Główny

Torticollis

Osteochondroza lędźwiowa

Osteochondroza lędźwiowa jest jedną z najczęstszych postaci choroby podstawowej, samej osteochondrozy. Osteochondroza lędźwiowa, której objawy są jednakowo zdeterminowane u mężczyzn i kobiet, objawia się bólem skoncentrowanym w okolicy krzyżowej, odzwierciedlającym się w jego objawach i na kończynach dolnych, co często jest niezależnie definiowane przez pacjentów jako „uszczypnięcie nerwu lędźwiowego”.

ogólny opis

Najczęściej rozważana forma osteochondrozy rozwija się odpowiednio na tle urazów pleców i siedzącego trybu życia, ludzie automatycznie zaliczają się do grupy ryzyka, jeśli to możliwe, dla rozwoju tej choroby, której cechy aktywności zawodowej pociągają za sobą obciążenia wpływające na plecy. A to nie tylko pracownicy biurowi, którzy z pewnością należą do tej grupy, ale także przeprowadzki, budowlańcy, pracownicy usług (np. Kelnerzy), kierowcy itp..

Ważną rolę przypisuje się również czynnikowi dziedziczności w kontekście rozważania osteochondrozy piersi. Tutaj nie jest dużo, nie mało, ale około 60% prawdopodobieństwa występuje w obecności choroby u najbliższych krewnych. Na resztę wpływają czynniki środowiskowe w taki czy inny sposób wpływające na kręgosłup.

Osteochondroza lędźwiowa, podobnie jak inne jej postacie, charakteryzuje się bolesnymi odczuciami o różnym nasileniu, które mogą być bolesne, powstające po śnie lub podczas długotrwałego przebywania w tej samej pozycji (przy długotrwałym siedzeniu, staniu), a także ostrym i ostrym. W tej drugiej wersji powstają w wyniku długotrwałego przyjmowania niewygodnej postawy, przy czym jednocześnie niemożliwe jest w takiej sytuacji podjęcie działań mających na celu wyprostowanie się, a tym samym wyeliminowanie takiej postawy wraz z dostarczanym przez nią obciążeniem. Rzeczywiste odczucia bólowe powstają w wyniku uszczypnięcia pod odpowiednim działaniem korzeni nerwowych, a także podrażnienia nerwów w kręgosłupie, podrażnienia więzadeł i mięśni (skoncentrowanych w obszarze unerwienia, czyli faktycznej lokalizacji nerwów kontrolującego go odcinka rozważanego obszaru) oraz obrzęku.

Należy zauważyć, że w izolowanej postaci ten typ osteochondrozy występuje niezwykle rzadko, dlatego najczęściej przebieg choroby łączy się z objawami związanymi z osteochondrozą szyjki macicy, rozważymy to w naszym następnym artykule.

Ogólnym i najwcześniejszym objawem, mającym znaczenie dla wszystkich form osteochondrozy, jak już zauważyliśmy, jest manifestacja bólu, który w tym przypadku jest określony przez określoną lokalizację, czyli ból pleców. Rozprzestrzenianie się (napromienianie) bólu można zauważyć na udach i pośladkach, a także na podudziach (od ich zewnętrznej powierzchni).

Termin użyty do zdefiniowania osteochondrozy w jej bardziej szczegółowej wersji (zmiana zwyrodnieniowo-dystroficzna), odnosząca się do krążka międzykręgowego, w rzeczywistości oznacza zespół stanów patologicznych, znaczących w swej różnorodności, bezpośrednio związanych z różnymi typami struktur kręgosłupa (kręgosłupa), oraz z dyskami, stawami i osteofitami. Te same problemy, które bezpośrednio wiążą się z porażką krążka to jego wysunięcie i dyskogenny ból.

Występ w osteochondrozie lędźwiowej

Najczęściej rozwijają się wypukłości w tym interesującym nas obszarze, ponadto to wypukłości powodują ból w dolnej części pleców. Sam kręgosłup lędźwiowy, ze względu na swoje położenie i cechy, jest najbardziej podatny na wystąpienie pewnych problemów funkcjonalnych.

Oznacza to, że rozważając to stwierdzenie z jednej strony można podkreślić, że nasz środek ciężkości jest bezpośrednio powiązany odpowiednio z okolicą lędźwiową, stanowi on znaczną część obciążeń. Patrząc z drugiej strony, można zauważyć, że znaczny zakres ruchu ponownie przypada na ten obszar lędźwiowy. Biorąc to pod uwagę, największa skłonność do uszkodzeń (a także interesujących nas wypukłości) występuje na dyskach skupionych w okolicy lędźwiowej. Ponadto nie możemy zapominać, że zmiany w dyskach w tym i oczywiście w innych obszarach zachodzą, w tym na tle procesów zwyrodnieniowych związanych z wiekiem..

Przypomnijmy naszym czytelnikom, czym są same wypukłości. Połączenie dysków ze sobą w kręgosłupie zapewniają dyski oparte na tkance chrzęstnej. Głównymi składnikami krążka międzykręgowego są jądro miażdżyste i pierścień włóknisty, przez które zapewnione jest mocowanie w obrębie krążka kręgowego. Wpływ pewnych czynników i warunków wywołuje możliwość pęknięcia tego pierścienia, na tle którego z kolei jądro wystaje na zewnątrz. W wyniku tego procesu rozwija się przepuklina. Co do wypukłości, to już rozwija się w wyniku podobnego przebiegu procesu, ale bez towarzyszącego mu pęknięcia pierścienia - w tym przypadku wystarczy go po prostu rozrzedzić, a nie rozerwać, ponieważ jądro wystaje bezpośrednio przez pierścień. W rzeczywistości ten występ jest definiowany jako występ..

Jeśli chodzi o objawy wypukłości, objawia się to w następujący sposób:

  • uczucie sztywności w dolnej części pleców;
  • bolesność w odcinku lędźwiowym kręgosłupa;
  • przewlekły ból w dole pleców;
  • zapalenie korzonków lędźwiowo-krzyżowych;
  • drętwienie, ból, mrowienie palców u nóg, stóp;
  • dysfunkcja oddawania moczu (w rzadkich przypadkach danej patologii).

Leczenie zachowawcze jest stosowane głównie w przypadku protruzji krążka lędźwiowego. Tymczasem znacznym wypukłościom w rozwoju często towarzyszą ciężkie objawy, które są oporne na leczenie, w tym przypadku nie można już obejść się bez interwencji chirurgicznej..

Osteochondroza lędźwiowa: objawy

Ból w tej postaci osteochondrozy objawia się różnymi opcjami intensywności. Mogą to być bóle, które pojawiają się głównie po śnie lub po długim siedzeniu, lub mogą występować bóle strzeleckie i ostre w ich manifestacji. W tym przypadku manifestacja tego ostatniego jest często odnotowywana w momencie przyjmowania niewygodnej pozycji bez możliwości wyprostowania się. Każdy wariant bólu jest bezpośrednio związany z działaniem na zakończenia nerwowe, z obrzękiem, podrażnieniem i szczypaniem mięśni, na które narażone są korzenie nerwowe. Ból wiąże się również z podrażnieniem więzadeł lędźwiowych w obszarze unerwienia zakończeń nerwowych.

Nasilenie bólu krzyża z rozważaną postacią osteochondrozy obserwuje się podczas kaszlu i kichania, w tym podczas ruchu tułowia (zwłaszcza podczas pochylania się do przodu).

Osteochondroza lędźwiowa może się również objawiać, oprócz bólu w dolnej części pleców, także w postaci zaburzeń wrażliwości obserwowanych w określonych obszarach (skóra, dolna połowa ciała, mięśnie nóg). Nie wyklucza się również osłabienia odruchów ścięgnistych w nogach lub ich całkowitego zaniku. Z reguły to osteochondroza wywołuje rozwój skrzywienia kręgosłupa lędźwiowego..

