Główny

Neurologia

Leczenie zapalenia kości i szpiku: co czeka pacjenta

Czynniki zakaźne, przenikające ze środowiska zewnętrznego lub chroniczne ognisko wewnątrz organizmu, mogą zainfekować każdą tkankę. W kościach tworzy się ropna fuzja z tworzeniem się sekwestrów - nowych zmienionych fragmentów w wyniku pracy osteoklastów. Komórki te próbują oprzeć się agresji drobnoustrojów poprzez odbudowę struktur kostnych. Jednak efekt ich działania jest niewystarczający, ponieważ na tle obniżonej odporności i wysokiej inwazyjności patogenów bakteryjnych trwa ropna fuzja. W ten sposób powstaje zapalenie kości i szpiku - ognisko zakaźnego uszkodzenia tkanki kostnej.

Standard działań leczniczych obejmuje zachowawczą opiekę nad pacjentem, chirurgiczne metody wpływu na proces bakteryjny. Ostre zapalenie obejmuje niewielką interwencję, ograniczoną do miejscowej trepanacji i ustalenia odpływu treści ropnej. Protokół operacji w przypadku przewlekłego zapalenia kości i szpiku może obejmować różne techniki, aż do częściowej resekcji kości i nałożenia aparatu Ilizarowa. Recenzje pacjentów, którzy przeszli radykalną interwencję, wskazują, że czas trwania rehabilitacji jest dość długi. Jednak często obserwuje się później całkowite wyleczenie, uwalniając pacjentów od długotrwałych bolesnych objawów choroby..

Główne objawy

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na ból stawów”. Przeczytaj więcej.

Choroba występuje u dzieci i dorosłych - od urodzenia do późnej starości. Główną przyczyną zapalenia kości i szpiku są bakterie, które wnikają do tkanki kostnej drogą kontaktową lub krwiotwórczą. Wśród mikroorganizmów podstawą etiologiczną jest:

  • gronkowce, zwłaszcza złote;
  • paciorkowce;
  • Pseudomonas aeruginosa;
  • bakterie tworzące przetrwalniki;
  • Klebsiella, Legionella i rzadsze czynniki zakaźne.

Ponad 90% wszystkich przypadków zapalenia kości i szpiku jest wywoływane przez gronkowce i paciorkowce. Po zabiegach chirurgicznych na tkance kostnej w celu wymiany protezy, przy braku odpowiednich środków antyseptycznych, do rany dostają się mikroorganizmy oportunistyczne. To komplikuje identyfikację czynnika etiologicznego, wpływa na wybór antybiotyku, ponieważ taka flora jest wyjątkowo niewrażliwa.

Znane są przyczyny obniżenia lokalnej ochrony immunologicznej - są to czynniki, które przyczyniają się do wnikania bakterii do tkanki kostnej:

  • ogniska bakteryjnego zapalenia w organizmie - próchnica, kamica żółciowa, infekcje dróg moczowo-płciowych, zapalenie migdałków;
  • długotrwałe ostre choroby układu oddechowego, które zmniejszają odporność komórkową i humoralną;
  • Zakażenie wirusem HIV;
  • alkoholizm, narkomania;
  • uraz kości;
  • operacje - ekstrakcja zęba, endoprotetyka.

Na tle osłabienia mechanizmów obronnych organizmu bakterie wnikają i namnażają się w tkance kostnej. W rezultacie pojawia się ognisko ropnej fuzji..

Główne objawy zapalenia kości i szpiku:

  • ból;
  • wzrost temperatury;
  • obrzęk i przekrwienie skóry wokół miejscowego obszaru uszkodzonej tkanki kostnej;
  • asymetria kończyn lub twarzy;
  • pogorszenie ogólnego stanu zdrowia - zatrucie, osłabienie, pocenie się.

Specyficzne objawy zapalenia kości i szpiku i jego rozpoznanie zależą od umiejscowienia bólu i procesu zapalnego. Następujące kości są najbardziej podatne na zniszczenie:

  • szczęki - górna i dolna;
  • ramię;
  • cześć p;
  • goleń, w tym obie kości goleniowe;
  • ból pleców.

U dzieci proces ten może rozprzestrzenić się na stawy z powodu osłabienia błony maziowej. Zespół bólowy i odurzenie przybierają wyraźne cechy, co pogarsza przebieg choroby u nieletnich.

Podstawowe zasady leczenia zapalenia kości i szpiku:

  • detoksykacja;
  • przepisywanie antybiotyków;
  • chirurgiczne oczyszczenie miejsca zakażenia;
  • terapia odtwórcza;
  • powrót do zdrowia i rehabilitacja.

Leczenie po zapaleniu kości i szpiku obejmuje terapię witaminową, stymulację odporności, profilaktyczne kursy działania przeciwbakteryjnego, terapię ruchową, masaż i pomoc objawową.

Terapia antybiotykowa

Terapia antybiotykowa jest zalecana przed i po chirurgicznym opracowaniu rany. Głównym zadaniem antybiotyków jest zahamowanie aktywnego rozmnażania mikroorganizmów. Niezależnie od lokalizacji ogniska zakaźnego najpowszechniej stosuje się leki podawane pozajelitowo dożylnie w połączeniu z lekami podawanymi doustnie. Do antybiotykoterapii stosuje się grupy leków:

  • cefalosporyny - cefuroksym, ceftazydym, ceftriakson;
  • glikopeptydy - wankomycyna;
  • półsyntetyczne penicyliny - Amoksycylina w połączeniu z kwasem klawulanowym, Tikarcylina;
  • aminoglikozydy - Tobramycyna, Amikacyna, Netilmycyna;
  • fluorochinolony - Lewofloksacyna, Ciprofloksacyna;
  • pochodne imidazolu - metronidazol;
  • antybiotyki z innych grup w określonych kategoriach pacjentów.

Wybór konkretnego leku zależy od ciężkości stanu pacjenta, charakterystyki infekcji. Poniżej znajduje się tabela opcji połączeń przeciwbakteryjnych w różnych kategoriach pacjentów.

DzieciOsłabione osoby w każdym wieku, osoby starszeNarkomani i zakażeni wirusem HIVZwykli pacjenci
Ostre zapalenie kości i szpikuAmoksycylina + kwas klawulanowy w połączeniu z cefuroksymem lub cefotaksymemCefalosporyny 3-4 generacji w połączeniu z fluorochinolonami i metronidazolemWankomycyna, ryfampicyna, biseptol w połączeniu z cefalosporynami 2-3 generacjiCeftriakson plus aminoglikozydy
Proces pooperacyjnyImipenem lub poprzednia kombinacjaWankomycynaTa sama kombinacjaFluorochinolon, cefalosporyny, metronidazol
Przewlekłe zapalenie kości i szpikuAmoksycylina + kwas klawulanowy, wankomycyna, cefepimCeftazydym, aminoglikozydy, metronidazolWankomycyna, metronidazol, fluorochinolony w dużych dawkachCefalosporyny, aminoglikozydy, tikarcylina
Rozlana zmiana z licznymi zmianami kostnymiMakrolidy pozajelitowe, cefalosporyny, wankomycynaTa sama kombinacjaTa sama kombinacjaMetronidazol plus wankomycyna plus cefalosporyny
Infekcja mieszanką złożonąImipenem, WankomycynaCefalosporyny generacji 4-5, Netilmycyna, Metronidazol, FluorochinolonyBiseptol, Vancomycin, ImipenemTa sama kombinacja
Oporne formy chorobyWankomycynaWankomycyna, ImipenemTa sama kombinacjaWankomycyna lub Imipenem

Oprócz antybiotyków leczenie farmakologiczne powinno obejmować detoksykację poprzez wprowadzenie płynów zastępujących osocze, terapię witaminową i określone leki dla określonych kategorii pacjentów. W przypadku zakażenia wirusem HIV równoległe ARVT jest obowiązkowe (działanie przeciwwirusowe). W przypadku braku wpływu na retrowirusa efekt antybiotykoterapii będzie nieistotny nawet przy stosowaniu wszystkich grup antybiotyków.

