1 i 2 stopnie zaleca się pacjentowi regularną gimnastykę, pod warunkiem, że kręgosłup nie jest obciążony. W pierwszej kolejności szkolenia przeprowadzane są pod okiem specjalisty, który dobiera zestaw ćwiczeń indywidualnie dla każdego pacjenta. Następnie możesz trenować w domu 1-3 razy dziennie. Następujące ćwiczenia są najbardziej skuteczne terapeutycznie:

  • połóż się na plecach i zrelaksuj. Powoli ugnij nogi, opierając stopy na podłodze. Następnie na przemian chwytając rękami kolana, przyciągaj je do ciała;
  • usiądź na krześle lub stołku. Pochylić się do przodu, próbując dotknąć najpierw jednej, a potem drugiej stopy;
  • stojąc, oprzyj się plecami o ścianę. Wsuń i wyciągnij kolana, a następnie skarpetki z boku na bok. Podczas wykonywania tego ćwiczenia nie wolno odrywać pleców od powierzchni pionowej..

Nie możesz od razu aktywnie rozpocząć treningu - gorset mięśniowy jest stopniowo wzmacniany. Jeśli podczas ćwiczeń wystąpi ból, nie należy wykonywać ćwiczeń z pełną siłą..

Główne rodzaje leczenia spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowegoPreparaty farmakologiczne, zabiegi fizjoterapeutyczne, techniki wzmacniające
LekiNiesteroidowe leki przeciwzapalne, glikokortykosteroidy, środki zwiotczające mięśnie, maści rozgrzewające, kompleksy witamin i mikroelementów
Procedury fizjoterapeutyczneTerapia UHF, laseroterapia, magnetoterapia, fonoforeza, elektroforeza
Terapia nielekowaFizjoterapia i gimnastyka, masaż, ekstrakcja podwodna

Patologię na początkowym etapie skutecznie leczy się 5-10 sesjami zabiegów fizjoterapeutycznych. Dlatego reumatolodzy zalecają skorzystanie z pomocy medycznej, gdy pojawi się pierwszy ból w dolnej części pleców. To zatrzyma patologię, zapobiegnie jej postępowi, uniknie niepełnosprawności..

Spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego: objawy, diagnostyka i leczenie

Choroby dystroficzne i zwyrodnieniowe związane z układem mięśniowo-szkieletowym rozwijają się stopniowo i prowadzą do znacznego pogorszenia funkcjonalności organizmu. Ważne jest, aby w odpowiednim czasie zidentyfikować taką chorobę, w tym spondyloartrozę kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. Konieczne jest zbadanie, jakie objawy wskazują na pojawienie się patologii i jak właściwie leczyć chorobę.

Jak rozwija się choroba

Spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego jest związana ze zmianami zwyrodnieniowymi i zapaleniem struktury kostnej wyrostka. Choroba nie może być niezależna, ponieważ dochodzi do zniszczenia kręgów i chrząstki. Osteochondroza jest zawsze diagnozowana na tle spondyloartrozy.

Podczas rozwoju zwyrodnienia funkcjonalność i mobilność ludzkiego szkieletu jest upośledzona. W rezultacie normalne komórki tkanki kostnej zostają zastąpione tkanką łączną, pojawiają się osteofity. Taka zmiana jest niekorzystna i prowadzi do rozerwania stawów, krążków międzykręgowych, ścięgien i więzadeł kręgosłupa..

Patologię wywołują urazy i związane z wiekiem zużycie tkanek. W medycynie oficjalnej pojęcie „spondyloartrozy” nie istnieje, ponieważ jest to termin ogólny i obejmuje kilka rozpoznań uznawanych za „spondyloartroza”:

  1. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa lub zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa to przewlekła choroba objawiająca się procesami zapalnymi w stawach krzyżowo-biodrowych i krążkach międzykręgowych kręgosłupa.
  2. Łuszczycowe zapalenie stawów występuje na tle rozwoju łuszczycy.
  3. Reaktywne zapalenie stawów odnosi się do autoimmunologicznego uszkodzenia tkanek stawowych i rozwija się w odpowiedzi na zapalenie o podłożu zakaźnym.
  4. Enteropatyczne zapalenie stawów to uszkodzenie torebki stawowej, które występuje na tle procesu zapalnego w jelicie..

Jeśli w organizmie powstały procesy zwyrodnieniowe, nie można ich odwrócić. Dzięki terminowej wizycie u lekarza możliwe będzie spowolnienie rozwoju choroby poprzez przyjmowanie leków, wykonywanie terapii ruchowej i wizyty u masażysty. Spondyloartroza jest groźna, ponieważ na długi czas pogarsza jakość życia pacjenta, mimo że nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia pacjenta. Zaleca się skorzystanie z pomocy doświadczonego kręgowca, reumatologa, neurologa lub traumatologa.

Co wywołuje pojawienie się spondyloartrozy

Ważną rolę w pojawieniu się patologii odgrywa czynnik dziedziczny i styl życia. Największa szansa na zarobienie choroby występuje u osób prowadzących nieaktywny tryb życia oraz u zawodowych sportowców. W pierwszej sytuacji mówimy o hipodynamii, gdy na skutek spowolnienia procesów metabolicznych dochodzi do ścieńczenia tkanki chrzęstnej i kostnej.

Przy umiarkowanej aktywności fizycznej poprawia się wchłanianie wapnia w kręgosłupie. Sporty wyczynowe wiążą się z nadmiernym obciążeniem organizmu, co powoduje zmęczenie szkieletu, jeśli sportowiec podnosi dużo ciężarów. Przyczynia się również do wystąpienia urazów chorobowych.

Otyłość również zaburza metabolizm. Przy nadmiernej masie ciała zwiększa się obciążenie szkieletu człowieka, co przyspiesza zużycie tkanki chrzęstnej i kostnej. W rezultacie osoba zaczyna cierpieć na powikłania zwyrodnieniowe we wczesnym wieku..

Spondyloartroza lędźwiowo-krzyżowa może również wystąpić w obecności głównych czynników:

  1. Obecność współistniejących chorób kręgosłupa, prowokujących zniszczenie chrząstki i kości.
  2. Urazy dolnej części pleców lub okolicy krzyżowej również powodują chorobę.
  3. Obecność płaskich stóp.
  4. Trudność w utrzymaniu prawidłowej postawy.
  5. Nadmierna aktywność fizyczna, w tym szkodliwe warunki pracy.
  6. Zaburzenia endokrynologiczne współistniejące, które negatywnie wpływają na procesy metaboliczne w organizmie.
  7. Patologie w rozwoju kręgosłupa, w tym anomalia tropizmu.