W oparciu o określoną płaszczyznę aktualnej krzywizny osteochondroza dzieli się na następujące typy:

  • kifoza - w tym przypadku obserwuje się gładkość kręgosłupa lędźwiowego, a często jego wygięcie;
  • lordoza - wygięcie kręgosłupa następuje do przodu;
  • skolioza - kręgosłup wygięty w lewo lub w prawo.

Szczypanie korzeni należących do rdzenia kręgowego w wyniku rozwoju osteochondrozy w okolicy lędźwiowej jest często definiowane jako szereg specyficznych zaburzeń, a mianowicie zaburzenia defekacji lub oddawania moczu, zaburzenia związane z wrażliwością w okolicy narządów płciowych lub krocza.

Z reguły ból pojawia się (i też się nasila) w wyniku narażenia na wysiłek fizyczny. Bolesną reakcję w tym przypadku można zauważyć po tym obciążeniu i po pewnym czasie od momentu jego uderzenia. Zasadniczo dolegliwości pacjentów w tym zakresie sprowadzają się do pojawienia się tępego i obolałego bólu w okolicy lędźwiowej, aw niektórych przypadkach promieniuje do nogi, co określa się jako lumbodynia. Dodatkowo mogą pojawić się dolegliwości związane z pojawieniem się bólu w nodze z jego nasileniem w momencie próby podniesienia czegoś ciężkiego (lumbago). To samo dotyczy kichania i kaszlu, jazdy z drżeniem, zmiany pozycji ciała, a także przebywania w tej samej pozycji przez długi czas..

W wyniku zaostrzenia omawianej choroby dochodzi do stałego i wyraźnego napięcia w części mięśni pleców, co objawia się niemożnością wykonania działań prostujących lub poruszających się. Każdemu ruchowi towarzyszy zwiększony ból. Ponadto nawet przy krótkim pobycie pacjenta w zimnie pojawia się ostry ból lędźwiowy (zwany także „lumbago”).

Objawy osteochondrozy lędźwiowej przejawiają się również w:

  • naruszenie wrażliwości ze strony bioder, pośladków, nóg, stopy (co obserwuje się nieco rzadziej);
  • skurcz tętnic stóp, zwiększona chłód nóg;
  • uczucie mrowienia w nogach, „dreszcze”;
  • łuszczenie się skóry i jej suchość w miejscu, w którym zwykle występuje utrata wrażliwości lub ból;
  • zaburzenia pocenia się.

Jako najbardziej nieprzyjemne w swej istocie powikłanie powstające na tle osteochondrozy, można wyróżnić niestabilność kręgów, w których dysk przestaje prawidłowo naprawiać krąg. To z kolei wywołuje „przesuwanie” się, gdy siła ciężkości kręgosłupa lędźwiowego od strony kości krzyżowej pod obciążeniem wywieranym na kręgosłup lędźwiowy. W wyniku tego mogą rozwinąć się nie tylko nieprzyjemne naruszenia, ale także niebezpieczne naruszenia, które już dotyczą pracy narządów wewnętrznych. W szczególności „cierpi” układ moczowo-płciowy, u mężczyzn objawia się to problemami z potencją, au kobiet - problemami dotyczącymi przydatków, macicy i jajników..

Manifestacje osteochondrozy lędźwiowej

Zgodnie z najbardziej kompletną klasyfikacją zidentyfikowano szereg specyficznych zespołów, które są istotne dla osteochondrozy lędźwiowej. W szczególności są to następujące zespoły:

  • zespoły odruchowe - obejmują lumboishalgia, lumbodynia i lumbago;
  • zespoły korzeniowe - wertebrogenne (lub dyskogenne) zapalenie korzonków krzyżowo-lędźwiowych, któremu towarzyszy głównie uszkodzenie pierwszego korzenia krzyżowego lub piątego korzenia lędźwiowego;
  • zespoły korzeniowo-naczyniowe - radiculoischemia objawiająca się procesem ucisku naczyniowego (w szczególności ściskaniu poddawane są żyły lub tętnice), przy czym ucisk wykonywany jest jednocześnie z korzeniem.

Podkreślmy krótko, jakie są wymienione zespoły..

W szczególności lumbalgia oznacza przewlekły rodzaj bólu, który pojawia się stopniowo po długim okresie przyjmowania niewygodnej pozycji ciała lub po długotrwałym siedzeniu, a także po ekspozycji ciała i określonego obszaru po wysiłku..

Lumbago objawia się ostrym bólem krzyża, określanym jako „lumbago”, głównie lumbago pojawia się w czasie podnoszenia ciężarów lub gdy ruch jest nieskuteczny. Czasami lumbago pojawia się również po kaszlu lub kichaniu.

Zespoły korzeniowe (zapalenie korzonków nerwowych) objawiają się uciskiem korzeni (jednym lub dwoma) w połączeniu z towarzyszącymi objawami. W szczególności jest to ból korzeniowy, upośledzenie funkcji czuciowych i motorycznych. Jeśli chodzi o funkcję wrażliwą, mówimy o utracie funkcjonalności korzenia, który uległ uszkodzeniu, a pod względem funkcji motorycznej obserwuje się zaburzenia w osłabieniu zginaczy / prostowników stopy lub palucha..

Jeśli chodzi o radikuloischemię, pojawia się ona już na tle kompresji, odnotowanej w obszarze koncentracji tętnic korzeniowo-rdzeniowych. W objawach klinicznych występują rażące formy zaburzeń motorycznych (w postaci niedowładów i paraliżu), a także zaburzenia czucia, które pojawiają się w takiej czy innej formie, zarówno przy słabych odczuciach bólowych w ich nasileniu, jak i przy ich braku (co jest również możliwe, choć bardziej rzadkie przypadki).

Choroby związane z osteochondrozą lędźwiową

Osteochondroza lędźwiowa występuje nie tylko w połączeniu z bólem i innymi wymienionymi objawami, ale także w połączeniu z niektórymi charakterystycznymi chorobami narządów wewnętrznych.

Tak więc około 30% pacjentów z kliniką właściwą dla osteochondrozy lędźwiowej zauważa obecność pewnych problemów związanych z wątrobą lub z funkcjami przewodu pokarmowego. Faktem jest, że obecność jednej lub drugiej choroby przewodu żołądkowo-jelitowego, trzustki lub wątroby, wraz z impulsami bólowymi, napięciem naczyniowym i mięśniowym oraz skurczem, powoduje stan niedotlenienia z jednoczesnym rozwojem procesu dystroficznego w niektórych obszarach ciała. Zaostrzenie tego procesu następuje przy zaburzeniach metabolicznych, które są nieodłącznym elementem tego typu choroby.

Ponadto, jak zauważyliśmy wcześniej, ból pleców może wywoływać rozwój chorób narządów miednicy. Kobiety mogą spotkać się z taką chorobą jak zapalenie wyrostków robaczkowych (określane jako zapalenie przydatków), a mężczyźni z kolei doświadczają wszystkich „rozkoszy” zapalenia gruczołu krokowego, czyli zapalenia gruczołu krokowego.

Przejawom osteochondrozy lędźwiowej towarzyszą również zjawiska o charakterze zastoinowym w okolicy miednicy, które rozwijają się w wyniku powyższych chorób, w tym przewlekłego zapalenia jelita grubego, hemoroidów i zaparć.

Leczenie

Przede wszystkim leczenie osteochondrozy jest wieloskładnikowe i dość skomplikowane w realizacji. Przeważnie wszystkie środki terapii sprowadzają się do następujących punktów:

  • farmakoterapia;
  • w razie potrzeby leczenie chirurgiczne;
  • dieta;
  • fizjoterapia.

Zaostrzenie choroby wymaga przede wszystkim przestrzegania przez pacjenta leżenia w łóżku. Głównym zaleceniem dla tej części jest twarde / twarde łóżko. Napady, które są wyjątkowo wyraźne, wymagają minimalnego obciążenia silnika i natychmiastowego skierowania do odpowiedniego specjalisty..

Pojawienie się objawów wskazujących na możliwe znaczenie osteochondrozy lędźwiowej wymaga wizyty u neurologa.

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego jest przewlekłą chorobą zwyrodnieniowo-dystroficzną odcinka lędźwiowego kręgosłupa, wpływającą na struktury krążków międzykręgowych i przyległych kręgów lędźwiowych.

