Główny

Zapalenie torebki stawowej

Wystające dyski kręgosłupa lędźwiowego

Wypukłość odcinka lędźwiowego kręgosłupa jest częstym powikłaniem osteochondrozy, która przez długi czas przebiega bez skutecznego leczenia. Ta część kręgosłupa ma maksymalne obciążenie mechaniczne i amortyzujące. Dlatego tkanki chrzęstne krążków międzykręgowych szybko się zużywają i podlegają degeneracyjnym procesom dystroficznym..

Obecnie występowanie odcinka lędźwiowego kręgosłupa w większości przypadków jest wynikiem niewłaściwego leczenia. Najczęściej pacjenci z charakterystycznym bólem pleców odwiedzają miejscowego terapeutę. Ten lekarz działa w ramach medycznych standardów ekonomicznych. Regulują długość leczenia bólu pleców i stosowane metody. Tak więc okres leczenia, a tym samym dostarczenie karty czasowej niezdolności do pracy, wynosi maksymalnie 14 dni. Czy w tym okresie można przywrócić uszkodzoną tkankę chrzęstną krążka międzykręgowego? Nie, nie możesz. Co można zrobić? Zablokuj mechanizm obronny organizmu, który wyraża się reakcją zapalną i napięciem mięśni otaczających kręgosłup lędźwiowy.

Dlatego terapeuta w miejskiej poliklinice jest zmuszony przepisać kurację niesteroidowych leków przeciwzapalnych i zwiotczających mięśnie, gdy pacjent skarży się na bóle krzyża. Obie grupy leków nie mają absolutnie żadnego efektu terapeutycznego. Eliminują jedynie objawy, co pozwala szybko przywrócić osobę do aktywnej pracy. Tymczasem kręgosłup nadal się zapada. A przepisane chondroprotektory są całkowicie bezużyteczne bez pełnego kursu terapii manualnej, ćwiczeń terapeutycznych i kinezyterapii. Nie można ich przetransportować do ogniska zniszczenia tkanki chrzęstnej włóknistego pierścienia krążka międzykręgowego, ponieważ to zaburzenie odżywiania rozproszonego jest główną przyczyną rozwoju osteochondrozy.

Z tego artykułu dowiesz się o objawach i leczeniu wypukłości kręgosłupa lędźwiowego metodami terapii manualnej. Z ich materiału dowiesz się, jak się zachować, gdy wystąpi ból w okolicy lędźwiowej, aby nie wywołać pęknięcia pierścienia włóknistego i wypadnięcia przepukliny.

Wysunięcie dysków lędźwiowych jest drugim etapem osteochondrozy, po pewnym czasie dochodzi do wyciśnięcia (pęknięcia) i przepukliny. Aby zapobiec dalszemu rozwojowi choroby, konieczne jest wyeliminowanie jej głównej przyczyny - naruszenia rozproszonego odżywiania.

Zobacz, jak rozwija się wysunięcie dysków kręgosłupa lędźwiowego:

  1. na tle spadku intensywności pracy układu mięśniowego pleców następuje zmiana w procesie rozproszonego odżywiania tkanki chrzęstnej włóknistego pierścienia krążka międzykręgowego;
  2. traci elastyczność i ulega częściowemu odwodnieniu;
  3. na jego powierzchni tworzy się sieć małych pęknięć;
  4. są wypełnione złogami soli wapniowych;
  5. w wyniku tego pierścień włókniakowy częściowo traci zdolność wchłaniania płynu, który jest uwalniany, gdy otaczające go mięśnie kurczą się;
  6. całkowite odwodnienie prowadzi do tego, że rozpoczyna się pobieranie płynu z jądra miażdżystego znajdującego się wewnątrz pierścienia włóknistego;
  7. zmniejsza swoją objętość i traci zdolność amortyzacji;
  8. wszystko to prowadzi do tego, że wysokość krążka międzykręgowego maleje, a zajmowany obszar rośnie.

W przypadku wypukłości krążek międzykręgowy wystaje poza trzon kręgu i zaczyna wywierać nacisk na otaczające tkanki miękkie. W szczególności można wywierać nacisk na nerwy korzeniowe rozciągające się przez otwory otworowe w trzonach kręgów i na ich odgałęzienia. Ten etap wypukłości powoduje radikulopatię lub zespół korzeniowy.

Jeśli masz kliniczne objawy zajęcia krążka międzykręgowego, nie stosuj samoleczenia. Skontaktuj się z neurologiem w odpowiednim czasie. Doświadczony specjalista opracuje zindywidualizowany plan leczenia. W Moskwie możesz zapisać się na bezpłatną wizytę u neurologa lub kręgowca w klinice Free Movement na terapię manualną. Pracują tam doświadczeni lekarze, którzy mają doświadczenie w skutecznym leczeniu osteochondrozy i jej powikłań..

Przyczyny wystawania krążków międzykręgowych w odcinku lędźwiowym

Występ krążków międzykręgowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa tworzy się przez kilka miesięcy, a nawet lat. Jest to powikłanie zwyrodnieniowej choroby dystroficznej tkanki chrzęstnej kręgosłupa. Dlatego przyczyny występu międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego są dokładnie takie same jak w osteochondrozie:

  • utrzymywanie siedzącego trybu życia przy minimalnym wysiłku fizycznym na mięśniową ramę pleców i dolnej części pleców;
  • nadwaga, która powoduje zwiększone obciążenie amortyzacyjne tarcz;
  • naruszenie postawy w postaci skoliozy, pochylenia się, nawyku zaokrąglania pleców;
  • naruszenie położenia stopy w postaci stopy końsko-szpotawej i płaskiej;
  • urazy pleców, w tym skręcenia i zerwania aparatu więzadeł i ścięgien, pęknięcia i złamania tkanki kostnej;
  • przemieszczenie trzonów kręgowych podczas kręgozmyku;
  • zniszczenie stawów międzykręgowych;
  • zakaźne i aseptyczne procesy zapalne;
  • niewystarczające wykorzystanie czystej wody pitnej w ciągu dnia;
  • noszenie butów na wysokim obcasie, co znacząco zmienia proces rozłożenia obciążenia amortyzacyjnego wzdłuż kręgosłupa;
  • ciężka praca fizyczna;
  • gwałtowne podnoszenie ciężkich ciężarów przy niewystarczającej masie;
  • spadając z wysokości.

Bardzo często przyczyną wysunięcia krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowym kręgosłupa jest niewłaściwa organizacja miejsca do spania i pracy. Długotrwałe statyczne napięcie mięśni pleców i odcinka lędźwiowego prowadzi do upośledzenia mikrokrążenia krwi i płynu limfatycznego. Wpływa to negatywnie na rozproszone odżywianie tkanki chrzęstnej. Jeszcze bardziej niebezpieczna jest sytuacja, gdy osoba spędziła kilka godzin pracy w stresie statycznym, a potem nagle wstała i zaczęła chodzić. Tworzy to ogromne obciążenie amortyzujące całkowicie odwodniony krążek międzykręgowy. W rezultacie pęka. Pojawia się kliniczny obraz kompensacyjnego zapalenia. Może więc rozpocząć się atak zaostrzenia osteochondrozy.

Należy również unikać narażenia na krytyczne wysokie i niskie temperatury w okolicy lędźwiowej. Tkanki chrzęstne znajdują się tutaj bardzo blisko skóry. Dlatego hipotermia lub przegrzanie mogą prowadzić do przyspieszonego procesu niszczenia pierścienia włóknistego..

Oznaki i objawy wystawania kręgosłupa lędźwiowego

Objawy kliniczne wysunięcia kręgosłupa lędźwiowego praktycznie nie różnią się od objawów osteochondrozy. Ten etap choroby można odróżnić tylko za pomocą zdjęcia rentgenowskiego, które pokaże spadek wysokości krążka międzykręgowego.

Głównymi objawami wystawania odcinka lędźwiowego kręgosłupa są:

  • ból w okolicy lędźwiowej, który nasila się przy próbie wykonania dowolnego ruchu;
  • sztywność ruchu, ograniczenie amplitudy pochylenia ciała w różnych kierunkach;
  • nadmierne napięcie mięśni po jednej lub obu stronach;
  • bolesne badanie palpacyjne kolczastych procesów kręgosłupa;
  • pogorszenie ogólnego stanu zdrowia, osłabienie, senność.

Bardzo szybko oznaki wystawania kręgosłupa lędźwiowego są uzupełniane objawami neurologicznymi. To uczucie drętwienia wzdłuż zaciśniętego nerwu korzeniowego. Może również wystąpić parestezja, obniżenie lokalnej temperatury i bladość skóry. W przypadku zajęcia niektórych gałęzi nerwów korzeniowych pojawia się kulawizna lub niedowład kończyn dolnych.