W przypadku wieloogniskowego rozlanego zapalenia kości i szpiku, które rozprzestrzenia się drogą krwiotwórczą, wskazane są tylko antybiotyki dożylne i dotętnicze. W przypadku dzieci ważną rolę odgrywa tłumienie stanu zapalnego, więc można zaniedbać niektóre reakcje uboczne leków i rozszerzyć zakres działania przeciwbakteryjnego. Początkowo wszystkim kategoriom pacjentów przypisuje się terapię empiryczną w celu stłumienia najbardziej prawdopodobnych patogenów. Dalszą korektę przeprowadza się poprzez identyfikację konkretnego mikroorganizmu, który spowodował ognisko ostrego lub przewlekłego zapalenia. Oprócz leków i opieki chirurgicznej stosuje się fizjoterapię laserem, prądami UHF lub diadynamicznymi.

Aby złagodzić cierpienie pacjenta, można zastosować środki ludowe. Nie są to główne, ponieważ pacjent umrze bez pełnoprawnej pomocy medycznej, ale mogą przyspieszyć proces gojenia. W przypadku leczenia miejscowego, uzdrowiciele zalecają następujące zioła, aby pomóc w leczeniu zapalenia kości i szpiku:

  • rumianek;
  • Dziurawiec;
  • Mennica;
  • żywokost;
  • owies;
  • kwiaty bzu.

Rośliny te goją się ranami, resorpcją, działają przeciwzapalnie. Wykonuje się z nich wywary i nalewki, a następnie nakłada się kompresy na dotknięty obszar tkanki kostnej. Usuwanie ropy sokiem z aloesu na zapalenie kości i szpiku jest praktykowane w medycynie ludowej od wielu lat. Terapia żywokostem jest tak samo popularna jak roślina o wyraźnych właściwościach przeciwbólowych. W przypadku próchnicy rumianek lub nagietek stosuje się w postaci wywaru jako płyn do płukania ust. Jednak przy wszystkich zaletach tradycyjnych metod leczenia ich skuteczność w ciężkim zapaleniu kości i szpiku jest niewystarczająca, dlatego konieczna jest pomoc chirurga.

Operacja

Zapalenie kości i szpiku jest ropnym procesem tkanki kostnej z tworzeniem się sekwestrów i ropni, dlatego środki terapeutyczne nie są kompletne bez interwencji chirurgicznej. Choroby nie można leczyć w domu, dlatego aby zapewnić pełną opiekę pacjent musi być hospitalizowany na oddziale chirurgii ropnej.

Główne nowoczesne metody korekcji chirurgicznej obejmują:

  • lokalna trepanacja poprzez zastosowanie frezowania otworów z nałożeniem drenażu;
  • otwarcie ropnia;
  • sekwestrektomia i otwarta higiena ogniska infekcji;
  • resekcja kości z nałożeniem aparatu Ilizarowa;
  • otwarta osteosynteza przy użyciu metalowych płytek;
  • zastąpienie miejsca kości sztucznym materiałem.

Specjalista decyduje o wyborze zabiegu operacyjnego, kierując się charakterystyką przebiegu choroby. Ostre przypadki często kończą się dobrze po prostej trepanacji, ale przewlekły proces wymaga radykalnej opieki chirurgicznej.

Infekcja po ekstrakcji zęba

Jedną z odmian tej choroby jest zapalenie kości i szpiku szczęki. Występuje, gdy infekcja dochodzi drogą kontaktową po ekstrakcji zęba, czemu towarzyszy silny zespół bólowy z niezdolnością do żucia. Problem wymaga natychmiastowego leczenia, ponieważ jakość życia pacjenta ulega dramatycznemu pogorszeniu.

Podstawowe zasady terapii to:

  • chirurgiczne oczyszczenie ogniska szczęki;
  • stosowanie antybiotyków;
  • unieruchomienie za pomocą szyny;
  • delikatna dieta;
  • detoksykacja.

Nawet „zaniedbane” problemy ze stawami można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

Sekwencja środków terapeutycznych rozpoczyna się od opieki chirurgicznej, następnie stosuje się unieruchomienie, równolegle przepisuje się środki zachowawcze. Po zdjęciu szyn następuje zmiana leczenia: zmniejsza się dawkę leków przeciwbakteryjnych, ustaje miejscowe działanie antyseptyczne, rozszerza się dieta, dodaje się pomoc fizjoterapeutyczną. Całkowite wyleczenie następuje w ciągu dwóch tygodni.

Uczucie szczęki

Ogniska przewlekłej infekcji często znajdują się w jamie ustnej: słabo wyleczone próchnica zębów, zapalenie migdałków, zapalenie zatok prowadzą do wnikania mikroorganizmów do górnej lub dolnej szczęki. Tak rozwija się zapalenie kości i szpiku, któremu sprzyjają urazy twarzy, powikłane nakłuciem zatok szczękowych lub ekstrakcją zęba. Klinika zębopochodnego zapalenia kości i szpiku obejmuje następujące objawy:

  • silny ból w dotkniętym obszarze;
  • ostry obrzęk błony śluzowej jamy ustnej i skóry na dotkniętej szczęce;
  • wzrost temperatury;
  • asymetria twarzy;
  • osłabienie, silne zmęczenie.

Funkcja żucia pacjenta jest upośledzona, ponieważ często trudno jest otworzyć usta. Zmiany mowy, dołączają bóle głowy. Intoksykacja rośnie, a proces ten ma tendencję do szybkiego rozprzestrzeniania się w przypadku braku pomocy. Dlatego objawy i leczenie ocenia dentysta w celu podjęcia decyzji o postępowaniu z pacjentem..

Zajęcie kości wymaga chirurgicznego oczyszczenia szczęki, które odbywa się poprzez otwarty dostęp przez jamę ustną. Dalsza taktyka - unieruchomienie za pomocą szyny, a następnie kontrola RTG pod kątem zmian w tkance kostnej. Zaleca się leczenie zachowawcze antybiotykami o rozszerzonym spektrum działania. Metronidazol jest szczególnie często stosowany w połączeniu z 3-4 generacjami cefalosporyn. Dodatkowo przepisywane są fluorochinolony lub ryfampicyna. Możesz pomóc pacjentowi i środkom ludowym. Aby to zrobić, spłucz fito-antyseptykami, które są częścią rumianku, nagietka lub eukaliptusa. Kompozycję można przygotować niezależnie, ale w hodowli zaleca się stosowanie gotowych farmaceutycznych nalewek tych roślin..

Zapalenie kości i szpiku w stomatologii

Uszkodzenie szczęk odgrywa wiodącą rolę w genezie zapalenia kości i szpiku po ekstrakcji zęba. Do zakażenia dochodzi w gabinecie stomatologicznym lub w domu z powodu niewłaściwej pielęgnacji rany pooperacyjnej. Główne objawy są związane z uszkodzeniem jamy ustnej:

  • silny ból;
  • ostry obrzęk;
  • niezdolność do jedzenia;
  • trudności w mówieniu;
  • przejawy zatrucia.

Środki terapeutyczne ograniczają się do rehabilitacji ogniska zapalenia kości i szpiku, a następnie wyznaczenia antybiotyków. Zabiegi chirurgiczne przeprowadza się w szpitalu, a przy korzystnym przebiegu choroby w ciągu najbliższych 3-4 dni pacjent zostaje wypisany do obserwacji w gabinecie chirurgicznym poradni stomatologicznej. Antybiotyki zmieniane są na doustne w tej samej dawce, a kontrola rentgenowska i usuwanie unieruchomienia odbywa się ambulatoryjnie. Takie podejście jest potrzebne ze względu na wygodę pacjenta i przyspieszenie okresu rehabilitacji..

