Główny

Zapalenie korzonków nerwowych

Jaka jest różnica między spondylozą a spondyloartrozą??

Spośród patologii zwyrodnieniowo-dystroficznych kręgosłupa za jedne z najczęstszych dolegliwości uważa się spondylozę i spondyloartrozę. Choroby pojawiają się na tle osteochondrozy. Pod wpływem czynników negatywnych niszczące procesy w tkance kostnej i chrzęstnej postępują i prowadzą do poważniejszych powikłań, które powodują silny ból i utratę ruchomości kręgosłupa..

Spondyloartroza i spondyloza: charakterystyka ogólna

Spondyloza jest chorobą przewlekłą i prowadzi do znacznych zmian deformacyjnych w strukturze kręgosłupa. Pod wpływem czynników wewnętrznych dochodzi do niedożywienia krążków międzykręgowych, w wyniku czego stają się one cienkie i nieelastyczne. Z tego powodu ich struktura nadaje się do destrukcyjnych procesów, które prowadzą do powstawania pęknięć w tkance chrzęstnej. W postaci ochronnej reakcji na zwyrodnienie krążków międzykręgowych następuje wzrost tkanki kostnej w kręgosłupie, co powoduje zmiany strukturalne powierzchni kręgów i powstawanie narośli. Pod naciskiem osteofitów światło międzykręgowe ulega znacznemu zmniejszeniu, a kanał kręgowy zwęża się. Częściej choroba dotyka osoby starsze, które cierpią z powodu braku aktywności fizycznej. W większości przypadków problem dotyka kręgosłupa szyjnego i prowadzi do uszczypnięcia korzeni nerwowych..

W przeciwieństwie do spondyloartrozy, spondyloza jest zarówno nabyta, jak i wrodzona..

Spondyloartroza charakteryzuje się dystroficznymi i zwyrodnieniowymi procesami w strukturze stawów międzykręgowych. Choroba zaczyna się od uszkodzenia tkanki chrzęstnej, co prowadzi do atrofii chrząstki. Staje się mniej elastyczny i traci dużą ilość składników odżywczych. Pod wpływem destrukcyjnego procesu tkanka chrzęstna ulega uszkodzeniu i przestaje okrywać określone obszary kości, obserwuje się natomiast poważne zmiany sklerotyczne w okołostawowej tkance kostnej. Cząsteczki złuszczonej chrząstki dostają się do mazi stawowej stawu i wywołują początek procesu zapalnego. W odpowiedzi na krawędziach stawowych powstają osteofity..

Różnice chorobowe

Obie dolegliwości charakteryzują się złożonymi procesami zwyrodnieniowymi kręgosłupa. Ich główną różnicą jest zasięg działania procesów destrukcyjnych. Tak więc w przypadku spondylozy cierpią krążki międzykręgowe, co prowadzi do powstawania narośli kostnych w kręgach. Podczas spondyloartrozy cierpią wszystkie jednostki strukturalne małych stawów międzykręgowych. Inną charakterystyczną cechą jest lokalizacja osteofitów. W pierwszym wariancie rosną bezpośrednio w okolicy międzykręgowej, zmniejszając w ten sposób jego światło. W drugim przypadku następuje przerost osteofitów wzdłuż krawędzi tkanki kostnej stawów. Spondyloza jest wynikiem niewłaściwego leczenia spondyloartrozy.

Przyczyny rozwoju

Częściej takie patologie kręgosłupa występują u kobiet z zaburzeniami hormonalnymi, zwłaszcza w okresie menopauzy. A także podstawową przyczyną zmian zwyrodnieniowych jest uraz układu mięśniowo-szkieletowego, wrodzone wady tkanki kostnej i chrzęstnej, nieprawidłowy metabolizm i predyspozycje genetyczne. Często spondyloartroza rozwija się z powodu zaburzeń autoimmunologicznych.

Istnieje wiele negatywnych czynników, które powodują rozwój dolegliwości:

  • związane z wiekiem zmiany w tkance kostnej i chrzęstnej;
  • otyłość;
  • silne obciążenia kręgosłupa;
  • urazy i mikrourazy;
  • choroby przewlekłe;
  • naruszenie produkcji estrogenu.
Powrót do spisu treści

Oznaki patologii

Na pierwszym etapie rozwoju spondylozy objawy nie są wystarczająco wyraźne. Występuje niewielki przerost tkanki kostnej, któremu towarzyszy umiarkowany ból podczas aktywnej pracy układu mięśniowo-szkieletowego. Kolejny etap charakteryzuje się zwiększonym bólem, szczególnie podczas ćwiczeń. Osteofity rosną aktywniej, co wywołuje fuzję kręgów. W ostatnim etapie narośle kostne prowadzą do poważnych zaburzeń ruchomości kręgosłupa, powodują bóle kręgów i tkanek mięśniowych..