Ponadto oznaki wystawania kręgosłupa lędźwiowego mogą obejmować uszkodzenie narządów wewnętrznych jamy brzusznej i miednicy małej. Kobiety często mają zespół nadreaktywnego pęcherza, zaparcia o charakterze spastycznym z ostrymi bólami wzdłuż okrężnicy. Mężczyźni mogą mieć trudności z oddawaniem moczu, a także zaburzeniami wypróżnień. Wynika to z faktu, że podczas wysuwania obserwuje się ucisk gałęzi nerwów korzeniowych, które są odpowiedzialne za unerwienie narządów jamy brzusznej i miednicy..

Wypukłości lędźwiowe L5-S1 i L4-L5

Przy wysunięciu kręgosłupa lędźwiowego L5-S1 często występują patologie naczyniowe kończyn dolnych. Wynika to z faktu, że tutaj powstają nerwy kulszowe i udowe. Odpowiadają za unerwienie kończyn dolnych, regulują napięcie naczyniowe i zapewniają funkcjonowanie układu zastawkowego żył.

Przy wysunięciu odcinka lędźwiowego L4-L5 na pierwszy plan wysuwają się objawy somatycznych patologii narządów jamy brzusznej. Może to być zapalenie dwunastnicy, zapalenie okrężnicy, zapalenie jelit, zapalenie żołądka. Bardzo często wysunięcie tego krążka występuje u pacjentów skarżących się na ból w prawym podżebrzu. Jedna z gałęzi nerwu korzeniowego L4-L5 odpowiada za unerwienie dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego. Dlatego przy niewystarczającym unerwieniu rozwijają się dyskinezy i stagnacja żółci. Wraz z przedłużającym się przebiegiem tego stanu patologicznego rozwija się choroba kamicy żółciowej..

Występ lub zaostrzenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego?

Często pacjent zadaje pytanie, co to jest: osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego, wysunięcie lub wypadnięcie przepukliny międzykręgowej? Tylko specjalista może na nie odpowiedzieć po przeprowadzeniu badań..

Tak więc zaostrzenie wypukłości kręgosłupa lędźwiowego można wykryć podczas wykonywania zdjęcia rentgenowskiego. Ukaże spadek wysokości krążka międzykręgowego i nierównomierne ułożenie trzonów kręgów z odcinkową destrukcją. Przepuklinę dysku można wykryć tylko za pomocą skanowania MRI.

Doświadczony neurolog będzie mógł postawić dokładną wstępną diagnozę po wstępnym badaniu pacjenta i serii funkcjonalnych testów diagnostycznych. Ważne jest, aby zrozumieć, że na pierwszym etapie osteochondrozy, kiedy wypukłość jeszcze się nie rozwinęła, nigdy nie ma klinicznych objawów uszkodzenia nerwów korzeniowych. Proces zapalny zlokalizowany jest w obszarze uszkodzenia pierścienia włóknistego. Jeśli ból promieniuje na nogę lub przednią ścianę brzucha, oznacza to, że istnieje ryzyko wystąpienia wypukłości lub wyciskania.

Przed leczeniem protruzji odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Istnieje wiele sposobów leczenia protruzji lędźwiowej, ale większość z nich ma charakter czysto objawowy. Dlatego przed leczeniem wypukłości kręgosłupa lędźwiowego konieczne jest podejście do wyboru lekarza z całą odpowiedzialnością. Jak wspomniano powyżej, możesz skontaktować się z lokalnym terapeutą z podobnym problemem tylko wtedy, gdy potrzebujesz karty czasowej niepełnosprawności. Aby uzyskać pełne i skuteczne leczenie, musisz skontaktować się z neurologiem lub kręgowcem. Lekarze ci pomogą wyeliminować samą przyczynę rozwoju wypukłości i całkowicie przywrócić zdrowie kręgosłupa..

Przed rozpoczęciem leczenia koniecznie wykonaj wszystkie badania zalecane przez lekarza. Jeśli istnieje podejrzenie chorób somatycznych narządów wewnętrznych jamy brzusznej i miednicy małej, wykonaj USG, kolonoskopię, sigmoidoskopię, udaj się do ginekologa lub androloga. Po postawieniu dokładnej diagnozy można rozpocząć indywidualnie dostosowany przebieg leczenia.

Leczenie wypukłości krążków międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego

Leczenie protruzji lędźwiowej należy rozpocząć od zidentyfikowania i wyeliminowania potencjalnych przyczyn jego rozwoju. Doświadczony lekarz powinien udzielić pacjentowi zaleceń dotyczących organizacji miejsca pracy i spania, opracowania diety i diety, aktywności fizycznej.

Wówczas leczenie protruzji kręgosłupa lędźwiowego powinno obejmować stworzenie warunków do przywrócenia fizjologicznej wysokości pierścienia włóknistego. Najłatwiej to zrobić za pomocą procedury trakcji. Pozwala na powiększenie przestrzeni międzykręgowych i zwiększenie elastyczności aparatu więzadłowego. Można to zrobić tylko po masażu przygotowawczym i pod stałym nadzorem kręgowca.

Pełny cykl leczenia wypukłości krążka lędźwiowego może zająć kilka miesięcy. Bardzo ważne jest zatrzymanie stanu zapalnego, powiększenie przestrzeni międzykręgowych i rozpoczęcie procesu regeneracji. Do tej pory w leczeniu wypukłości dysków lędźwiowych skuteczne jest stosowanie metod terapii manualnej:

  • masaż i osteopatia w celu przywrócenia mikrokrążenia krwi i płynu limfatycznego w ognisku zmiany, zwiększenia elastyczności tkanek miękkich;
  • kinezyterapia i gimnastyka lecznicza w celu przywrócenia procesu odżywiania rozproszonego, zwiększenia napięcia mięśniowego;
  • refleksologia w celu rozpoczęcia procesu regeneracji uszkodzonych obszarów włóknistego pierścienia krążka międzykręgowego;
  • fizjoterapia, leczenie laserowe itp..

Leczenie protruzji krążków międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego może być skuteczne tylko przy podejściu zintegrowanym. Zdecydowanie odradza się stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych i zwiotczających mięśnie. Zespół ostrego bólu można złagodzić za pomocą trakcji kręgosłupa i farmakopunktury. Do leczenia możesz użyć witamin z grupy B, kwasu nikotynowego i chondroprotektorów. Ale tylko w połączeniu z terapią manualną i gimnastyką leczniczą. W przeciwnym razie wprowadzenie tych leków nie będzie miało pozytywnego wpływu..

Istnieją przeciwwskazania, potrzebna jest specjalistyczna porada.

Możesz skorzystać z usługi bezpłatnej wizyty u lekarza pierwszego kontaktu (neurolog, kręgarz, kręgowiec, osteopata, ortopeda) na stronie internetowej poradni Free Movement. Podczas pierwszej bezpłatnej konsultacji lekarz zbada Cię i przeprowadzi wywiad. Jeśli pojawią się wyniki MRI, USG i RTG, przeanalizuje obrazy i postawi diagnozę. Jeśli nie, wypisze niezbędne wskazówki.

Wystające dyski kręgosłupa lędźwiowego

Krążek międzykręgowy kręgosłupa lędźwiowego jest formacją włóknisto-chrzęstną, której kształt jest zbliżony do owalu. Tworzy go elastyczne jądro miażdżyste i mocna włóknista błona i działa jako amortyzator między trzonami kręgów.

Dyski międzykręgowe kręgosłupa lędźwiowego są największe i częściej niż inne są podatne na zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne ze względu na najwyższy poziom ruchomości i otrzymywane obciążenie.

Co to jest wypukłość dysku w odcinku lędźwiowym kręgosłupa

Kręgosłup lędźwiowy składa się z 5, czasem 6 kręgów. Pomiędzy nimi znajdują się krążki międzykręgowe, które wyznacza się w zależności od tego, w jakich trzonach kręgów się znajdują, pomiędzy: L1 - L2, L2 - L3, L3 - L4, L4 - L5. Ich odżywianie odbywa się poprzez układ krążenia kręgów i dyfuzyjnie przez górną i dolną powierzchnię krążka (płytki końcowe).

Stanowią naturalne przekładki między elementami kostnymi kręgosłupa i zapewniają zachowanie ich integralności, stabilność ułożenia oraz ruchomość i elastyczność wyrostka..

Występ kręgosłupa lędźwiowego stanowi około 90% wszystkich przypadków ich powstawania. Najczęściej występują na dyskach L5 - S1 i L4 - L5.

Zmiany związane z wiekiem, negatywny wpływ czynników zewnętrznych, siedzący tryb życia i szereg innych przyczyn prowadzą do upośledzenia krążenia krwi i odżywiania dysku. Rezultatem są procesy degeneracyjno-dystroficzne w dysku, czyli rozwija się osteochondroza.

Nieleczone zmiany zwyrodnieniowe postępują, rozprzestrzeniają się na płytki brzeżne i powodują ich twardnienie. Zapobiega to przepływowi składników odżywczych do jądra miażdżystego, co powoduje spadek jego wilgotności i występowanie niedoborów składników odżywczych. Następnie prowadzi to do powstania wypukłości. W takich sytuacjach krążek jest już tak zniszczony, że jego kształt jest zdeformowany, włóknisty pierścień staje się cieńszy i tworzy się niewielki występ..