Zapalenie kości i szpiku kości

Objawy i leczenie zmian kostnych zależą od lokalizacji procesu zapalnego. Najłatwiej przebiega zapalenie kości i szpiku kości piętowej. Dotknięty obszar jest zlokalizowany tylko przez niewielki obszar kończyny. Dlatego chociaż występuje obrzęk i dysfunkcja nogi, łatwy dostęp do drenażu i silna antybiotykoterapia zapewniają szybki efekt..

Klęska podudzia oddaje proces w kości piszczelowej, który przebiega z ostrymi naruszeniami funkcji kończyny:

  • ostry ból;
  • obrzęk podudzia;
  • niezdolność do chodzenia;
  • wzrost odurzenia;
  • gorączka gorączkowa.

W przypadku zapalenia tylko kości strzałkowej siła bolesnych wrażeń maleje. Jednak szybki dostęp do niego jest trudny, a wraz z dodatkowym naruszeniem ukrwienia kończyn dolnych choroba jest często opóźniona.

Klęska kości udowej mija z ciężkim zatruciem i często z unieruchomieniem pacjenta. Zwykła trepanacja nie wystarczy, ponieważ masa mięśniowa wokół jest świetna. Dlatego wykonywana jest otwarta operacja, która opóźnia rehabilitację i całkowite wyleczenie pacjenta. Zapalenie kości i szpiku kości kulszowej prowadzi do silnego bólu krzyża. Czasami niedowład kończyny osiąga taką siłę, że całkowicie utrudnia ruch pacjenta. Rzadko wykonuje się operację otwartą, częściej stosuje się trepanację i terapię zachowawczą.

Po pokonaniu dowolnej kości nogi możesz pomóc w środkach ludowej. Zioła w postaci wywarów lub nalewek, nakładane w postaci okładu na obszar objęty stanem zapalnym, przyspieszają usuwanie obrzęków i wzmacniają działanie antybiotyków. Jednak w przypadku otwartego drenażu ich użycie jest mało obiecujące, ponieważ wnikanie ciał obcych pochodzenia roślinnego zwiększa wzrost bakterii w ranie..

Typ przewlekły

Przy nieodpowiednim leczeniu ostrego procesu w tkance kostnej tworzy się długotrwałe ognisko zapalne. Część jest stwardniała, co powoduje chorobę Garre'a, której leczenie prowadzi się latami w okresach zaostrzeń. Ale sklerodegeneracyjne zapalenie kości i szpiku jest leczone tylko zachowawczo, podstawą terapii jest fizjoterapia i terapia ruchowa. Ograniczony ropień Brodiego, który pojawia się, gdy w tkance kostnej powstaje ubytek, jest wypełniony ropnymi masami. Potrzebna jest tutaj rozszerzona higiena z późniejszym unieruchomieniem kończyny..

Po pourazowym zapaleniu kości i szpiku rehabilitacja jest zawsze opóźniona. Wynika to z zaangażowania tkanek miękkich w stan zapalny. Powstaje ropna przetoka, której przebieg przebiega głęboko w tkankę kostną. Leczenie będzie wymagało radykalnej resekcji dotkniętego obszaru i zastąpienia go sztucznymi materiałami. W przypadku zmian śródstopia lub małego palca, które są rzadkie, leczenie ogranicza się do zamkniętego oczyszczenia rany za pomocą antybiotykoterapii. To samo podejście stosuje się w przypadku zapalenia żebra lub mostka. Ciężkie zapalenie kości i szpiku stawu biodrowego wymaga poważnych środków - endoprotetyki lub instalacji aparatu Ilizarowa.

Uszkodzenie kręgosłupa

Klęska kręgów prowadzi nie tylko do bólu, ale także do neurologicznych ubytków kończyn dolnych. Przejawia się to trudnościami w chodzeniu, dysfunkcją narządów miednicy, rozwojem wiotkiego niedowładu nóg. Objawy i leczenie ocenia neurochirurg, co często zmienia taktykę standardowej terapii.

  • chirurgiczne oczyszczenie rany;
  • gdy ognisko zapalenia kości i szpiku znajduje się w zamknięciu, jest ono całkowicie usunięte;
  • leczenie zachowawcze - fizjoterapia, antybiotyki;
  • pomoc objawowa - usuwanie zatrucia, łagodzenie bólu, poprawa ukrwienia kończyn;
  • noszenie unieruchamiającego gorsetu.

W przypadku uszkodzenia kręgosłupa lędźwiowego leczenie ma na celu ustabilizowanie zaburzeń neurologicznych. Oprócz laminektomii wykonuje się drenaż rany, a następnie silną antybiotykoterapię..

Infekcja nóg

Patologia dużego palca występuje rzadko. Prowokuje proces dny moczanowej, traumatyczne uszkodzenie tego obszaru. Zapalenie kości i szpiku przebiega jako zmiana przewlekła z okresowymi zaostrzeniami i tworzeniem się ropnej przetoki. Wynika to z niedostatecznego ukrwienia strefy, zwłaszcza u osób w starszej grupie wiekowej..

Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji, jedną z metod leczenia jest radykalne usunięcie dotkniętej falangi. Takie podejście wynika z niskiego efektu antybiotykoterapii, nawet przy stosowaniu leków poprawiających ukrwienie kończyny. Znajdujące się powyżej części nogi charakteryzują się lepszym przepływem krwi, dlatego zaleca się leczenie zgodnie ze standardowym protokołem postępowania z pacjentem..

Leczenie typu krwiotwórczego

Rozprzestrzenianie się infekcji przez krew jest zawsze niebezpieczne ze względu na rozwój powikłań septycznych. Jednym z tych ognisk jest hematogenne zapalenie kości i szpiku, które występuje częściej u dzieci i osłabionych pacjentów. Najważniejszym warunkiem szybkiego powrotu do zdrowia pacjentów z sepsą jest połączenie szybkiej pomocy chirurgicznej i leczenia zachowawczego..

Podstawową metodą leczenia operacyjnego ostrego krwiopochodnego zapalenia kości i szpiku jest miejscowa trepanacja zadziorów z dodatkiem aktywnego drenażu. Zasada pomocy jest prosta - szybko ustala się odpływ ropy, a następnie dodaje się empiryczną antybiotykoterapię. Aby wyjaśnić patogen, biorą do badań nie tylko ropne wydzielanie z rany, ale także krew pacjenta.

Infekcje kończyn

Czynniki zakaźne mogą mieć wpływ na każdą kość nogi. Najczęściej zapalenie jest zlokalizowane w podudzie lub udzie. W przypadku zajęcia podudzia objawy i leczenie ocenia traumatolog. W ramach opieki zachowawczej stosowane są następujące antybiotyki:

  • Ceftazydym;
  • Cefepim;
  • Lewofloksacyna;
  • Tobramycyna;
  • w ciężkich przypadkach wankomycyna.

Kończyny dolne nie są leczone jednym antybiotykiem. Zazwyczaj stosuje się skuteczną kombinację, w zależności od wrażliwości izolowanego patogenu. Objawy, leczenie, rehabilitacja prowadzona jest pod okiem specjalisty do czasu pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Ośrodki lecznicze

Gdzie leczy się zapalenie kości i szpiku? To pytanie zadaje każdy pacjent, a także jego krewni. W Rosji ani za granicą nie ma specjalnego ośrodka zajmującego się wyłącznie leczeniem zapalenia kości i szpiku. W działania terapeutyczne zaangażowane są duże kliniki urazowe. W Rosji pełne leczenie jest bezpłatne w miejscu zamieszkania pacjenta lub w szpitalach centralnych, jeśli istnieje limit.

W Niemczech i Izraelu, a także w innych krajach, większość ośrodków ortopedycznych posiada oddziały, na których zajmują się pacjentami z zapaleniem kości i szpiku. Leczenie odbywa się wyłącznie na zasadzie refundacji, obejmującej nie tylko wynagrodzenie za pracę chirurgów, ale także pobyt w szpitalu. Koszt pomocy w Izraelu jest nieproporcjonalnie wyższy niż w jakimkolwiek kraju europejskim.