Z biegiem lat choroba staje się coraz młodsza. Teraz zwyrodnieniowe patologie kręgosłupa w młodym wieku nie są rzadkością.

Objawy spondyloartrozy

Przez długi czas choroba przebiega bezobjawowo. Z biegiem czasu zaczyna pojawiać się lekki dyskomfort. Lekki ból rzadko niepokoi pacjenta, więc nie spieszy się z szukaniem pomocy. Kiedy ból narasta i zaczyna dokuczać każdego dnia, nawet w stanie spoczynku, należy umówić się na wizytę u ortopedy lub neurologa. W zaawansowanym stadium choroby osoba może stać się niepełnosprawna.

Jakie konkretne objawy wskazują na spondyloartrozę kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego:

  1. Ból rozciągający się od dolnej części pleców do powierzchni pośladków.
  2. Rano pojawia się uczucie sztywności ruchów.
  3. Często w dolnej części pleców występuje lumbago.
  4. Pacjent ma zmniejszoną aktywność fizyczną.
  5. Pojawia się słabość i słabość, spada zdolność do pracy.
  6. Trudności w poruszaniu się, szczególnie rano.

Etapy choroby

Istnieje kilka etapów rozwoju spondylozy:

  1. W początkowej fazie patologia przebiega bezobjawowo, a pacjent nie czuje niczego w okolicy krążków międzykręgowych. Eksperci nie zauważają również niekorzystnych zmian strukturalnych w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, ponieważ zachowana jest ruchomość kręgosłupa. Jeśli na tym etapie przeprowadzane jest badanie, to podczas prześwietlenia można już zauważyć zmiany strukturalne. Zwykle spondyloartroza pierwszego stopnia jest wykrywana przypadkowo. Podczas badania rentgenowskiego w dotkniętych obszarach widoczne są strefy wymazywania i wysychania. Zmniejszona ruchomość między kręgami. Elastyczność jest osłabiona. Jeśli rozpoczniesz terapię na czas, tempo rozwoju patologii znacznie zwolni na tym etapie..
  2. Na drugim etapie pacjent już trafia do lekarza. Występuje deformująca spondyloartroza. Na tym etapie rozwoju pojawia się uporczywy i uporczywy ból pleców, stawów międzykręgowych, nawet w spoczynku. Pacjent nie śpi dobrze, ponieważ dyskomfort odczuwalny jest podczas snu. W dotkniętym obszarze gołym okiem widoczny jest obrzęk i zaczerwienienie. Jeśli zaangażujesz się w terapię ruchową, dyskomfort ustąpi na krótki czas, a następnie powróci. Na tym etapie konieczne jest już stosowanie zachowawczej terapii lekowej mającej na celu złagodzenie zespołu ostrego bólu. Pacjentowi podaje się blokadę nowokainy, wykonuje się kompresy, stosuje się NLPZ. Po przejściu ostrego okresu pacjentowi można poddać się masażem i terapią ruchową.
  3. Trzeci stopień to terminal. Odnosi się do zaniedbanej opcji, gdy pacjent przez długi czas ignorował silne bolesne odczucia o przedłużającym się charakterze, bez konsultacji z lekarzem przez bardzo długi czas. Często na tle końcowego stadium spondyloartrozy diagnozuje się kręgozmyk - przemieszczenie kręgu objawiające się napięciem mięśni, sztywnością i bólem. Zespół bólowy jest silny, piekący i często promieniuje do nóg. Wskazuje to na uszkodzenie zakończeń nerwowych przez osteofity. Kiedy tylne korzenie są uszczypnięte, pojawia się uczucie strzelania w kończynie. Zwykle nieprzyjemne bóle obejmują mięśnie pośladków, uda lub łydki.

W przypadku rozwoju końcowego stadium choroby terapia zachowawcza nie będzie skuteczna. Przedstawiono zabieg chirurgiczny, który usuwa złogi osteofitów. Jeśli nie zostaną usunięte, całkowicie przenoszą zakończenia nerwowe i pacjent nie będzie mógł chodzić..

Diagnoza choroby

Przed postawieniem diagnozy wstępne badanie pacjenta przeprowadza terapeuta lub neurolog w pozycji stojącej. Jeżeli specjalista dostrzeże oznaki patologii związanej z procesami zwyrodnieniowymi w tkance kostnej pleców, kieruje pacjenta do lekarzy węższych. Inny specjalista może przepisać zestaw testów diagnostycznych, w tym:

  1. RTG kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego.
  2. Badania krwi.
  3. MRI.

Na podstawie tych badań stawia się diagnozę i przepisuje odpowiednie metody leczenia..

Rentgen pokazuje zmiany strukturalne w późniejszych etapach. Jeśli choroba dopiero się zaczęła, wówczas jakiekolwiek oznaki zwyrodnienia stawów i kości mogą nie zostać zauważone. Dlatego dodatkowo stosuje się inne metody badawcze..

Podczas przeprowadzania badania krwi ważne jest, aby przejść kompleks testów reumatycznych, OB i białka C-reaktywnego. Jeśli wszystkie wskaźniki zostaną zwiększone, najprawdopodobniej wskazuje to na rozwój procesu zapalnego w organizmie. Zwiększona wartość wskaźników jest ważnym kryterium diagnostycznym w diagnostyce..

Rezonans magnetyczny jest niezbędny do ustalenia pełnego raportu klinicznego. Ta metoda badawcza pomaga w badaniu tkanek twardych i miękkich w najdrobniejszych szczegółach. MRI ujawni dokładną przyczynę bólu pleców. Metoda rozpoznaje uszkodzoną chrząstkę i stany zapalne kręgosłupa we wczesnych stadiach, kiedy zdjęcie rentgenowskie nie dało rezultatu.

Leczenie spondyloartrozy okolicy lędźwiowo-krzyżowej

Terapia zależy od stopnia zaawansowania choroby. W ostrym okresie schemat leczenia jest w przybliżeniu taki sam, niezależnie od stopnia patologii. Zespół bólowy zatrzymuje się za pomocą leków mających na celu złagodzenie stanu zapalnego i bolesności.