Dotyczy to głównie osób w wieku produkcyjnym. Objawia się różnymi objawami, z których główne to bóle w dolnej części pleców i nóg, ograniczenie ruchów w dolnej części pleców. Stosowane metody diagnostyczne to radiografia, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny kręgosłupa lędźwiowego..

W tym artykule możesz dowiedzieć się więcej o przyczynach, objawach i metodach diagnostycznych osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego..

Jaka jest istota choroby?

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego rozwija się w wyniku zniszczenia tkanki łącznej krążków międzykręgowych, trzonów sąsiednich kręgów, powierzchni stawowych stawów międzykręgowych i więzadeł. Wszystko to dzieje się z powodu zaburzeń metabolicznych pod wpływem stresu..

Na początku choroby dochodzi do rozpadu glikoprotein - złożonych substancji będących połączeniem białek z polisacharydami. Substancje te decydują o sprężystości i elastyczności tkanki łącznej. Ponadto proces rozciąga się na struktury kostne kręgosłupa przylegające do chrząstki. Takie procesy nazywane są degeneracyjno-dystroficznymi..

Krążek międzykręgowy jako pierwszy cierpi z powodu rozwoju patologii. Składa się z miazgopodobnego jądra i pierścienia włóknistego. Wraz z rozwojem osteochondrozy, żelopodobna substancja jądra wysycha, tracąc właściwości amortyzujące sprężystość. Następnie włóknisty pierścień jest demontowany: powstają w nim pęknięcia lub pęknięcia, przez które substancja jądra może wyjść poza jego granice. Jednocześnie kręgi zaczynają doświadczać dużych obciążeń mechanicznych, co prowadzi do zwiększonego tworzenia się kości i tkanek włóknistych w miejscach zwiększonego obciążenia kręgosłupa oraz pojawienia się narośli kostnych - osteofitów.

Przyczyny rozwoju

Co powoduje osteochondrozę? Obecnie istnieje kilka teorii występowania:

  • teoria mechaniczna: być może głównym powodem powinno być regularne zwiększone obciążenie kręgosłupa. Dlatego osteochondroza to prawie obowiązkowa partia ładowarek, górników, budowniczych i osób o podobnych zawodach. Występowanie osteochondrozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa wiąże się głównie z pochylaniem się i podnoszeniem ciężarów, wymuszoną niewygodną pozycją przy pracy;
  • innym czynnikiem rozwoju może być niewłaściwa postawa, siedzenie w niewłaściwej pozycji, co jest szczególnie ważne dla pracowników umysłowych;
  • czasami rolę odgrywają dziedziczne cechy struktury kręgosłupa i odżywianie jego poszczególnych struktur;
  • teoria traumatyczna: każdy uraz kręgosłupa (nawet najmniej znaczący) może wywołać proces degeneracyjny;
  • hormonalne zaburzenia metaboliczne i choroby endokrynologiczne mogą niekorzystnie wpływać na metabolizm w tkankach kręgosłupa i przyczyniać się do rozwoju osteochondrozy;
  • teoria wieku zakłada naturalne zużycie dysków w procesie życia.

Rzadko tylko jedna z tych teorii jest w stanie wyjaśnić występowanie osteochondrozy w każdym konkretnym przypadku. Częściej kilka czynników jest jednocześnie „winnych”.

Nadwaga odgrywa ważną rolę w występowaniu osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego, gdyż sama w sobie jest przeciążeniem dla kręgosłupa. Im wyższy wskaźnik masy ciała (stopień otyłości), tym zwykle wyraźniejsze są zmiany w kręgosłupie. Wśród innych powodów wywołujących pojawienie się osteochondrozy można zauważyć:

  • pasywny styl życia;
  • niewłaściwa dieta (fast food, nadmiar słodyczy, półprodukty: wszystko to prowadzi do braku równowagi pierwiastków śladowych) i braku płynu;
  • anomalie w strukturze kręgosłupa (na przykład obecność dodatkowego kręgu lędźwiowego);
  • ciągłe noszenie butów na wysokim obcasie;
  • ciąża (z powodu nadmiernego obciążenia kręgosłupa lędźwiowego);
  • nagłe zaprzestanie treningu u osób zawodowo uprawiających sport;
  • palenie i nadużywanie alkoholu: jako czynniki przyspieszające proces starzenia się organizmu.

Gradacja

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego jest procesem nieodwracalnym. Objawy choroby zależą od stopnia rozwoju patologii. Istnieją cztery stopnie:

  • I stopień - okres zmian i ruchu galaretowatego jądra wewnątrz krążka.
  • II stopień - okres zniszczenia pierścienia włóknistego.
  • III stopień - okres zerwania pierścienia włóknistego i uwolnienia substancji jądra miażdżystego poza jego granice z utworzeniem przepukliny dysku.
  • IV stopień - okres rozprzestrzeniania się procesu zwyrodnieniowego na kręgi z zajęciem stawów i więzadeł międzykręgowych. Rozwój artrozy stawów międzykręgowych (spondyloartroza).

Niektórzy autorzy wyróżniają trzy stopnie, ale we wszystkich przypadkach ich oznaczenie jest warunkowe i służy lepszemu zrozumieniu zachodzących procesów, ich związku z objawami i rokowaniem choroby.

Objawy

Głównym objawem osteochondrozy jest ból pleców, dolnej części pleców (lumbago), który jest podawany nodze wzdłuż nerwu kulszowego (rwa kulszowa).

Objawy choroby pojawiają się w miarę jej rozwoju - zwykle nie wcześniej niż w drugim stadium. Początkowo powstają z nagłymi ruchami, wysiłkiem fizycznym, a następnie zamieniają się w ciągłe bóle z zaostrzeniami. W ostatnich etapach ból pojawia się podczas kaszlu, kichania, tj. mała aktywność fizyczna.

Uciśnięte nerwy w wyniku osteochondrozy powodują zespół korzeniowy:

  • ból strzelający pojawia się w dolnej części pleców;
  • występuje naruszenie wrażliwości skóry na nogach;
  • słabe mięśnie;
  • zmniejszone odruchy ścięgniste;
  • mrowienie w nogach;
  • chłód kończyn dolnych i skurcz tętnic stóp;
  • naruszenie pocenia się.

Plecy tracą elastyczność, a zmiany pozycji ciała i wzrost obciążenia kręgosłupa powodują ból, zmuszając pacjenta do powstrzymania się od gwałtownych ruchów.

Procesy deformacji wywołane osteochondrozą pociągają za sobą ograniczenie ruchomości, trudności w zginaniu, skurcze mięśni lędźwiowych.

Osteochondroza powoduje niestabilność kręgów. Pod obciążeniem odcinek lędźwiowy jest wypierany z kości krzyżowej, co może wywołać wadliwe działanie narządów wewnętrznych. Skutkami ubocznymi osteochondrozy mogą być drażliwość i osłabienie, zaburzenia snu, dyskomfort i utrata siły, zaburzenia układu moczowo-płciowego.

Efekty

Jednym z powikłań osteochondrozy jest wysunięcie krążków międzykręgowych.

Jest to początkowy etap przepukliny międzykręgowej, w którym dyski wystają poza kręgosłup bez pęknięcia zewnętrznej powłoki pierścienia włóknistego, ale z uszkodzeniem wewnętrznej.

Wielkość występu sięga 1-5 mm, co powoduje podrażnienie korzeni nerwowych, zespół bólowy, który pojawia się, gdy nerwy są podrażnione w różnych pozycjach ciała.

Występowi towarzyszą:

  • ból pleców;
  • sztywność;
  • Rwa kulszowa;
  • osłabienie mięśni nóg;
  • drętwienie;
  • mrowienie;
  • ból stóp;
  • palce u stóp;
  • dysfunkcja oddawania moczu.

Powikłania neuralgiczne (zespoły bólowe, sztywność, ograniczenie ruchomości, zespół lumbodynia, lumboischialgia) osteochondrozy są związane z tylnym wysunięciem krążka międzykręgowego i podrażnieniem więzadła podłużnego tylnego.