W końcu niedobór wody i składników odżywczych prowadzi do rozwarstwienia włókien kolagenowych, z których tworzy się pierścień włóknisty, a także do ich mikrozerwań. Stwarza to warunki wstępne do przemieszczenia jądra miażdżystego do obszaru przerzedzania, co powoduje zwiększony nacisk na już zdeformowany pierścień włóknisty. Stopniowo przestaje radzić sobie ze zwiększonym obciążeniem, pęka jeszcze większa liczba włókien kolagenowych, co prowadzi do wybrzuszenia krążka w kanale kręgowym.

Podczas gdy integralność pierścienia włóknistego jest zachowana, mówią o obecności wypukłości. Ale przy braku terapii nacisk jądra miażdżystego na błonę włóknistą nigdzie nie znika, więc coraz więcej włókien kolagenowych ulega zniszczeniu. W rezultacie pierścień włóknisty pęka, a wewnętrzna zawartość krążka może wydostać się do kanału kręgowego. Tak powstaje przepuklina.

Tak więc wypukłość jest przejawem osteochondrozy, objawiającej się utworzeniem niewielkiego wysunięcia krążka międzykręgowego poza fizjologiczne granice, ale przy zachowaniu integralności pierścienia włóknistego.

Obecnie osteochondroza występuje u osób w różnym wieku i jest niezwykle rzadko diagnozowana we wczesnych stadiach. Zwykle choroba jest wykrywana, gdy już doprowadziła do wypukłości, ponieważ nawet drobne zmiany stanu krążków międzykręgowych w odcinku lędźwiowym prowadzą do bólu i innych zaburzeń.

Etapy i typy

W zależności od ciężkości sytuacji istnieją 3 etapy rozwoju protruzji lędźwiowej:

  1. Światło - wypukłość jest ledwo zauważalna, dlatego nawet przy zastosowaniu nowoczesnych, precyzyjnych metod badania nie każdy specjalista będzie w stanie to zauważyć. Wymiary występu nie przekraczają 1 mm.
  2. Umiarkowany - występ rośnie i osiąga już 1–3 mm.
  3. Ciężkie - powstawanie wypukłości krążka międzykręgowego nie budzi już wątpliwości. Jest wyraźnie widoczny poza trzonami kręgów i ma wymiary od 3 do 6 mm. Ale pierścień jest nadal nienaruszony.

Trzeci etap rozwoju wypukłości graniczy z ekstruzją, czyli powstaniem przepukliny. Dlatego po wykryciu takiego występu włóknisty pierścień, rozcieńczony do granicy, może w żadnym momencie nie wytrzymać obciążenia i pęknąć. W rezultacie jądro miażdżyste stopniowo wychodzi, to znaczy tworzy się przepuklina międzykręgowa.

Ale rozmiar występu nie jest jedynym znakiem, według którego klasyfikowana jest patologia. Duże znaczenie dla określenia taktyki leczenia ma jego położenie względem osi środkowej kanału kręgowego. Dlatego wyróżnia się występy:

  • grzbietowa - występ jest skierowany do tyłu;
  • boczny - uformowany po prawej lub lewej stronie kręgosłupa;
  • foraminal - wybrzuszenie „przesącza się” do otworów otworowych kręgosłupa, przez które przechodzą sploty nerwowe;
  • środkowa - wypukłość umiejscowiona wyraźnie w środku kanału kręgowego, gdzie znajduje się duży splot nerwowy tzw. ogon koński;
  • kolisty - pierścień włóknisty staje się cieńszy na całej powierzchni i mniej więcej równomiernie wchodzi do kanału kręgowego na całej jego szerokości.

Powody

Głównym powodem rozwoju wypukłości krążków międzykręgowych jest osteochondroza. Rozwój choroby ułatwiają:

  • prowadzenie siedzącego trybu życia, siedząca praca (pracownicy biurowi, kierowcy itp.);
  • nadmierne obciążenie kręgosłupa spowodowane ciężką pracą fizyczną lub niektórymi sportami;
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • genetyczne predyspozycje;
  • słaby rozwój muskularnego gorsetu podtrzymującego kręgosłup;
  • skrzywienie grzbietu (deformacja skoliozy, kifoza, lordoza);
  • urazy pleców;
  • nadwaga;
  • niezrównoważona dieta;
  • zmiany wieku.

Objawy

Głównym objawem zmian patologicznych w krążkach międzykręgowych jest zespół bólowy. Ból nawet we wczesnym, tak zwanym stadium przed przepuklinowym, może być dość silny i utrzymujący się. Często trudno jest je złagodzić lekami przeciwbólowymi. W tym przypadku biomechanika kręgosłupa lędźwiowego często ulega znacznemu pogorszeniu..

Chodzi o to, że wszyscy ludzie mają różne rozmiary dysków, a korzenie kręgosłupa przechodzą od nich w różnych odległościach. Dlatego u niektórych pacjentów patologia nie jest odczuwalna przez długi czas, dopóki występ nie osiągnie ogromnych rozmiarów, podczas gdy u innych objawy neurologiczne i zespół bólowy pojawiają się prawie natychmiast i są ostre.

Dlatego wielkość przepukliny lub wypukłości nie odgrywa znaczącej roli w potrzebie operacji. Neurochirurdzy kierują się przede wszystkim stanem pacjenta, dlatego w niektórych przypadkach wskazana jest interwencja chirurgiczna w przypadku wypukłości i obecności wrodzonego wąskiego kanału kręgowego.

W większości przypadków ból pojawia się, gdy wypukłość osiąga 3 etapy rozwoju, a jej rozmiar przekracza lub 3 mm.

Pojawienie się bólu, zwłaszcza bólu ostrego, jest wyraźną oznaką ucisku nerwów rdzeniowych. Często bóle są bolesne i tępe, ale mogą też piec lub wyglądać jak lumbago. Mogą oddawać jedną lub obie nogi, najczęściej udo i podudzie.

Ból krzyża występuje, gdy:

  • zmiana pozycji ciała;
  • aktywność fizyczna;
  • przedłużony pobyt w jednej statycznej pozycji.

Również wystawanie kręgosłupa lędźwiowego może powodować:

  • zmniejszenie możliwego zakresu ruchu w dolnej części pleców (najczęściej pacjentom trudno jest pochylić się, obrócić ciało z powodu ostrego lub wąsatego bólu);
  • upośledzona wrażliwość (parastezja), która objawia się mrowieniem, drętwieniem lub uczuciem pełzania po skórze w okolicy lędźwiowej, krocza lub nóg;
  • zmniejszone napięcie mięśni nóg i odruchowy skurcz mięśni pleców w projekcji dotkniętego obszaru kręgosłupa;
  • dysfunkcja narządów miednicy występuje z wrodzonym wąskim kanałem kręgowym i uciskiem nerwów ogona końskiego, ponieważ są one odpowiedzialne za kontrolowanie oddawania moczu, wypróżnianie i pracę narządów płciowych;
  • szybkie zmęczenie, zmniejszona wydajność.

Nasilenie bólu i objawów neurologicznych zależy od umiejscowienia wypukłości, jego wielkości, stopnia zapalenia i stopnia ucisku nerwu.

Takie objawy są często powodem do szczegółowego rozważenia potrzeby interwencji chirurgicznej. Długotrwałe opóźnienie może wywołać nieodwracalne zmiany i doprowadzić do paraliżu.

Diagnostyka

Podczas pierwszej wizyty u lekarza pacjent jest badany, podczas którego ocenia się jego stan neurologiczny. Wykwalifikowany technik może natychmiast podejrzewać obecność wypukłości, chociaż nie jest to dokładna diagnoza. Ponieważ dość dużej liczbie chorób kręgosłupa towarzyszy rozwój objawów neurologicznych, możliwe jest dokładne określenie przyczyny jej pojawienia się tylko poprzez diagnostykę instrumentalną.

Dlatego pacjent jest skierowany do:

  • prześwietlenie;
  • MRI;
  • tomografia komputerowa.

Wymagana jest dokładna historia i wykonywane są testy neurologiczne. Pozwala to ocenić:

  • charakter, siłę i czas wystąpienia, a także częstotliwość ataków bólu;
  • siła mięśni, jakość koordynacji ruchów i znalezienie związku między epizodami wzmożonego bólu a niektórymi ruchami;
  • poziom aktywności fizycznej pacjenta przed wystąpieniem objawów choroby i w chwili obecnej;
  • postawę i określić możliwy zakres ruchu w różnych kierunkach;
  • jakość odruchów i wrażliwości dotykowej;
  • stan kręgów, wielkość przestrzeni międzykręgowej i identyfikację ich przemieszczenia lub powstawania osteofitów.

Najpełniejszych informacji o stanie krążków międzykręgowych dostarcza rezonans magnetyczny. Za pomocą tej metody badawczej można wykryć najmniejsze wypukłości, nawet jeśli ich rozmiar nie osiągnął 2 mm..