Podobne artykuły

Jak zapomnieć o bólu stawów?

  • Bóle stawów ograniczają Twoje ruchy i satysfakcjonujące życie...
  • Martwisz się o dyskomfort, chrupanie i systematyczny ból...
  • Być może wypróbowałeś kilka leków, kremów i maści...
  • Ale sądząc po tym, że czytasz te wersety, niewiele ci pomogły...

Ale ortopeda Valentin Dikul twierdzi, że istnieje naprawdę skuteczny środek na ból stawów! Czytaj więcej >>>

Zapalenie kości i szpiku biodra: przyczyny, klasyfikacja, objawy i leczenie

Zapalenie kości i szpiku to zapalenie o charakterze zakaźnym lub urazowym, które rozwija się wraz z tworzeniem się ropy w tkankach kości, w tym w szpiku kostnym, korze i okostnej. Najczęściej występuje zapalenie kości i szpiku biodrowego, rzadziej choroba dotyczy kolan i kości ramiennej.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Zapalenie kości i szpiku kości udowej rozwija się w wyniku wnikania i namnażania się mikroorganizmów ropotwórczych w jej tkankach - Pseudomonas aeruginosa, paciorkowców, gronkowców i innych bakterii. Znacznie rzadziej grzyby stają się przyczyną choroby..

W zależności od drogi, którą patogen przedostaje się do szpiku kostnego, izolowane są egzogenne i endogenne formy choroby. W postaci endogennej, czyli hematogennej, bakterie dostają się do tkanek kości udowej wraz z przepływem krwi z danego ogniska zakażenia, którym może być:

  • czyrak;
  • ropień;
  • ropowica;
  • zapalenie migdałków;
  • zapalenie zatok;
  • próchnica;
  • zakażona rana.

W postaci egzogennej do infekcji dochodzi, gdy mikroorganizmy chorobotwórcze dostają się z zewnątrz w wyniku:

  • otwarte złamania i inne urazy;
  • interwencje chirurgiczne;
  • głębokie rany, w tym rany postrzałowe;
  • głębokie oparzenia termiczne lub chemiczne;
  • odmrożenie;
  • ropienie na dużą skalę otaczających tkanek.

Rozwój pooperacyjnego zapalenia kości i szpiku kości udowej jest jednym z powikłań endoprotezoplastyki stawu biodrowego..

Czynnikami predysponującymi, które zwiększają ryzyko rozwoju patologii, są:

  • ogólny osłabiony stan organizmu;
  • przedłużony post, anoreksja i kacheksja;
  • obecność przewlekłych procesów zakaźnych i zapalnych w organizmie;
  • obniżona odporność;
  • cukrzyca;
  • nadmierny stres fizyczny i emocjonalny, przewlekły stres;
  • skłonność do ciężkich reakcji alergicznych;
  • miażdżyca naczyń;

Klasyfikacja zapalenia kości i szpiku

W zależności od bakteryjnego czynnika wywołującego chorobę rozróżnia się typy specyficzne i niespecyficzne. Specyficzne zapalenie kości i szpiku jest wywoływane przez prątki gruźlicy, krętki bladej skóry, brucelę. Gronkowce, paciorkowce, Escherichia coli, grzyby powodują niespecyficzny typ.

W zależności od charakteru przebiegu choroby wyróżnia się następujące formy:

  • Łagodne - objawy są umiarkowane, stan pacjenta zadowalający.
  • Ciężkie - charakteryzujące się ostrym początkiem i ciężkim przebiegiem. Towarzyszy mu wzrost temperatury ciała do 40 stopni, intensywnie wyraźny zespół bólowy, oznaki najsilniejszego ogólnego zatrucia.
  • Adynamiczny (toksyczny) - rzadka postać choroby, charakteryzująca się piorunującym przebiegiem z wyraźnymi objawami ostrej posocznicy.

W zależności od lokalizacji i skali rozmieszczenia wyróżnia się formy jednoskładnikowe i polossalne. W pierwszym przypadku ognisko infekcji jest pojedyncze, w drugim jest ich kilka, w proces może być zaangażowanych kilka kości.

Rozróżnij ostre i przewlekłe zapalenie kości i szpiku kości udowej. Przewlekła postać choroby rozwija się w około 30% przypadków, jeśli nie następuje całkowite wyleczenie.

Objawy choroby

We wczesnych stadiach nie ma określonych objawów, dlatego bardzo trudno jest zdiagnozować zapalenie kości i szpiku na najwcześniejszym etapie. Oznaki infekcji narastają stopniowo:

  • W pierwszym etapie choroba charakteryzuje się gwałtownym wzrostem temperatury do 40 stopni lub więcej, ogólnym złym samopoczuciem i objawami zatrucia organizmu: bólem głowy, wymiotami, osłabieniem.
  • W drugim etapie pojawiają się silne bóle w okolicy zajętej kości, zaczerwienienie i obrzęk tkanek, obserwuje się ból przy palpacji. Ruch chorej kończyny może być ograniczony.
  • Jeśli leczenie nie rozpoczęło się na poprzednim etapie, powstanie przetoki na skórze, wystąpienie deformacji kości, a także rozwój ogólnej infekcji septycznej organizmu.

Diagnostyka i leczenie

Ponieważ we wczesnych stadiach choroba jest trudna do rozróżnienia, w celu dokładnej diagnozy przeprowadza się kompleksowe badanie, które obejmuje:

  • ogólne kliniczne i biochemiczne badanie krwi;
  • wysiew krwi w celu uzyskania bezpłodności w celu identyfikacji bakterii chorobotwórczych;
  • Badanie rentgenowskie kości udowej;
  • TK w celu wyjaśnienia obszaru, głębokości ogniska infekcji i stopnia uszkodzenia tkanki.

Leczenie zapalenia kości i szpiku kości udowej zarówno u dzieci, jak iu dorosłych jest możliwe tylko w warunkach szpitalnych. W przypadku podejrzenia patologii pacjent jest pilnie hospitalizowany na oddziale chirurgii ropnej lub traumatologii.

Leczenie zapalenia kości i szpiku środkami ludowymi jest niemożliwe, wszelkie próby samodzielnego radzenia sobie z chorobą stanowią poważne zagrożenie dla życia pacjenta.

Przebieg terapii obejmuje cały szereg środków:

  • masowa terapia antybiotykowa, biorąc pod uwagę wrażliwość patogenów;
  • chirurgiczne otwarcie i drenaż ropnego ogniska;
  • transfuzja osocza w celu uzupełnienia objętości krwi i poprawy jej ukrwienia;
  • mmmobilizacja kontuzjowanej kończyny.

W przypadku objawów ogólnej infekcji septycznej stosuje się metodę pozaustrojowej hemokorekcji.

W przewlekłej nawracającej postaci choroby, której towarzyszy tworzenie się przetok i upośledzona funkcja chorej kończyny, zaleca się nekrektomię - operację, podczas której usuwa się sekwestry (oddzielone elementy kostne), otwiera się, opróżnia i przemywa przetoki roztworami antyseptycznymi. Na etapie remisji zalecane są fizjoterapeutyczne metody rehabilitacji i leczenia uzdrowiskowego.

Komplikacje

Powikłania choroby można podzielić na miejscowe i ogólne. Miejscowe są związane z uszkodzeniem kości i sąsiednich tkanek. Do najczęściej rozwijających się należą:

  • deformacja kości;
  • patologiczne zwichnięcia i złamania;
  • przykurcz;
  • tworzenie fałszywego stawu;
  • uszkodzenie tkanki mięśniowej;
  • złośliwość.

Powikłania ogólne związane są przede wszystkim z możliwością rozprzestrzeniania się drobnoustrojów chorobotwórczych z ogniska zakażenia krwiobiegiem..