Terapie farmakologiczne obejmują:

  1. Niesteroidowe leki przeciwzapalne. Te środki pomogą złagodzić stan zapalny i silny ból związany z procesem zwyrodnieniowym. Najlepsze leki pod względem siły działania to - Diklofenak, Indometacyna, Ketoprofen, Naproksen. Produkty są mocne, ale nie nadają się do długotrwałego użytkowania. Można je przyjmować nie dłużej niż kilka dni. Następnie zaleca się przejście na łagodniejsze NLPZ. Przykłady - Meloxicam, Nimesil, Celecoxib. Te środki rzadziej wpływają na wyściółkę żołądka, dlatego można je stosować przez kilka tygodni. Istnieją również nieudowodnione dane, że leki oparte na meloksykamie sprzyjają odbudowie tkanki chrzęstnej lepiej niż chondroprotektory..
  2. Glikokortykosteroidy to leki hormonalne o działaniu ogólnoustrojowym, stosowane w postaci wstrzyknięć dostawowych lub domięśniowych. Mają silne działanie przeciwzapalne, przeciwwstrząsowe. Pomagają szybko miejscowo zatrzymać zespół bólowy, jeśli NLPZ nie przynoszą pożądanego efektu. Nie nadają się do długotrwałego stosowania, gdyż mogą powodować objawy hiperkortyzolizmu - zespołu nadnerczy. Przykłady leków - Diprospan, Dexamethasone, Hydrocortisone.
  3. Leki zwiotczające mięśnie są ważnym składnikiem w leczeniu chorób kręgosłupa. Jednym z problemów chorób reumatologicznych jest sztywność mięśni. Ludzki gorset mięśniowy wraz z rozwojem zmian zwyrodnieniowych w kośćcu ulega negatywnym zmianom. Niektóre mięśnie stają się przeciążone, podczas gdy inne stają się hipotoniczne. Napięte i spastyczne mięśnie powodują ból, który należy również złagodzić poprzez rozluźnienie. Leki zwiotczające mięśnie o działaniu ogólnoustrojowym łagodzą ból mięśni podczas stosowania kursu. Przykłady nazw handlowych - Baclofen, Sirdalud, Midocalm.
  4. Podstawowe leki przeciwzapalne. Stosuje się je w trudnych sytuacjach, gdy NLPZ i GKS nie są w stanie całkowicie zatrzymać bólu i stanu zapalnego. Leki te mają dużą listę skutków ubocznych, dlatego należy je przepisywać ostrożnie. Przykłady leków - Metotreksat, Sulfasalazyna, Leflunomid.
  5. Biologiczne czynniki inżynierii genetycznej. Przykładami leków są Infliximab, Adalimumab, Etanercept, Golimumab. Rzadko są przepisywane, gdy zachowawcza terapia lekami okazała się nieskuteczna. Istnieją sprzeczne dowody na to, że te leki mają dobre działanie terapeutyczne, podczas gdy inne badania mają przeciwną opinię..
  6. Chondroprotektory są przepisywane po ustaniu zaostrzenia, jako profilaktyka bólu w okresie rehabilitacji. Leki te poprawiają trofizm i regenerację tkanki chrzęstnej w stawach. Istnieją badania kliniczne potwierdzające zarówno skuteczność, jak i bezużyteczność chondroprotektorów. Dlatego dane dotyczące takich leków są sprzeczne. Przykłady nazw handlowych - Dona, Alflutop, Hondrogard.

Metody nielekowe w leczeniu zachowawczym obejmują:

  1. Procedury fizjoterapeutyczne. W okresie rekonwalescencji po zaostrzeniu zaleca się uczestnictwo w sesjach fizjoterapeutycznych, aby zapobiec nawracającym powikłaniom. Podczas zabiegów stosuje się preparaty witaminowe, mieszanki termiczne na urządzeniach, za pomocą których rozgrzewa się bolące miejsce. Zapobiega to wystąpieniu ostrego procesu zapalnego, poprawia przepływ krwi w bolącym miejscu. Fizjoterapia przyspiesza lokalne procesy metaboliczne w dotkniętym chorobą kręgosłupie.
  2. Terapia manualna. Nie należy lekceważyć tego zabiegu. Za pomocą specjalnych technik masażu i metod pracy z pacjentem poprawia się aktywność ruchowa kręgosłupa. Podczas masażu napięte mięśnie rozluźniają się, co powoduje bardziej równomierne rozłożenie obciążenia na mięśnie pleców. W efekcie pacjent zaczyna czuć się znacznie lepiej. Znikają chroniczne bóle, prostuje się postawa. Zaleca się kilka razy w roku masażu.
  3. Fizjoterapia. Za pomocą ćwiczeń terapii ruchowej osoba poprawia wzorzec ruchu, uczy się utrzymywać prawidłową postawę. Niezbędna i regularna aktywność fizyczna poprawia ogólne samopoczucie, uelastycznia gorset mięśniowy. W celu utrzymania efektu z ćwiczeń zaleca się codzienne wykonywanie kompleksowej terapii ruchowej.

Radykalną metodą rozwiązania problemu jest operacja. Przy silnym wzroście osteofitów ściskane są zakończenia nerwowe, co może całkowicie unieruchomić kończyny dolne u osoby. Aby uchronić pacjenta przed całkowitym upośledzeniem, konieczne jest przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego mającego na celu usunięcie zarośniętych obszarów - osteofitów.

Opinia redakcyjna

Spondyloartroza okolicy lędźwiowo-krzyżowej to grupa schorzeń charakteryzujących się rozwojem zmian zwyrodnieniowych i zapalnych kręgosłupa. Takie choroby trwają długo, boleśnie, z okresami zaostrzeń i remisji. Aby spowolnić rozwój patologii, konieczne jest zastosowanie konserwatywnych metod leczenia.

Spondyloartroza

Informacje ogólne

Spondylopatie spowodowane zmianami zwyrodnieniowymi i dystroficznymi w tkankach odcinków kręgów (tkanka kostna, aparat więzadłowy, krążki międzykręgowe i stawy) są główną przyczyną upośledzenia ruchomości kręgosłupa i powstawania silnego zespołu bólowego objawiającego się w zaawansowanych przypadkach ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi, ortopedycznymi i trzewnymi, często prowadzącymi do utraty zdolność do pracy.