Czasami pacjentom dodatkowo przypisuje się prześwietlenie z badaniami funkcjonalnymi. Ten test ma na celu ustalenie obecności niestabilności kręgosłupa. Jest to ważny parametr diagnostyczny przy wykrywaniu przemieszczenia kręgu, które często obserwuje się u osób w każdym wieku i stwarza istotne przesłanki do wystąpienia zespołów korzeniowych ucisku i szeregu innych chorób kręgosłupa..

Leczenie wypukłości odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Początkowo przy wypukłościach krążków międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego zaleca się leczenie zachowawcze. W niektórych przypadkach pomaga skutecznie zwalczać zaostrzenia choroby i ma na celu:

  • wyeliminować ból i stany zapalne, które korzystnie wpływają na stan korzeni kręgosłupa;
  • poprawić jakość krążenia krwi, co pozytywnie wpływa na procesy metaboliczne i trofizm krążków międzykręgowych;
  • zatrzymać postęp niszczenia pierścienia włóknistego i zapobiec przejściu wypukłości w przepuklinę;
  • znormalizować ruchomość patologicznie zmienionego odcinka kręgosłupa;
  • zapobiegają osłabieniu mięśni pleców i nóg.

Jednak leczenie zachowawcze nie zawsze pozwala całkowicie zatrzymać procesy zwyrodnieniowo-dystroficzne. Dlatego bardzo często, pomimo wszelkich wysiłków, wysunięcie krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego może ostatecznie przekształcić się w przepuklinę..

Leczenie zachowawcze może doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia i normalizacji budowy i kształtu krążka międzykręgowego odcinka lędźwiowego, zwłaszcza jeśli rozpoczęto je na I etapie powstawania wypukłości, gdy jego wymiary nie przekraczają 2 mm.

Aby leczenie zachowawcze było skuteczne i maksymalnie rozwiązywało powierzone zadania, musi być kompleksowe iw pełni uwzględniać wszystkie cechy przebiegu choroby, wiek, płeć, charakter aktywności zawodowej pacjenta i wiele innych czynników. Dlatego tylko wysoko wykwalifikowany specjalista kręgowiec może wybrać optymalną taktykę terapii..

Z reguły pacjentom ze zdiagnozowanymi wypukłościami kręgosłupa lędźwiowego przypisuje się:

  • terapia lekowa;
  • fizjoterapia;
  • Terapia ruchowa;
  • Terapia manualna;
  • dieta i tryb oszczędzania.

Fizjoterapia, terapia ruchowa i terapia manualna mogą być stosowane tylko poza ostrym okresem choroby..

Terapia lekowa

Skuteczność leczenia w dużej mierze zależy od prawidłowego doboru leków. W zależności od stanu krążków międzykręgowych pacjentom przypisuje się:

  • NLPZ - likwidują ból i stany zapalne, stosowane są w postaci leków doustnych, zastrzyków, maści, kremów czy żeli;
  • kortykosteroidy - mają wyraźne działanie przeciwzapalne i są stosowane w ostrym, ciężkim procesie zapalnym;
  • chondroprotektory - mające na celu poprawę jakości regeneracji tkanki chrzęstnej, poprawę przebiegu procesów metabolicznych w niej;
  • Witaminy z grupy B - normalizują przewodnictwo nerwowe;
  • suplementy wapnia - zwiększają gęstość kości.

Dla każdego pacjenta lista leków dobierana jest indywidualnie. Wszystkie leki należy przyjmować na kursach, czasami bardzo długich, unikając nieuzasadnionych przerw.

Fizjoterapia

Zabiegi fizjoterapeutyczne poprawiają samopoczucie pacjenta i hamują progresję zmian patologicznych w tkankach krążka międzykręgowego. Wszystkie procedury i ich kombinacje dobierane są indywidualnie i przydzielane w kursach po 10-15 sesji.

Najbardziej skuteczne w przypadku wysunięcia krążków międzykręgowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa to:

  • terapia trakcyjna - polega na rozciągnięciu kręgosłupa na specjalnym aparacie, co pomaga zwiększyć przestrzenie międzykręgowe i wyeliminować zwiększony nacisk na dyski;
  • elektroforeza - zapewnia skuteczne dostarczanie leków bezpośrednio do ogniska zmiany, co daje wyraźny efekt przeciwbólowy i przeciwzapalny;
  • leczenie falą uderzeniową - stosowane w przypadku deformacji grzbietu, pomaga zmniejszyć nacisk na włókna nerwowe i zwiększyć napięcie mięśniowe;
  • terapia laserowa - stymuluje procesy metaboliczne, co zapewnia bardziej aktywne nasycenie tkanek dysku tlenem i substancjami odżywczymi, pomaga wzmocnić układ odpornościowy i zmniejszyć nasilenie bólu;
  • magnetoterapia - mająca na celu poprawę funkcjonowania układu krwionośnego, co zapewnia aktywację odżywienia krążków międzykręgowych i wzmocnienie własnych mechanizmów obronnych organizmu;
  • wypoczynek w uzdrowiskach balneologicznych - wpływa pozytywnie na cały organizm i stan psycho-emocjonalny, stosowany jest profilaktycznie.

Najskuteczniejsze zastosowanie fizycznych metod oddziaływania na organizm z wypukłościami o łagodnym i umiarkowanym nasileniu przy braku wyraźnych objawów neurologicznych.

Fizjoterapia jest jednym z najważniejszych elementów terapii zachowawczej. Dla każdego pacjenta specjalista opracowuje indywidualny program treningowy, biorąc pod uwagę jego stan, poziom sprawności fizycznej i obecność innych chorób.

Terapia ruchowa polega na codziennym wykonywaniu specjalnie zaprojektowanego zestawu ćwiczeń, które pomagają:

  • zmniejszyć obciążenie patologicznie zmienionego obszaru;
  • zwiększyć plastyczność i siłę mięśni;
  • działają tonizująco na organizm;
  • aktywować krążenie krwi w obszarze problemowym i poprawić przebieg procesów metabolicznych;
  • znormalizuj rozmiar przestrzeni międzykręgowej i stwórz warunki wstępne do uwolnienia korzeni nerwowych.

Skuteczność ćwiczeń fizjoterapeutycznych została udowodniona klinicznie. Metoda pozwala na kontrolowanie wysunięcia kręgosłupa lędźwiowego i zapobieganie jego progresji. Ale w tym celu zestaw ćwiczeń i obciążenie muszą być wybrane ściśle indywidualnie przez specjalistę. W przeciwnym razie przy nieautoryzowanym doborze ćwiczeń zajęcia nie przyniosą dobrych efektów, a nawet mogą doprowadzić do pogorszenia stanu pacjenta..

Wszystkie ćwiczenia wykonywane są powoli, bez gwałtownych ruchów. Obciążenie jest zwiększane stopniowo i tylko za zgodą lekarza prowadzącego.

Pierwsze zajęcia z terapii ruchowej powinny być przeprowadzone pod okiem specjalisty. Jeśli ból pojawi się podczas jakiegokolwiek ćwiczenia, należy natychmiast przerwać lekcję i skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia przyczyn zespołu bólowego i skorygowania programu ćwiczeń fizjoterapeutycznych.

Terapia manualna

Terapia manualna i masaż leczniczy mają na celu przywrócenie prawidłowej anatomii kręgosłupa, poprawę odpływu limfy, krążenie krwi oraz aktywację procesów metabolicznych. Zastosowanie technik terapii manualnej przywraca napięcie mięśniowe, poprawia jakość odruchów oraz normalizuje wrażliwość dotykową poprzez zmniejszenie patologicznego nacisku na korzenie nerwowe. Ale w przypadku niektórych rodzajów wypukłości masaż jest całkowicie przeciwwskazany..

Dieta i oszczędzający schemat

Podczas diagnozowania wysunięcia krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego wiele uwagi zwraca się na specyfikę aktywności fizycznej pacjenta. Ważne jest nie tylko unikanie nadmiernego obciążenia dolnej części pleców, ale także małej mobilności. Dlatego zaleca się pacjentom rezygnację z ciężkiej pracy fizycznej, zwłaszcza związanej z podnoszeniem ciężarów, a także regularne spacery, nie zapominając o terapii ruchowej..

Skuteczność leczenia zachowawczego zależy również w dużej mierze od jakości żywienia. W końcu to z pożywieniem człowiek otrzymuje większość substancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu przemian biochemicznych w organizmie..

Dlatego warto wzbogacić dietę o pokarmy będące źródłem wapnia:

  • ryba;
  • fermentowane produkty mleczne;
  • cielęcina;
  • mięso drobiowe;
  • warzywa;
  • zioła (szczególnie przydatne są pietruszka, koper, baza lub k);
  • orzechy.

Warto również włączyć do menu dania zawierające naturalną żelatynę. Są to buliony mięsne, wodorosty, marmolada itp. Ważne jest ograniczenie spożycia alkoholu, potraw smażonych, tłustych i pikantnych.