Ponadto powikłania osteochondrozy obejmują:

  • przepuklina międzykręgowa;
  • Rwa kulszowa;
  • Przepuklina Schmorla;
  • spondyloartroza (artroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego);
  • spondyloza i osteofitoza (zagęszczenie, narośle kostne w kręgach);
  • migrena;
  • zwężenie kręgosłupa (niepełnosprawność);
  • mielopatia kompresyjna (ucisk rdzenia kręgowego);
  • niedowład stopy;
  • zespół ogona końskiego (ból, paraliż pośladków i nóg);
  • kalectwo.

Diagnostyka

Lekarz będzie mógł przewidzieć rozpoznanie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego na podstawie dolegliwości pacjenta, wywiadu lekarskiego oraz obiektywnych danych z badania (szczególną uwagę zwraca się na badanie kręgosłupa). W celu wyjaśnienia diagnozy stosuje się:

  • RTG kręgosłupa lędźwiowego w dwóch projekcjach (czołowej i bocznej);
  • Tomografia komputerowa;
  • Rezonans magnetyczny.

Jak leczyć osteochondrozę kręgosłupa lędźwiowego?

Czas trwania i charakterystyka leczenia osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej zależy od wyników pomiarów diagnostycznych. We wczesnych stadiach rozwoju choroby wskazane jest leczenie zachowawcze. W przypadku bardziej złożonych zmian kręgosłupa stosuje się interwencję chirurgiczną.

Optymalny efekt terapeutyczny osiąga się poprzez kompleksową terapię, która obejmuje stosowanie leków miejscowych, fizjoterapię, masaż, gimnastykę prozdrowotną.

Farmakoterapia

Naukowcy co roku opracowują nowe leki, które pomagają powstrzymać objawy osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej. Istnieje pewna grupa leków, nazwy leków z tych grup lekarz dobiera indywidualnie.

  1. Niesteroidowe leki przeciwzapalne. Należą do nich Diclofenac, Meloxicam, Indomethacin, Nise. Skuteczny w leczeniu osteochondrozy II stopnia. Leki są stosowane w postaci tabletek, zastrzyków domięśniowych, maści, kapsułek i czopków doodbytniczych. Czasami, z zaostrzeniem patologii, lekarz może przepisać zastrzyki Lornoksykamu (do 16 mg / dobę).
  2. Chondroprotektory (Flexinovo, Teraflex, Collagen Ultra). Leki te są niezbędne, aby zatrzymać niszczące procesy w tkance chrzęstnej, które występują w początkowej fazie choroby..
  3. Leki rozszerzające naczynia krwionośne. Należą do nich kwas liponowy, pentoksyfilina, Actovegin. Zapobiegają zatorom, poprawiają krążenie.
  4. Leki zwiotczające mięśnie (Mydocalm, Tetrazepam, Tolperyzon, Tizanidine). Środki pomagają zwiększyć napięcie mięśniowe, wyeliminować dyskomfort.
  5. Kompleksy witaminowo-mineralne (Calcium D3 Nycomed, Alfacalcidol). Przepisywany pacjentom w podeszłym wieku w celu poprawy wytrzymałości więzadeł i ścięgien.
  6. Miejscowe środki znieczulające. Jeśli ból jest zbyt silny, lekarz przepisze blokadę. Specjalną igłą wstrzykuje się w bolesne miejsce roztwór nowokainy lub lidokainy z hydrokortyzonem. Ból nie przeszkadza przez kilka tygodni, mijając zaraz po zablokowaniu.

Gimnastyka

Gimnastyka w osteochondrozie powinna obejmować tylko te ćwiczenia, które nie powodują dyskomfortu u pacjenta. Jeśli wykonaniu niektórych towarzyszy ból, warto do nich wrócić później, gdy poprawa stanu kręgosłupa stanie się zauważalna. Konieczne jest również, aby nie dopuścić do zbyt dużego napięcia mięśni, stopniowo zwiększać obciążenie.

W ramach gimnastyki z osteochondrozą możesz wykonać następujące ćwiczenia:

  • z pozycji stojącej zegnij całe ciało w przód iw tył, w lewo iw prawo;
  • stań ​​na czworakach i zrób kilka kroków do przodu, a następnie wróć do pozycji wyjściowej, powtórz ćwiczenie kilka razy;
  • połóż się na płaskiej powierzchni i napnij mięśnie brzucha, przyciskając plecy do podłogi;
  • wyciągnij ręce za głowę i sięgnij po nie całym ciałem.

Fizjoterapia to jeden z najskuteczniejszych sposobów na pozbycie się osteochondrozy. Często porównywany jest do masażu, który daje krótkotrwały efekt. W końcu masażysta może rozciągnąć kręgosłup, ale jeśli mięśnie nie podpierają kręgów w żądanej pozycji, wkrótce ponownie pojawią się ból i deformacja.

Fizjoterapia osteochondrozy powinna odbywać się pod kierunkiem instruktora. Ważna jest poprawność ćwiczeń, dlatego lepiej wykonywać je przed lustrem. Aby uzyskać najlepsze rezultaty, ćwicz regularnie. Pozwala to kręgosłupowi przywrócić elastyczność, mobilność, normalizować metabolizm w organizmie i uformować gorset mięśniowy.

Fizjoterapia

Fizjoterapia jest uważana za skuteczną metodę leczenia zachowawczego. Zastosowanie kilku rodzajów procedur fizjoterapeutycznych pomoże przyspieszyć powrót do zdrowia. Ale procedury fizjoterapeutyczne mają przeciwwskazania, nie można ich zignorować.

  • ostre stadia osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego;
  • choroby onkologiczne;
  • uszkodzenie skóry;
  • nieprawidłowości w ośrodkowym układzie nerwowym.

Te metody leczenia są najczęściej stosowane:

  • elektroterapia - ekspozycja na słabe prądy elektryczne w celu poprawy krążenia krwi w tkankach;
  • magnetoterapia - wykorzystanie właściwości pola magnetycznego do odbudowy tkanek na poziomie komórkowym;
  • laseroterapia - kompleksowa aktywacja procesów biologicznych w tkankach kręgów i zakończeniach nerwowych;
  • terapia falą uderzeniową - poprawa mikrokrążenia i procesów metabolicznych w dotkniętych tkankach poprzez działanie fali akustycznej;
  • balneoterapia - wykorzystująca lecznicze właściwości wody mineralnej.

Zabiegi fizjoterapeutyczne nie tylko kilkakrotnie zwiększają skuteczność leczenia farmakologicznego, ale także przyczyniają się do uzdrowienia i wzmocnienia organizmu jako całości..

Masaż

Masaż na osteochondrozy jest tak samo skuteczny jak ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Ale istnieje wiele przeciwwskazań, w tym ostry ból u pacjenta, obecność otwartych ran na ciele, choroby skóry i krwi. Skuteczniejszy będzie masaż manualny, który w swoim pozytywnym wpływie na układ nerwowy w dużej mierze przewyższa masaż sprzętowy.

Ta metoda leczenia pozwala złagodzić napięcie i ból mięśni, pobudza krążenie oraz wzmacnia naczynia krwionośne. Wśród pozytywnych skutków, jakie masaż ma na organizm, jest także wzmocnienie układu odpornościowego i poprawa metabolizmu..

Interwencja chirurgiczna

Leczenie chirurgiczne kręgosłupa stosuje się w szczególnie trudnych przypadkach - przy znacznych zaburzeniach neurologicznych, a także przy utracie kontroli nad stolcem.

Podczas zabiegu chirurgicznego usuwa się źródło choroby i podejmuje działania stabilizujące kręgosłup. Okres pooperacyjny trwa kilka miesięcy.

Zapobieganie

Naucz się uważnie słuchać sygnałów ciała, odpoczywaj na czas i zmniejszaj obciążenie.