Wysokie stężenie bakterii we krwi stwarza sprzyjające środowisko do rozwoju takich chorób:

  • uszkodzenie układu sercowo-naczyniowego;
  • zapalenie płuc;
  • dysfunkcja wątroby i nerek;
  • posocznica.

Zapobieganie chorobie

Pomimo faktu, że rozprzestrzenianie się zapalenia kości i szpiku pozostaje na niskim poziomie, choroba, nawet przy szybkim i odpowiednim leczeniu, może być niebezpieczna z powikłaniami i prowadzić do niepełnosprawności i śmierci, dlatego konieczne jest przestrzeganie zasad zapobiegania, które zmniejszają ryzyko patologii:

  • szybko i całkowicie leczyć wszelkie infekcje;
  • ostrożnie obchodź się z ranami po urazach;
  • zapobiegają wyczerpaniu organizmu, włączają do diety produkty bogate w składniki odżywcze i witaminy.

Objawy i leczenie zapalenia kości i szpiku biodra

Zapalenie kości i szpiku stawu biodrowego charakteryzuje się rozwojem procesów zapalnych w strukturach kości - okostnej, szpiku kostnym i otaczających tkankach. Kod ICD 10 - M86 (zapalenie kości i szpiku).

Etiologia

Często choroba dotyka kości biodrowej: gromadzenie się ropy w tkance kostnej prowadzi do złuszczania okostnej, po którym następuje przenikanie substancji do otaczających tkanek. Źródło infekcji - Staphylococcus aureus lub Streptococcus, rzadziej Escherichia coli.

Czynnik zakaźny przenika do struktur kostnych wraz z przepływem krwi i limfy, często jest wykrywany wraz z rozwojem czyraków, zapalenia migdałków czy próchnicy. Zapalenie kości i szpiku kości udowej rozwija się z następujących powodów - wyczerpania organizmu i osłabienia odporności.

Czynniki wywołujące chorobę:

  • Nadużywanie alkoholu;
  • Odmrożenie;
  • Urazy kończyn (złamania, rany);
  • Naprężenie;
  • Oparzenia;
  • Choroby zakaźne (odra, tyfus).

Istnieje ryzyko uszkodzenia kości udowej po operacji: patogen przedostaje się do organizmu z brudnych narzędzi podczas operacji do krwiobiegu i rozprzestrzenia się do narządów i tkanek (krwiopochodna droga przenoszenia zapalenia kości i szpiku). Nagromadzenie czynnika zakaźnego w kości udowej prowadzi do rozwoju ropnia.

Zapalenie kości i szpiku stawu biodrowego postępuje szybciej, jeśli pacjent ma cukrzycę, niewydolność nerek lub wątroby i żylaki.

Patogeneza

Mechanizm rozwoju kulszowego zapalenia kości i szpiku rozpoczyna się od przeniknięcia patogenu do bramy wjazdowej (rany, czyraka), co prowadzi do bakteriemii i przenoszenia drobnoustrojów przez krwioobieg do kości. Istnieje możliwość samozniszczenia infekcji lub jej rozwoju w ciągu kilku dni lub miesięcy.

Wraz z postępem choroby w przynasadzie tworzy się ropień, który topi ściany kości i rozprzestrzenia się do trzonu. Prowadzi to do zakrzepicy naczyniowej i rozwoju martwicy mięśni ud. Śmierć otaczających tkanek jest przyczyną zatrucia organizmu.

W miarę rozprzestrzeniania się treści ropnej okostna topi się i tworzy się ropowica międzymięśniowa. Bez interwencji medycznej infekcja rozprzestrzenia się na skórę po 3-4 tygodniach (wtórne przewlekłe zapalenie kości i szpiku biodra).

Klasyfikacja

W przypadku zapalenia kości i szpiku stawu biodrowego rozróżnia się dwie formy choroby: ostrą i przewlekłą. Pierwsza charakteryzuje się wyraźnym obrazem klinicznym i krótkim okresem choroby. Przewlekłe zapalenie kości i szpiku trwa od 2 do 8 miesięcy i charakteryzuje się naprzemiennymi okresami ostrym i podostrym.

Możliwa jest progresja choroby w nietypowej postaci:

  • Ropień Brody'ego (stan zapalny w epimetafizycznych odcinkach kości rurkowej z utworzeniem torebki, której wnęka jest wypełniona ropą);
  • Albuminowe zapalenie kości i szpiku Olliera (uszkodzenie struktur kostnych przez pneumokoki z utworzeniem surowiczego płynu, który nie przekształca się w ropę);
  • Stwardniające zapalenie kości i szpiku Garre (następuje szybko postępujące twardnienie kości z tworzeniem ognisk martwicy i gromadzeniem się ropy).

Zgodnie z obrazem klinicznym rozróżnia się następujące typy zapalenia kości i szpiku biodra:

  • Egzogenny (rozprzestrzenianie się infekcji z innych narządów i tkanek po operacji);
  • Pourazowe zapalenie kości i szpiku (rozdrobnione złamania, naruszenie zasad antyseptycznych przy udzielaniu pierwszej pomocy przy urazach);
  • Spitseva (rozwija się w wyniku trakcji szkieletowej z naruszeniem zasad sanitarnych);
  • Zębogenny (zapalenie kości górnej lub dolnej szczęki, do leczenia, w przypadku zapalenia kości i szpiku wykonuje się sekwestrektomię);
  • Broń palna (przyczynia się do rozwoju patologii, złego leczenia ran, stresu i niskiej odporności. Ognisko patologii znajduje się w kalusie).

Rozwijające się zapalenie kości i szpiku kości miednicy może prowadzić do rozwoju typu śródrdzeniowego (dotyczy szpiku kostnego) i pozaszpikowego (patologia pozakostna).

Często ognisko choroby jest zlokalizowane w kościach rurkowych lub płaskich, wpływając na różne odcinki - szyszynkę, przynasadę, trzon. Wśród kości płaskich na infekcję narażone są kręgi, kości kulszowe, żebra.

Objawy i diagnostyka

Choroba charakteryzuje się ostrym początkiem z początkiem objawów stanu zapalnego i zatrucia: hipertermia do 40 ° C, osłabienie, zawroty głowy i bezsenność.

Głównym objawem zapalenia kości i szpiku stawu biodrowego jest pojawienie się pękającego bólu w biodrze. Występuje wzrost bólu podczas ruchu, obciążenie kończyny.

Zapalenie kości i szpiku charakteryzuje się bezbolesnym palpacją: dyskomfort nie zwiększa się, ale nawet jeśli jest obecny, nie ustępuje.

W początkowych stadiach choroba charakteryzuje się pojawieniem się obrzęku i zaczerwienienia skóry w okolicy uda (powstanie ropnia podokostnego). Wraz z postępem patologii objawy stają się bardziej wyraźne, w pobliskich stawach tworzy się przykurcz mięśni.

Być może spontaniczne otwarcie ropnia z uwolnieniem zawartości do otaczających tkanek: objawowo następuje zmniejszenie zespołu bólowego (zmniejsza się ciśnienie w kanale szpikowym).

Wraz z przejściem ostrej postaci patologii w przewlekłe zapalenie kości i szpiku kości udowej ropa wybucha z utworzeniem przetoki.

Oznaki przewlekłego zapalenia kości i szpiku:

  • Bolący ból w udzie;
  • Zwiększony zespół bólowy i pojawienie się hipertermii z zaostrzeniem zapalenia kości i szpiku;
  • Obecność ubytków z sekwestrami, na zdjęciach RTG występuje zwężenie kanału szpiku kostnego i osteoskleroza.

Rozpoznanie zapalenia kości i szpiku kości udowej polega na oględzinach i badaniu palpacyjnym, dodatkowych badaniach laboratoryjnych i sprzętowych: RTG, USG i rezonans magnetyczny.