W przypadku nadwagi zaleca się podjęcie działań w celu jej zmniejszenia, ponieważ prowadzi to do zwiększenia obciążenia kręgosłupa i negatywnie wpływa na stan innych narządów.

Zaleca się spożywać ułamkowo 5 - 6 razy dziennie w małych porcjach. Pozwoli to uzyskać optymalne połączenie produktów, uzyskać wszystkie substancje niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu i nie przejadać się, co wpłynie pozytywnie na wagę i ogólne samopoczucie..

Operacja

Operacja jest wskazana u około 5–10% pacjentów z wypukłościami odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Zalecany dla:

  • brak pozytywnych zmian w stanie pacjenta po 3–6 tygodniach;
  • częste napady silnego bólu;
  • dysfunkcja nerwów ogona końskiego;
  • przewlekły zespół odruchowy i korzeniowy;
  • szybko rosnące pogorszenie.
  • Wrodzony wąski kanał kręgowy

Obecnie preferowane są małoinwazyjne techniki chirurgii przezskórnej (nukleoplastyka nakłucia), które pozwalają osiągnąć doskonałe rezultaty przy minimalnym urazie tkanek miękkich. Zabieg ma na celu zmniejszenie ciśnienia wewnątrz zmienionego krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego, co stwarza warunki do przywrócenia jego normalnego kształtu i granic. Osiąga się to poprzez działanie na jądro miażdżyste:

  • zimna plazma;
  • laser;
  • promieniowanie elektromagnetyczne fal radiowych;
  • hydroplastiki

Wszystkie metody działają na mniej więcej tej samej zasadzie. Istotą hydroplastyki nakłuwającej jest wprowadzenie, pod kontrolą wzmacniacza obrazu, do jądra miażdżystego zmienionego patologicznie krążka cienkiej igły prowadzącej z dostępu tylnego. Wcześniej skóra jest traktowana roztworem antyseptycznym.

Gdy tylko igła osiągnie środek jądra, wprowadza się do niej roboczy port, przez który wstrzykuje się nukleot. Obserwując swoje działania na monitorze, neurochirurg włącza generator urządzenia i zaczyna wykonywać ruchy posuwisto-zwrotne w różnych płaszczyznach, bez wychodzenia poza jądro miażdżyste dysku.

Prowadzi to do usunięcia tkanki jądrowej w miejscu przejścia nukleotomu, co zmniejsza jego rozmiar, eliminuje patologiczny nacisk na pierścień włóknisty i sprzyja cofaniu się wypukłości.

Operacja wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym i nie wymaga pobytu w szpitalu. Wykonywany jest na czczo i trwa średnio nie dłużej niż pół godziny. Po nukleoplastyce na skórze pozostaje nakłucie nie większe niż 2 - 5 mm, dzięki czemu nie wymaga szycia i samoistnie się napina, nie pozostawiając widocznych śladów na skórze. Ranę zamyka się sterylnym opatrunkiem.

Stosowanie nukleoplastyki nie jest zalecane u pacjentów w wieku powyżej 50–55 lat, ponieważ krążki międzykręgowe w tym wieku są już w znacznym stopniu odwodnione i tracą zdolność do retrakcji odwrotnej.

Hydroplastyka, która w odróżnieniu od nukleoplastyki zimnej plazmy, lasera czy fal radiowych polega na zniszczeniu części jądra miażdżystego przez ciśnienie roztworu soli. Operacja jest również wykonywana poprzez nakłucie tkanek miękkich. Roztwór podawany jest przez igłę prowadzącą, która dodatkowo posiada odgałęzienie do zasysania odpadu. Efekt hydroplastyki jest podobny do wyników nukleoplastyki i również polega na odwrotnym wycofaniu wypukłości.

Ale jeśli podczas MRI wykryto już pęknięcie włóknistego pierścienia dysku, tj. Powstanie prawdziwej przepukliny, nukleoplastyka traci na znaczeniu. W takich przypadkach zwykle konieczne jest skorzystanie z mikrodiscektomii, operacji endoskopowej i innych.

Rehabilitacja lub terapia po operacji

Metody chirurgii przezskórnej pozwalają na aktywację pacjenta w ciągu 2-3 godzin po operacji. Jednocześnie zauważalną poprawę stanu u większości pacjentów obserwuje się niemal natychmiast po zakończeniu zabiegu, nieco rzadziej stopniowo poprawia się w ciągu 1-2 tygodni..

Jeśli pacjent nie odczuwa dyskomfortu, może od razu opuścić klinikę, czyli kilka godzin po operacji. Otrzymuje od lekarza starannie spisane zalecenia, których jakość wykonania determinuje czas trwania osiągniętego efektu i ryzyko powikłań..

  • terapia antybiotykowa;
  • antykoagulanty;
  • tryb oszczędzania (ważne jest, aby unikać przechyłów, ostrych zakrętów ciała);
  • Terapia ruchowa;
  • noszenie bandaża ortopedycznego;
  • odmowa pracy fizycznej, podnoszenia ciężarów i sportu.

Średnio rehabilitacja trwa nie dłużej niż 2 miesiące, a okres czasowej niezdolności do pracy często nie przekracza 3-5 dni.

Ale jeśli pacjent zaniedbuje zalecenia lekarskie, zwłaszcza dotyczące aktywności fizycznej, naraża się na wysokie ryzyko nawrotu wypukłości lub nawet przepukliny..

Tak więc rokowanie dotyczące wysunięcia krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego w dużej mierze zależy od tego, jak wcześnie pacjent szuka pomocy medycznej i skupia się na wyniku. W szczególności nowoczesny poziom rozwoju medycyny i neurochirurgii pozwala skutecznie radzić sobie z wypukłościami różnej wielkości i osiągnąć całkowite wyleczenie. Ale wynik leczenia i prawdopodobieństwo nawrotu choroby w dużej mierze zależą od samego pacjenta..

Co to jest i jak leczyć występy dysków kręgosłupa lędźwiowego

Nie każdy wie, czym jest wysunięcie dysków kręgosłupa lędźwiowego. Z tą diagnozą spotykają się osoby, które zgłaszają się do lekarza z powodu bólu i innych problemów z plecami. Jednak słysząc to, nie do końca rozumieją, co to jest, jak i dlaczego powstają wypukłości dysków, na co jest najeżony i jak radzić sobie z plagą..

Istota patologii

Istota tej patologii polega na wystawaniu chrzęstnych dysków, które pełnią funkcję ochronną, poza granice kręgów. W rzeczywistości jest to jeden z etapów osteochondrozy kręgosłupa, kiedy zmniejsza się elastyczność, a wysokość chrząstki oddzielającej kości maleje. Dalszy rozwój choroby powoduje powstanie przepukliny międzykręgowej, w której dochodzi do pęknięcia błony pierścienia włóknistego.

Występ tworzy się po uszkodzeniu włókien pierścienia włóknistego. Dzięki membranie galaretowata część jądra pozostaje w granicach kręgu, ale występuje już częściowe wybrzuszenie włóknistego pierścienia na zewnątrz o 1-5 mm. W zależności od lokalizacji wybrzuszenie może uciskać i podrażniać korzenie nerwowe, czemu towarzyszą okresowe bóle, drętwienie, przebarwienia, lumbago itp..

Występy dzielą się na:

  • grzbietowej, gdy wybrzuszenie jest zwrócone w stronę punktu przejścia rdzenia kręgowego;
  • okrągłe - wypukłości na obwodzie kręgu;
  • boczny - po bokach;
  • rozproszone - mają nierównomierne wybrzuszenia w różnych kierunkach.

Przyczyny wysunięcia dysku

Głównymi czynnikami prowokującymi patologię są:

  1. Osteochondroza. Ze względu na brak pierwiastków śladowych, płynu i aminokwasów w otaczających tkankach i wewnątrz krążków międzykręgowych tracą elastyczność, rozwarstwiają się i deformują.
  2. Deformacje kręgosłupa (skolioza itp.).
  3. Wrodzone patologie układu mięśniowo-szkieletowego.
  4. Kontuzja pleców.
  5. Osteoporoza to choroba ogólnoustrojowa, w której gęstość kości ulega zmniejszeniu, a ich struktura jest zaburzona.
  6. Zmiany szkieletu związane z wiekiem.
  7. Niska aktywność fizyczna, prowadząca do atrofii mięśni otaczających kręgosłup.
  8. Aktywność zawodowa związana z dużym wysiłkiem fizycznym.

Etapy rozwoju patologii

Choroba zaczyna się niepostrzeżenie dla człowieka i przechodzi kolejno przez 3 etapy:

  1. Zaburzenia dystroficzne w tkankach dysku.
  2. Krążek międzykręgowy wystaje 1-3 mm poza zewnętrzną granicę kręgu.
  3. Zwiększenie wielkości wybrzuszenia.

W przyszłości nastąpi pęknięcie pierścienia włóknistego i powstanie przepukliny kręgowej. Pierwsze 2 etapy choroby można dość łatwo wyleczyć za pomocą zmian stylu życia, kursów masażu, systematycznej terapii ruchowej i leków pomocniczych. Na późniejszych etapach rozwoju choroby nie można obejść się bez pomocy lekarzy i poważnej złożonej terapii.

