Główny

Zapalenie torebki stawowej

Przepuklina dysku kręgosłupa lędźwiowego

Obecnie przepuklinę kręgosłupa lędźwiowego rozpoznaje się nawet u młodych ludzi w wieku 20 - 25 lat. Wynika to z faktu, że młodsze pokolenie prowadzi siedzący tryb życia bez regularnego wysiłku fizycznego na mięśnie lędźwiowe. Przepuklina międzykręgowa kręgosłupa lędźwiowego jest powikłaniem długotrwałej osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej. Ta degeneracyjna choroba dystroficzna zaczyna się w wieku 18 - 20 lat i stopniowo prowadzi do całkowitego zniszczenia włóknistego pierścienia dysku. Znajdujące się w nim jądro miażdżyste wychodzi. To przepuklina dysku kręgosłupa lędźwiowego, która wywołuje ciągłe stany zapalne, podrażnienie otaczających tkanek, rozwój niedokrwienia nerwów korzeniowych i naczyń krwionośnych.

Wszystkie te degeneracyjne zmiany dystroficzne prowadzą do tego, że sąsiedni dysk stopniowo zaczyna się zapadać. Ucisk nerwów korzeniowych i ich gałęzi wywołuje naruszenie unerwienia narządów wewnętrznych jamy miednicy i brzucha. Zaparcia, biegunka, nadczynność pęcherza, zaburzenia erekcji u mężczyzn, bezpłodność lub wczesna menopauza u kobiet, żylaki kończyn dolnych, hemoroidy itp. Wszystkie te powikłania zaawansowanej osteochondrozy, w której utworzyła się przepuklina dysku kręgosłupa lędźwiowego, można wykluczyć, jeśli zostanie przeprowadzone wczesne, kompleksowe leczenie..

Obecnie opracowano techniki leczenia przepukliny dysku bez operacji. To terapia manualna połączona z gimnastyką leczniczą, kinezyterapią, trakcją trakcyjną kręgosłupa, akupunkturą itp. Jedyną sytuacją, w której nie można pomóc pacjentowi bez operacji, jest sekwestracja wypukłości przepuklinowej - oddzielenie części jądra miażdżystego lub jego całkowite wyjście z pierścienia włóknistego i przesuwanie się wzdłuż kręgosłupa. W takim stanie jedynie zabieg chirurgiczny może złagodzić stan pacjenta..

Terminowa wizyta u lekarza z rozwojem przepukliny kręgosłupa pozwala na leczenie metodami zachowawczymi. Jeśli pojawia się ból w okolicy lędźwiowej, nie ignoruj ​​go, skonsultuj się z lekarzem i poddaj się pełnemu badaniu. Za pomocą zdjęcia rentgenowskiego i badania MRI można postawić dokładną diagnozę.

Przyczyny przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego

Przepuklina międzykręgowa kręgosłupa lędźwiowego jest powikłaniem osteochondrozy. Ta degeneracyjna choroba dystroficzna stopniowo niszczy włóknisty pierścień krążka międzykręgowego. Traci swoją elastyczność i wytrzymałość oraz ulega odwodnieniu. Następnie na jego powierzchni zaczynają pojawiać się złogi soli wapnia. Zapobiega to normalnemu procesowi rozproszonego odżywiania krążka międzykręgowego. Kolejnym etapem osteochondrozy jest występ. Dzięki niemu pierścień włóknisty odbiera część płynu z jądra miażdżystego, które się w nim znajduje. Jądro miażdżyste traci swoją masę i zdolność amortyzacji. W tym przypadku krążek międzykręgowy traci fizjologiczną wysokość i zwiększa swoją powierzchnię. Na otaczającą tkankę miękką zaczyna się ucisk. Rozpoczyna się proces ucisku nerwów korzeniowych i ich gałęzi. Wpływa to negatywnie na unerwienie niektórych części ciała. Mogą ucierpieć funkcje narządów wewnętrznych jamy brzusznej i miednicy małej.

Kolejnym etapem rozwoju zwyrodnieniowej choroby dystroficznej kręgosłupa jest ekstruzja. Na tym etapie pierścień jest już całkowicie odwodniony. Na jego powierzchni pękają i tworzą się osteofity. Przy znacznym wysiłku fizycznym, na przykład podczas podnoszenia ciężarów lub skręcania tułowia, naruszona zostaje integralność pierścienia włóknistego. Powstaje pęknięcie przelotowe, ale w miejscu, w którym wyjście jądra miażdżystego jest utrudnione przez sąsiednie podłużne lub krótkie żółte więzadło.

Przepuklina międzykręgowa kręgosłupa lędźwiowego powstaje pod wpływem następujących patogennych przyczyn:

  • prowadzący siedzący tryb życia z brakiem regularnego wysiłku fizycznego na plecach gorset mięśniowy i głównie siedząca praca;
  • obecność nadwagi związanej z brakiem aktywności fizycznej lub pokarmowym typem otyłości;
  • ciężka praca fizyczna z dużym obciążeniem na plecach (ładowacze, budowniczowie, malarze, wykończeniowcy, tynkarze, ciężarowcy);
  • urazy pleców, takie jak złamanie kompresyjne trzonu kręgu, złamanie wyrostka kolczystego, zwichnięcie lub podwichnięcie, skręcenie lub zerwanie aparatu więzadłowego i ścięgien, siniaki z tworzeniem się krwiaków itp.;
  • zakaźne zmiany tkanek kręgosłupa i przyległych mięśni (gruźlica, kiła, polio);
  • naruszenie procesów dopływu krwi, na przykład na tle ostrej lub przewlekłej niewydolności sercowo-naczyniowej;
  • nieprawidłowe ustawienie stopy, a następnie skrzywienie nóg i bioder, co pociąga za sobą nierównomierne rozłożenie obciążenia amortyzującego wzdłuż kręgosłupa;
  • deformująca choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowego, kolanowego lub skokowego;
  • dystrofia włókien mięśniowych pośladków, ud, podudzi i dolnej części pleców;
  • zniszczenie stawów krzyżowo-biodrowych i zapalenie spojenia śródręcza u kobiet;
  • zaburzenia postawy (przygarbienie, wygładzenie naturalnej kifozy i lordozy, skolioza);
  • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina skóry i inne procesy reumatoidalne;
  • naruszenie zasad ergonomii przestrzeni roboczej i sypialni (takie ułożenie ciała w stresie statycznym, co zakłóca proces rozproszonego odżywiania krążków międzykręgowych);
  • wrodzone patologie;
  • ogólnoustrojowa dysplazja chrząstki;
  • niedobór w diecie niektórych składników odżywczych i pierwiastków śladowych;
  • osteomalacja i osteoporoza, szczególnie rozwijająca się na tle zaburzeń hormonalnych w okresie menopauzy u kobiet.

Nie jest to pełna lista przyczyn rozwoju przepukliny krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. W niektórych przypadkach osteochondroza jest chorobą idiopatyczną o nieokreślonej przyczynie. W połowie przypadków winne są związane z wiekiem procesy zwyrodnieniowe w organizmie człowieka..

Objawy kliniczne przepukliny międzykręgowej odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Pierwsze objawy przepukliny lędźwiowej wcale nie są trudne do rozpoznania. Zwykle pojawia się u pacjentów z przewlekłą chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa (osteochondroza). Mają stały tępy lub ciągnący ból w okolicy lędźwiowej.

Objawy przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa pojawiają się ostro w momencie jej pojawienia się:

  • ostry, przeszywający ból, który w dosłownym tego słowa znaczeniu ogranicza ruch, paraliżuje;
  • natychmiast pojawia się wyraźne osłabienie mięśni nóg;
  • mięśnie w okolicy lędźwiowej są bardzo napięte, bolesne przy badaniu palpacyjnym;
  • człowiek nie może się sam schylić, wyprostować pleców, przewrócić na drugą stronę leżąc.

To pierwsze objawy kliniczne, w których należy pilnie położyć się na plecach na twardej powierzchni i spróbować rozluźnić nadmiernie napięte mięśnie. W ciągu kilku godzin powinieneś udać się do lekarza. Jeśli wypukłość przepukliny jest osłabiona przez aparat więzadłowy, ścięgnisty lub mięśniowy, może rozpocząć się niedokrwienie i wtórna martwica tkanek.

Kilka godzin później rozwijają się neurologiczne objawy przepukliny międzykręgowej lędźwiowej:

  • drętwienie wzdłuż dotkniętego nerwu korzeniowego;
  • ostry ból strzelający w całej nodze po uszkodzonej stronie;
  • naruszenie jelit, zwyrodnieniowe przy braku perystaltyki, zaparcia;
  • dysfunkcja pęcherza (częste oddawanie moczu lub zatrzymanie moczu);
  • naruszenie dopływu krwi do tkanek miękkich kończyny dolnej (objawiające się zimnym trzaskiem i bladością skóry);
  • zmniejszona wrażliwość i pojawienie się parestezji (mrowienie, uczucie pełzania itp.).

Pojawienie się objawów neurologicznych jest powodem pilnej wizyty u neurologa. Jeśli nie zapewnisz pacjentowi opieki medycznej w odpowiednim czasie, mogą wystąpić różne komplikacje..

Do diagnozy służy zdjęcie rentgenowskie, które eliminuje możliwość uszkodzenia tkanki kostnej. Zaleca się również badanie MRI - pozwala zobaczyć lokalizację przepuklinowego wypukłości jądra miażdżystego i rozmiar.

Dlaczego przepuklina rdzeniowa kręgosłupa lędźwiowego jest niebezpieczna?

Przepuklina kręgosłupa lędźwiowego bez szybkiego leczenia jest niebezpieczna dla zdrowia i życia pacjenta. Najczęstszym powikłaniem jest zwężenie kręgosłupa. Na tle tego stanu mogą wystąpić niedowłady i porażenia kończyn dolnych..

Bardzo często w przypadku przepukliny lędźwiowej u osoby powstaje wiele patologii naczyniowych:

  • Żylaki;
  • hemoroidy w odbytnicy i okolicy odbytu;
  • miażdżyca kończyn dolnych;
  • zacieranie zapalenia wsierdzia itp..

Czynność jelit może być upośledzona. Przy całkowitym ucisku nerwu korzeniowego dochodzi do paraliżu jelita grubego lub cienkiego. Ten stan może być śmiertelny..

U mężczyzn przepuklina lędźwiowa często powoduje zaburzenia erekcji, au kobiet powoduje wypadanie macicy, niestabilność cyklu miesiączkowego, wczesną menopauzę itp..

Jak leczyć przepuklinę kręgosłupa lędźwiowego bez operacji

Przed leczeniem przepukliny lędźwiowej należy przeprowadzić kompleksowe badanie. Diagnozę i leczenie przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa bez operacji wykonuje neurolog lub kręgowiec.