Według danych statystycznych, deformująca spondyloartroza w 20% patologii zwyrodnieniowo-dystroficznej kręgosłupa jest główną przyczyną bólu grzbietowego (bólu pleców) u osób poniżej 50. roku życia i 65% u osób po 65. roku życia..

Spondyloartroza kręgosłupa to choroba zwyrodnieniowa stawów międzykręgowych (międzykręgowych). Do tej grupy zalicza się również stawy żebrowo-kręgowe (głowa żebra / staw żebrowo-poprzeczny). W literaturze synonimem tej patologii są zespół facetów, artroza stawów międzykręgowych, spondyloartroza stawów międzykręgowych, zespół bólu międzykręgowego i zespół spondyloartropatii (Wikipedia).

W przytłaczającej większości przypadków spondyloartroza jest chorobą wtórną w stosunku do osteochondrozy i spondylozy kręgosłupa, której rozwojowi towarzyszy zniszczenie chrząstki powłokowej szklistej, stwardnienie podchrzęstne, powstawanie osteofitów brzeżnych, zespół rozrostu wyrostka stawowego, dystrofia torebki stawowej. Pierwotna spondyloartroza występuje znacznie rzadziej iw większości przypadków jest spowodowana wysokim przewlekłym przeciążeniem lub urazem kręgosłupa.

Deformująca spondyloartroza może rozwinąć się w dowolnej części kręgosłupa i, w zależności od dominującej lokalizacji zmian zwyrodnieniowych, zostaną zaobserwowane odpowiednie objawy. Częściej jednak choroba rozwija się na poziomie odcinka lędźwiowego (L4-L5 / L5-S1) i szyjnego (C4-C6), gdyż zaburzenia zwyrodnieniowo-dystroficzne na tych poziomach pojawiają się wcześniej i częściej są szczególnie wyraźne ze względu na dużą ruchomość tych części kręgosłupa kręgosłupa i większy wysiłek fizyczny na komponentach segmentów ruchu kręgosłupa.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa) wyróżniono osobno. Zesztywniająca spondyloartroza jest chorobą ogólnoustrojową, w której w proces zapalny zaangażowany jest aparat stawowo-więzadłowy kręgosłupa, stawy obwodowe i tkanka łączna narządów wewnętrznych (aorta, nerki, serce). Ma tendencję do postępującego przewlekłego przebiegu z rozwojem unieruchomienia stawów (ankyloza). Częściej zaczyna się od stawów krzyżowo-biodrowych, stopniowo rozprzestrzeniając się na wszystkie części kręgosłupa i prowadzi do całkowitego unieruchomienia stawów międzykręgowych, odkładania się wapnia (kostnienia) w więzadłach i zwyrodnieniowych zmian zwyrodnieniowych trzonów kręgów..

Patogeneza

W przypadku spondyloartrozy, podobnie jak w przypadku artrozy innych stawów, kolejno rozwija się stwardnienie podchrzęstne, po którym następuje martwica chrząstki stawów kręgosłupa i powstanie nierówności powierzchni stawowych. Aby zrekompensować ubytek powierzchni podparcia na wadliwej chrząstce segmentów ruchu kręgosłupa, narastają kostne brzegi tych procesów. Dystrofia aparatu torebkowo-więzadłowego i jego przeprost prowadzi do patologicznej ruchomości kręgów. Jednocześnie na procesach stawowych powstają ochronne wypukłości kostne, które ostro ograniczają ruchliwość stawu..

Zachodzące w stawach międzykręgowych zmiany biochemiczne nieodłącznie związane z procesami degeneracyjno-dystroficznymi prowadzą najpierw do zgrubienia, a następnie ścieńczenia chrząstki. Stopniowo cały staw (błona maziowa, więzadła, torebka i mięśnie położone blisko) jest zaangażowany w proces patologiczny, w wyniku którego powstają miejscowe, refleksyjne i inne zespoły odruchowo-bólowe, zwane „zespołem fasetowym”. Kościste narośla procesów stawowych twarzy mają dynamiczny i wraz z rozwojem procesu stabilny efekt kompresyjny na pobliskie formacje nerwowo-naczyniowe, tworząc zespoły kompresyjne spondyloartrozy.

Klasyfikacja

Istnieje kilka rodzajów klasyfikacji spondyloartrozy. Klasyfikacja V.A. Radchenko i A.I. Prodan, według której wyróżnia się następujące.

  • Dysplastyczny.
  • Dyshormonalny.
  • Zwichnięcie (rozwija się ze skoliozą, osteochondropatią, osteochondrozą, hiperlordozą, pourazowymi).
  • Spondyloartroza o charakterze zapalnym i niszczącym.

W zależności od stanu funkcji zajętych stawów międzykręgowych, spondyloartroza dzieli się na stabilną (z formami zapalnie niszczącymi / dyshormonalnymi) i niestabilną, które są charakterystyczne dla dyslokacji / dysplastycznej spondyloartrozy..

Według danych z tomografii komputerowej Vasiliev A.V. Rozróżniam 3 stopnie artrozy stawów międzykręgowych:

  • Zespół powierzchni stawowych (charakteryzujący się osteosklerozą podchrzęstną wyrostków stawowych, nierównomiernym rozszerzeniem / zwężeniem szczeliny śródstawowej).
  • Zespół hiperplazji wyrostków stawowych (charakteryzujący się powstawaniem brzeżnych narośli kostnych, poszerzeniem szczeliny międzystawowej, utratą zgodności powierzchni stawowych, pogrubieniem głów wyrostków stawowych).
  • Zespół dekompensacji morfologicznej (charakteryzujący się wzrostem szczeliny śródstawowej, restrukturyzacją tkanki kostnej procesów stawowych, wyraźną niezgodnością powierzchni stawów z obecnością podwichnięcia organicznego).