Objawowe objawy

Objawy choroby są bardzo zróżnicowane, ale najczęściej są związane z neurologią, ponieważ rozwija się ucisk rdzenia kręgowego i jego korzeni. Objawy wynikają ze stadium choroby, lokalizacji i częstości występowania wypukłości.

Występ krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowym objawia się następującymi objawami:

  • ciągły ból w dolnej części pleców, promieniujący do kończyn dolnych;
  • okresowy silny ból po wysiłku;
  • epizodyczne skurcze nóg;
  • osłabienie mięśni kończyn dolnych;
  • pacjent inaczej odczuwa dotykanie zewnętrznej części uda i łydki;
  • czasami pojawia się mrowienie w stopach i łydkach;
  • dolna część pleców jest jakby ograniczona z powodu skurczu;
  • ataki rwy kulszowej okolicy lędźwiowo-krzyżowej.

Sam kręgosłup lędźwiowy zawiera 5 kręgów. W rzeczywistości obszar ten przenosi największe obciążenie osiowe, ale jest wzmocniony mniejszą liczbą mięśni niż obszar piersiowy. Najczęstsze urazy kręgów występują na granicy z odcinkiem krzyżowym L4-L5 i L5-S1.

Występ dysków kręgosłupa lędźwiowego w różnych segmentach ma swoje własne cechy:

  • jeśli dysk między L1-L2 jest uszkodzony, to znaczy na granicy z kręgiem piersiowym pojawia się ból w okolicy lędźwiowej i pośladkach;
  • problem między L2-L3 powoduje ból na wewnętrznej stronie ud, a także na mięśniach pośladkowych;
  • szczypanie między L3 i L4 powoduje rozprzestrzenianie się bólu na całej długości mięśni nóg po wewnętrznej stronie;
  • osteochondroza z wypukłościami kręgu L4-L5 wywołuje zespół bólowy po wewnętrznej i zewnętrznej stronie mięśni łydki;
  • patologia na granicy L5-S1 powoduje ból od dolnej części pleców do stopy wzdłuż całej zewnętrznej strony nogi.

Diagnostyka i leczenie

Im wcześniej pacjent skonsultuje się z lekarzem, tym szybciej będzie można go wyleczyć. Jednak badanie zewnętrzne nie wystarczy, aby postawić dokładną diagnozę. Najczęściej lekarze odwołują się do obrazowania metodą rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej. Za pomocą obrazów można zobaczyć, w którym segmencie znajduje się wypukłość, jak duża jest, na które korzenie nerwowe naciska wypukłość, który kręg jest dotknięty itp..

Główną strategią leczenia jest złagodzenie bólu, zmniejszenie stanu zapalnego i wyeliminowanie skurczów mięśni. Nieco później zaleca się ćwiczenia wzmacniające mięśnie podtrzymujące kręgosłup. Dobry efekt dają ćwiczenia związane z rozciąganiem kręgosłupa w odcinku lędźwiowym..

W ostrej fazie choroby stosuje się silne leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne. Zmniejszenie stanu zapalnego prowadzi do zmniejszenia nacisku na korzenie nerwowe, co z kolei usuwa przyczynę bólu. Mogą to być zastrzyki, tabletki i produkty do stosowania miejscowego (maści, kremy i żele). W zależności od stanu pacjenta, przepisywanie może obejmować leki rozluźniające mięśnie i zwalczające obrzęki. Zdecydowana większość zabiegów chirurgicznych nie jest wykonywana.

Jeśli zgodnie z wynikami badań instrumentalnych wykryje się osteoporozę i osteochondrozę, przepisywane są kompleksy witaminowo-mineralne, leki poprawiające odżywianie tkanki chrzęstnej itp..

Fizjoterapia

Często mówi się o korzyściach płynących z ładowania, ale niewiele osób robi to codziennie. Brak czasu rano lub banalne lenistwo prowadzi do złej postawy, mięśnie tracą elastyczność i nie wspierają już prawidłowo i nie odżywiają kręgosłupa. 20-30 minut codziennych ćwiczeń pozwala pozbyć się wielu problemów, bólu i konieczności przyjmowania wielu leków.

Ćwiczenia fizjoterapeutyczne rozpoczynają się dopiero po ustąpieniu bólu, ale te procedury również rządzą się swoimi prawami:

  1. Program terapii ruchowej powinien zostać opracowany przez doświadczonego lekarza. Pierwsze szkolenia prowadzi pod jego okiem..
  2. Weź ciepły prysznic lub wykonaj kilka prostych ćwiczeń, aby rozgrzać mięśnie przed ładowaniem.
  3. Jeśli pojawi się ból, lekcję należy przerwać. Unikaj późniejszych ćwiczeń powodujących ból.
  4. Zwiększanie obciążenia jest procesem stopniowym, ale zaplanowanym.
  5. Terapia ruchowa prowadzona jest systematycznie.

Oto kilka prostych ćwiczeń:

  1. Połóż się na macie, wyciągnij ręce wzdłuż ciała, ugnij nogi w kolanach. Podnieś miednicę, podpierając stopy, łopatki i barki. Zatrzymaj na 5-10 sekund i wróć do pozycji wyjściowej.
  2. Leżąc na plecach, rozprostuj ręce i nogi. Podnieś nogi z podłogi, obróć je w prawo, a następnie w lewo.
  3. Pozycja wyjściowa jest taka sama. Przyciągnij palce do siebie, próbując dotknąć brodą klatki piersiowej.

Każde ćwiczenie powtarza się 5-10 razy.

Dodatkowa terapia nielekowa

Oprócz terapii ruchowej wypukłość dysku może być leczona kursami fizjoterapii i zabiegami manualnymi, masażami, akupunkturą i rozciąganiem kręgosłupa. Bardzo trudno jednoznacznie powiedzieć, która metoda fizjoterapii pomoże w Twoim przypadku. Najprawdopodobniej będziesz musiał spróbować wszystkiego po kolei. W każdym przypadku efekty elektryczne, falowe, termiczne i mechaniczne łagodzą stany zapalne, zmniejszają obrzęki i poprawiają procesy metaboliczne w tkankach kręgosłupa.

Terapia falami uderzeniowymi.

Dość nowa, ale bardzo obiecująca metoda leczenia polegająca na działaniu fali dźwiękowej o częstotliwości 16-25 Hz na tkankę chrzęstną i kostną. UHT jest przepisywany w kursach 6 zabiegów z 7-dniową przerwą. Pacjent nie odczuwa bólu, ale w miejscu ekspozycji zwiększa się przepływ krwi, co korzystnie wpływa na odżywienie chrząstki międzykręgowej.

Terapia laserowa.

Zwykle stosuje się ciągłe lub impulsowe promieniowanie optyczne widm czerwonych i podczerwonych. W medycynie laser aplikuje się na obszar zapalenia i otaczających tkanek, miejsca projekcji chorego narządu, nerwy ruchowe, korzenie grzbietowe i punkty aktywne biologicznie.

Laseroterapia pomaga zwiększyć niespecyficzną odporność organizmu, normalizuje procesy metaboliczne. Działa przeciwzapalnie i odtruwająco.

Magnetoterapia.

W medycynie stosuje się stałe lub przemienne pola magnetyczne o wysokiej i niskiej częstotliwości. Pod działaniem magnesu zmniejsza się stan zapalny, obrzęk ustępuje, a dzięki poprawie ukrwienia zwiększa się miejscowa odporność.

Akupunktura.

Ten starożytny niekonwencjonalny zabieg pochodzi z Chin. Zgodnie z tą teorią całe ludzkie ciało przepuszczają strumienie energii, które przechodzą blisko powierzchni skóry w określonych punktach akupunktury. Aby osiągnąć pożądany efekt, refleksolog działa w te miejsca specjalnymi długimi igłami, aktywując lub tłumiąc określone energie. Nie wszyscy zauważają efekt akupunktury, ale niektórzy pacjenci odczuwają ulgę w bólu.

Masaż.

Masaż relaksacyjny to zabieg bardzo przydatny, jednak w fazie ostrej jest przeciwwskazany. Po ustąpieniu kryzysu ten rodzaj terapii łagodzi skurcze i ból mięśni.

Zintegrowany system kinezyterapii.

Łączy w sobie kompleksową diagnostykę kinezjologiczną, korekcję i działanie kinezyterapeutyczne na organizm pacjenta. Dzięki SIK poprawia się ukrwienie i odżywienie dysków, przywraca elastyczność i ruchomość kręgosłupa, wzmacnia więzadła i mięśnie przywracając w ten sposób normalną aktywność motoryczną człowieka.

Terapia manualna.

Lekarz za pomocą specjalnych technik wpływa na kręgosłup i otaczające tkanki, przywracając kręgi i dyski do właściwej pozycji. Wystawanie krążków międzykręgowych to trudna diagnoza, ale nie jest to wyrok. Wyzdrowienie jest całkiem możliwe, ale będzie to wymagało zmiany stylu życia i dużego wysiłku ze strony osoby..