Oficjalna medycyna do leczenia przepukliny kręgosłupa lędźwiowego bez operacji wykorzystuje szereg leków farmakologicznych:

  • niesteroidowe leki przeciwzapalne pozwalają wyeliminować proces zapalny, wywołany drażniącym działaniem substancji jądra miażdżystego;
  • chondroprotektory są przeznaczone do przywracania uszkodzonej integralności pierścienia włóknistego, ale są bezużyteczne, ponieważ przy braku pełnoprawnej wymiany rozproszonej między tkankami chrzęstnymi krążka międzykręgowego a otaczającymi włóknami mięśniowymi substancje te po prostu nie docierają do miejsca przeznaczenia;
  • Witaminy z grupy B - są w stanie utrzymać sprawność włókna nerwowego podczas długotrwałego ucisku i niedokrwienia;
  • kwas nikotynowy - poprawia miejscowy przepływ krwi w małych naczyniach włosowatych;
  • środki zwiotczające mięśnie - niezbędne do wyeliminowania skurczów mięśni i przywrócenia dopływu krwi do dotkniętego obszaru.

W większości przypadków takie leczenie przepukliny krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego jest wyłącznie objawowe. Ból i stan zapalny zostają wyeliminowane, a pacjent zostaje wypisany do pracy. W rzeczywistości krążek kręgowy nadal się zapada.

Ale jest też skuteczniejsza metoda leczenia przepuklin kręgosłupa lędźwiowego - jest to terapia manualna połączona z ćwiczeniami terapeutycznymi i kinezyterapią. Porozmawiamy o tym, jak to się dzieje w dalszej części artykułu..

Leczenie przepuklin kręgosłupa lędźwiowego

Leczenie przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa metodami terapii manualnej rozpoczyna się od zabiegu trakcji trakcyjnej kręgosłupa. jednocześnie powiększają się przestrzenie międzykręgowe, powstają warunki do przywrócenia integralności pierścienia włóknistego.

Ponadto w przypadku leczenia przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa opracowywany jest indywidualny przebieg terapii dla każdego pacjenta. Może obejmować następujące zabiegi przepukliny krążka lędźwiowego:

  • masaż i osteopatia - w celu poprawy elastyczności tkanek miękkich i wzmocnienia mikrokrążenia krwi i płynu limfatycznego w zmianie;
  • kinezyterapia - w celu złagodzenia skurczu mięśni i zwiększenia ich napięcia, przywrócenia fizjologicznego ukrwienia;
  • ćwiczenia terapeutyczne aktywujące proces rozproszonego odżywiania tkanek chrzęstnych kręgosłupa;
  • fizjoterapia i ekspozycja laserem w celu przyspieszenia procesu gojenia;
  • akupunktura - aktywacja procesu regeneracji tkanek poprzez wykorzystanie ukrytych rezerw organizmu.

Leczenie przepukliny kręgosłupa odcinka lędźwiowego kręgosłupa metodami terapii manualnej odbywa się zawsze indywidualnie. Dlatego musisz poszukać w swoim mieście doświadczonego kręgarza i poprosić go o pomoc.

Istnieją przeciwwskazania, potrzebna jest specjalistyczna porada.

Możesz skorzystać z usługi bezpłatnej wizyty u lekarza pierwszego kontaktu (neurolog, kręgarz, kręgowiec, osteopata, ortopeda) na stronie internetowej poradni Free Movement. Podczas pierwszej bezpłatnej konsultacji lekarz zbada Cię i przeprowadzi wywiad. Jeśli pojawią się wyniki MRI, USG i RTG, przeanalizuje obrazy i postawi diagnozę. Jeśli nie, wypisze niezbędne wskazówki.

Objawy i leczenie przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego: czy pomaga coś innego niż operacja??

Kręgosłup lędźwiowy jest najczęstszym rodzajem lokalizacji przepuklin międzykręgowych (80%) w populacji. Patologia często dotyka osoby w wieku produkcyjnym - 25-50 lat. U przeważającej większości pacjentów patogeneza jest następstwem zaawansowanej osteochondrozy, w wyniku której krążki między kręgami lędźwiowymi spłaszczają się i wybrzuszają. Towarzyszy temu stan zapalny, obrzęk, mechaniczna kompresja korzeni nerwowych i rdzenia kręgowego, co powoduje straszny ból wzdłuż dotkniętych nerwów..

Choroba ta jest nie tylko bardzo wyczerpująca psychicznie, ale także uniemożliwia wykonywanie normalnych, czasami elementarnych czynności fizycznych. W ten sposób wyobcowanie człowieka ze społecznej, domowej i zawodowej sfery działalności. Mając na uwadze duże zainteresowanie pacjentów rekonwalescencją, przygotowaliśmy użyteczny materiał na temat głównych metod leczenia przepuklin lędźwiowo-lędźwiowo-krzyżowych oraz jakiego efektu można się po nich spodziewać. Tradycyjnie w pierwszej kolejności wprowadzimy Cię w przebieg sprawy ze specyfiką i stadiami choroby.

Co to jest przepuklina lędźwiowa?

Okolica lędźwiowa obejmuje 5 kręgów (L1, L2, L3, L4, L5), między nimi znajdują się krążki międzykręgowe. Każdy dysk jest reprezentowany przez formację włóknisto-chrzęstną, składającą się z pierścienia włóknistego (zajmuje obwodową część kręgu) i jądra miażdżystego, które znajduje się wewnątrz tego pierścienia. Element włóknisty to włóknista tkanka łączna, podobnie jak ścięgno, która tworzy warstwy w postaci pierścieni. Składnik miazgi to tkanka chrzęstna o konsystencji żelowej, składająca się z wody (80%) i włókien kolagenowych.

Ogólnie rzecz biorąc, dysk dowolnej części, nie tylko lędźwiowej, jest przede wszystkim odpowiedzialny za funkcje amortyzujące, to znaczy absorbuje i łagodzi obciążenie kręgosłupa w momencie aktywności fizycznej. Zachowuje również optymalną elastyczność i wsparcie dla układu kręgowego na każdym poziomie..

Przepuklina zaczyna się tworzyć z powodu postępujących procesów zwyrodnieniowo-dystroficznych kręgosłupa, które wpłynęły na którykolwiek z elementów między dwoma sąsiednimi kręgami. W naszym przypadku między kręgami lędźwiowymi, na przykład między ciałami kostnymi L4 i L5, nawiasem mówiąc, najczęściej identyfikuje się zmiany na tym poziomie. Częstą lokalizacją jest również L5-S1, ale tutaj dysk jest już uszkodzony między ostatnim kręgiem lędźwiowym a pierwszym krzyżem.

Rozwój choroby może również przyczyniać się do powstania czynnika traumatycznego, ale wciąż częściej podstawą etiologiczną jest patologia zwyrodnieniowo-dystroficzna (osteochondroza). Degeneracje krążka powstają na podstawie zaburzonego metabolizmu komórkowego w określonej strefie kręgosłupa, przez co doświadcza on niedoboru składników odżywczych. W rezultacie wyściółka międzykręgowa zaczyna tracić wilgoć i staje się cieńsza, a na pierścieniu włóknistym tworzą się pęknięcia. Jądro miażdżyste przemieszcza się do ubytku pierścienia, deformując i wystając krążek poza anatomiczne punkty orientacyjne. Dalej dochodzi do pęknięcia pierścienia włóknistego, przez który wychodzi galaretowaty fragment - częściej do kanału kręgowego. To przepuklina kręgosłupa lędźwiowego..

Rodzaje i stadia przepuklin międzykręgowych w dolnej części pleców

Patogenezę zwykle dzieli się na typy według lokalizacji, charakteru i stopnia wypukłości. Lokalizację ogniska można zarejestrować podczas diagnozy na jednym lub kilku poziomach jednocześnie:

  • L1-L2;
  • L2-L3;
  • L3-L4;
  • L4-L5;
  • L5-S1.

Jak wspomnieliśmy wcześniej, największa liczba przypadków przypada na dwa ostatnie poziomy (około 90%). Obszary te cierpią częściej niż inne, ponieważ są nie tylko bardzo mobilne, ale także stanowią podstawę kręgosłupa, przejmując codziennie większość obciążenia pionowego..

Formacje przepuklinowe w dolnej części pleców ze względu na charakter wypukłości, to znaczy w kierunku deformacji względem stref kręgosłupa, są następujących typów:

  • przednie wystają przed trzonami kręgów (rzadkie i klinicznie korzystne);
  • tylne - skierowane do kanału kręgowego (częste i jedne z najgroźniejszych, gdyż powodują silny ból neurologiczny i mogą uciskać rdzeń kręgowy);
  • boczne - wystają z boku z kanału kręgowego, to znaczy z boku - w prawo lub w lewo (również niebezpieczne i rozpowszechnione, naruszają korzenie rdzenia kręgowego przechodzące przez otwór otwór);
  • Przepuklina Schmorla - wraz z nimi wystająca tkanka chrzęstna jest wciskana w gąbczaste struktury sąsiedniego kręgu, co może powodować zniszczenie trzonu kostnego i złamanie kompresyjne (zmiana w odcinku lędźwiowym jest rzadka, a jeśli zostanie stwierdzona, to głównie w okolicy L2-L3).

Przepuklina Schmorla na MRI.

Choroba jest również klasyfikowana ze względu na jej nasilenie, a mianowicie kliniczny etap jej powstawania od początkowego do ostatniego etapu..

  1. Występ, wypadnięcie (1 łyżka.) - początek rozwoju, przemieszczenie dysku jest nieznaczne, zwykle od 1 mm do 4 mm. Pierścień włóknisty jest rozrzedzony, jego warstwy mają małe pęknięcia. Jednak integralność tylnej części pierścienia zostaje zachowana, więc jądro, które przesunęło się na peryferie, nadal znajduje się w swoich granicach..
  2. Wytłaczanie (2-3 st.) - ostatecznie uformowana przepuklina, z reguły, o wymiarach większych niż 5 mm. Włóknista krawędź pęka, jądro przebija się przez ubytek przelotowy i zwisa jako kropla w przestrzeni międzykręgowej, utrzymywane przez więzadło podłużne. W zależności od wielkości zwisu, który może osiągnąć 12-15 mm, wytłaczanie u różnych osób waha się od średniego (5-8 mm) do ciężkiego (9 mm lub więcej).
  3. Sekwestracja (4 łyżki.) - stopień krytyczny, któremu towarzyszy fragmentacja zwiotczającego elementu jądra. W szczególności fragment chrzęstny (sekwestracja) oddzielony od krążka i jądra, przedostaje się do kanału kręgowego z możliwą migracją wzdłuż anatomicznych obszarów kręgosłupa. Sekwestrację można poprzedzić dowolnym etapem wytłaczania; najbardziej zagrożone są osoby z formacją większą niż 8 mm. Etap sekwestracji obarczony jest paraliżem i ciężkimi reakcjami autoimmunologicznymi, w 80% -90% przypadków prowadzi do niepełnosprawności.

Przepuklina międzykręgowa w odcinku lędźwiowo-krzyżowym na dowolnym z etapów może spowodować uszkodzenie zarówno układu mięśniowo-szkieletowego, jak i narządów wewnętrznych. Formacje nerwowo-naczyniowe przechodzące w tym obszarze mogą być podrażnione, ściśnięte przez zdeformowany dysk nawet na etapie wypukłości.

Objawy i bóle przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Pierwsze bóle w początkowej fazie rozwoju są w dużej mierze spowodowane podrażnieniem i pobudzeniem receptorów bólowych, które są zaopatrzone w zewnętrzne warstwy pierścienia włóknistego. Impulsy z nocireceptorów pierścienia przekazywane są do rdzenia kręgowego wzdłuż rozgałęzień nerwu okołkręgowego, co odruchowo powoduje skurcz mięśni w dolnej części pleców i unieruchomienie uszkodzonej części.