Następujące objawy są charakterystyczne dla spondyloartrozy:

  • uczucie sztywności rano;
  • ból w dotkniętych stawach;
  • chrupnięcie w kręgosłupie;
  • rozwój przykurczu;
  • atropia miesni;
  • meteowrażliwość;
  • naruszenie funkcjonalności ścięgna;
  • zapalenie nerwu;
  • naruszenie lokalnego krążenia krwi;
  • towarzyszące bóle głowy.
Powrót do spisu treści

Leczenie główne

Przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwbólowe są stosowane w celu zmniejszenia stanu zapalnego i bólu. Stosuje się chondroprotektory i miejscowe środki hormonalne. Zalecane są kompleksy witaminowo-mineralne i preparaty do regeneracji tkanki kostnej. Środki miejscowe stosowane są w postaci żeli i kremów, które działają przeciwbólowo i rozgrzewająco. Terapia ruchowa służy do normalizacji krążenia krwi i poprawy ruchomości układu mięśniowo-szkieletowego. Masaż i fizjoterapia pomagają znormalizować lokalny trofizm i wyeliminować zatory. W przypadku braku przeciwwskazań stosuje się krioterapię i akupunkturę. Szczególną uwagę zwraca się na dietę. Wzrasta spożycie nabiału i tłustych ryb.

Spondyloza i spondyloartroza: objawy, leczenie, różnice

Etiopatogeneza

Spondyloza i spondyloartroza są częstsze u kobiet z zaburzeniami i fluktuacjami hormonalnymi. Nie jest zaskakujące, że choroby są powszechne u kobiet po menopauzie. Ta grupa chorób jest znacznie mniej podatna na rozwój u kobiet w ciąży, ponieważ tło hormonalne w tym okresie jest najmniej korzystne dla rozwoju patologii. Inne przyczyny to urazy, choroby autoimmunologiczne, genetyczne predyspozycje do zwyrodnienia szkieletu i wady wrodzone.

Zmiany w spondylozie i spondyloartrozie prowadzą do patologicznego zaburzenia parametrów biomechanicznych kręgosłupa. Prowadzi to do skrzywienia postawy. Istnieje ryzyko rozwoju skoliozy, a także nadmiernej lordozy w okolicy lędźwiowej.

Przyczynami choroby są nieleczone urazy, zmiany związane z wiekiem oraz nadwaga.

Czynnikami prowokującymi rozwój chorób zwyrodnieniowych są.

  1. Nadwaga.
  2. Urazy i mikrourazy.
  3. Zmiany narządu ruchu związane z wiekiem.
  4. Choroby przewlekłe.
  5. Silne obciążenia szkieletu osiowego.
  6. Zaburzenia produkcji estrogenów.
  7. Choroba zakaźna.
  8. Cukrzyca.

Metody diagnostyczne

Diagnoza choroby obejmuje następujące procedury:

  1. Zbiór dolegliwości (ból kręgosłupa, dyskomfort w plecach przy długotrwałym przebywaniu w jednej pozycji; poranna sztywność; drętwienie, mrowienie, osłabienie mięśni ręki lub nogi).
  2. Zbieranie wywiadu (historii rozwoju) choroby - pytanie, jak choroba zaczęła się i przebiegała.
  3. Badanie ogólne (badanie i badanie palpacyjne kręgosłupa, określenie zakresu ruchu w kręgosłupie).
  4. RTG kręgosłupa - pozwala wykryć zmiany patologiczne w kręgach, charakterystyczne dla spondyloartrozy.
  5. Tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny kręgosłupa - pozwalają dokładniej określić charakter uszkodzenia kręgosłupa.
  6. W celu wykrycia procesu zapalnego w stawach kręgosłupa stosuje się badanie radioizotopowe kręgosłupa (metoda polega na rejestracji promieniowania radioaktywnego z organizmu pacjenta po wprowadzeniu do środka lub dożylnie leku radioaktywnego). Ocenia się charakter dystrybucji leku w organizmie. Nierówność jego rozmieszczenia pomoże wykryć proces zapalny w odpowiednim obszarze..
  7. W przypadku podejrzenia ucisku tętnicy kręgowej wykonuje się badanie ultrasonograficzne (USG) naczyń głowy i szyi.
  8. Istnieje również możliwość konsultacji z terapeutą.

Rozpoznanie „spondyloartrozy” ustala się na podstawie wywiadu chorobowego, charakterystycznych dolegliwości, badania palpacyjnego zajętej okolicy stawu, która ujawnia ból, przykurcz mięśni, niekiedy obrzęk i zaczerwienienie.