Leczenie

Po potwierdzeniu rozpoznania leczenie zapalenia kości i szpiku stawu biodrowego przeprowadza traumatolog lub chirurg stosując zachowawcze i chirurgiczne metody leczenia.

Zabiegi zachowawcze obejmują:

  • Terapia lekowa antybiotykami (ceftriakson, gentamycyna) przez 3-4 tygodnie;
  • Terapia infuzyjna z powołaniem roztworów soli, plazmafereza w celu usunięcia toksyn z organizmu;
  • Wzmocnienie układu odpornościowego (Polyoxidonium);
  • Zapobieganie dysbiozy (Linex, Bifiform);
  • Poprawa mikrokrążenia krwi (Trental).

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub braku efektu leczenia lek należy wymienić lub wybrać inną metodę leczenia.

Operacja jest wykonywana w celu otwarcia ropnia i ustalenia drenażu dla odpływu jego zawartości. W razie potrzeby wycina się obszar martwicy, a następnie odbudowę uszkodzonej kości i połączenie fragmentów kości za pomocą stabilizatorów.

W okresie pooperacyjnym prowadzone są zajęcia z terapii ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne (elektroforeza).

Komplikacje

W przypadku zapalenia kości i szpiku stawu biodrowego mogą wystąpić następujące powikłania:

  • Tworzenie się ropowicy, ropnia lub uszkodzenia stawów w pobliżu ogniska patologicznego (zapalenie stawów);
  • Ankyloza (niezdolność do poruszania stawem);
  • Złośliwość edukacji;
  • Posocznica;
  • Amyloidoza.

W przypadku zapalenia kości i szpiku biodra samoleczenie jest niedopuszczalne. Bez otwierania ropnia terapia przeciwbakteryjna jest nieskuteczna, dlatego aby zapobiec powikłaniom, należy zdać sobie sprawę z konieczności skorzystania z pomocy medycznej, gdy pojawią się objawy patologii.

Zapalenie kości i szpiku kości udowej, piszczeli i kości piętowej

Zapalenie kości i szpiku to ropne i martwicze zapalenie kości, szpiku kostnego i otaczających tkanek miękkich. Patologię wywołują bakterie ropne, najczęściej czynnikiem sprawczym jest Staphylococcus aureus, paciorkowiec hemolityczny, jelitowy, Pseudomonas aeruginosa, z kontaktowym typem choroby w ognisku bakteriemii, wysiewa się mieszaną florę. Najczęstsze zapalenie kości i szpiku biodra, piszczeli i liczne zmiany narządu ruchu, prowadzące do stwardnienia tkanki i nieodwracalnej deformacji szkieletu.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Choroba rozwija się wraz z bezpośrednim wnikaniem mikroorganizmów ropotwórczych do kości kończyn dolnych. Infekcja rozprzestrzenia się drogą krwiopochodną, ​​kontaktową, pojawia się po operacji, otwartych złamaniach, ranach postrzałowych, głębokim ropieniu otaczających miękkich włókien.

Przyczyną ropnych zmian kostnych może być gruźlica, bruceloza, kiła, pęknięcie, ucisk naczyń obwodowych, oparzenia termiczne, odmrożenia, grypa, choroby wirusowe. Patologia występuje u noworodków z powodu infekcji wewnątrzmacicznej z infekcją bakteryjną od chorej matki.

Czynniki ryzyka ostrego i przewlekłego zapalenia kości i szpiku kości udowej:

  • przedłużony post, przestrzeganie ścisłej diety;
  • kacheksja;
  • osłabiona odporność;
  • obecność przewlekłych źródeł infekcji w organizmie: próchnica, zapalenie migdałków, panaryt, ropień;
  • cukrzyca;
  • częsty stres, przepracowanie;
  • skłonność do reakcji alergicznych.

Przy endogennej drodze zakażenia bakterie wnikają do struktur kostnych wraz z przepływem krwi z ognisk bakteriemii, drogą egzogenną, są wprowadzane z zewnątrz przez otwarte rany, po osteosyntezie, endoprotezoplastyce.

Klasyfikacja

W zależności od charakteru kursu dzieli się ostre, przewlekłe i atypowe zapalenie kości i szpiku. Biorąc pod uwagę ścieżkę infekcji - endogenną i egzogenną. W zależności od rodzaju patogenu choroba dzieli się na specyficzne i niespecyficzne.

W pierwszym przypadku przyczyną zapalenia jest Staphylococcus aureus, Streptococcus, E. coli, Proteus, rzadziej - pierwotniaki i flora mieszana. Nieswoiste zapalenie kości i szpiku rozwija się w obecności prątków Kocha, jasnych krętków, brucelli itp..

Klasyfikacja zapalenia kości i szpiku w zależności od nasilenia przebiegu:

  1. Postać łagodna (lokalna) - objawy są umiarkowane.
  2. Ciężki (septyczno-pyemiczny) rozwija się szybko, objawia się ostro.
  3. Postać adynamiczna (toksyczna) charakteryzuje się błyskawicznym przebiegiem, objawy zatrucia pojawiają się w ciągu jednego dnia.

W zależności od rozpowszechnienia procesu patologicznego rozróżnia się jednoosłonowe i wieloosiowe zapalenie kości i szpiku..

Klasyfikacja patologii według faz przebiegu klinicznego:

  • aktywny charakteryzuje się tworzeniem przetoki;
  • faza zaostrzeń - pojawiają się oznaki miejscowego i ogólnego zapalenia;
  • faza stabilnej remisji - brak przetok, brak objawów procesu zapalnego.

We wczesnych stadiach patologia ma różne objawy, obraz kliniczny zależy od metody zakażenia kości i tkanek miękkich, w późniejszych stadiach choroba przebiega w ten sam sposób.

Przewlekłe zapalenie kości i szpiku kości

U większości pacjentów choroba jest diagnozowana w ostrej postaci, kończy się całkowitym wyzdrowieniem, jeśli leczenie zostało przeprowadzone na czas.

Przy skomplikowanym charakterze patologia nawraca (w 30% przypadków), przebieg choroby charakteryzuje się okresami remisji i zaostrzeń. Czas przejścia wynosi od 4 tygodni do 2 miesięcy.

Kiedy tkanka kostna zostaje zakażona, organizm zaczyna intensywnie rozwijać kompleksy immunologiczne, leukocyty gromadzą się w głównym ognisku, wydzielają enzymy lityczne niszczące ściany bakterii, ale jednocześnie następuje rozpuszczenie struktury kości. Uszkodzone tkanki ropieją, martwicze masy przedostają się do szpiku kostnego, naczyń krwionośnych. Pacjent martwi się bólem w nodze, pojawieniem się pojedynczych lub wielu niezamykających się przetok na skórze.

Miesiąc później powstaje sekwestracja - ubytek martwych fragmentów wewnątrz zdrowej kości, zamknięty w tkankach powłokowych. W ten sposób powstaje chroniczne ropne ognisko, które powtarza się po stworzeniu sprzyjających warunków. Utajony przebieg można obserwować od kilku tygodni do kilku lat. Przed zaostrzeniem zamykają się przetoki, ponownie nasilają się intensywne bóle, stany zapalne, hipertermia.

Brak ostrego zapalenia w początkowej fazie występuje w nietypowych typach zapalenia kości i szpiku: stwardniającym, białkowym, antybiotykowym, ropniu Brodiego lub z ciężkim niedoborem odporności.

Ostre zapalenie kości i szpiku

Objawy ostrego zapalenia kości i szpiku narastają stopniowo. Choroba poprzedzona jest przeziębieniem, mechanicznym urazem kończyny, złamaniem lub operacją. Pierwsze zmiany na zdjęciach radiograficznych są wykrywane dopiero po 2-3 tygodniach od zakażenia kości kończyn dolnych i otaczających tkanek miękkich. Zgodnie z wynikami badań diagnostycznych ujawnia się odwarstwienie okostnej, rozrzedzenie i demineralizacja tkanek..