Mechanizmy sanogenetyczne (ochronne) w przyszłości wraz z postępem patologii zostaną zastąpione bezpośrednim uszkodzeniem przepukliny sąsiedniego korzenia kręgosłupa i odpowiedniego węzła nerwowego. Oznacza to, że jest już stan zapalny, obrzęk, ucisk mechaniczny szczególnie nerwów rdzeniowych w dolnej części kręgosłupa. Obraz kliniczny powoduje radikulopatię z wyraźnym zespołem bólowym.

Objawy choroby mogą powodować ciągły dyskomfort, czasem nie do zniesienia. U niektórych pacjentów pojawia się od czasu do czasu w bardziej tolerancyjnej postaci. Objawy typowe dla choroby to:

  • ból w dolnej części pleców w połączeniu z bólem jednej kończyny dolnej (odczucia w nodze są zwykle bardziej wyraźne);
  • jednostronny ból w jednym z pośladków i pokrewnej nodze (zarówno prawostronny, jak i lewostronny praktycznie nie występuje);
  • bolesny zespół, który pojawia się w dolnej części pleców lub w strefie pośladkowej, a następnie rozprzestrzenia się wzdłuż nerwu splotu krzyżowego do uda, podudzia, stopy;
  • parestezje (drętwienie, mrowienie itp.) w kończynie dolnej, udach, pachwinie, pośladkach;
  • nasilona parestezja i objawy bólowe w pozycji wyprostowanej, podczas aktywności fizycznej, w pozycji siedzącej;
  • zmniejszony zakres ruchu w dolnej części pleców, trudności w chodzeniu, osłabienie stopy (zespół opadającej stopy), niezdolność do podnoszenia lub poruszania palcami;
  • upośledzona postawa spowodowana bólem i uczuciem blokady w plecach, dlatego pacjent zaczyna się mocno garbić;
  • zaburzenia wegetatywne w postaci bladości skóry dolnej części pleców i nóg, pojawienie się białych lub czerwonych plam w tych obszarach;
  • w przypadkach zaawansowanych - nietrzymanie moczu i / lub stolca, uporczywa utrata wrażliwości w kończynie dolnej (możliwy paraliż).

Oznaki bólu w ostatnich stadiach mają z reguły charakter ostrego palenia i / lub strzelania z napromieniowaniem stref znajdujących się poniżej zmiany. We wczesnych stadiach przepuklina zwykle powoduje przerywany tępy i bolesny ból w dolnej części pleców.

Diagnostyka lędźwiowa

Do diagnozy stosuje się testy neurologiczne i instrumentalne metody badawcze. Badanie stanu neurologicznego przeprowadza neurolog, ortopeda lub neurochirurg. Podczas wstępnego badania specjalista może podejrzewać obecność przepukliny lokalizacji lędźwiowej na podstawie wyników badań oceniających siłę mięśni i odruchy ścięgniste. Aby potwierdzić diagnozę, pacjentowi wysyłane jest badanie MSCT lub MRI.

Czasami CT / MRI poprzedzone jest zdjęciem rentgenowskim, które pozwala zidentyfikować zmiany strukturalne w tkankach kostnych związane z patologią i zwężeniem przestrzeni międzykręgowej. Ale zdjęcie rentgenowskie nie wizualizuje samego dysku, rdzenia kręgowego, formacji nerwowo-naczyniowych związanych z tkankami miękkimi. Dlatego radiografia może być stosowana tylko na pierwszym etapie badania. Wyjaśni, czy w trzonach kręgów występują nieprawidłowości strukturalne i pozycyjne i czy konieczne jest dalsze badanie pacjenta za pomocą bardziej pouczających metod obrazowania.

Rezonans magnetyczny ma największą wartość kliniczną w diagnostyce. MRI jakościowo określa stan dysków, a także:

  • lokalizacja, charakter, wielkość wybrzuszenia;
  • pęknięcia pierścienia włóknistego;
  • stopień zwichnięcia jądra miażdżystego;
  • fakt ucisku rdzenia kręgowego i ucisk zwojów nerwowych;
  • szerokość kanału kręgowego;
  • bezpłatna sekwestracja;
  • dysfunkcje ukrwienia;
  • wszystkie współistniejące patologie w badanym rejonie narządu ruchu.

W przypadku braku możliwości wykonania MRI można zalecić pacjentowi wykonanie multispiralnego tomografii komputerowej - wielowarstwowego badania odcinka lędźwiowego kręgosłupa z użyciem zdjęć rentgenowskich. Jednak CT w jakiejkolwiek formie ustępuje możliwościom MRI pod względem wiarygodności diagnozy, ilości otrzymanych informacji o obrazie klinicznym, w bezpieczeństwie dla zdrowia pacjenta..

Prawda o leczeniu przepukliny dysku lędźwiowego

Czy pomagają leki?

Wśród leków do użytku miejscowego i wewnętrznego, szeroko stosowanych w leczeniu bólu na poziomie lędźwiowym, znane są:

  • tradycyjne niesteroidowe leki przeciwzapalne (diklofenak, indometacyna itp.) - tak, są skuteczne, ale bardziej łagodzą ból i stany zapalne o 1-2 łyżki. diagnoza;
  • silne środki przeciwbólowe (Ketorolac, Ketonal itp.) - są przepisywane na silny i długotrwały ból przez 2-3 łyżki., skuteczność szacuje się na 50/50 (po zaprzestaniu zwykle udręka wznawia się);
  • leki opioidowe (Tramadol itp.) - są przepisywane na krótki czas tylko najcięższym pacjentom z okropnym i nieznośnym bólem podczas przygotowań do operacji;
  • wstrzyknięcia hormonów glukokortykoidowych lub lidokainy do kręgosłupa - takie blokady są stosowane w rzadkich przypadkach, gdy zaostrzenie bólu jest nie do zniesienia, a konwencjonalne NLPZ nie działają (taka klinika pilnie wymaga operacji).

Żaden przyjmowany lek znieczulający nie może być stosowany przez długi czas ze względu na negatywny wpływ na funkcjonowanie przewodu pokarmowego, nerek, wątroby, serca i naczyń krwionośnych oraz układu krwiotwórczego. Miejscowe preparaty w postaci maści są łagodniejsze, ale nie mają wystarczającej zdolności penetracyjnej, aby normalnie uspokoić stan zapalny nerwu rdzeniowego.

Pacjent będzie kosztował życie tylko z lekarstw, unikając w każdy możliwy sposób operacji, jeśli to konieczne. To ślepy zaułek, który nieuchronnie prowadzi do niepełnosprawności z powodu postępującej przepukliny, nieodwracalnego zaniku tkanki nerwowej i dodatkowych problemów zdrowotnych. Należy powiedzieć, że niekontrolowane zażywanie narkotyków uzależnia, aw niektórych przypadkach jest całkowitym brakiem efektu.

Lekarze często przepisują pacjentom leki z serii chondroprotektorów. Chondroprotektory poprawiają odżywianie chrząstki dysku, ale znowu, jeśli dysk nie jest jeszcze krytycznie zdeformowany. Dlatego środki chondroprotekcyjne są wskazane w przypadku izolowanej osteochondrozy lub wypukłości krążków międzykręgowych, w innych przypadkach nie działają.

Efekt ćwiczeń gimnastycznych

Czy można kontrolować przepuklinę za pomocą specjalnych ćwiczeń lędźwiowych? Ćwiczenia na siłowni, aby były korzystne, muszą być zalecane przez doświadczonego rehabilitanta, który trzyma w ręku skan MRI i jest w pełni zaznajomiony z Twoją kondycją fizyczną i zdrowiem. Pierwszy kurs powinien odbywać się pod czujnym nadzorem lekarza prowadzącego terapię ruchową. Samotestowanie cudownych ćwiczeń gimnastycznych z Internetu jest obarczone wzrostem i / lub przemieszczeniem masy przepuklinowej w niebezpieczną strefę ze wzrostem deficytu neurologicznego.

Dobroczynnym efektem ćwiczeń gimnastycznych, opracowanych indywidualnie dla każdego pacjenta, jest pobudzenie krążenia krwi w dotkniętym obszarze, wzmocnienie i odciążenie mięśni, wyprostowanie kręgów oraz zwiększenie przestrzeni międzykręgowej. Regularny, dobrze zaplanowany trening pomaga zmniejszyć częstotliwość nawrotów i poprawić zdolności motoryczne. Dobrym uzupełnieniem terapii ruchowej będą zajęcia na basenie pod okiem lekarza-instruktora z pływania i aqua-gimnastyki.

Jednak w ostrym okresie przeciwwskazane jest angażowanie się, dopóki objawy zaostrzenia nie zostaną wyeliminowane przez odpoczynek i leki. Ponadto fizyczny wpływ (w szczególności trakcja) na dolną część pleców w przypadku dużych przepuklin (> 8 mm), nawet w celach terapeutycznych, może wyrządzić więcej szkody niż pożytku. Dlatego eksperci podkreślają, że tacy pacjenci przede wszystkim muszą jak najwcześniej operować przepuklinę, a dopiero potem zaangażować się w produktywną regenerację układu mięśniowo-szkieletowego i ośrodkowego układu nerwowego poprzez ćwiczenia fizjoterapeutyczne..

Wpływ masażu

Taktyki masażu mają na celu poprawę trofizmu tkankowego (zwiększenie przepływu krwi i drenażu limfy, zaopatrzenie komórek w pokarm i tlen), zmniejszenie napięcia mięśni, zapobieganie atrofii oraz zmniejszenie nacisku na krążki międzykręgowe. Zabrania się kontaktowania się z nimi, podobnie jak w przypadku terapii ruchowej, w ostrych okresach choroby. Masaże i zabiegi manualne wykonywane są ściśle według wskazań wysokiego poziomu przez specjalistę z zakresu „neurologiczno-ortopedii”, gdyż przepuklina jest przepukliną.

Wszelką refleksologię należy wykonywać bardzo starannie i profesjonalnie, bez szarpnięć, skrętów, nadmiernego nacisku na kręgosłup, aby jeszcze bardziej nie uszkodzić słabego krążka i nie kierować wypukłości w złym kierunku. Z tego samego powodu niepożądane jest stosowanie wszelkiego rodzaju taktyk zmiany położenia przepukliny, efekt może być zupełnie odwrotny.

Masaż w tym obszarze ma wiele przeciwwskazań: wybrzuszenia (3 łyżki.), Sekwestracja, nadciśnienie, choroby nerek itp. Techniki masażu, jeśli nie są przeciwwskazane, należy rozpatrywać wyłącznie w kontekście podstawowego procesu leczenia, a nie jako jedyny zabieg. Masaż, terapia manualna to nie panaceum, przepukliny nie wyleczy się bez operacji, ale mogą być bardzo przydatne dla „młodej”, dopiero powstającej przepukliny. Masaż ma nieocenione korzyści w odbudowie kręgosłupa po operacji..