Objawy i leczenie protruzji w odcinku lędźwiowym kręgosłupa

Występ kręgosłupa lędźwiowego jest naruszeniem krążka międzykręgowego, które polega na wystawaniu poza granice grzbietu przy zachowaniu integralności samego pierścienia. Przez długi czas patologia rozwija się bez charakterystycznych objawów, a objawy pojawią się tylko podczas usidlenia nerwu z powikłaniami. Dopóki choroba nie przekształci się w przepuklinę, leczenie wypukłości dysków lędźwiowych jest możliwe i łatwe do leczenia metodami zachowawczymi..

Co to jest?

Przy wysunięciu dolnej części pleców zachodzą procesy zwyrodnieniowe, które uszkadzają tkanki grzbietu. W tym stanie tkanka dysku rozciąga się poza kręgosłup. Patologii nie uzupełnia pęknięcie pierścienia, jak w przepuklinie.

Z powodu różnych chorób chrząstka kręgosłupa traci elastyczność i kurczy się. Prowadzi to do zmniejszenia odległości między dyskami, po czym są one stopniowo usuwane. Występ krążków międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego charakteryzuje się przemieszczeniem w dowolnym kierunku, w zależności od obciążenia. Każde naruszenie prowadzi do nieprawidłowego działania grzbietu, korzenie nerwowe są uszczypnięte, zaognione, a tkanki puchną. W rezultacie osoba doświadcza bólu i innych towarzyszących objawów. Kręgosłup lędźwiowy obejmuje kręgi L3, L4 i L5.

Objawy i oznaki

Pierwsze objawy mogą pojawić się w młodym wieku, a leczenie bezpośrednio od nich zależy. Początkowo pojawia się chrupnięcie w części lędźwiowej, podczas gdy ból może nie wystąpić lub będzie słaby. Po chwili zaczyna się ból i osłabienie nóg, które charakteryzuje się uciskaniem nerwu. Typowym objawem wypukłości lędźwiowej jest drętwienie w pachwinie, nogach i utrata czucia w plecach..

D Cechy wypukłości i znaki różnią się w zależności od uszkodzenia kręgosłupa lędźwiowego:

  • W przypadku uszkodzenia dysków L3-L4 i L4-L5 wrażliwość przedniej części uda znika. Może lekkie mrowienie i drętwienie w kolanach. Ponadto pacjenci odczuwają ból promieniujący do uda i podudzia. Odruchy na nogach są zmniejszone.
  • Jeśli pojawi się wypukłość dysku L4-L5, ból pojawia się na zewnętrznej części podudzia i uda, prawdopodobnie na stopach i palcach. Pojawiają się usterki czułości.
  • Klęsce krążka L5 S1 towarzyszy ból i drętwienie części pośladkowej, objawy mogą promieniować do podudzia, uda. W zaznaczonym obszarze wrażliwość spada, w ciężkim stadium wypukłości możliwe są trudności w chodzeniu.

WAŻNY! Opisanych objawów nie można zignorować, diagnoza jest obowiązkowa. Możliwe jest określenie przepukliny kręgosłupa lędźwiowego i wypukłości za pomocą MRI, a także innych rodzajów badań.

Powody

Główną przyczyną wystawania kręgosłupa lędźwiowego jest osteochondroza. Prawie wszyscy pacjenci doświadczają niewydolności żywieniowej z użyciem użytecznych substancji, krążenie krwi i procesy metaboliczne są zaburzone. Intensywne obciążenia stają się prowokatorem. Dodatkowe powody to:

  • Dziedziczna predyspozycja.
  • Brak aktywności.
  • Infekcje.
  • Praca fizyczna.
  • Osłabiony gorset mięśniowy, zła postawa.
  • Nierównowaga hormonalna.
  • Kontuzja pleców.
  • Zmiany wieku.
  • Zakłócona dieta.
  • Otyłość.

Występ dysku L4-L5 często występuje u profesjonalnych sportowców, którzy zostali wcześniej kontuzjowani.

UWAGA! Jeśli dana osoba ma ponad 45 lat, zwiększa się ryzyko wystąpienia wysunięcia okolicy lędźwiowej z powodu procesów zwyrodnieniowych w ciele.

Jak leczyć w domu?

Jeśli pojawią się jakiekolwiek oznaki wypukłości, ważne jest, aby natychmiast skonsultować się z lekarzem. Jeśli choroby okolicy lędźwiowej zostaną potwierdzone, leczenie można przeprowadzić bez operacji. Na początek lekarze przeprowadzają szereg procedur diagnostycznych, które mogą być laboratoryjne i instrumentalne. Uzyskane wyniki pozwalają na ocenę schematu leczenia w przypadku protruzji kręgosłupa w odcinku lędźwiowym..

Przed leczeniem domowym pacjenci powinni zasięgnąć porady lekarza prowadzącego. Jeśli nie ma przeciwwskazań, pacjent będzie mógł podjąć terapię w domu za pomocą:

  • Kompresuje.
  • Dieta.
  • Napary i maści.
  • Łaźnia.
  • Ćwiczenia.

Szybsze i skuteczniejsze jest stosowanie nie tylko opisanych metod w leczeniu protruzji odcinka lędźwiowego kręgosłupa, ale także leków. Alternatywne metody leczenia mogą usunąć żywe oznaki patologii, ale nie zatrzymują rozwoju wypukłości.

Lek

Konserwatywne metody leczenia w postaci leków mogą przynieść rezultaty tylko przy prawidłowej diagnozie, wybranych lekach i ich schemacie. Do leczenia stosuje się nie tylko kremy, żele czy maści na odcinek lędźwiowy, stosuje się następujące leki:

  • Niesteroidowy środek przeciwzapalny. Są to główne leki, które są zalecane podczas leczenia protruzji odcinka lędźwiowego i innych kręgosłupa. Łagodzą dyskomfort, mogą uśmierzyć ból. Do leczenia użyj Ibuprofenu, Diklofenaku, Ketoprofenu.
  • Mirolexants. Leki zmniejszają napięcie mięśni, a jeśli są dodawane do podstawowych leków, poprawia się ruchliwość pleców i grzbietu, a ból znika. Wraz z pierwszymi tabletkami zwykle stosuje się Midocalm, Tetrazepam.
  • Leki przeciwbólowe, typu nienarkotycznego. Leki przeciwbólowe są przepisywane w celu złagodzenia bólu, złagodzenia stanu zapalnego. Jeśli ból jest intensywny i trudny do zniesienia, lepiej jest stosować roztwory do iniekcji. Możesz złagodzić objawy wypukłości w okolicy lędźwiowej za pomocą Reopirin lub Analgin.
  • Leki przeciwdepresyjne. Polecany dla osób z wypukłością, gdy ból utrzymuje się około 6 tygodni.

Wybór leków, schematu, dawki i przebiegu leczenia może przepisać tylko specjalista zajmujący się pacjentem. Oprócz leczenia farmakologicznego w celu poprawy stanu pacjentów koniecznie stosuje się inne rodzaje terapii.

Fizjoterapia

Zabieg fizjoterapeutyczny pozwala uzyskać maksymalny efekt w leczeniu protruzji lędźwiowej. W tym celu stosuje się różne metody, których wybór leży na barkach specjalisty. Do najbardziej skutecznych należą:

  • Magnetoterapia. Za pomocą pola magnetycznego wpływa na okolicę lędźwiową, przez co przechodzi obrzęk, stan zapalny, dyski przestają się zapadać, a stawy zaczynają lepiej pracować. Przywracają się zaburzenia metaboliczne, tkanki mogą normalnie jeść, poprawia się przepływ krwi. Ta metoda zmniejsza powrót do zdrowia o połowę, okres remisji jest długi.
  • Terapia laserowa. Można go uzupełniać innymi procedurami i stosować niezależnie. Przy pomocy lasera tkanki są podgrzewane, co poprawia ich regenerację. Promieniowanie działa na określone punkty i nerwy, więc dysk zostaje przywrócony.
  • Akupunktura.
  • Phonorez.

Masaż

Przy wysunięciu kręgosłupa lędźwiowego masaż można wykonać dopiero po ustąpieniu objawów i wyleczeniu choroby. Pacjenci nie powinni mieć nagłych napadów, a ta metoda leczenia jest opcjonalna i nie zastępuje terapii podstawowej. Masaż przywróci zdolność odruchu, poprawi przepływ krwi, złagodzi skurcze.

Do masażu potrzebna jest pomoc wykwalifikowanego specjalisty, wykluczony jest masaż własny. W przypadku wypukłości można użyć standardowych metod:

  • Głaskanie.
  • Sproszkowanie.
  • Ugniatanie.

Zabrania się silnego, intensywnego masażu dolnej części pleców. Nie możesz naciskać, ciągnąć i używać takich metod. W przypadku przepukliny części lędźwiowej odpowiednia jest technika próżniowa przeprowadzana w gabinetach. Ta metoda znacznie poprawi krążenie krwi, zapobiegnie rozwojowi patologii i może usunąć ból.