Stopień manifestacji objawów klinicznych zależy od drogi przenikania infekcji, zjadliwości patogenu, częstości występowania procesu zapalnego, wieku osoby i stanu jej układu odpornościowego..

Hematogenny

W ostrym krwiopochodnym zapaleniu kości i szpiku ognisko bakteriemii jest zlokalizowane w przynasadzie, okolicy nasadowej kości długich uda, a stamtąd rozprzestrzenia się po tkance kostnej. Ta postać choroby występuje najczęściej, według statystyk medycznych, 70-80% rozpoznaje się u małych dzieci.

U dziecka poniżej 1 roku życia obserwuje się zniszczenie stref wzrostu, proces patologiczny najczęściej postępuje w kościach dalszej kości udowej, bliższej kości piszczelowej, stopy i miednicy. Główną przyczyną może być infekcja skóry, skąd bakterie dostają się do krwiobiegu i rozprzestrzeniają się po całym organizmie..

Pourazowe

Ta postać zapalenia kości i szpiku rozwija się po otrzymaniu otwartych i rozdrobnionych urazów mechanicznych kończyny. Patogeny wnikają do rany z powodu dużego zanieczyszczenia, niezadowalającego leczenia antyseptycznego, zagrożeni są pacjenci z osłabioną odpornością, cierpiący na choroby przewlekłe, urazów z fragmentacją kości, uszkodzeniem mięśni, więzadeł, naczyń krwionośnych i zakończeń nerwowych.

Pourazowe zapalenie kości i szpiku kości piszczelowej występuje w postaci nawracającej. Kiedy proces zapalny rozprzestrzenia się na struktury kostne, nasilają się objawy zatrucia pacjenta, martwi się gorączką, osłabieniem. Jednak obszar zapalenia w większości przypadków jest ograniczony do obszaru złamania i rzadko rozciąga się na odległe części kości..

Broń palna

Po otrzymaniu rany w obszarze uszkodzenia powstaje ognisko ropno-martwicze, brzegi tkanek są przekrwione, obrzęknięte, pokryte szarą powłoką, może nie występować ropny wysięk.

Rozmnażanie się gnilnej mikroflory jest ułatwione dzięki silnemu zanieczyszczeniu rany ziemią, tworzeniu się martwiczych kieszeni. Stopniowo patologiczny proces wpływa na okostną, kości rurkowe i rdzeń, tworząc ogniska przewlekłej infekcji.

W przypadku złamania po ranie postrzałowej w ranie gromadzą się martwicze masy wokół fragmentów kości, ciał obcych, a kanał mózgowy nie jest uszkodzony. Dzieje się tak na tle szybkiego gnilnego rozkładu, wyraźnego obrzęku nogi, wysokiej temperatury, silnego bólu.

Pooperacyjny

Objawy przewlekłego pooperacyjnego zapalenia kości podudzia, stawów kolanowych, stawu biodrowego można rozpoznać po wcześniejszej interwencji chirurgicznej. Prowokuje do rozwoju patologicznego stanu zapalnego, naruszenia zasad aseptyki, złego leczenia powierzchni rany, instalacji aparatu Ilizarowa, endoprotetyki.

Ropienie zlokalizowane jest w obszarze, w którym wykonano operację, wzdłuż metalowych szprych, szpilek, płytek, śrub. Tworzy się ropień, po otwarciu pozostaje przetokowy otwór, który zapewnia odpływ ropy. Perforacja ropnia prowadzi do poprawy ogólnego samopoczucia pacjenta, zmniejszenia obrzęku, ale przetoki same się nie zamykają.

Kontakt

Takie zapalenie kości i szpiku przebiega w postaci ostrej, pierwotnym ogniskiem infekcyjnym są tkanki miękkie, owrzodzenia troficzne, odleżyny itp. Proces ropny obserwuje się przez długi czas w tkance podskórnej, mięśniach, z uszkodzeniem kości, narastają obrzęki i przekrwienie skóry właściwej, zaburzony jest ogólny stan pacjenta, powstają przetoki martwi się silnym bólem nogi.

Kontaktowe zapalenie kości i szpiku najczęściej dotyka palców stóp, kończyn dolnych, paliczki są w nienaturalnej pozycji, ich ruchliwość jest ograniczona z powodu bólu i skurczu mięśni.

Choroba może wpływać na powierzchowne warstwy szkieletu, ma wyraźną lokalizację, uogólniona infekcja występuje w pojedynczych przypadkach.

Objawy

Miejscowa postać hematogennego zapalenia kości i szpiku charakteryzuje się wzrostem temperatury ciała do 39 °, stan pacjenta jest umiarkowany, objawy zatrucia ogólnego są umiarkowanie wyrażone. Pod tkankami miękkimi wyczuwalny jest ropień podokostny, skóra na wierzchu jest czerwona, gorąca w dotyku. Z biegiem czasu ropień otwiera się, tworząc przetokowe kanały, ropowicę międzymięśniową.

Przy septycznej postaci hematogennego zapalenia kości i szpiku temperatura natychmiast wzrasta do bardzo wysokiego poziomu, nudności, wymioty, biegunka, ogólne osłabienie pojawiają się od pierwszych dni choroby. Powstaje ostry zespół bólowy, kończyna znajduje się w nienaturalnej pozycji, ruchy są mocno ograniczone.

Obrzęk szybko narasta, który rozprzestrzenia się na inne części nogi, skóra jest przekrwiona, gorąca w dotyku. Jeśli ropień okostnowy zostanie otwarty i ropna wydzielina wpłynie do tkanek miękkich, często rozwija się reaktywne zapalenie stawów pobliskich stawów. Dość często patologii towarzyszą nietypowe złamania, zwichnięcia. U dzieci w przyszłości może dojść do deformacji kości, upośledzenia wzrostu kończyny..

Toksyczna postać zapalenia kości i szpiku postępuje z prędkością błyskawicy, zatrucie organizmu objawia się już pierwszego dnia. Obserwuje się objawy ciężkiej zatrucia: omdlenie, utrata przytomności, drgawki, objawy oponowe, hipotermia. Miejscowe ropne zapalenie nie ma czasu na powstanie, pacjent umiera w ciągu kilku dni z powodu powikłań ze strony narządów wewnętrznych.

Zapalenie kości i szpiku biodra

W przypadku ropnego zapalenia kości uda staw biodrowy bierze udział w procesie patologicznym: kończyna puchnie, boli chodzenie, wykonywanie wszelkich ruchów. Dyskomfort jest zlokalizowany na całej przedniej i wewnętrznej powierzchni kości udowej, okolicy pośladkowej.

Przyjmowanie środków przeciwbólowych nie działa, temperatura jest stale podwyższana od 37,5 do 39,5 °, w zależności od postaci choroby.

Jeśli zapalenie kości i szpiku kości stawu biodrowego występuje w zaawansowanym stadium, w okolicy pachwiny brzucha, na pośladkach, powstają pojedyncze lub liczne przetoki. Po otwarciu ropni stan pacjenta poprawia się.

Kości piszczelowe

Zapalenie kości i szpiku podudzia to ropne zapalenie kości piszczelowej i strzałkowej. W 80% patologia dotyka jednego z oddziałów, a następnie rozprzestrzenia się na całe powierzchnie podudzia, stawu kolanowego i stawu skokowego.

Pacjent nie może opierać się o kontuzjowaną kończynę: każdy ruch wywołuje silny ból, powoduje, że przyjmuje określone pozy. W miarę powstawania ropnia podokostnego na nodze widoczne stają się obszary zagęszczenia, zaczerwienienia skóry, nasilają się objawy ogólnego zatrucia organizmu.

Jeśli leczenie zapalenia kości i szpiku nie zostało przeprowadzone na wczesnym etapie, ropień otwiera się, a jego zawartość wychodzi przez kanały przetokowe.