Fizjoterapia lędźwiowa

Sesje fizjoterapeutyczne są jednym z elementów składowych profilaktyki. Fizjoterapia nie doprowadzi do całkowitego wyzdrowienia, nie jest również w stanie odwrócić zniszczenia wyściółki międzykręgowej włóknisto-chrzęstnej. Ale jest całkiem możliwe zatrzymanie postępu zwyrodnień włóknisto-chrzęstnych i kostnych w projekcji odcinka lędźwiowego kręgosłupa za pomocą fizjoterapii. Remisję uzyskuje się poprzez zmniejszenie obrzęku wokół chorego dysku, przywrócenie dobrego krążenia krwi i złagodzenie hipertonii mięśniowej.

Elektro- i fonoforeza, magnetoterapia, pulsoterapia, ultradźwięki, laseroterapia, elektromiostymulacja to standardowe procedury zalecane w określonej kombinacji dla osób z taką diagnozą. Ilu pacjentów pomogli zmniejszyć lub wyeliminować bolesne objawy? Statystyki są rozczarowujące. Jedynie 50% osób po pełnych kursach fizjoterapii kręgosłupa lędźwiowego zgłasza zauważalną i trwałą ulgę.

W około 10% przypadków fizjoterapia nie poprawia ani nie pogarsza samopoczucia. A aż 40% osób przeżywa kompletne fiasko z powodu fizjoterapii, skarżąc się na początek i nasilenie bólu. Rzecz w tym, że metody fizjoterapeutyczne opierają się głównie na zasadach głębokiego nagrzewania tkanek miękkich lub elektrycznej stymulacji nerwowo-mięśniowej. Takie fizjomanipulacje mogą przyczynić się nie do eliminacji, ale wręcz przeciwnie, do zwiększenia obrzęku pnia nerwu objętego stanem zapalnym, co wywołuje nasilenie bolesnych objawów.

Powikłania i konsekwencje przepukliny międzykręgowej

Przepuklina lędźwiowo-krzyżowa kręgosłupa z niewłaściwym i przedwczesnym leczeniem prowadzi do naruszenia unerwienia narządów miednicy, mięśni kończyn dolnych, zwiększenia deficytu neurologicznego. Najbardziej niefortunną konsekwencją, częściej występującą przy 3-4 stopniach, jest zespół ogona końskiego, który objawia się:

  • rozdzierający intensywny ból korzeniowy;
  • porażenie obwodowe lub niedowład nóg z przewagą w okolicach dystalnych;
  • utrata wszystkich rodzajów wrażliwości i odruchów kończyn dolnych i krocza;
  • ciężkie zaburzenia czynności esicy i odbytnicy, dróg moczowych, męskiego i żeńskiego układu rozrodczego (nietrzymanie stolca, niekontrolowane oddawanie moczu, impotencja, bezpłodność itp.).

W przypadku stwierdzenia co najmniej jednego z wymienionych objawów uszkodzenia ogona końskiego, pacjent wymaga jak najszybszego leczenia neurochirurgicznego. Żadna konserwatywna taktyka nie uratuje cię w tym przypadku! Prognozy dotyczące przywrócenia unerwienia nerwowego i zaburzeń czynnościowych będą całkowicie zależały od tego, ile czasu minęło od momentu pojawienia się zespołu do operacji..

Wniosek

Niemożliwe jest przywrócenie integralności pierścienia włóknistego i zmniejszenie wielkości utworzonej przepukliny za pomocą zachowawczej taktyki leczenia. Objawy przepuklin lędźwiowych są trudne do leczenia zachowawczego w zaawansowanych stadiach, ponieważ źródło bólu utrzymuje się. W rzeczywistości nie ma ani jednego pacjenta, który przy tak poważnej diagnozie pozbyłby się przepukliny i jej konsekwencji bez operacji.

Zabieg niechirurgiczny można uzasadnić tylko na wczesnym etapie, gdy deformacja jest nieznaczna i nie doprowadziła jeszcze do zerwania włókien tkanki łącznej dysku, uszkodzenia zakończeń nerwowych. Tylko w formie początkowej możliwe jest osiągnięcie stabilnej remisji dzięki trwającej złożonej terapii z regularnymi kursami przez całe życie. Innymi słowy, leczenie zachowawcze przyniesie wspomagające działanie profilaktyczne dzięki stymulacji krążenia krwi i metabolizmu, co spowolni procesy niszczenia i zapobiegnie przejściu wypukłości w wyciskanie..

Na przedostatnim i ostatnim etapie metody konserwatywne tracą na znaczeniu. Tak bardzo, jak byś chciał, nie będą w stanie wciągnąć przepukliny z powrotem, rozpuścić sekwestracji ani wyleczyć rozdartego pierścienia. Pod tym względem wszystkie metody niechirurgiczne są bezsilne. W późniejszych etapach maksymalne, jakie mogą pomóc, to zmniejszenie nasilenia zespołu bólowego. I nawet wtedy, jak pokazuje doświadczenie, w pojedynczych przypadkach.

wnioski

  • Leczenie zachowawcze nie może być alternatywą dla interwencji chirurgicznej, ponieważ nie eliminuje przepukliny, a ma jedynie działanie objawowe.
  • Z obserwacji klinicznych wynika, że ​​co najmniej 40% pacjentów leczonych zachowawczo ma niezadowalające wyniki. Po 6-12 miesiącach są operowani z powodu nieskuteczności wcześniejszego leczenia lub rozwiniętych powikłań..
  • W przypadku choroby w stadium 3 i 4 wskazana jest operacja (mikrodiscektomia, endoskopia). Na 4. etapie, ze względu na duże zagrożenie nieodwracalnym uszkodzeniem rdzenia kręgowego i wiązek nerwowych przez sekwestrację, w trybie pilnym zalecana jest operacja usunięcia sekwestracji i korekcji dysku.
  • Jeśli podejście nieinwazyjne to 1-2 łyżki. patologia w ciągu 6 miesięcy nie została uwieńczona sukcesem w walce z bólem lub obserwuje się progresję na MRI, wskazane jest rozważenie małoinwazyjnej metody usunięcia przepukliny (endoskopia, nukleoplastyka).

Pojawienie się objawów utraty wrażliwości jest złym znakiem, zapowiadającym wystąpienie paraplegii w najbliższej przyszłości. Aby uniknąć dramatycznego wyniku w postaci paraliżu, przed którym operacja nie ratuje, ważne jest, aby w ograniczonym czasie poddać się operacji neurochirurgicznej.

Co powoduje przepuklinę międzykręgową

Obecnie wiele osób cierpi na przepuklinę międzykręgową. Aby uniknąć choroby i zminimalizować jej konsekwencje, gdy już istnieje, należy znać przyczyny jej wystąpienia, jak się zachować, kiedy i jak leczyć?

Bezbolesna, unikalna technika dr Bobyra

Tańsze niż terapia manualna

Zdobądź przepustkę i odwiedź nas!

Tylko od 1 do 10 czerwca! Zapisz się teraz!

Przepuklina międzykręgowa jest konsekwencją zaburzonej pracy mięśni otaczających krążki kręgowe. Gdy dostęp płynu do krążka kręgosłupa staje się coraz bardziej ograniczony, ten drugi stopniowo zaczyna się kurczyć..

W przypadku regularnego wysiłku fizycznego lub kontuzji odwodniony, suchy dysk całkowicie zapada się. Zjawisko to nazywa się przepukliną międzykręgową..

Metody leczenia

Przepuklin międzykręgowych nie można wyleczyć lekami. Ta choroba jest leczona na dwa sposoby - chirurgiczny i zachowawczy.

Przepuklinę można wyleczyć chirurgicznie tylko w specjalistycznym oddziale neurochirurgii, który dysponuje całym sprzętem niezbędnym do tego procesu. Ta metoda leczenia jest zalecana wyłącznie w określonych sytuacjach, po przejściu wszystkich niezbędnych badań przez pacjentów. Główne wskaźniki, na podstawie których eksperci oceniają potrzebę chirurgicznego leczenia przepukliny międzykręgowej, to:

  • pacjent ma paraliż kończyn górnych lub dolnych;
  • zanik mięśni i brak aktywności ruchowej korzenia;
  • bezużyteczne trzymiesięczne leczenie przepukliny metodami zachowawczymi.

Ale interwencja chirurgiczna nie zawsze pozostaje niezauważona i przynosi tylko dobre rezultaty. Operacja jest ostatnim sposobem na wyleczenie tak nieprzyjemnej choroby jak przepuklina..

Leczenie zachowawcze pomaga poprawić sytuację i przywrócić poprzedni stan zdrowia w dziewięćdziesięciu przypadkach na sto. Do leczenia szeroko stosowana jest terapia manualna, której możliwości zostały znacznie rozszerzone w dzisiejszych czasach. Takie leczenie jest przepisywane w kompleksie - pacjent musi zażyć przepisane leki i odwiedzić specjalny gabinet fizjoterapeutyczny. Jeśli po trzech miesiącach ta taktyka nie przyniesie żadnego rezultatu, a pacjent nie odczuje znacznej ulgi w swoim stanie z trwających manipulacji, jest to powód, aby przepisać nieuniknioną interwencję chirurgiczną w tym przypadku..

bez operacji kręgosłup ostatecznie stanie się jeszcze mniej silny i mobilny. Każdy ruch przyniesie tylko bolesne doznania. Aby tego uniknąć, musisz zgodzić się na interwencję chirurgiczną. Obecnie opracowano techniki mikrointerwencji, po których negatywne konsekwencje są mniejsze niż po konwencjonalnej operacji, a czasami nie ma ich wcale, dzięki czemu leczenie jest jeszcze skuteczniejsze i przynosi pozytywne rezultaty.

Co może powodować przepuklinę

Przyczyną pojawienia się przepukliny międzykręgowej może być skolioza, regularna aktywność fizyczna. Atakowane są również osoby prowadzące głównie siedzący tryb życia - pracownicy biurowi i kierowcy, ponieważ drętwienie mięśnie kręgosłupa upośledza przepuszczalność wody do krążków międzykręgowych, w wyniku czego następuje ich wysychanie - wysychanie.

Również przepuklina dysku może zagrozić osobom palącym, ponieważ podczas palenia dochodzi również do naruszenia pełnego funkcjonowania szkieletu mięśniowego. Często sportowcy cierpią na przepuklinę, która jest bardziej niż inni narażona na przeciążenie kręgosłupa i poważne obrażenia podczas treningu i zawodów..

Jak rozpoznać przepuklinę dysku

Warto się martwić i poddać natychmiastowemu badaniu na obecność przepukliny międzykręgowej w tych przypadkach, jeśli regularnie zaczniesz zauważać takie objawy, jak:

  • ból pleców rano, który stopniowo ustępuje po niewielkim wysiłku;
  • występowanie bólu podczas próby wstawania z krzesła, nawet jeśli usiadłeś na krótki czas;
  • bolesne odczucia podczas kichania i kaszlu, które stają się silniejsze;
  • drętwienie kończyn górnych i dolnych;
  • ból pleców, gdy ciało jest w złej pozycji. Kiedy zmienia się pozycja ciała, następuje znaczna ulga w bolesnych objawach..
Autor: K.M. N., akademik RAMTN M.A. Bobyr

Jak rozpoznać przepuklinę międzykręgową w czasie na podstawie pierwszych znaków

Co to jest przepuklina międzykręgowa

Przepuklina krążka międzykręgowego jest stanem patologicznym krążka międzykręgowego, objawiającym się pęknięciem pierścienia włóknistego i przemieszczeniem jądra miażdżystego w kierunku kanału kręgowego. Według danych epidemiologicznych choroba występuje najczęściej w wieku 35–55 lat, częściej chorują mężczyźni.