  1. Monitoruj swoją postawę, szczególnie gdy musisz długo siedzieć. Wybierz meble według wysokości, aby plecy były koniecznie obsługiwane.
  2. Unikaj długich obciążeń statycznych (siedząca, stojąca, zgięta pozycja), co godzinę rób sobie przerwę - wykonuj niewielkie ćwiczenia fizyczne lub po prostu chodź.
  3. Ćwicz, idź na basen, aby uformować gorset mięśniowy, rozciągnij się.
  4. W przypadku płaskich stóp wybierz odpowiednie buty i specjalne podpory podbicia.
  5. Popraw nadwagę.
  6. Staraj się prowadzić zdrowy tryb życia.
  7. Użyj materaca ortopedycznego i poduszki.
  8. Ubierz się stosownie do pogody, nie przechłodź, w razie potrzeby użyj wełnianego paska lub gorsetu.
  9. Chodź więcej: na przykład wysiądź z pojazdu dwa przystanki wcześniej.
  10. Porzuć torbę na rzecz plecaka.
  11. Noś gorset do ciężkiej pracy.
  12. Podnosić ciężary płynnie, bez szarpnięć i ostrych zakrętów (możesz doznać kontuzji pleców).

Ważny. Dowiedz się, jak prawidłowo podnosić ciężary: nie możesz zginać się tak, aby w odcinku lędźwiowym kręgosłupa tworzyła się „dźwignia”. Podnosząc coś ciężkiego, musisz zgiąć nogi, a nie plecy: usiądź, weź przedmiot i stań z wyprostowanymi plecami.

Wraz z wiekiem rozwój osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego jest nieunikniony, objawom można zapobiec, leczenie można znacznie uprościć, przy ostrożnym podejściu do siebie, nie obniżać jakości życia.

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego: objawy i leczenie

Osteochondroza jest chorobą zwyrodnieniowo-dystroficzną kręgosłupa, której istotą jest uszkodzenie krążka międzykręgowego, jego zniszczenie, a następnie zaangażowanie w proces patologiczny i zniszczenie sąsiednich kręgów. W trakcie procesu patologicznego dochodzi do zniszczenia więzadeł międzykręgowych, w kanałach kręgosłupa dochodzi do naruszenia naczyń i zakończeń nerwowych..

Przebieg choroby jest przewlekły, okresy zaostrzeń zastępowane są remisjami, jednak przy narażeniu na nawet nieistotne czynniki prowokujące (stres, uraz, miejscowa hipotermia, podnoszenie ciężarów) choroba ponownie się pogarsza. Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego (osteochondroza lędźwiowo-krzyżowa) jest jedną z najczęstszych postaci osteochondrozy, częstej przyczyny czasowej i ostatecznie całkowitej niepełnosprawności pacjentów.

Osteochondroza lędźwiowa: przyczyny

Osteochondroza jest uważana za chorobę wieloczynnikową, której przyczyną jest długotrwałe niefizjologiczne napięcie mięśni lub, przeciwnie, zmniejszenie napięcia mięśniowego. Ta nierównowaga prowadzi do naruszenia równomiernego rozkładu obciążenia wzdłuż kręgosłupa, co powoduje pogorszenie dopływu krwi do krążków międzykręgowych, ich zwyrodnienie i zniszczenie..

Ponadto różne zaburzenia metaboliczne, urazy (zarówno ostre, jak i przewlekłe mikrourazy podczas zajęć sportowych lub wykonywania ciężkiej pracy fizycznej), anomalie anatomiczne w rozwoju kręgosłupa, dziedziczna predyspozycja do patologii tkanki kostnej i chrzęstnej, nieprawidłowa postawa może być warunkiem rozwoju osteochondrozy lędźwiowej., siedzący tryb życia i specyfika aktywności zawodowej.

Objawy osteochondrozy lędźwiowej

Głównym objawem osteochondrozy lędźwiowej jest ból. Z reguły ma dokuczliwy charakter, pojawia się po długim pobycie w tej samej pozycji, po śnie. Jednak często występuje ostry, przeszywający, intensywny ból, który pojawia się bez wyraźnego powodu lub podczas zmiany postawy. Odmienny charakter zespołu bólowego tłumaczy się różnymi mechanizmami bólu. Zespół bólowy może być konsekwencją zarówno zaburzeń krążenia w tkankach otaczających kręgosłup, obrzęku mięśni i więzadeł, skurczu mięśni, jak i ucisku zakończeń nerwowych przechodzących w kanałach kręgowych.

Ponadto w praktyce klinicznej zwyczajowo wyróżnia się szereg zespołów (zespołów objawów) towarzyszących osteochondrozie lędźwiowej.

Zespół kręgosłupa - charakteryzujący się następującymi objawami:

  • naruszenie anatomicznej budowy kręgosłupa lędźwiowego, spłaszczenie lub pogłębienie jego zgięć, skrzywienie kręgosłupa;
  • zmniejszona ruchomość kręgosłupa w okolicy lędźwiowej, zmiany napięcia mięśniowego spowodowane skurczem mięśni lub dystonią;
  • ból przy każdym ruchu kręgosłupa lędźwiowego (czynny lub bierny) z powodu skurczu mięśni; zmniejszenie właściwości amortyzujących krążków międzykręgowych;
  • miejscowy zespół bólowy kręgosłupa - miejscowy wzrost wrażliwości struktur mięśniowo-szkieletowych na badanie palpacyjne w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Ponadto w przypadku osteochondrozy lędźwiowej wyróżnia się szereg zespołów pozakręgowych, które w praktyce klinicznej zwykle dzieli się na odruch i ucisk.

Zespoły odruchowe są spowodowane podrażnieniem zakończeń nerwowych podczas ucisku korzeni nerwów rdzeniowych przechodzących przez otwór międzykręgowy. Ucisk wywołuje obrzęk mięśni otaczających kręgosłup, ich skurcz i stan zapalny. Z reguły zespołowi odruchowemu towarzyszy silny ból w obszarze ucisku korzenia nerwu, a także wzdłuż włókna nerwowego. Ból może być ostry, ostry lub długotrwały, często towarzyszą parestezje (mrowienie, pieczenie, uczucie pełzania, zmniejszona wrażliwość) na obszarze skóry unerwianym przez dotknięty nerw.

W następstwie zespołów odruchowych rozwijają się zespoły uciskowe - powstają w wyniku ucisku rdzenia kręgowego, naczyń i nerwów podczas niszczenia trzonów kręgowych i rozwoju przepuklin krążków międzykręgowych. Jednocześnie wyróżnia się zespoły korzeniowe (z powodu naruszenia korzeni nerwowych), naczyniowo-korzeniowe (z uciskiem naczyń jednocześnie z nerwem) oraz mielopatię - zespoły towarzyszące uszkodzeniu rdzenia kręgowego. Oprócz bólu, zespołowi ucisku towarzyszy niedowład lub porażenie mięśni kończyn dolnych (podczas gdy ból słabnie). Klinicznie objawia się to zmęczeniem nóg, parestezjami, zaburzeniami chodu, drętwieniem nóg.

Stopnie osteochondrozy lędźwiowej

Istnieją cztery kliniczne stopnie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego, w zależności od rozległości uszkodzenia krążków międzykręgowych..

Osteochondroza lędźwiowa I stopnia - charakteryzuje się zmniejszeniem elastyczności krążków międzykręgowych. W pierścieniu włóknistym mogą pojawić się pęknięcia z nagłymi ruchami, którym towarzyszy ostry ból, przypominający przejście wyładowania elektrycznego. Występuje odruchowy skurcz mięśni otaczających kręgosłup.

Osteochondroza lędźwiowa II stopnia - charakteryzująca się niestabilnością kręgosłupa w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, możliwy jest rozwój wypukłości krążków międzykręgowych. Martwi się przewlekłym bólem dolnej części pleców, nóg, który nasila się przy dłuższym przebywaniu w tej samej pozycji lub po wysiłku fizycznym. Bólowi mogą towarzyszyć parestezje, uczucie zmęczenia nóg.