Choroba staje się przewlekła, nawroty pojawiają się okresowo wraz z rozwojem ostrych objawów.

Kość udowa

Zapalenie kości i szpiku kości udowej najczęściej rozpoznaje się u dzieci w wieku przedszkolnym i młodzieży w wieku 10-15 lat, przebiega w postaci ostrej i stanowi około 10% wszystkich postaci choroby. Bolesne odczucia rozprzestrzeniają się na staw kolanowy, obserwuje się rozwój reaktywnego zapalenia stawów. Zniekształcone zwichnięcia często występują z powodu rozciągania torebki maziowej i gromadzenia się dużych ilości płynu surowiczego.

Procesy patologiczne rozwijają się bardzo szybko, po 1-2 miesiącach nieodwracalne destrukcyjne zmiany w gęstych tkankach można zaobserwować nietypowe złamania.

Piszczel

W przypadku zapalenia kości i szpiku kości piszczelowej ropne zapalenie obejmuje staw skokowy. Kończyna w okolicy łydki bardzo puchnie, czerwienieje, próba oparcia się lub wykonywania ruchów obrotowych powoduje nieznośny ból. Przetoki mogą się otwierać znacznie niżej niż ognisko główne, po perforacji ropni obrzęk zmniejsza się, stan ogólny pacjenta staje się zadowalający.

Staw kolanowy

Zapalenie kości i szpiku kolana powoduje powstanie ciężkiego obrzęku połączenia maziowego, rozwój objawów zakaźnego zapalenia stawów z nagromadzeniem surowiczego lub ropnego wysięku. Ograniczona ruchomość stawów, skóra powyżej jest błyszcząca, gładka, gorąca w dotyku, czerwona lub sinicza z wyraźnym wzorem naczyniowym.

W przebiegu przewlekłym może dojść do zajęcia piszczeli, przetoki w kolanie, powyżej i poniżej ogniska infekcji. Wraz z ropnymi masami, sekwestrami, nagromadzony płyn maziowy wychodzi.

Calcaneus

Zapalenie kości i szpiku pięty jest najczęściej przewlekłe i może nie mieć pierwotnych ostrych objawów. Przyczyną patologii są owrzodzenia stopy cukrzycowej, zakrzepowe zapalenie żył, miażdżycowe uszkodzenie naczyń, uraz mechaniczny, zatrucie alkoholem.

Zapalenie kości i szpiku kości i tkanek miękkich okolicy piętowej objawia się tworzeniem głębokiej erozji, stopniowo przekształcającej się w wrzód. Na jego dnie widoczna jest okostna, po zapaleniu którego zaczynają gromadzić się ropne masy, zdolne do wpływania na głębsze warstwy tkanki kostnej, trzon.

Silny ból może nie występować, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, zarostowymi chorobami kończyn dolnych, z obniżoną wrażliwością nóg, upośledzoną drożnością naczyń. Dlatego ognisko patologii jest zauważane dopiero wtedy, gdy zaczyna się ropieć, na stopie tworzą się przetoki, golenie, kostka i mniejsze stawy stają się zaognione.

Zapalenie kości i szpiku kości śródstopia

Proces zapalny zlokalizowany jest po stronie podeszwowej stopy, u podstawy palców. Patologię rozpoznaje się w cukrzycy i chorobach naczyniowych kończyn dolnych.

Pierwotne ropne wrzody tkanek miękkich przyczyniają się do przenikania infekcji do struktur kostnych, rozwoju zapalenia kości i szpiku.

Stopa bardzo puchnie, kciuk przybiera kształt „kiełbasy”, czerwienieje, na skórze tworzą się liczne przetoki, z których uwalniane są cuchnące masy.

Metody diagnostyczne

Ustalenie prawidłowej diagnozy może być trudne, zwłaszcza w przypadku septycznych i adynamicznych postaci choroby. Często pacjenci leczeni są z powodu reumatyzmu, zapalenia płuc, zapalenia stawów, zaburzeń neurologicznych.

Podczas badania pacjenta lekarz obmacuje dotkniętą kończynę, zauważa nasilenie bólu, przykurcze mięśni przy próbie wykonania jakichkolwiek ruchów. Radiografia jest ważna. W początkowych stadiach zapalenia kości i szpiku (14–21 dni) na zdjęciach widoczne są zgrubienia i deformacje tkanek miękkich, późniejsze ropnie, ropnie międzymięśniowe, ubytki w kościach otoczone stwardniałymi strukturami, zwężenie kanału szpikowego.

RTG nie zawsze pozwala na uzyskanie rzetelnego obrazu klinicznego choroby, dlatego dodatkowo wykonuje się tomografię komputerową. Ta metoda diagnostyczna pomaga zidentyfikować i ocenić rozpowszechnienie zapalenia, określić obecność i lokalizację sekwestrów.

Aby rozpoznać czynnik sprawczy procesu zakaźnego, wykonuje się bakteriologiczną kulturę ropnej wydzieliny. Na podstawie wyników analizy dobierane są najskuteczniejsze antybiotyki, na które patogeny są wrażliwe.

Leczenie zapalenia kości i szpiku

Konieczne jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie leczenia przeciwbakteryjnego, detoksykacyjnego, objawowego, przepisanie przyjmowania witamin, immunomodulatorów, zabiegów fizjoterapeutycznych, przestrzeganie specjalnej diety.

Przewlekłe zapalenie kości i szpiku, które nie reaguje na leczenie zachowawcze, wymaga interwencji chirurgicznej polegającej na trepanacji uszkodzonej kości, usunięciu sekwestrów, rozszerzeniu, przepłukaniu trzonu trzustki i założeniu drenażu przepływowego w celu przepłukania kości antybiotykami w okresie pooperacyjnym.

Pierwsza pomoc w przypadku podejrzenia zapalenia kości i szpiku

Pacjent trafia bezbłędnie do szpitala, kończyna zostaje unieruchomiona. W domu konieczne jest ustawienie osoby w pozycji poziomej, zapewnienie spokoju i wezwanie karetki.

Przeciwwskazane jest samodzielne przyjmowanie antybiotyków, ponieważ niewłaściwe dawkowanie leków prowadzi do rozwoju oporności mikroflory bakteryjnej na pewną grupę leków, powoduje niewyraźne objawy, co znacznie komplikuje diagnozę.

Terapia lekowa

Aby złagodzić ostre stany zapalne, stosuje się antybiotyki z grupy penicylin i cefalosporyn. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (Nurofen, Diklofenak, Meloksykam) pomagają zmniejszyć zespół bólowy. Jednocześnie konieczne jest leczenie pierwotnej choroby u wyspecjalizowanych specjalistów.

Terapia antybiotykowa zapalenia kości i szpiku nie zawsze pozwala zatrzymać proces zapalny. Chirurgiczny drenaż ropni pozwala na osiągnięcie lepszych efektów: należy usunąć martwe części kostne, sekwestry, przetoki, antybiotyki wstrzyknąć bezpośrednio do kanału mózgowego.

Fizjoterapia

Dodatkowe metody leczenia zapalenia kości i szpiku są przepisywane od 7-14 dni po operacji. Najbardziej efektywne procedury obejmują:

  • elektroforeza;
  • UHF;
  • hiperbaryczne natlenienie;
  • fizjoterapia;
  • Promieniowanie UV.

Rokowanie w zapaleniu kości i szpiku kości uda, podudzia i stopy zależy od ciężkości patologii, wieku pacjenta, zjadliwości czynnika zakaźnego i szybkiego leczenia. Największe ryzyko powikłań występuje u pacjentów z przewlekłą postacią choroby, a najkorzystniejsze w pierwotnym ostrym zapaleniu. Rozpoczęte zapalenie kości i szpiku może powodować posocznicę, niewydolność nerek, niepełnosprawność, uszkodzenie układu sercowo-naczyniowego, deformację i upośledzenie wzrostu kończyny, śmierć.