Przyczyny i etapy formacji

Przepuklina dysku w większości przypadków powstaje na tle chorób zwyrodnieniowo-dystroficznych kręgosłupa i jest pewnym etapem rozwoju osteochondrozy. Ponadto ten stan może pojawić się po urazie kręgosłupa. Niemożliwe jest wyodrębnienie jednej przyczyny, która doprowadziłaby do wystąpienia przepukliny. Istnieją jednak pewne czynniki ryzyka, które przyczyniają się do jego rozwoju:

  • współistniejące choroby układu mięśniowo-szkieletowego;
  • zmiany związane z wiekiem;
  • skrzywienie kręgosłupa;
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • czynnik traumatyczny;
  • siedzący tryb życia i brak aktywności fizycznej.

Klasyfikacja wyróżnia kilka etapów lub etapów powstawania przepukliny, które można określić za pomocą instrumentalnych metod badawczych:

  1. W pierwszym etapie nie dochodzi do naruszenia integralności pierścienia włóknistego. Objawia się wystawaniem jądra miażdżystego w kierunku kanału kręgowego. Ten stan nazywa się wypukłością dysku..
  2. W drugim etapie (wyciskanie krążka) rozrzedzony włóknisty pierścień pęka i wewnętrzna zawartość krążka przemieszcza się w kierunku kanału kręgowego. Ten etap jest bardziej niebezpieczny, ponieważ towarzyszy mu ucisk na nerwy rdzeniowe lub substancję rdzenia kręgowego..
  3. W trzecim etapie (sekwestracja) poszczególne elementy jądra miażdżystego tracą połączenie z wewnętrzną zawartością krążka i poruszają się swobodnie w kanale kręgowym.

Objawy

Główne zespoły przepuklin międzykręgowych są bolesne i neurologiczne. Zespół bólowy na początku choroby charakteryzuje się lokalnymi objawami, a następnie staje się częstszy. Objawy neurologiczne nie pojawiają się od razu, a jedynie w przypadku ucisku struktur obwodowego układu nerwowego lub rdzenia kręgowego. W zależności od lokalizacji patologii ich objawy będą się różnić.

Lędźwiowy

Występowanie przepuklin międzykręgowych można izolować zarówno w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (najczęściej na poziomie L4 - L5), jak i lędźwiowo-krzyżowym (na poziomie L5 - S1). Jest to najczęstsza lokalizacja, która wiąże się ze znacznym obciążeniem okolicy lędźwiowej..

Pierwszą oznaką przepukliny dysku jest miejscowy ból zlokalizowany w okolicy lędźwiowej. Pojawienie się bólu nie tylko w okolicy lędźwiowej, ale także kończyn dolnych wskazuje na postęp choroby. Objawy neurologiczne objawiają się pod warunkiem ucisku pobliskich struktur układu nerwowego: nerwów rdzeniowych, ich korzeni, substancji rdzenia kręgowego.

W przypadku lokalizacji przepukliny w okolicy lędźwiowo-krzyżowej objawi się to drętwieniem i osłabieniem uda, podudzia lub stopy, uczucie „pełzania”, zmniejszenie wrażliwości. W niektórych przypadkach mogą pojawić się objawy dysfunkcji narządów miednicy: nietrzymanie moczu, naruszenie aktu defekacji, zmniejszona funkcja narządów płciowych.

Klatka piersiowa

Przepukliny w okolicy klatki piersiowej są bardzo rzadkie. Ból w początkowych stadiach jest zlokalizowany w odcinku piersiowym kręgosłupa, nasilany przez kaszel i kichanie. Bardzo często występują na tle skoliozy. Przepuklina o takiej lokalizacji jest trudna do podejrzenia, ponieważ klinicznie może objawiać się zapaleniem opłucnej, dusznicą bolesną, chorobami narządów jamy brzusznej. Przepuklinę można wykryć za pomocą instrumentalnych metod badawczych, na przykład rezonansu magnetycznego.

Efekty

Rokowanie w przypadku przepukliny dysku zależy od kilku czynników, a przede wszystkim od stadium choroby. W przypadku rozpoznania choroby na początkowym etapie bez pęknięcia pierścienia włóknistego i ucisku otaczających struktur przepuklina może się całkowicie rozpuścić. Niekorzystne konsekwencje pojawiają się, gdy dochodzi do długotrwałego ucisku struktur układu nerwowego, zwłaszcza rdzenia kręgowego. W tym przypadku deficyt neurologiczny staje się nieodwracalny, aż do niepełnosprawności..

Metody leczenia i profilaktyki

Leczenie przepuklin krążków zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania i stopnia kompresji okolicznych struktur. W początkowej fazie rozwoju chorobę można wyleczyć metodami zachowawczymi:

  1. Terapia lekowa obejmuje stosowanie leków przeciwbólowych, zwiotczających mięśnie i leków poprawiających przepływ krwi. Aby złagodzić ból, przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Istnieją formy doustne, takie jak „Ibuprofen”, „Nise” i zastrzyki. W postaci zastrzyków przepisuje się „Dikloberl”, „Ketanov” (zgodnie ze schematem 1 ampułka co 8-12 godzin) i „Movalis” (1 zastrzyk dziennie). Jeśli nie można zatrzymać zespołu bólowego za pomocą nie narkotycznych leków przeciwbólowych, można wykonać blokadę nowokainy.
  2. W pierwszym etapie przepuklinę można leczyć za pomocą ćwiczeń terapeutycznych i masażu. Wykonywane są ćwiczenia mające na celu wzmocnienie szkieletu mięśniowego, rozciągnięcie kręgosłupa, wyrównanie patologicznych zgięć kręgosłupa.
  3. Fizjoterapia obejmuje zastosowanie ultradźwięków, elektroforezy, stymulacji elektrycznej.
  4. Nie bez znaczenia jest również dieta, zwłaszcza w przypadku nadwagi..

Leczenie przepukliny kręgosłupa w stadium II i III jest możliwe tylko metodą chirurgiczną.

Operacja polega na usunięciu krążka i zastąpieniu go implantem. Ostatnio coraz częściej stosuje się laseroterapię w postaci waporyzacji laserowej lub rekonstrukcji..

Zapobieganie powstawaniu przepuklin polega na wzmocnieniu szkieletu mięśniowego, zmniejszeniu obciążenia kręgosłupa i prawidłowym odżywianiu. Ponadto należy unikać nadmiernego obciążenia kręgosłupa, aw początkowych stadiach choroby stosować specjalne gorsety..

Film „Objawy i oznaki przepukliny międzykręgowej”

W tym filmie Elena Malysheva i eksperci będą mówić o objawach i oznakach przepukliny dysku.

Przepuklina kręgosłupa - co to jest i jak ją leczyć

Ludzki kręgosłup składa się z ponad 30 kręgów, pomiędzy którymi znajdują się krążki międzykręgowe: szyjny (C1 - C7), piersiowy (Th1 - Th12), lędźwiowy (L1 - L5), krzyżowy (S1 - S3) i kości ogonowej (Co) - splatane. Pełnią funkcję amortyzującą, a także zapewniają ruchomość i elastyczność kręgosłupa..

Sam krążek ma wewnętrzną zawartość (jądro miażdżyste) i zewnętrzną błonę (pierścień włóknisty). Powyżej i poniżej jądra miażdżystego znajdują się płytki końcowe lub płytki końcowe.

Pod wpływem stresu, zmian związanych z wiekiem lub innych negatywnych czynników dochodzi do naruszenia symetrii i część jądra miażdżystego przemieszcza się w kierunku pierścienia włóknistego zwanego wypukłością. W przypadku braku interwencji w procesie na tym etapie, pierścień włóknisty rozciąga się coraz bardziej i ostatecznie pęka. Prowadzi to do uwolnienia wewnętrznej zawartości dysku poza jego granice, to znaczy do powstania przepukliny.

Dysk, podobnie jak więzadło podłużne tylne, zawiera wiele receptorów nerwowych. Dlatego naruszenie jego parametrów anatomicznych prowadzi do natychmiastowego przekazywania impulsów nerwowych do mózgu, co objawia się ostrym bólem pleców w dotkniętym obszarze. Ale przy występie ból obserwuje się tylko w plecach, podczas gdy w przypadku przepukliny często występuje ból w nodze.

Etapy powstawania przepukliny dysku

  • Zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne w dysku. We włóknach jądra miażdżystego dochodzi do mikropęknięć, włókna pierścienia włóknistego ulegają osłabieniu, aw płytkach końcowych następuje zmniejszenie intensywności przepływu krwi i obniżenie jakości odżywienia krążka. Prowadzi to do pogorszenia funkcji amortyzacji tarczy..
  • Częściowe wypadnięcie dysku. Włókna tracą zdolność wytrzymywania obciążeń, których wartość może osiągnąć 150–300 kg na krążek. W efekcie jądro miażdżyste zostaje przemieszczone, a następnie wystaje do kanału kręgowego, czyli następuje wypukłość. Często w tym stanie nie ma specjalnych problemów, ale asymetryczny występ może uszczypnąć nerw, co prowadzi do pojawienia się zespołu bólowego.
  • Przepuklina dysku. Na tle postępujących zmian zwyrodnieniowych jądro miażdżyste rozciąga się poza pierścień włóknisty i dotyka korzenia nerwu. Zewnętrzna powłoka, którą można nazwać rodzajem osłony dysku, może naruszać część jądra miażdżystego i uniemożliwić jego całkowite wysunięcie. Rezultatem jest ból korzeniowy promieniujący do nogi..
  • Sekwestr. W ciężkich przypadkach wypadająca część wewnętrznej zawartości dysku jest oddzielana i może unosić się lub opadać wzdłuż kanału kręgowego, wywołując poważne powikłania neurologiczne.

Interesujące fakty:

U osoby ważącej około 65 kg pochylenie ciała do przodu o 30 ° i podniesienie ciężaru o masie 14 kg powoduje obciążenie dysków L3-L4 i L4-L5 rzędu 150-200 kg każdy. Jeśli kąt nachylenia ciała zostanie zwiększony do 70 °, obciążenie wzrasta do 300 kg, co może prowadzić do złamania włóknistego pierścienia, szczególnie przy osłabionym aparacie mięśniowym i zużytym dysku.

Krążek międzykręgowy wytrzymuje obciążenie około 5 atmosfer, natomiast dla porównania optymalny poziom ciśnienia w kole samochodu to 2,2 atmosfery.

Przyczyny przepuklin międzykręgowych

Kanał kręgowy biegnie wewnątrz kręgosłupa i to w nim znajduje się rdzeń kręgowy. Średnio szerokość kanału wynosi 1,5–2 cm na całej jego długości. Obszar rdzenia kręgowego w rzucie poziomu pierwszego kręgu kręgosłupa lędźwiowego L1-L2 i poniżej nazywany jest ogonem końskim, ponieważ w tym obszarze wszystkie włókna nerwowe schodzą i rozgałęziają się na boki na każdym poziomie kręgów, unerwiając niektóre części ciała.