W zależności od stopnia rozwoju procesu patologicznego i objawów klinicznych istnieją:

  • Spondyloartroza 1 stopnia. W rzeczywistości spondyloartroza 1. stopnia jest niewielkim ograniczeniem ruchomości krążków międzykręgowych z utratą elastyczności aparatu więzadłowego. Zwykle bezobjawowe.
  • Spondyloartroza II stopnia objawia się dalszym ograniczeniem ruchomości odcinków kręgosłupa, rozwijają się początkowe wady pierścienia włóknistego, w ognisku pojawia się obrzęk. Spondyloartroza II stopnia charakteryzuje się pojawieniem się zespołu bólowego, częściej podczas przejścia do stanu dynamicznego z bezruchu po długotrwałym śnie.
  • Spondyloartroza stopnia 3. Charakterystyczne jest uszkodzenie tkanki kostnej, na powierzchni tkanki kostnej tworzą się patologiczne narośla (osteofity), które ściskają korzenie nerwowe i zwężają światło kanału kręgowego, obserwuje się dalsze przerwanie aparatu więzadłowego.
  • Spondyloartroza stopnia 4. Osteofity rosną do dużych rozmiarów, czemu towarzyszy prawie całkowita utrata ruchomości kręgów.

Główne przyczyny rozwoju spondyloartrozy to:

  • Wrodzone anomalie kręgosłupa, kręgozmyk, niestabilność kręgów, spondyloliza.
  • Osteocondritis kręgosłupa.
  • Długotrwałe duże obciążenia kręgosłupa, przyczyniające się do nieprawidłowego rozłożenia obciążenia na różne części kręgosłupa (siedzący tryb pracy, praca z ciężarami, płaskostopie, sporty wyczynowe itp.).
  • Urazy kręgosłupa, którym towarzyszy podwichnięcie w stawach kręgosłupa.

Czynniki przyczyniające się do rozwoju spondyloartrozy obejmują:

  • Genetyczne predyspozycje do chorób kręgosłupa.
  • Nadwaga / otyłość.
  • Wiek starcze (po 65 latach).
  • Zaburzenia metaboliczne (cukrzyca / dna).
  • Zaburzenia / zmiany hormonalne (początek menopauzy).
  • Niezbilansowana dieta.
  • Choroby autoimmunologiczne.

Objawy

Objawy spondyloartrozy objawiają się głównie zespołem bólowym. Jego charakterystyczne cechy to: połączenie z wyprostem i rotacją kręgosłupa, poranna sztywność, ból jest rozlany, boczny, napromienianie bólu nie rozciąga się daleko od dotkniętego obszaru, wzrost pozycji statycznych, rozgrzewka, odciążenie kręgosłupa zmniejszają jego nasilenie. Inne objawy kliniczne różnią się w zależności od lokalizacji procesu patologicznego.

Spondyloartroza kręgosłupa szyjnego

W początkowych stadiach choroby głównymi objawami są: ciągły ból, nasilany ruchami i dyskomfortem w szyi. Przy jednoetapowym intensywnym obciążeniu / długotrwałym przebywaniu w statycznej niewygodnej pozycji ból może stać się ostry. Charakterystyczna jest sztywność kręgosłupa szyjnego w godzinach porannych, ustępująca zwykle w ciągu 30-40 minut. Brak zaburzeń neurologicznych, napromienianie bólu barku i ramienia jest rzadkością.

Wraz z postępem choroby i dołączeniem osteochondrozy objawy spondyloartrozy kręgosłupa szyjnego stają się bardziej wyraźne i zróżnicowane. Występuje okresowy wzrost bólu, który zaczyna promieniować na ramię i górną część pleców. Pojawiają się objawy ucisku przez osteofity na tętnice kręgowe objawiające się bólami głowy, zawrotami głowy, migotaniem much, uczuciem ciężkości w głowie i szumami usznymi. Może wystąpić drętwienie i parestezje niektórych części ciała, rzadziej - zaburzenia wrażliwości (zdjęcie poniżej).

W przypadku spondyloartrozy bezkręgowej (uszkodzenie stawów kręgów I-II) obserwuje się zapalenie nerwu szyjno-ramiennego, brak równowagi, hiporefleksję.

Spondyloartroza kręgosłupa piersiowego

Objawy spondyloartrozy kręgosłupa piersiowego objawiają się przede wszystkim bólem w odcinku piersiowym kręgosłupa, pojawieniem się chrupania podczas gwałtownych ruchów, uczuciem sztywności rano. Początkowo pojawiają się po wysiłku fizycznym, a następnie mijają, ale wraz z postępem choroby stają się trwałe. Inne objawy patologii obejmują ograniczenie ruchomości okolicy klatki piersiowej, uczucie dyskomfortu przy głębokim oddechu, pojawienie się bólów przy podwyższonym poziomie wilgotności (zdjęcie poniżej).

Spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Co to jest? Jest to choroba zwyrodnieniowo-dystroficzna stawów międzykręgowych z lokalizacją procesu patologicznego w odcinku krzyżowo-lędźwiowym. Pacjenci ze zmianami artretycznymi w międzykręgowych stawach międzykręgowych tego kręgosłupa charakteryzują się poranną sztywnością kręgosłupa lędźwiowego, która zmniejsza się wraz z ocieraniem / rozgrzewaniem kręgosłupa lędźwiowego. Ból może się nasilać wraz ze zwiększonym wysiłkiem fizycznym, zmianą pogody i zwykle ustępuje, gdy osoba leży z lekko zgiętymi nogami w stawach biodrowych / kolanowych na płaskiej powierzchni i nasila się przez zwiększoną hiperlordozę przy długotrwałym staniu, ponieważ w tej pozycji stawy międzykolanowe mają zwiększone obciążenie tło względnego zwężenia otworu międzykręgowego i kanału kręgowego.

Ten sam mechanizm leży u podstaw zespołu bólowego w dolnej części kręgosłupa po długim spacerze, zejściu ze zbocza lub po odchyleniu tułowia do tyłu. W późniejszych etapach procesu patologicznego deformująca się spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego może objawiać się napromienianiem bólu dolnej części brzucha, pośladków, pachwiny, rzadziej moszny drętwieniem, osłabieniem lub mrowieniem w nogach / dolnej części pleców, zaburzeniami chodzenia (zdjęcie poniżej).

Analizy i diagnostyka

Diagnoza opiera się na określeniu stanu neurologicznego pacjenta oraz danych z instrumentalnych metod badania kręgosłupa (RTG, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, angiografia, USG).

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa) wyróżniono osobno. Zesztywniająca spondyloartroza jest chorobą ogólnoustrojową, w której proces zapalny obejmuje aparat stawowo-więzadłowy kręgosłupa, stawy obwodowe, tkankę łączną, narządy wewnętrzne (aortę, nerki, serce). Ma tendencję do postępującego przewlekłego przebiegu z rozwojem unieruchomienia stawów (ankyloza). Częściej zaczyna się od stawów krzyżowo-biodrowych, stopniowo rozprzestrzeniając się na wszystkie części kręgosłupa i prowadzi do całkowitego unieruchomienia stawów międzykręgowych, odkładania się wapnia (kostnienia) w więzadłach i zwyrodnieniowych zmian zwyrodnieniowych trzonów kręgów..