Osteochondroza lędźwiowa 3 stopnie - charakteryzuje się objawami przepukliny międzykręgowej (ból wzdłuż uduszonego nerwu, drętwienie nóg, zaburzenia chodu). Dodatkowo mogą pojawić się tzw. Objawy „odległe” - objawy chorób nerek i innych narządów układu moczowo-płciowego, jelit w szczególności zaburzenia stolca.

Osteochondroza lędźwiowa 4 stopnia - odpowiada całkowitej utracie właściwości krążka międzykręgowego. Ciała kręgów zbliżają się do siebie, zapadają się, kręgosłup traci ruchomość, stanowi towarzyszy silny zespół kompresyjny, mielopatia. Objawy neurologiczne nóg stają się trwałe, aż do utraty zdolności do samodzielnego poruszania się. Utrzymują się także „odległe” objawy ze strony układu moczowo-płciowego i pokarmowego..

Diagnoza osteochondrozy lędźwiowej

Rozpoznanie „osteochondrozy lędźwiowej” stawia lekarz po pełnym zbadaniu pacjenta. Należy pamiętać, że objawy osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego są niespecyficzne - w związku z tym konieczne jest skonsultowanie się ze specjalistą, który wykluczy inne patologie, na przykład nowotwory rdzenia kręgowego lub trzonów kręgowych, które mogą wywołać obraz kliniczny podobny do osteochondrozy.

W celu ustalenia dokładnej lokalizacji uszkodzenia kręgosłupa wykonuje się badanie rentgenowskie. Aby wyjaśnić diagnozę, wykonuje się rezonans magnetyczny, który pozwala uzyskać obrazy o wysokiej rozdzielczości warstwa po warstwie.

Szczególną uwagę należy zwrócić na odległe objawy osteochondrozy. Często powodują fałszywą diagnostykę i nieprawidłowe leczenie pacjenta, dlatego bardzo ważne jest, aby mieć kompleksowe badanie nie tylko przez kręgowca i neurologa, ale także przez nefrourologa, gastroenterologa, chirurga, który pomoże sformułować trafną diagnozę i zidentyfikować pierwotną przyczynę zaburzeń pracy nerek czy przewodu pokarmowego..

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego: leczenie

W osteochondrozy lędźwiowej główne procesy destrukcyjne zachodzą w tkance chrzęstnej krążków międzykręgowych. Pełna regeneracja zniszczonej chrząstki jest niemożliwa, dlatego tak ważne jest rozpoczęcie leczenia od pierwszych objawów choroby - umiarkowanego bólu, dyskomfortu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Oznacza to, że gdy struktura chrząstki nie została jeszcze naruszona, a proces patologiczny może, jeśli nie zatrzymać, to przynajmniej znacznie spowolnić.

Aby wyeliminować ból we wczesnych stadiach osteochondrozy, stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) sprawdziło się dobrze z metod medycznych. Można je stosować miejscowo, w postaci maści, żeli oraz w postaci zastrzyków. Oprócz składników przeciwzapalnych, maści często zawierają składniki chłodzące (mentol) lub rozgrzewające (kapsaicyna, jad pszczeli, jad węża), które łagodzą ból pleców - pomagają złagodzić skurcze mięśni, a tym samym łagodzą ból. Z kolei NLPZ eliminują stany zapalne, aw rezultacie ból. Przy silnym zespole bólowym lekarz może zalecić blokadę noworodiny, która pozwala na długi czas wyeliminować zespół bólowy.

Niemniej jednak w pierwszych stadiach osteochondrozy ważne jest skupienie się na leczeniu patogenetycznym - czyli normalizacji procesów metabolicznych w tkance chrzęstnej krążków międzykręgowych poprzez przyjmowanie chondroprotektorów. To grupa leków przywracających metabolizm w chrząstce, normalizujących jej stan strukturalny i funkcjonalny oraz zapobiegających niszczeniu tkanki chrzęstnej. Na przykład w leczeniu osteochondrozy lędźwiowej chondroprotector Dona® dobrze się sprawdził. Aktywnym składnikiem leku jest krystaliczny siarczan glukozaminy. Jest substratem naturalnych składników zdrowej tkanki chrzęstnej, bez których normalny metabolizm jest w niej niemożliwy. Jako część chondroprotektora glukozaminy, siarczan wspomaga syntezę białek strukturalnych (proteoglikanów) chrząstki.

W przypadku postępującej osteochondrozy kręgosłupa w odcinku lędźwiowym leczenie NLPZ i chondroprotektorami staje się niewystarczające. W takim przypadku lekarz może zalecić dodanie do programu leczenia glikokortykosteroidów, które mogą skutecznie wyeliminować zespół zapalny. Aby złagodzić obrzęki mięśni otaczających kręgosłup i uduszone korzenie nerwowe, stosuje się diuretyki, aby wyeliminować skurcz mięśni - przeciwskurczowe.

W przypadku rozwoju przepukliny dysku lub w wyniku zaniedbanej patologii rozwinęło się zniszczenie kręgów, jedynym leczeniem jest zabieg chirurgiczny.

Osteochondroza klatki piersiowej: leczenie fizjoterapeutyczne

W przypadku remisji procesu patologicznego pacjentowi pokazano fizjoterapię. W okresie zaostrzeń zabrania się go używać: techniki fizjoterapeutyczne mogą wywołać zaostrzenie procesu patologicznego, jednak w remisji działanie takich metod jest niezwykle korzystne, pomagają stymulować krążenie krwi w tkankach kręgosłupa, odżywianie chrząstki i normalizację procesów metabolicznych w nim. W ten sposób czas trwania okresu remisji znacznie się wydłuża. Regularne, co najmniej dwa razy w roku, indywidualnie dobrane kursy fizjoterapii pozwalają uzyskać trwałą, długotrwałą remisję osteochondrozy lędźwiowej.

Do skutecznych metod fizjoterapii należą magnetoterapia i laseroterapia, elektroforeza, darsonwalizacja, akupunktura, terapia ultradźwiękami, terapia trakcyjna (trakcja) kręgosłupa, terapia błotna, terapia parafinowa, masaż, terapia manualna. W takim przypadku wszelkie manipulacje powinny być tak delikatne i delikatne, jak to tylko możliwe, aby nie powodować dodatkowego uszkodzenia tkanki krążków międzykręgowych..

Jako środek zapobiegawczy lekarz może zalecić noszenie gorsetu. Pozwala na chwilowe odciążenie mięśni i kręgosłupa, zapobieganie jego skrzywieniu. Jednak noszenie gorsetu nie powinno być stałe, w przeciwnym razie po odciążeniu mięśni osłabną.

Ćwiczenia fizjoterapeutyczne osteochondrozy lędźwiowej

Fizjoterapia (terapia ruchowa) jest ważnym elementem leczenia osteochondrozy lędźwiowej. Starannie dobrane indywidualne ćwiczenia fizyczne pomagają zlikwidować skurcze mięśni otaczających kręgosłup, wzmacniają je, pobudzają ukrwienie mięśni, więzadeł i stawów kręgosłupa. Umiarkowana aktywność fizyczna jest ogólnie niezwykle przydatna - przyczynia się do ogólnej stymulacji krążenia, normalizacji przemiany materii oraz pozytywnego nastroju emocjonalnego pacjenta, co również jest ważne.

Ćwiczenia zawsze powinny być poprzedzone rozgrzewką lub gorącym prysznicem - rozgrzewają mięśnie, co jest ważne, aby zapobiec kontuzjom. Ważny warunek: wszelkie ruchy podczas wykonywania ćwiczeń, zwłaszcza przy skręcaniu kręgosłupa, zginaniu go, muszą być ostrożne.

Osteochondroza lędźwiowa to poważna choroba przewlekła, która znacznie obniża jakość życia pacjenta. Jednak leczenie rozpoczęte w odpowiednim czasie, od pierwszych objawów patologii, może znacznie spowolnić przebieg procesu patologicznego i uniknąć rozwoju niebezpiecznych powikłań.

Zaostrzenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego

Zaostrzenie osteochondrozy lędźwiowej to pojawienie się nieprzyjemnego nasilenia, bólu, sztywności ruchów, które zakłócają zwykły rytm życia i zmuszają do ograniczenia mobilności. W większości przypadków pracujący pacjent z zaostrzeniem osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego otrzymuje listę czasowej niepełnosprawności. Reszta łóżka jest przepisywana na 5-7 dni. Dlatego jeśli jesteś zatrudniony to powinieneś skontaktować się z przychodnią miejską i umówić się na wizytę u terapeuty. Wyda zwolnienie lekarskie, zaleci podstawowe leczenie i przeprowadzi badanie diagnostyczne. W razie potrzeby zaplanowana zostanie konsultacja z neurologiem.

Jeśli nie pracujesz, nadal zaleca się prowadzenie leczenia, gdy pojawią się objawy zaostrzenia osteochondrozy lędźwiowej pod nadzorem doświadczonego lekarza. Nie możesz samodzielnie, bez specjalnych metod diagnostycznych, wykluczyć prawdopodobieństwa wypadnięcia przepukliny międzykręgowej. A wraz z nim wymagane jest nieco inne leczenie. Dlatego należy najpierw udać się do lekarza, a następnie samodzielnie przeprowadzić leczenie nawet w domu, przynajmniej uczestniczyć w zabiegach, które zaleci lekarz..

Zaostrzenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego może wystąpić nagle, może być wywołane różnymi czynnikami chorobotwórczymi. Najczęściej jest to niewystarczająca aktywność fizyczna lub długotrwałe ułożenie ciała w określonej pozycji. Podczas przeprowadzania diagnostyki różnicowej ważne jest, aby wykluczyć możliwość przemieszczenia trzonu kręgu, rozciągnięcia aparatu więzadłowego, zerwania włóknistego pierścienia krążka międzykręgowego z utworzeniem wypukłości lub przepukliny. Wszystkie te patologie są podobne w objawach klinicznych do zaostrzenia osteochondrozy, ale wymagają bardziej ostrożnego podejścia do złożonej terapii. Wszystkie z nich są niebezpieczne przede wszystkim dlatego, że może wystąpić tonowanie kanału kręgowego z uciskiem błon opony twardej rdzenia kręgowego. W takim przypadku stan pacjenta może się stopniowo pogarszać. Występują skurcze, drętwienie kończyn górnych lub dolnych, osłabienie, senność itp. Tylko doświadczony neurolog może postawić dokładną diagnozę.

Przyczyny zaostrzenia osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego

Istnieją różne przyczyny zaostrzenia osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego, ale zanim je przeanalizujemy, porozmawiajmy o tym, co to jest. Sama osteochondroza jest degeneracyjną chorobą dystroficzną, która występuje w przewlekłej nawracającej (stale rozwijającej się) postaci. Wpływa na tkankę chrzęstną krążków międzykręgowych. Każdy dysk składa się z gęstej skorupy w postaci włóknistego pierścienia oraz znajdującego się w nim jądra miażdżystego (jest to galaretowaty korpus, który zachowuje kształt i wysokość dysku, zapewnia równomierne rozłożenie obciążenia amortyzacji podczas ruchu).

Krążek międzykręgowy nie ma własnej sieci naczyniowej i otrzymuje płyny i składniki odżywcze poprzez wymianę rozproszoną z sąsiednimi mięśniami. Jeśli mięśnie nie mają regularnego, pełnoprawnego wysiłku fizycznego, przestają wydzielać płyn, a pierścień włókniakowy zostaje odwodniony. Na jego powierzchni pojawia się sieć małych pęknięć wypełnionych złogami soli wapniowych. Zapobiega to pełnoprawnemu rozproszonemu odżywianiu w przyszłości, dlatego bez kompleksowego odpowiedniego leczenia osteochondroza stale postępuje.

Zaostrzenie osteochondrozy jest reakcją zapalną w odpowiedzi na pogorszenie stanu krążka międzykręgowego, na które wpływają zmiany zwyrodnieniowe zwyrodnieniowe. W takim przypadku dzieje się co następuje:

  • przy zwiększonym wysiłku fizycznym lub pod wpływem czynników stresowych (hipotermia ciała, długotrwały stres statyczny, szok emocjonalny, przegrzanie itp.) dochodzi do naruszenia mikrokrążenia krwi i płynu limfatycznego w zmianie;
  • pierścień włóknisty szybko traci płyn, a wysokość krążka międzykręgowego maleje;
  • zaczyna wywierać nacisk na otaczające tkanki miękkie;
  • organizm wyzwala reakcję zapalną, której celem jest przywrócenie mikrokrążenia krwi i płynu limfatycznego;
  • otaczająca tkanka mięśniowa jest naprężona, aby zrekompensować siły uszkodzonego krążka międzykręgowego.

W takim przypadku pacjent odczuwa sztywność, silny zespół bólowy. W niektórych przypadkach pojawiają się neurologiczne objawy kliniczne.

Główne przyczyny zaostrzenia osteochondrozy lędźwiowej:

  • podniesienie grawitacji (może również spowodować pęknięcie krążka międzykręgowego lub przemieszczenie trzonu kręgu w postaci retrolisthesis lub antyelisthesis);
  • upadek z wysokości lub skok z nieudanym lądowaniem (występuje ostry ucisk uszkodzonego krążka międzykręgowego, który nie może już poradzić sobie z wywieranym na niego obciążeniem amortyzacyjnym;
  • długotrwały pobyt w pozycji statycznej (leżenie na boku, siedzący tryb pracy, długi lot w niewygodnym fotelu;
  • Wypadek z nagłym hamowaniem;
  • hipotermia lub ekspozycja na wysokie temperatury otoczenia;
  • stres lub stres emocjonalny;
  • ostra wirusowa infekcja dróg oddechowych;
  • uraz pleców w okolicy lędźwiowej.

W rzeczywistości może być wiele innych powodów. Często zaostrzenie osteochondrozy lędźwiowej występuje podczas wykonywania nietypowej pracy, na przykład podczas kopania ogrodu lub malowania ścian. Wynika to z faktu, że muskularna rama pleców nie jest wytrenowana i nie jest gotowa do kompensacji wywieranego na nią obciążenia mechanicznego i fizycznego. Dlatego większość z nich spada na kręgosłup. Jeśli istnieją uszkodzone obszary krążków międzykręgowych, istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia zaostrzenia osteochondrozy.

Jak długo trwa zaostrzenie osteochondrozy lędźwiowej

Odpowiedź na pytanie, jak długo trwa zaostrzenie osteochondrozy lędźwiowej, zależy od ogólnego stanu pacjenta i stopnia uszkodzenia krążków międzykręgowych. W pierwszym etapie osteochondrozy, gdy zmiany zwyrodnieniowe dystroficzne są minimalne, zaostrzenie następuje w ciągu 5-7 dni. W niektórych przypadkach ostre objawy kliniczne można zatrzymać po 1-2 zabiegach trakcji trakcyjnej kręgosłupa..

W drugim etapie, gdy obserwuje się wysunięcie (zmniejszenie wysokości) krążka międzykręgowego, zaostrzenie może trwać do 10-14 dni. Ale znowu, przy odpowiednio opracowanym kompleksowym leczeniu, wszystkie ostre objawy mogą zniknąć w ciągu 4-5 dni, w przyszłości leczenie ma już na celu zapobieganie nawrotom patologii.

Trzecim etapem osteochondrozy jest ekstruzja lub przepuklina. W tym stanie zaostrzenie może trwać dłużej niż 14 dni. W przypadku dużej przepukliny zaostrzenie może być związane z uciskiem nerwu korzeniowego lub kanału kręgowego. W takim przypadku wymagane jest zastosowanie nadzwyczajnych środków pomocy. W oficjalnej medycynie, z podobnym stanem, pacjentowi zaleca się operację chirurgiczną w celu usunięcia uszkodzonego dysku..

Dlaczego nogi zawodzą z zaostrzeniem osteochondrozy lędźwiowej

W kręgosłupie lędźwiowym znajdują się nerwy korzeniowe, które odpowiadają za unerwienie kończyn dolnych. Tutaj rozgałęziają się nerwy kulszowe. Niektóre nerwy korzeniowe biorą udział w tworzeniu się splotu nerwowego zwanego ogonem końskim.