Zatem korzeń nerwowy rozciągający się na poziomie L3-L4 odpowiada za unerwienie przedniej części uda do stawu kolanowego, na poziomie L4-L5 - po bokach nóg, a na poziomie L5-S1 - za tył nóg. Z kanału kręgowego korzenie nerwowe trafiają do bocznej kieszeni (recessus), czyli dokładnie w miejscu, w którym występuje wysunięcie dysków. Tworzy go z jednej strony tylna część włóknistego pierścienia krążka międzykręgowego i trzonów kręgowych, z drugiej zaś żółte więzadło i łuki kręgowe po bokach stawów międzykręgowych.

Ważny! Wielkość wnęki od urodzenia może się różnić. Przy małej objętości nawet niewielki występ może wywołać silny ucisk nerwu..

Istnieje wiele czynników, które przyczyniają się do rozwoju przepuklin międzykręgowych. Przede wszystkim są to:

  • osłabienie aparatu mięśniowo-więzadłowego kręgosłupa spowodowane hipodynamią;
  • Słabość pierścienia włóknistego, która jest zwykle cechą dziedziczną
  • nadwaga;
  • podnoszenie ciężarów, sporty wyczynowe;
  • regularne długotrwałe obciążenia statyczne;
  • przenoszenie urazów pleców;
  • deformacje, a także patologie kręgosłupa, w szczególności sakralizacja, lumbolizacja;
  • osobliwości pracy (ładowarki, truckerzy, programiści i przedstawiciele innych specjalności związanych z siedzącym trybem pracy są bardziej podatni na rozwój osteochondrozy).

Rodzaje przepuklin międzykręgowych

W zależności od lokalizacji przepukliny międzykręgowe można podzielić na:

  • centralny lub przyśrodkowy - znajduje się w środku kanału kręgowego i może wywoływać ból po lewej i prawej stronie;
  • paramedyczne - w przeciwieństwie do centralnych są lekko przesunięte w bok od osi centralnej, ale mogą też powodować ból po obu stronach;
  • lewostronny - znajduje się po lewej stronie kanału kręgowego i odpowiednio wywołuje ból w lewej połowie ciała;
  • prawostronne - zlokalizowane po prawej stronie i powodują ból po prawej stronie;
  • okrągłe - zajmują całą przestrzeń kanału kręgowego na poziomie dotkniętego segmentu i są w stanie wywołać silny zespół bólowy;
  • grzbietowe - znajduje się z tyłu kanału kręgowego;
  • tylno-boczny - zlokalizowany po określonej stronie, bezpośrednio w obszarze włókien nerwowych;
  • foraminal - znajduje się w najwęższym miejscu kanału kręgowego i wywołuje piekący, rozdzierający ból;
  • extraforaminal - znajduje się poza otworem otworowym stawu kręgowego.

Przepukliny różnią się również wielkością. Przeznaczyć:

  • mały - od 5 mm;
  • średni - 5–7 mm;
  • duży - 8 mm lub więcej.

Ważny! Rozmiar przepukliny dysku nie jest wskaźnikiem tego, jak go leczyć: zachowawczo czy chirurgicznie.

Dlatego pacjenci z przepukliną 5 mm mogą odczuwać silny ból i nie obserwować pozytywnego efektu leczenia zachowawczego wymagającego operacji. Jednocześnie u pacjentów z przepukliną o średnicy 10 mm najmniejsze nieprawidłowości mogą być nieobecne, a wykrycie wybrzuszenia w MRI staje się nieoczekiwanym odkryciem..

Przepukliny międzykręgowe są podwiązane i zabezpieczone (zerwanie więzadła). Te ostatnie są szczególnie niebezpieczne, ponieważ sięgają poza krążek międzykręgowy i mogą poruszać się wzdłuż kanału kręgowego. Dlatego istnieją wstępujące i zstępujące zamknięte przepukliny..

strzałki pokazują sekwestrację w dół

Przepukliny mogą tworzyć się w różnych częściach kręgosłupa. Najczęściej występują w okolicy szyjnej i lędźwiowej, znacznie rzadziej w klatce piersiowej.

Przepuklina kręgosłupa szyjnego

Powody. Najczęściej rozwój patologii jest ułatwiony przez osłabienie włóknistego pierścienia, więzadeł i mięśni kręgosłupa. Co więcej, nawet wystąpienie pośredniego obciążenia kręgosłupa szyjnego nie jest podstawowym czynnikiem w tworzeniu przepukliny..

Objawy Pierwszym objawem jest ostry ból w odcinku szyjnym kręgosłupa przy odwracaniu głowy na boki i ograniczaniu ruchu. Można go podać na ramię, ramię lub głowę. Często obserwuje się drętwienie i osłabienie kończyn górnych, ponieważ gałąź nerwów szyjnych uciskanych przez przepuklinę jest odpowiedzialna za ruch i wrażliwość rąk.

Chociaż krążki międzykręgowe szyjki macicy są 2 razy mniejsze niż krążki lędźwiowe, górny rdzeń kręgowy znajduje się na ich poziomie. Po wystawieniu na przepuklinę mogą wystąpić poważne powikłania neurologiczne.

Diagnostyka: MRI kręgosłupa szyjnego

przepuklina kręgosłupa szyjnego

Cechy operacji przepukliny szyjki macicy: Całkowite usunięcie krążka z przepukliną. Aby zachować normalne funkcjonowanie kręgosłupa, na całe życie zakłada się protezę międzytrzonową.

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Wykonywany jest poprzez nacięcie o długości 1,5–2 cm na przedniej powierzchni szyi. Istota operacji jest następująca:

  1. pozycja pacjenta na plecach;
  2. przetwarzanie pola operacyjnego;
  3. wykonanie nacięcia w okolicy gardła;
  4. odsłonięcie przedniej powierzchni kręgosłupa szyjnego;
  5. oznaczenie dysku do usunięcia za pomocą konwertera elektronowo-optycznego (EOC);
  6. usunięcie dysku wraz z przepukliną;
  7. instalacja protezy lub klatki;
  8. szycie warstwowe;
  9. sterylny opatrunek.

Tego rodzaju zabiegowi chirurgicznemu towarzyszy minimalna utrata krwi (do 60 ml), a jej czas trwania wynosi 50–80 minut. Następnego dnia pacjent może wstać i chodzić. W takim przypadku bóle ustępują natychmiast..

Proteza międzytrzonowa krążka szyjnego z dodatkowym mocowaniem.

Pacjent zostaje wypisany ze szpitala na 5-7 dni, ale zwolnienie chorobowe trwa średnio 2-3 tygodnie. Następnie przeprowadza się odwyk lub rehabilitację, której czas trwania waha się od 1 do 2 miesięcy. W okresie rekonwalescencji nie zaleca się aktywnego trybu sportowego. Nie obowiązują żadne inne ograniczenia.

Kołnierz „Shants” rozluźniający mięśnie karku.

Przepuklina kręgosłupa piersiowego

Kręgosłup piersiowy chroni gorset żebrowy składający się z 12 par żeber. Ponieważ jest nieruchomy i nie bierze udziału w ruchach prostowania i zginania kręgosłupa, przepukliny odcinka piersiowego są mniej powszechne..

Objawy Choroba objawia się bólem lub pieczeniem, które może promieniować na przednią powierzchnię ciała, w okolice serca. Lokalizacja bólu zależy od tego, który krążek międzykręgowy ma przepuklinę. Tak więc, wraz z porażką Th4-Th5, jest obecny w projekcji klatki piersiowej (dlatego objawy często przypominają chorobę serca), Th11-Th12 - obserwuje się w pępku.

Przy dużych formacjach występują powikłania neurologiczne:

  • osłabienie nóg;
  • dysfunkcja narządów miednicy;
  • niekontrolowany chód, gdy nogi „zaplatają się” lub „nieposłuszne”.

Diagnostyka: MRI kręgosłupa piersiowego.

Przepuklina kręgosłupa lędźwiowego

Powody: Największe obciążenie ma kręgosłup lędźwiowy, ponieważ to znajdujące się w nim kręgi przenoszą główny ciężar podczas podnoszenia ciężarów (zwłaszcza w pochyleniu). Również nadwaga, osłabienie aparatu mięśniowo-więzadłowego i przynależność do niektórych zawodów są uważane za warunki wstępne powstawania w nim przepuklin. Ładowacze, truckerzy, a także przedstawiciele siedzących zawodów często cierpią na przepukliny kręgosłupa lędźwiowego, ponieważ w pozycji siedzącej obciążenie kręgosłupa wzrasta 2 razy, co negatywnie wpływa na jego funkcjonalność.

Objawy: Charakter obrazu klinicznego zależy od lokalizacji przepukliny. Najczęściej wypukłości znajdują się w dysku na poziomie L5 - S1 (w 40% przypadków). Charakteryzuje się radikulopatią korzenia S1, czyli:

Strzałka pokazuje przepuklinę dysku L5-S1.

  • niemożność stanięcia na palcach;
  • pojawienie się ciągnięcia bólu z tyłu nóg;
  • drętwienie małego palca.

Nieco rzadziej (w 30% przypadków) występuje przepuklina na poziomie L4 - L5, która może powodować ucisk i zapalenie korzenia L5, co objawia się:

  • niemożność stanięcia na piętach;
  • pojawienie się bólu wzdłuż bocznej powierzchni nóg;
  • drętwienie lub dyskomfort w paluchu.

Przepuklina dysku L3 - L4 występuje w 20% przypadków. Przejawia się:

  • silny ból ciągnący wzdłuż przedniej części uda do kolana, który może promieniować do stawu kolanowego;
  • zginanie kolana podczas chodzenia;
  • zwiększony ból pleców podczas podnoszenia nóg.

Tylko u 10% pacjentów rozpoznaje się wysunięcie krążka międzykręgowego L2 - L3. Może powodować ucisk nerwu L3, któremu towarzyszy dyskomfort w wewnętrznej części uda do kolana.

Diagnoza choroby

Niestety, gdy pojawiają się objawy przepukliny międzykręgowej, ludzie często opóźniają wizytę u lekarza i poddanie się badaniu, szukają informacji na temat wątpliwych miejsc i powstrzymują zespół bólowy za pomocą samodzielnie dobranych leków. Pomaga tymczasowo złagodzić stan, który tworzy fałszywe poczucie powrotu do zdrowia..

Dlatego pacjenci nadal wykonują swoją zwykłą pracę, co dodatkowo pogarsza sytuację i zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych. Takich negatywnych konsekwencji można uniknąć, jeśli przeprowadzi się badanie na czas i zostanie ustalona przyczyna dyskomfortu..

Główną metodą diagnozowania przepukliny jest rezonans magnetyczny. Badanie jest bezpieczne dla ludzi, a jednocześnie dostarcza wyczerpujących i dokładnych danych. Pozwala wykryć najmniejsze zmiany zwyrodnieniowe w dysku, a także wypukłość, samą przepuklinę i przemieszczenie kręgów.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego można wykonać przy użyciu specjalnych wielkogabarytowych urządzeń typu zamkniętego lub otwartego. W pierwszej pacjent kładzie się na kanapie, która wjeżdża do tuby, w której powstaje pole magnetyczne. Aby uzyskać wyraźny obraz, ważne jest, aby pozostać całkowicie nieruchomym. Zabieg trwa około 20 minut, ale nie jest odpowiedni dla osób, które mają metalowe implanty starej generacji (nie wykonane z tytanu), fragmenty i inne przedmioty w ciele, a także osoby z klaustrofobią.