Leczenie spondyloartrozy

Leczenie spondyloartrozy jest złożone i obejmuje farmakoterapię, zabiegi fizjoterapeutyczne i metody operacyjne. Środki terapeutyczne w spondyloartrozie o dowolnej lokalizacji (leczenie spondyloartrozy kręgosłupa piersiowego, szyjnego i lędźwiowego) są identyczne i mają na celu uśmierzenie bólu, optymalizację aktywności fizycznej na kręgosłupie, przywrócenie biomechaniki kręgosłupa i spowolnienie postępu choroby. Kompleks środków terapeutycznych pozwala zapobiec utrwaleniu patologicznego stereotypu ruchowego u pacjenta i przystąpić do działań rehabilitacyjnych. Zastanów się, jak leczyć spondyloartrozę kręgosłupa, w tym najczęściej zadawane pytanie - jak leczyć deformującą spondyloartrozę kręgosłupa lędźwiowego.

Leczenie zespołu bólu ostrego, umiarkowanie silnego, spowodowanego procesami zwyrodnieniowymi kręgosłupa, odbywa się według następującego algorytmu:

  • 1-2 dni leczenia - pokazano ścisły odpoczynek w łóżku, wyznaczenie środków przeciwbólowych (Analgin, Paracetamol), które należy podawać zgodnie z harmonogramem, bez czekania na zaostrzenie bólu. Dobry efekt zapewnia jednoczesne wyznaczenie zastrzyków środków zwiotczających mięśnie (Baklosan, Tizanidine, Midocalm, Tolperisone, Sirdalud).
  • 2-10 dni - tryb pół łóżka, z podobną farmakoterapią i umiarkowanym wysiłkiem fizycznym, sesje fizjoterapeutyczne (USG z chondroityną, UHF, akupunktura, magnetoterapia).
  • 10-20 dni - aktywny z częściowymi ograniczeniami reżimu ruchowego w razie potrzeby, iniekcje leków przeciwbólowych, terapia ruchowa, masaż, terapia manualna (przy braku przeciwwskazań).
  • 20-40 dni - aktywny tryb motoryczny, regeneracyjne ćwiczenia fizyczne (terapia ruchowa).

Należy pamiętać, że przedłużanie leżenia w łóżku nie jest pożądane, ponieważ może przyczynić się do przejścia bólu ostrego do bólu przewlekłego u pacjenta i rozwoju różnych zaburzeń psychoemocjonalnych. Jednocześnie należy nauczyć pacjenta poruszania się bez znacznego zwiększania obciążenia kręgosłupa i wywoływania bólu..

W przypadku przewlekłych zaburzeń statodynamicznych kręgosłupa i bólu (spondyloartroza II stopnia kręgosłupa lędźwiowego, szyjnego i piersiowego), uzupełnieniem algorytmu leczenia jest wyznaczenie skutecznych pod względem działania przeciwbólowego NLPZ poprzez hamowanie aktywności enzymu COX (cyklooksygenazy), co prowadzi do zahamowania synteza prostacyklin, prostaglandyn i tromboksanów. Wybór leków jest wystarczająco szeroki. Spośród leków nieselektywnych NLPZ częściej przepisuje się ketorolak, diklofenak, ibuprofen, ketoprofen, naproksen, piroksykam, lornoksykam. Z grupy selektywnych NLPZ - Nimesulide, Celecoxib, Meloxicam. Ich wybór opiera się na ryzyku wystąpienia ciężkich ubocznych powikłań żołądkowo-jelitowych, co jest szczególnie ważne w przypadku osób starszych..

W ostrej, intensywnej dorsopatii (spondyloartroza 2 stopni i 3 stopnie), w niektórych przypadkach przy niewystarczającej skuteczności NLPZ, uciekają się do przepisywania narkotycznych leków przeciwbólowych (tramadol lub w połączeniu z paracetamolem). Szczególnie często narkotyczne leki przeciwbólowe są przepisywane w leczeniu spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego i leczeniu spondyloartrozy kręgosłupa szyjnego, któremu towarzyszy silny ból. Blokada przykręgosłupowa po obu stronach okolicy stawów międzykręgowych za pomocą miejscowych środków przeciwbólowych (nowokaina, lidokaina) lub ich kombinacji z witaminą B12, kortykosteroidami (deksametazon, hydrokortyzon) może być dość skuteczna w ostrym okresie.

Mniej wyraźny efekt obserwuje się przy przepisywaniu leków znieczulających / przeciwzapalnych o działaniu miejscowym w postaci żeli, maści, kremów. Pochodne benzodiazepiny (Clonazepam, Diazepam, Tetrazepam), przepisywane na krótkie kursy, mają dobre działanie uspokajające / zwiotczające mięśnie. Powołanie strukturalnie modyfikujących leków-chondroprotektorów (glukozamina, siarczan chondroityny, Teraflex, Artra itp.), Które przyczyniają się do przywrócenia struktury tkanki chrzęstnej, jest niezwykle skuteczne.

Aby poprawić ukrwienie tkanek w obszarze procesu patologicznego, można przepisać środki przeciwpłytkowe / angioprotector w celu poprawy mikrokrążenia (Prodectin, Pentoxifylline, Actovegin itp.). Pacjenci z przewlekłym bólem wymagają korekcji zaburzeń afektywnych.

W przypadku zaburzeń depresyjnych / lękowo-depresyjnych pokazano powołanie środków, które oprócz działania przeciwdepresyjnego, przeciwlękowego (Amitryptylina, Mianserin (Lerivon), Tianeptyna (Coaxil) itp. - Sulpiryd (Eglonil), Tifidazyna (Sonapax).

Deformująca spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Spondyloartroza okolicy lędźwiowo-krzyżowej to degeneracyjna choroba dystroficzna, która atakuje stawy międzykręgowe. Stopniowo tracą mobilność, cierpią na ankylozę, co prowadzi do niepełnosprawności. Rozpoznanie spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego w czasie jest dość trudne, ponieważ obraz kliniczny patologii przypomina osteochondrozę. To ból w okolicy lędźwiowej i krzyżowej, sztywność ruchów, napięcie mięśni pleców, upośledzona postawa i sprawność..