Jedynym powodem, dla którego nogi zawodzą podczas zaostrzenia osteochondrozy lędźwiowej, jest naruszenie unerwienia. Dzieje się tak, gdy nerw korzeniowy jest ściśnięty - w tym przypadku osłabienie i drętwienie są określane w jednej z nóg po dotkniętej stronie. Jeśli zawiodą obie nogi, odczuwa się w nich osłabienie mięśni i drętwienie, najprawdopodobniej dochodzi do ucisku rdzenia kręgowego przy zwężeniu kanału kręgowego. Może to być kliniczny objaw przepukliny międzykręgowej powstałej w jamie kanału kręgowego..

Drętwienie nóg może wystąpić w przypadku przemieszczenia trzonu kręgu lub krążka międzykręgowego. Jeśli po zaostrzeniu osteochondrozy pojawi się podobny objaw, należy natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską. Może to być zwiastunem późniejszego paraliżu kończyn dolnych..

Wyjątkiem są sytuacje, w których pacjentowi przepisuje się zastrzyki środków zwiotczających mięśnie. Te preparaty farmakologiczne i lecznicze rozluźniają wszystkie typy mięśni. Powodują też uczucie osłabienia nóg. Pacjentowi wydaje się, że nogi się poddają. W rzeczywistości jest to konsekwencja lub efekt uboczny stosowania środków zwiotczających mięśnie..

Objawy zaostrzenia osteochondrozy lędźwiowej

Istnieją pewne kliniczne objawy zaostrzenia osteochondrozy lędźwiowej, których nie ma w fazie remisji. Warto zwrócić uwagę na następujące objawy zaostrzenia osteochondrozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa:

  1. ostry ból w okolicy lędźwiowej, który może promieniować do kości krzyżowej, pachwiny, pośladków lub uda;
  2. ograniczenie ruchomości (nie można pochylić się do przodu ani wyprostować, wykonać skrętu ciała itp.);
  3. występuje sztywność związana z ostrym, przedłużonym napięciem mięśni w okolicy lędźwiowej;
  4. badanie palpacyjne wyrostków kolczystych jest bolesne;
  5. niemożliwe przez długi czas znajduje się w określonej pozycji.

Objawy neurologiczne mogą pojawić się, jeśli nerwy korzeniowe są uszczypnięte. Wyrażają się drętwieniem niektórych części ciała i kończyn dolnych, parestezjami, napromieniowaniem zespołu bólowego do pięt, osłabieniem mięśni itp. W ciężkich przypadkach może dojść do zaburzeń czynności jelit w pęcherzu itp..

Co zrobić, jeśli zaostrzenie nie ustąpi

Pierwszą rzeczą, którą należy zrobić w przypadku zaostrzenia osteochondrozy lędźwiowej, jest skonsultowanie się z lekarzem, który przeprowadzi wysokiej jakości diagnostykę różnicową. Ból w okolicy lędźwiowej nie zawsze jest zaostrzeniem osteochondrozy. W niektórych przypadkach ból może zostać odzwierciedlony. Na przykład u kobiet ten objaw często występuje przy zapaleniu przydatków, ciąży pozamacicznej itp. U mężczyzn pod pozorem zaostrzenia osteochondrozy może wystąpić kamica moczowa lub może rozwinąć się gruczolak prostaty. Dlatego nie powinieneś szukać porady, co zrobić z zaostrzeniem osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego, lepiej zasięgnąć pomocy medycznej.

Zwłaszcza jeśli zaostrzenie osteochondrozy lędźwiowej nie mija, a objawy tylko się pogarszają. Może to wskazywać, że leczenie zostało przepisane nieprawidłowo lub diagnoza była błędna..

Jak leczyć osteochondrozę lędźwiową podczas zaostrzenia

Przed leczeniem osteochondrozy lędźwiowej podczas zaostrzenia, spróbuj przejść przynajmniej kilka badań. Badanie rentgenowskie, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny wyeliminuje ryzyko przepukliny i wypukłości. Jeśli zostanie zdiagnozowana osteochondroza, można ją leczyć za pomocą metod terapii manualnej. Jeśli nie jest to możliwe, za pomocą leków można tylko zatrzymać objawy patologii. Niemożliwe jest odtworzenie uszkodzonego krążka międzykręgowego za pomocą preparatów farmakologicznych..

Przy zaostrzeniu osteochondrozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa w leczeniu stosuje się:

  1. niesteroidowe leki przeciwzapalne w celu wyeliminowania stanu zapalnego i złagodzenia bólu (Diklofenak, Ortofen, Ketorol, Baralgin, Piroxicam itp.);
  2. środki zwiotczające mięśnie do rozluźnienia nadmiernie napiętych mięśni;
  3. Witaminy z grupy B (bromek tiaminy, chlorowodorek pirydoksyny, cyjanokobalamina) - istnieją złożone preparaty, na przykład „Milgamma”;
  4. kwas nikotynowy - w celu wzmocnienia mikrokrążenia krwi i płynu limfatycznego w ognisku zapalenia;
  5. chondroprotectors - w celu odbudowy tkanki chrzęstnej krążków międzykręgowych (ale ich skuteczność jest wysoce wątpliwa ze względu na to, że nie mogą one wnikać do tkanek pierścienia włóknistego przy zaburzonym odżywianiu rozproszonym).

Istnieją również skuteczniejsze i bezpieczniejsze metody leczenia tej choroby. Porozmawiamy o nich w dalszej części artykułu..

Leczenie zaostrzeń przewlekłej osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego

W przypadku zaostrzenia osteochondrozy lędźwiowej leczenie najlepiej rozpocząć od kilku zabiegów trakcji trakcyjnej kręgosłupa. W trakcie tego następuje wyeliminowanie ucisku nerwów korzeniowych, przywrócenie normalnej wysokości przestrzeni międzykręgowych, zatrzymanie napięcia mięśni szkieletu pleców.

Ponadto leczenie zaostrzenia osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego powinno mieć na celu przywrócenie uszkodzonych tkanek. Do tych celów możesz użyć:

  • osteopatia - pozwala skutecznie i bezpiecznie przywrócić zaburzone mikrokrążenie krwi i płynu limfatycznego w ognisku zmian patologicznych;
  • masaż - w celu rozluźnienia mięśni, zwiększenia elastyczności i przepuszczalności wszystkich tkanek miękkich;
  • kinezyterapia i gimnastyka lecznicza - w celu zwiększenia napięcia mięśniowego i rozpoczęcia procesu żywienia rozproszonego;
  • ekspozycja lasera w celu stymulacji procesu odbudowy uszkodzonego krążka międzykręgowego;
  • refleksologia - oddziaływanie na punkty biologicznie aktywne, dzięki czemu rozpoczyna się proces regeneracji, wykorzystując ukryte rezerwy organizmu człowieka.

Wskazana jest również fizjoterapia - w leczeniu osteochondrozy lędźwiowej w ostrej fazie może poprawić stan pacjenta, przyspieszyć powrót do zdrowia.

Zaostrzenia przewlekłej osteochondrozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa leczyć tylko pod nadzorem doświadczonego lekarza. Umów się na wizytę u neurologa lub kręgowca. Lekarze ci będą w stanie zapewnić wykwalifikowaną pomoc i wyeliminować ryzyko powstania przepukliny międzykręgowej..

Istnieją przeciwwskazania, potrzebna jest specjalistyczna porada.

Możesz skorzystać z usługi bezpłatnej wizyty u lekarza pierwszego kontaktu (neurolog, kręgarz, kręgowiec, osteopata, ortopeda) na stronie internetowej poradni Free Movement. Podczas pierwszej bezpłatnej konsultacji lekarz zbada Cię i przeprowadzi wywiad. Jeśli pojawią się wyniki MRI, USG i RTG, przeanalizuje obrazy i postawi diagnozę. Jeśli nie, wypisze niezbędne wskazówki.