Urządzenia otwarte przeznaczone są do rezonansu magnetycznego u pacjentów, którzy boją się zamkniętych przestrzeni. Ale tworzą słabsze pole magnetyczne (do 0,2-1,2 Tesli), co negatywnie wpływa na jakość otrzymanego obrazu. Ponadto w urządzeniach typu zamkniętego moc indukcji magnetycznej może wynosić 1, 1,5 i 3 tesli.

Jeśli niemożliwe jest przeprowadzenie MRI, na przykład w obecności metalu (z wyjątkiem konstytucji tytanu) w ciele, stosuje się inne metody diagnostyczne:

  • CT to zabieg o wysokiej precyzji, który pozwala wykryć nieprawidłowości w stanie komponentów kostnych kręgosłupa poprzez przepuszczenie przez niego wiązki promieniowania jonizującego. Z jego pomocą diagnozuje się osteoporozę, złamania, wykrywa się również przepukliny. Badanie trwa 5 minut i praktycznie nie ma przeciwwskazań.
  • RTG - służy do diagnozowania niestabilności segmentu ruchu kręgosłupa. Badanie przeprowadza się zwykle w rzucie bocznym i bezpośrednim. Dodatkowo można go przypisać do robienia zdjęć podczas zginania, prostowania w pozycji stojącej. Zwiększa to obciążenie kręgosłupa i dostarcza obiektywnych informacji. Zdjęcia rentgenowskie pozwalają na ocenę wysokości dysków, określenie obecności narośli kostnych, anomalii kręgów i ich przemieszczenia.

Odszyfrowanie wyników badań sprzętu wymaga określonej wiedzy i doświadczenia. Dlatego nie należy próbować samodzielnie diagnozować patologii, lepiej od razu skontaktować się ze specjalistą, który prawidłowo oceni charakter zmian i będzie mógł dobrać optymalny schemat leczenia.

Z którym lekarzem się skontaktować

Początkowo w przypadku bólu pleców warto skontaktować się z neurologiem lub lepiej kręgowcem. Ten specjalista przeprowadzi dokładne badanie, zbierze wywiad, w razie potrzeby przypisze niezbędną listę badań i będzie w stanie poprawnie rozszyfrować ich wyniki.

W przypadku stwierdzenia w trakcie badania wypukłości lub przepukliny kręgowiec, wychodząc od rozmiaru i obrazu klinicznego, opracuje skuteczną taktykę leczenia zachowawczego lub skieruje pacjenta do neurochirurga, chirurga kręgosłupa, ortopedy traumatologa w celu konsultacji i chirurgicznego usunięcia przepukliny.

Komplikacje i konsekwencje:

Jeśli zignorujesz problem, zwiększony ból nie będzie jedyną konsekwencją progresji przepukliny. Wraz ze stopniowym wzrostem jest to obarczone:

  • zwężenie kręgosłupa;
  • zakłócenie narządów miednicy;
  • niedowład lub porażenie kończyn dolnych.

Leczenie zachowawcze

W przypadku braku rażących objawów neurologicznych (osłabienie kończyn, dysfunkcja narządów miednicy) i niewyraźnego ucisku zakończeń nerwowych możliwe jest niechirurgiczne leczenie przepukliny. Jego skuteczność w dużej mierze zależy od prawidłowego doboru poszczególnych składników terapii zachowawczej, którymi są:

Farmakoterapia

Jest opracowywany indywidualnie i zawsze zawiera leki z grupy NLPZ w postaci doustnej (tabletki), zastrzyki lub w postaci maści łagodzących ból, witaminy z grupy B (Milgamma) poprawiające trofizm nerwowy. Pokazano również odbiór środków zwiotczających mięśnie. Dodatkowo pacjentom można przepisać chondroprotektory (ich koszt jest dość wysoki, a skuteczność nie została oficjalnie potwierdzona, ale wielu pacjentów zauważa pozytywny trend).

Blokady

Wyświetlane w przypadkach wymagających złagodzenia zespołu bólowego. W zależności od miejsca podania leków istnieje kilka rodzajów blokad. Można je wykonywać za pomocą kortykosteroidów lub roztworów przeciwbólowych.

Fizjoterapia

Przebieg zabiegów magnetoterapii, elektroforezy, fonoforezy i terapii ultradźwiękowej zwiększa skuteczność leczenia i pomaga przyspieszyć złagodzenie bólu. W łagodnych przypadkach zabiegi fizjoterapeutyczne można wykonywać w domu, kupując specjalną aparaturę.

Obowiązkowy element leczenia zachowawczego. Mając na celu poprawę ukrwienia okolic uciśniętego nerwu, w wyniku przepływu krwi następuje regeneracja komórek nerwowych. Zestaw indywidualnie dobranych ćwiczeń należy wykonywać codziennie, monitorując odczucia i unikając gwałtownych ruchów. W przypadku pojawienia się lub nasilenia bólu należy skonsultować się z lekarzem, aby zrozumieć, co spowodowało dyskomfort i, jeśli to konieczne, skorygować zestaw ćwiczeń.

Trakcja kręgosłupa

Terapia trakcyjna jest skuteczną metodą leczenia przepuklin, zwłaszcza odcinka szyjnego kręgosłupa. Istotą metody jest czasowe odciążenie nerwu z przepukliną, co pozwala na zaopatrzenie dotkniętego obszaru w składniki odżywcze, minerały i witaminy. Zabiegi przeprowadzane są na specjalnej aparaturze (czasem w wodzie), co daje pozytywny wynik już w pierwszym miesiącu.

Kinezyterapia

Jeden z kierunków terapii ruchowej, zakładający realizację określonych ruchów biernych i aktywnych. Poprzez uruchomienie aktywnych skurczów mięśni wzmacnia się gorset mięśniowy, który następnie przejmuje obciążenie i zmniejsza stawy kręgosłupa oraz poprawia ich ukrwienie. Co pomaga zmniejszyć obrzęk i złagodzić skurcze mięśni.

Akupunktura

Wpływ specjalnych igieł na określone punkty bioaktywne zwiększa skuteczność zabiegu i pomaga szybko zlikwidować zespół bólowy.

Refleksologia

Oznacza to użycie np. Aplikatora Kuznetsova, który pomaga rozluźnić mięśnie spazmatyczne i zlikwidować ból pleców. Jego konstrukcja pozwala na jednoczesne działanie na punkty akupunkturowe i wykonywanie masażu, ale użycie aplikatora Kuzniecow jest możliwe tylko zgodnie z zaleceniami lekarza. Opracowano różne typy aplikatorów do obróbki różnych stref: pas, mata, zawijanie szyi.

Osteopatia

Oznacza uderzenie palców lekarza w określone obszary w celu przywrócenia stawów i mięśni do fizjologicznie prawidłowej pozycji i poprawy ich ruchomości.

Wniosek dotyczący leczenia zachowawczego:

Przy ścisłym przestrzeganiu zaleceń lekarskich po zakończeniu leczenia zachowawczego ból może ustąpić. W takich przypadkach mówią o remisji choroby. Czas jego trwania zależy od tego, jak dokładnie pacjent zastosuje się do zaleceń lekarzy oraz od ilości aktywności fizycznej..

W domu należy unikać statycznych i fizjologicznie nieodpowiednich obciążeń kręgosłupa. Aby zmniejszyć obciążenie, na zalecenie lekarza można założyć bandaż ortopedyczny (gorset). Zaleca się nie siedzieć przez dłuższy czas w jednej pozycji, okresowo rozgrzewać i wykonywać ćwiczenia, zapewniając tym samym niezbędny dopływ krwi do wszystkich mięśni i stawów.

Leczenie chirurgiczne przepukliny

Jeszcze w latach 90. XX wieku, a nawet na początku XXI, chirurgia kręgosłupa była słabo rozwinięta. Dlatego tylko połowa operacji zakończyła się sukcesem, co wywołało u ludzi duży strach. Dzisiaj chirurgia posunęła się naprzód i stało się możliwe przeprowadzenie wszystkich niezbędnych manipulacji z dużą precyzją poprzez drobne nacięcia, a nawet nakłucia tkanek miękkich..

Wieloletnie doświadczenie krajowych chirurgów kręgosłupa, neurochirurgów, ortopedów traumatologów, stosowanie najnowszych technologii i ciągła praktyka pozwala radzić sobie z najtrudniejszymi problemami bez konieczności opuszczania kraju.

Wskazania do operacji

Interwencja chirurgiczna jest wskazana, jeśli leczenie zachowawcze jest nieskuteczne lub pojawiają się objawy ubytku neurologicznego z powodu ucisku nerwu:

  • zespół bólowy;
  • drętwienie;
  • zwiększona wrażliwość skóry na dotyk;
  • osłabienie (niedowład) lub brak ruchomości jednej lub obu nóg, co zależy od lokalizacji przepukliny;
  • dysfunkcja narządów miednicy objawiająca się mimowolnym oddawaniem moczu lub wypróżnianiem;
  • naruszenie jakości życia.

Metody i cechy operacji

Istnieje wiele technik operacji przepukliny. Wybór konkretnego zależy od różnych czynników, w tym:

  • Lokalizacja;
  • wielkość wybrzuszenia;
  • charakter obrazu klinicznego;
  • istniejące choroby współistniejące.

Dziś przepukliny różnych części kręgosłupa leczy się różnymi metodami. Najważniejsze z nich to:

  • nukleoplastyka;
  • chirurgia endoskopowa;
  • usunięcie mikrochirurgiczne;
  • utrwalenie transpedikularne (TPF);
  • protetyka dysku.

W razie potrzeby po usunięciu przepukliny wykonuje się wymianę krążka międzykręgowego z założeniem endoprotez lub zamknięciem ubytku powstałego po częściowej discektomii specjalnymi implantami.

Nukleoplastyka

Nukleoplastyka (hydroplastyka) to zabieg małoinwazyjny, polegający na wykonaniu wszystkich niezbędnych zabiegów poprzez nakłucie. Są na tyle delikatne, że po 20 minutach pacjent nie tylko pozbywa się bólu, ale można go również wypisać do domu.

Operacja punkcji jest stosowana w przypadku małych i średnich przepuklin podgłośniowych o rozmiarze mniejszym niż 7 mm, jeśli uciskają nerw i wywołują ból.

Ten rodzaj małoinwazyjnej operacji obejmuje:

  • nukleoplastyka zimnej plazmy;
  • hydroplastyka aparatem SpineGet;
  • mechanoplastyka z aparatem dekompresyjnym;
  • nukleoplastyka laserowa.

Jeden z najlepszych efektów daje hydroplastyka aparatem SpineGet. Polega na usunięciu części jądra miażdżystego pod wpływem ciśnienia cieczy, która jest natychmiast wysysana z krążka przez specjalną końcówkę urządzenia. Zabieg wykonywany w znieczuleniu miejscowym daje szybki efekt i jest praktycznie pozbawiony ryzyka.

Hydroplastyka nie wiąże się z koniecznością wystawiania tkanek na działanie wysokich temperatur i nie prowadzi do powstawania blizn. Ponadto jest często wykonywany jako etap przygotowawczy przed zainstalowaniem klatek PLIF i TLIF..