Więcej informacji na temat objawów i leczenia spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego można znaleźć w przedstawionym artykule. Uwzględniono tu również główne przyczyny powstawania zmian patologicznych..

Aby zrozumieć, czym jest deformująca spondyloartroza okolicy lędźwiowo-krzyżowej, musisz krótko zapoznać się z anatomią kręgosłupa:

  • składa się z oddzielnych trzonów kręgowych;
  • są połączone za pomocą przegubów międzyosiowych;
  • stawy żebrowo-kręgowe są również obecne w okolicy klatki piersiowej, za pomocą których mocowane są łuki żebrowe;
  • chrzęstne krążki międzykręgowe znajdują się między trzonami kręgów (składają się z pierścienia włóknistego i jądra miażdżystego);
  • dyski zapewniają stabilność położenia głów kości w torebkach stawowych, ze spadkiem wysokości krążka międzykręgowego na etapie wypukłości podczas rozwoju osteochondrozy, zaburzone jest ustawienie głów kości i torebka stawowa zaczyna się odkształcać);
  • stabilność kręgosłupa zapewniają podłużne i krótkie więzadła międzykręgowe;
  • odżywianie tkanek chrzęstnych i więzadłowych jest zapewnione poprzez rozproszoną wymianę między mięśniami a włóknami szklistymi.

Każdy staw ma własną torebkę stawową wykonaną z gęstej tkanki chrzęstnej. Wewnątrz znajduje się płyn maziowy, który zapewnia amortyzację i łatwe przesuwanie głów kości podczas każdego ruchu. Głowy kości pokryte są chrząstką. Podczas ruchu wchłania i oddaje płyn maziowy.

Deformująca spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego zaczyna się rozwijać w momencie, gdy z jakiegoś powodu płyn maziowy traci swoje właściwości. Drugim czynnikiem chorobotwórczym jest zmiana położenia kości wraz ze spadkiem wysokości krążka międzykręgowego, retrolisteza lub antyelisteza kręgu.

Choroba może być również wywołana urazem, stanem zapalnym, uciskiem kręgosłupa itp. Bardziej szczegółowo omówimy potencjalne przyczyny deformacji spondyloartrozy w dalszej części artykułu. W międzyczasie pamiętaj, że gdy pojawią się pierwsze oznaki kłopotów w kręgosłupie, należy jak najszybciej zwrócić się o pomoc medyczną. Tylko doświadczony kręgowiec będzie w stanie postawić prawidłową diagnozę i przepisać odpowiednie leczenie, które zatrzyma patologiczne zniszczenia i przywróci kręgosłupowi elastyczność..

Przyczyny spondyloartrozy okolicy lędźwiowo-krzyżowej

Potencjalne przyczyny spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego są następujące:

  1. nadwaga, prowadząca do deformacji krążków międzykręgowych i zniszczenia stawów;
  2. utrzymywanie siedzącego siedzącego trybu życia, prowadzące do zakłócenia rozproszonego odżywiania tkanek chrzęstnych kręgosłupa ze względu na to, że tkanka mięśniowa nie kurczy się i nie wydziela płynu wzbogaconego tlenem i składnikami odżywczymi (minerały i witaminy, białka, kolagen itp.);
  3. procesy zapalne o charakterze zakaźnym i aseptycznym (gruźlica, polio, aseptyczna martwica tkanki kostnej);
  4. różne guzy, które powodują przemieszczenie trzonów kręgowych i krążków międzykręgowych;
  5. skrzywienie kręgosłupa i zła postawa (skolioza, kifoza, lordoza, plecy okrągłe lub przygarbione itp.);
  6. urazy tkanek kręgosłupa (skręcenia i zerwania mięśni, więzadeł i ścięgien, zwichnięcia i podwichnięcia trzonów kręgów, pęknięcia wyrostków kolczystych i złamania kompresyjne trzonów kręgów);
  7. osteochondroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego i jej powikłania (wypukłość, wyciśnięcie i przepuklina międzykręgowa);
  8. niestabilność pozycji trzonów kręgów;
  9. patologie endokrynologiczne wywołujące naruszenie mikrokrążenia krwi w mięśniach przykręgowych.

Istnieją inne prawdopodobne przyczyny rozwoju choroby zwyrodnieniowej. Na przykład może to być starość, ciężka praca fizyczna, upadek z wysokości, wypadek drogowy, wrodzona dysplazja tkanki chrzęstnej, osteomalacja i osteoporoza itp..

Oznaki i objawy spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Pierwsze oznaki spondyloartrozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa krzyżowego przypominają obraz kliniczny osteochondrozy. To ból, sztywność ruchów i pogorszenie ogólnego stanu zdrowia, upośledzenie wydajności. Po krótkim odpoczynku wszystkie objawy spondyloartrozy okolicy lędźwiowo-krzyżowej ustępują. Ale to dopiero na pierwszym etapie.

Wraz z deformacją tkanki kostnej i zniszczeniem błony chrzęstnej objawy spondyloartrozy lędźwiowo-krzyżowej pojawiają się coraz ostrzej i nie ustępują po odpoczynku, ponieważ rozpoczyna się proces zapalny. Wielu miejscowych lekarzy nie podejrzewa, że ​​jest to spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, objawy wskazują na osteochondrozę lub protruzję. Dlatego zaleca się standardowe leczenie objawowe z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Zapalenie i ból są dość skutecznie łagodzone. Pacjent zostaje wypisany do pracy. Stawy kręgosłupa nadal się pogarszają.

Na trzecim etapie procesu patologicznego objawy spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego są następujące:

  • nieznośny palący ból w miejscu zmiany chorobowej, który występuje prawie stale i nasila się wielokrotnie przy próbie wykonania dowolnego ruchu;
  • chrupanie, skrzypienie i klikanie w kręgosłupie podczas zginania i obracania ciała;
  • niemożność pochylenia się do przodu i sięgnięcia palcami po powierzchnię podłogi;
  • ostry ból, który rozprzestrzenia się na mięśnie pośladków, ud i łydek.