Terapia manualna

W terapii złożonej konieczne jest stosowanie metod manualnych. Mogą szybko złagodzić ból, złagodzić inne objawy i zmniejszyć dawkę leków. Mistrz za pomocą rąk usprawnia pracę pleców i układu mięśniowo-szkieletowego. Podczas zabiegu rozciągane są wszystkie więzadła, zmieniając położenie szkieletu i stawów. Metoda jest skomplikowana, dlatego z wysunięciem dolnej części pleców przeprowadza się ją bez stresu, aby nie uszczypnąć nerwów.

Jak leczyć ćwiczeniami fizjoterapeutycznymi?

Istotą terapii ruchowej na wysunięcie dolnej części pleców jest wzmocnienie mięśni, normalizacja ruchliwości kręgosłupa, a także usunięcie bólu i stanów zapalnych. Początkowo musisz korzystać z ćwiczeń przy pomocy czarodzieja, a po chwili możesz wykonać technikę w domu.

Przed zabiegiem zaleca się wzięcie ciepłego prysznica, który zmniejszy skurcze mięśni. Gdy tylko pojawi się ból, ćwiczenie ustaje. Terapia ruchowa wykonywana jest codziennie, aż do uzyskania efektu. Standardowy kompleks na uszkodzenie okolicy lędźwiowej obejmuje następujące ćwiczenia:

  • Leżąc na plecach wykonuj „nożyczki” stopami.
  • Połóż się na plecach i ugnij nogi, połóż dłonie na podłodze wzdłuż ciała. Powoli unieś miednicę, koncentrując się na nogach i łopatkach. Zatrzyma się na kilka sekund u góry.
  • Oprzyj brzuch na krześle, pochyl się do przodu, aby rozciągnąć grzbiet. Rozłóż obciążenie na ramionach i brzuchu.
  • Leżąc na plecach z wyciągniętymi rękami i nogami, sięgnij brodą do klatki piersiowej.
  • Wejdź na czworaki, wyprostuj plecy i chodź po domu.
  • Zawieś na prętach ściennych.

Na początku wykonania kompleks jest wykonywany 2-3 razy, stopniowo zwiększając powtórzenia do 8 razy. Terapia ruchowa prowadzona jest na twardych powierzchniach, pod plecy można włożyć podkładkę. Zatrzymaj się na dwie minuty między zajęciami. W gimnastyce nie powinno być ruchów zginania i obracania, które mogą powodować ból. Wraz z zaostrzeniem występu odcinka lędźwiowego terapia ruchowa zatrzymuje się.

Pływanie

Przy wypukłości odcinka lędźwiowego kręgosłupa wielu pacjentom zaleca się pływanie. W wodzie obciążenie jest minimalne, ale korzyści są ogromne. Takie szkolenie może:

  • Wzmocnij mięśnie pleców.
  • Popraw gorset mięśniowy.
  • Normalizuj dopływ krwi.
  • Uwolnij stres spowodowany uszkodzonymi dyskami, usuwając w ten sposób skurcze.

Wskazania do pływania obejmują ostry ból, dowolny stopień uszkodzenia chrząstki podczas remisji, zła postawa i rehabilitacja po operacji..

Dieta

Aby uzyskać dobry wynik w leczeniu wypukłości kręgosłupa lędźwiowego, poprawia się odżywianie. Powinien zawierać więcej składników, które mogą regenerować chrząstki i tkanki. Ponadto należy zastosować prawidłowy reżim picia. Przy odpowiedniej diecie i diecie organizm otrzyma niezbędne substancje, cały organizm będzie mógł zregenerować się wraz z kręgosłupem.

Wśród głównych produktów spożywczych, które mają zostać uwzględnione, są:

  • Mleko sezamowe. Napój zawiera dużo wapnia, aby go zrobić należy dodać posiekane ziarna sezamu do litra wody i pozostawić do zaparzenia.
  • Świeże mleko. Jeśli to możliwe, powinieneś pić niepasteryzowany produkt o wysokiej zawartości wapnia. Przedmiot Sklepu nie nadaje się do tych celów.
  • Galareta i chrząstka. Lepiej jest gotować takie jedzenie podczas wystawania z wieprzowiny i wołowiny..
  • Taka żywność zastępuje chondroprotektory, które w aptekach są bardzo drogie..
  • Witamina D3. Taki pierwiastek należy pić, aby poprawić przyswajanie wapnia przez organizm. Jeśli nie możesz użyć witaminy w postaci tabletek, po prostu spędzaj więcej czasu na słońcu.
  • Ryba. Składnik musi znajdować się w menu. Zawiera dużo fosforu potrzebnego kościom. Idealny do protruzji lędźwiowej do użycia łososia i gazy.

Nie zaleca się spożywania wyłącznie pokarmów roślinnych, innymi słowy, stosowania wegetarianizmu. Do prawidłowego rozwoju i odbudowy kręgów lędźwiowych potrzebne będą białko i inne substancje pochodzenia zwierzęcego. Podczas diety pacjent odmawia kawy.

Trakcja kręgosłupa

Dobry wynik uzyskuje się metodą rozciągania kręgosłupa podczas wystawania. Technika uwolni dotknięte nerwy, zmniejszając w ten sposób ból. Technika wykonywana jest na sucho i na mokro, przy ciągłym użytkowaniu ciśnienie jest zmniejszone, stawy nie poruszają się.

Środki ludowe

Możesz użyć środków ludowych na występ, aby usunąć nieprzyjemne objawy i ból. Leczenie choroby nie jest w pełni przeprowadzone, a każdą receptę można zastosować tylko po konsultacji z lekarzem. Do patologii stosuje się nalewki, wywary, kompresy i inne środki. Skuteczne przepisy to:

  • Kompres czosnkowy. Służy do łagodzenia bólu, ostrego przebiegu. Do gotowania należy zmielić 300 gramów czosnku i dodać szklankę wódki. Pozostaw w ciemności na 10 dni. Powstały środek wciera się w dotknięty obszar lub gazę zwilża i nakłada na dolną część pleców. Czas trwania kompresu to pół godziny, jeśli pojawi się uczucie pieczenia, konieczne jest usunięcie produktu z organizmu.
  • Kąpiel terpentyna. Zbierz ciepłą wodę do kąpieli, dodaj 1-2 łyżki. l. starte mydło, wlać kwas salicylowy, 200 ml terpentyny i 5 łyżek. l. Sól. Połóż się w wodzie przez 10 minut, lekarstwo jest bardzo mocne, bóle znikają natychmiast, przywraca się przepływ krwi. Zabrania się kąpieli osobom z zaburzeniami pracy serca i naczyń krwionośnych.
  • Do leczenia można użyć składników ziołowych w postaci aloesu, piołunu, dziurawca.

Wywary lub kompresy wykonuje się z roślin, a powstały produkt nakłada się w okolicy lędźwiowej. Przyczyna nie zostaje usunięta, ale objawy wypukłości szybko znikają.

Przeciwwskazania

Główne przeciwwskazania to zmniejszenie obciążenia i aktywności fizycznej pleców. Jeśli nie będziesz przestrzegać zasad, wypukłość kręgosłupa lędźwiowego może przekształcić się w przepuklinę. Istnieją inne ograniczenia dotyczące choroby:

  • Jedzenie słodkich, słonych lub pikantnych potraw.
  • Odbiór napojów alkoholowych, sody.
  • Długotrwały pobyt w jednej pozycji, zwłaszcza siedzącej.
  • Podnoszenie ciężarów, zwłaszcza z wyciągniętymi ramionami.

Może nie być możliwe natychmiastowe wykorzystanie wszystkich ograniczeń, więc musisz porzucić punkty raz w tygodniu. Na przykład porzuć słodycze, potem sól i sól, potem alkohol itp..

Zapobieganie

Aby uniknąć wystawania kręgosłupa lędźwiowego, można zastosować szereg środków zapobiegawczych. Przydadzą się po leczeniu, aby patologia nie pojawiła się ponownie:

  • Przestrzegaj prawidłowego odżywiania. Jedz więcej dietetycznych ryb i mięsa, składników ziołowych.
  • Systematycznie ćwicz, pływaj.
  • Monitoruj swoją postawę.
  • Weź udział w kursie masażu 2 razy w roku, zwracając szczególną uwagę na okolice lędźwiowe.

Proste zasady pozwalają wykluczyć wysunięcie dolnej części pleców, a także będą przydatne dla każdej osoby.

Wypukłość lędźwiowa to niebezpieczna choroba, która może przekształcić się w przepuklinę. Kiedy rozwija się przepuklina, leczenie staje się znacznie bardziej skomplikowane i często wymaga interwencji chirurgicznej. Aby uniknąć operacji, gdy pojawią się objawy wypukłości, konieczne jest postawienie diagnozy przez lekarza, wykluczenie lub potwierdzenie choroby i rozpoczęcie leczenia na początkowym etapie..