Chirurgia endoskopowa

Usunięcie endoskopowe to delikatna metoda rozwiązania problemu. Wskazany jest przy przepuklinach zlokalizowanych w wąskich miejscach kanału kręgowego, zwłaszcza w otworze otworowym. Skutecznie usuwają również duże wybrzuszenia..

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym z pacjentem w pozycji na brzuchu. Specjalne diamentowe wiertło, zwane golarką, służy do uzyskania dostępu do projekcji przepukliny dysku. Metoda endoskopowa polega na usunięciu przepukliny za pomocą specjalnych narzędzi wprowadzanych przez rurkę zainstalowaną w nakłuciu.

Jedną z zalet tej metody jest gwałtowny spadek ryzyka śródoperacyjnego, ponieważ golarka nie uszkadza zakończeń nerwowych. Ale nie każdą przepuklinę można usunąć endoskopowo. Dlatego chirurg operujący wybiera sposób rozwiązania problemu..

Mikrochirurgia

Metody mikrochirurgiczne, z których jedną jest mikrodiscektomia, są wskazane w przypadku zaburzeń neurologicznych i braku pozytywnych zmian po leczeniu zachowawczym, a także w przypadku dużych przepuklin zamkniętych. Istota polega na odbarczeniu kanału kręgowego poprzez usunięcie przepukliny i bez zakładania specjalnych implantów w kręgach.

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Wygląda następująco:

  1. pozycja pacjenta na brzuchu i po zdrowej stronie;
  2. wykonanie nacięcia w rzucie przepukliny międzykręgowej;
  3. sekwencyjne odsłonięcie kręgosłupa i stawów międzykręgowych;
  4. montaż konstrukcji tytanowej do mocowania kręgów (w razie potrzeby można zainstalować implant Barricaid);
  5. usunięcie przepukliny;
  6. warstwowe szycie rany pooperacyjnej;
  7. sterylny opatrunek.

Usunięcie przepukliny odcinka piersiowego kręgosłupa tą metodą trwa do 60 minut i towarzyszy mu utrata krwi w granicach 70 ml. Pacjent może samodzielnie wstać w ciągu 3-4 godzin po operacji. Wyciąg podaje się następnego dnia.

TPF (utrwalenie transpedikularne)

Fiksacja transpedikularna jest stosowana od ponad 50 lat. Jest stosowany, gdy jest to konieczne, aby naprawić i ustabilizować lub naprawić kręgi w anatomicznie prawidłowej pozycji. Ponieważ TPF wykonuje się po całkowitym usunięciu krążka, prawdopodobieństwo nawrotu choroby w tym samym odcinku kręgosłupa jest absolutnie wykluczone..

Operacja wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym z dostępu tylnego. Początkowo mięśnie przykręgowe są oddzielone od wyrostków kolczystych i łuków kręgowych. Klatka jest następnie ustawiana w odpowiednim rozmiarze i zabezpieczana indywidualnie dobranymi wkrętami samogwintującymi. Aby obciążenie klatki i segmentu ruchu kręgosłupa było równomiernie rozłożone, wszystkie wkręcane śruby są połączone w jeden system za pomocą specjalnych sprężynujących mechanizmów.

W przypadku TPF zwykle wystarczają 3 godziny. Jeśli po operacji nie ma żadnych komplikacji, pacjent zostaje wypisany ze szpitala na 5-7 dni.

Protetyka dysku

Instalacja implantów i konstrukcji metalowych jest wskazana dla:

  • niestabilność kręgosłupa z powodu przemieszczenia poszczególnych kręgów;
  • częste nawroty przepukliny;
  • zespół ogona końskiego.

Zazwyczaj wprowadza się je bezpośrednio po operacji przez nacięcie z przodu lub z tyłu. W pierwszym przypadku mówią o protetyce przedniej krążka międzykręgowego, w drugim o protetyce z założeniem implantów transpedikularnych.

W zależności od sytuacji neurochirurg może zalecić:

  • założenie protezy dysku M6;
  • Instalacja Barricaid.

Endoprotetyka ze sztucznymi dyskami M6

To nowoczesne sztuczne krążki, które bardzo dokładnie naśladują krążki międzykręgowe, co pozwala im maksymalnie zachować biomechanikę kręgosłupa. Podobnie jak naturalne dyski, mają rdzeń, polimerowy analog pierścienia włóknistego i zewnętrzną powłokę. Endoprotezy produkowane są w różnych rozmiarach, co umożliwia wymianę usuniętych dysków zarówno w odcinku szyjnym (M6-C), jak i lędźwiowym (M6-L) kręgosłupa.

Masowe badania potwierdziły, że M6 zachowuje normalną ruchomość kręgosłupa dzięki obecności 6 stopni swobody, niezależnemu ruchowi wzdłuż osi i odpowiadającemu fizjologicznemu poziomowi odporności na kompresję. Różnią się:

  • pełna biokompatybilność;
  • wysoka odporność na zużycie;
  • prawie całkowity brak ryzyka migracji i wystąpienia powikłań podczas operacji;
  • łatwość instalacji i rewizji.

Instalacja endoprotez M6 wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym i wymaga od neurochirurga dokładnego opanowania techniki ich zakładania. Jeśli konieczna jest wymiana kilku dysków na raz, instalacja endoprotez odbywa się sekwencyjnie.

Wszczepienie implantu Barricaid

Implant Barricaid to elastyczna siatka wykonana z dużej liczby ustawionych pod kątem nierozkładalnych włókien polimerowych. Jego struktura i kierunek włókien jest jak najbardziej zbliżony do budowy naturalnego pierścienia włóknistego. Wszystkie warstwy są splecione i bezpiecznie zamocowane na tytanowej kotwicy. To z jego pomocą siatka jest przymocowana do jednego z trzonów kręgowych..

Implant Barricaid jest przeznaczony do zamykania dużych ubytków pierścienia włóknistego krążka międzykręgowego, które są obarczone dużym ryzykiem deformacji po discektomii w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Ponieważ nie ma bezpośredniego przepływu krwi w pierścieniu, ma niską zdolność gojenia..

Siatkę Barricaid montuje się kilkoma prostymi ruchami od wewnętrznej strony pierścienia włóknistego, co pozwala na hermetyczne zamknięcie powstałego ubytku i uniknięcie wycieku pozostałej części jądra miażdżystego. Dlatego po wprowadzeniu działa jak bariera, która utrzymuje jądro miażdżyste wewnątrz operowanego krążka. W ten sposób pomaga uniknąć nawrotu przepukliny w tym odcinku ruchu kręgosłupa..

Reab or tation

Głównym zadaniem rehabilitacji lub rehabilitacji jest eliminacja bólu pooperacyjnego, zapobieganie powikłaniom oraz przywrócenie normalnego funkcjonowania kręgosłupa i mięśni. Zestaw środków mających na celu rozwiązanie tych problemów dobierany jest indywidualnie dla każdego pacjenta. W niektórych przypadkach wystarczy zrezygnować z podnoszenia ciężarów i dostosować styl życia, ale po skomplikowanych otwartych interwencjach wymagana jest poważna rehabilitacja lub terapia.

Głównymi składnikami programu pracy lub ćwiczeń mogą być:

  • Terapia ruchowa to podstawa prawidłowego i szybkiego powrotu do zdrowia. Zajęcia rozpoczynają się pod okiem specjalisty i stopniowo zwiększają obciążenie. Ważne jest, aby wszystkie ćwiczenia wykonywać regularnie, aby nie wykonywać gwałtownych ruchów i monitorować własne odczucia..
  • Noszenie gorsetu - struktury ortopedyczne pomagają zmniejszyć i prawidłowo rozłożyć obciążenie kręgosłupa, co przyczyni się do szybkiego powrotu do zdrowia.
  • Terapia lekowa - leczenie ma na celu przyspieszenie regeneracji tkanek i złagodzenie bólu. Może obejmować leki z grupy NLPZ, chondroprotektory, kompleksy witaminowe,
  • Kinezyterapia jest popularna, ponieważ w odróżnieniu od terapii ruchowej obejmuje również zajęcia na symulatorach ortopedycznych. Dzięki indywidualnemu doborowi poziomu obciążenia mięśni pleców można szybko i bez ryzyka rozwinąć mięśnie pleców.
  • Terapia manualna - przepisywana wyłącznie przez lekarza po zakończeniu wczesnego okresu rehabilitacji lub terapii. Ale nawet po uzyskaniu pozwolenia kręgarz może stosować jedynie wyjątkowo delikatną metodę naświetlania - PIR.
  • Pływanie - regularne odwiedzanie basenu pozwala delikatnie i bezpiecznie wzmocnić gorset mięśniowy, co pomoże utrzymać kręgosłup w prawidłowej pozycji.
  • Masaż leczniczy - pomaga zlikwidować obrzęki i uniknąć zaniku mięśni. Ale przebieg procedur można rozpocząć dopiero kilka tygodni po operacji i tylko za zgodą lekarza..
  • Fizjoterapia - elektroforeza, magnetoterapia, terapia ultradźwiękami, kąpiele błotne służą do złagodzenia stanu pacjenta i przyspieszenia procesów naprawczych.

Niektórym pacjentom zaleca się dodatkowo jogę, ćwiczenia rozciągające itp. Ale zajęcia można rozpocząć tylko za zgodą lekarza.

Czas trwania i nasilenie rehabilitacji zależy bezpośrednio nie tylko od rodzaju wykonywanego zabiegu, ale także od indywidualnych cech pacjenta, obecności chorób współistniejących itp. Po niektórych operacjach pacjentom nie wolno siedzieć, schylać się i wykonywać określonej pracy. Zlekceważenie zaleceń lekarskich naraża pacjentów na powikłania pooperacyjne lub nawrót choroby..

Zapobieganie

Zmiany stylu życia są ważne, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia przepukliny lub nawrotu. Przede wszystkim powinieneś:

  • rzucić palenie i zminimalizować ilość spożywanego alkoholu;
  • codziennie wykonywać terapię ruchową i ćwiczenia rozciągające;
  • odbyć kurs terapii manualnej dwa razy w roku;
  • unikać stresu i zmieniać postawy wobec stresujących sytuacji;
  • spać przez co najmniej 7-8 godzin;
  • nosić buty na wysokim obcasie nie więcej niż 2 godziny dziennie;
  • odwiedzać basen dwa razy w tygodniu;
  • zrównoważyć dietę, zrezygnować ze szkodliwych produktów i przestrzegać normalnego reżimu picia (co najmniej 1,5 litra wody dziennie);
  • przyjmuj witaminy, zwłaszcza z grupy B i nienasycone kwasy tłuszczowe (omega-3).

Prognozy leczenia

Skuteczność leczenia, zarówno zachowawczego, jak i operacyjnego, zależy bezpośrednio od tego, jak dokładnie pacjent zastosuje się do zaleceń lekarskich. Również prawdopodobieństwo nawrotu zależy od charakteru operacji. Przy całkowitym usunięciu dysku w taki czy inny sposób nie ma ryzyka nawrotu przepukliny w tym samym miejscu, ale może ona tworzyć się w sąsiednich segmentach ruchu kręgosłupa.

Średnio odsetek nawrotów po operacji przepukliny wynosi 11,5%. Ale najczęściej powstają w innych PDS..