Jeśli nie zwrócisz uwagi na te charakterystyczne objawy kliniczne, wkrótce zaczyna się rozwijać ankyloza stawów międzykręgowych. Choroba ta prowadzi do odkładania się fibroiny w torebkach śródstawowych i rozpoczyna się proces bliznowacenia. Torebka stawowa jest zdeformowana, staw całkowicie traci ruchomość.

Stopień spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

W zależności od stopnia spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego objawy mogą być mniej lub bardziej wyraźne. Umiarkowana spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego objawia się nawracającym bólem, któremu towarzyszy uczucie sztywności. W przypadku spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego I stopnia wszystkie objawy kliniczne całkowicie ustępują bez leczenia farmakologicznego po kilkugodzinnym odpoczynku. Na przykład, jeśli wieczorem wykonano poważną aktywność fizyczną i bolały go plecy, to po nocnym śnie rano osoba doświadcza całkowitego ustąpienia zespołu bólowego.

Umiarkowaną spondyloartrozę kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego można leczyć za pomocą terapii manualnej i ćwiczeń terapeutycznych. W krótkim czasie, przy początkowej spondyloartrozie okolicy lędźwiowo-krzyżowej, możliwe jest całkowite odtworzenie tkanki chrzęstnej i uniknięcie unieruchomienia kręgosłupa w przyszłości.

Najtrudniejsza część to wczesna diagnoza. Nawet doświadczonemu lekarzowi bardzo trudno jest zidentyfikować początkową spondyloartrozę kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. Na zdjęciu rentgenowskim na tym etapie nadal nie ma wyraźnych zwyrodnieniowych zmian dystroficznych. Dlatego w celu postawienia diagnozy należy skontaktować się z kręgowcem. Ten specjalista będzie mógł, nawet na wczesnym etapie, postawić dokładną diagnozę i przepisać skuteczne leczenie..

Ciężka spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego jest dość łatwa do zdiagnozowania na podstawie zdjęć rentgenowskich. Widoczne zwężenie przestrzeni stawowych i przemieszczenie głów kości w torebce stawowej. Spondyloartroza lędźwiowo-krzyżowa stopnia 2. może być leczona terapią manualną. Wraz z rozwojem trzeciego stopnia leczenie jest możliwe tylko chirurgicznie.

Który lekarz leczy spondyloartrozę kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Wielu pacjentów zastanawia się, który lekarz leczy spondyloartrozę kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego i do której kliniki lepiej się wybrać na bezpieczną i skuteczną terapię.

W miejskiej poliklinice należy skontaktować się z lokalnym terapeutą. W razie potrzeby wyznaczy konsultację z neurologiem lub ortopedą. Umów się na wizytę u lokalnego terapeuty, jeśli potrzebujesz zwolnienia lekarskiego na czas leczenia.

Pełne leczenie powinno być przeprowadzone w gabinecie terapii manualnej. Kręgosłup leczy spondyloartrozę kręgosłupa. Efektywny przebieg terapii może również opracować neurolog lub osteopata. W miejskiej poliklinice lekarz przepisze wyłącznie leczenie objawowe, które uśmierzy ból, ale przyspieszy proces niszczenia stawów międzykręgowych.

Przed leczeniem spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Bardzo ważne jest, aby przed leczeniem spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego przeprowadzić dokładną diagnostykę różnicową. Nie obejmuje gruźlicy, guzów, zwężenia kręgosłupa, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, tocznia rumieniowatego układowego, osteochondrozy i jej powikłań.

Przed leczeniem spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego zaleca się prześwietlenie rentgenowskie w różnych pozycjach. Lekarz potrzebuje projekcji bocznej i czołowej, aby wykluczyć zniszczenie stawów międzykręgowych i międzykręgowych. Jeśli trudno jest postawić dokładną diagnozę, zalecany jest skan MRI lub CT.

Następnie zastanowimy się, jak leczyć spondyloartrozę kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego bez operacji we wczesnych stadiach..

Leczenie spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Konieczne jest rozpoczęcie leczenia spondyloartrozy lędźwiowo-krzyżowej, gdy pojawią się pierwsze objawy - w tym przypadku istnieje szansa na całkowite przywrócenie ruchomości kręgosłupa. W oficjalnej medycynie w leczeniu spondyloartrozy okolicy lędźwiowo-krzyżowej stosuje się tylko leki objawowe. Są to niesteroidowe leki przeciwzapalne i zwiotczające mięśnie - łagodzą ból i nadmierne napięcie szkieletu mięśniowego grzbietu. Przepisywane są również chondroprotektory. Ale bez dodatkowego wpływu osteopatii i gimnastyki leczniczej praktycznie nie wchodzą w ognisko zmian patologicznych i nie dają pozytywnego efektu. Przepisywane są również leki rozszerzające naczynia i witaminy. Lekarz może przepisać masaż, gimnastykę leczniczą i fizjoterapię. Ale wielkość przewidziana przez medyczne i ekonomiczne standardy świadczenia opieki ambulatoryjnej dla populacji nie wystarcza, aby przywrócić stawy międzykręgowe..

Dlatego zaleca się leczenie spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego w specjalistycznej poradni terapii manualnej. Powinna istnieć możliwość wykonania zabiegu trakcji trakcyjnej kręgosłupa. dzięki tej manipulacji przywraca się normalne położenie główek kości w stawach międzykręgowych. W klinice musi być również kręgowiec i ortopeda. Ci dwaj specjaliści będą mogli opracować skuteczny i bezpieczny przebieg rehabilitacji kręgosłupa w spondyloartrozie.

Stosuje się masaż i osteopatię, gimnastykę leczniczą i kinezyterapię, akupunkturę, fizjoterapię i wiele innych. Przebieg leczenia należy zawsze opracowywać indywidualnie, uwzględniając charakterystykę stanu zdrowia pacjenta.

Istnieją przeciwwskazania, potrzebna jest specjalistyczna porada.

Możesz skorzystać z usługi bezpłatnej wizyty u lekarza pierwszego kontaktu (neurolog, kręgarz, kręgowiec, osteopata, ortopeda) na stronie internetowej poradni Free Movement. Podczas pierwszej bezpłatnej konsultacji lekarz zbada Cię i przeprowadzi wywiad. Jeśli pojawią się wyniki MRI, USG i RTG, przeanalizuje obrazy i postawi diagnozę. Jeśli nie, wypisze niezbędne wskazówki.