Wielkość ruchu kręgosłupa jest określana i oceniana na podstawie ograniczenia ruchomości. Instrumentalne metody diagnozowania tej choroby obejmują:

Jednak klasyfikacja rentgenowska etapów choroby zwyrodnieniowej stawów dotyczy również ich:

  • brak znaków radiologicznych;
  • wątpliwe znaki;
  • minimalne objawy w postaci niewielkiego zwężenia przestrzeni stawowych i pojedynczych osteofitów;
  • umiarkowane objawy w postaci progresji zwężenia szpar stawowych i licznych osteofitów;
  • wyraźne objawy charakteryzują się prawie całkowitym brakiem przestrzeni stawowej i grubymi osteofitami.

MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego). Metoda oparta na właściwościach protonów wodoru do emisji fal radiowych. Maksymalna liczba powracających fal radiowych będzie obserwowana w tkankach z dużą liczbą atomów wodoru, tj. z dużą zawartością wody.

CT (tomografia komputerowa). Jest to metoda badania ciała warstwa po warstwie - odległość między skrawkami ustala operator aparatu TK. Aby zbadać stawy kręgów, konieczne jest ustalenie minimalnej odległości, aby dokładnie określić obecność osteofitów i osteosklerozy brzeżnej.

Leczenie spondyloartrozy

Fizjoterapia, masaże i akupunktura mogą być przepisywane jako leczenie, podobnie jak w przypadku spondylozy. Ponadto lekarz często przepisuje określone leki i żele, które pomagają poprawić metabolizm wapnia i fosforu w tkankach chrzęstnych i odbudować stawy..

Jak wynika z powyższych informacji, choroby spondylozy i spondyloartrozy mają pewne podobieństwa, ale konieczne jest poddanie się badaniu przez lekarza w celu ustalenia trafnej diagnozy i sformułowania kompleksu terapeutycznego. Nie polegaj na autoterapii - może to tylko pogorszyć sytuację..

Powody

Ta choroba nie jest tak rzadka, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Zasadniczo cierpi na to co trzecia starsza osoba. U osób młodszych występuje dopiero po ukończeniu trzydziestki. Można jednak śmiało powiedzieć, że spondyloartroza jest u nich rzadziej diagnozowana, a ci, którzy ją stwierdzają - częściej są objęci wyjątkiem niż regułą.

Z reguły głównym powodem pojawienia się spondyloartrozy jest osteochondroza. Są też inne powody.

Liczne opcje możliwych przyczyn rozwoju patologii komplikują poszukiwanie metod leczenia

Tabela nr 1. Przyczyny choroby w różnych kategoriach wiekowych ludzi.

Młodzi ludzieStarsi ludzie
Początkowo nieprawidłowy rozwój kręgosłupa. Spondyloliza. Różne rodzaje urazów odniesionych podczas uprawiania sportu, w trakcie pracy. Mikrourazy, które nie zostały wyleczone. Nieprawidłowa postawa.Zaburzenia metaboliczne. Zapewnienie silnego obciążenia kręgosłupa (z reguły dotyczy to osób powyżej pięćdziesiątki). Długotrwała praca przy komputerze w pozycji siedzącej.

Jest jeszcze jeden powód, który jest wspólny dla obu kategorii ludzi - płaskostopie. Wpływa bezpośrednio na chód osoby. W obecności tej dolegliwości osoba bardzo cierpi, ponieważ duży ładunek spada na kręgosłup.

Jak leczy się tę chorobę

Aby rozpocząć leczenie spondyloartrozy lędźwiowo-krzyżowej, należy zwrócić się o pomoc do neurologa lub kręgowca. W skrajnych przypadkach lekarz rodzinny lub chirurg może pomóc zdiagnozować chorobę. Przyjrzyjmy się, jak przebiega leczenie spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego.

1. Terapia manualna. Polega na wyeliminowaniu nieprzyjemnego bólu w okolicy lędźwiowej. Wspomaga poprawę krążenia krwi, odżywiając i wzmacniając mięśnie. Preferując terapię manualną, warto wiedzieć, że jest ona zabroniona w ostrym stadium choroby. Masaż wykonywany przez specjalistę nie pozwala na jakikolwiek wpływ na zniekształcone kręgi.

2. Leczenie. Wykonywany jest po potwierdzeniu diagnozy w 100%. Lekarz opracowuje schemat leczenia w zależności od stopnia spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego i indywidualnych cech pacjenta. Leczenie lekami przeprowadza się w celu złagodzenia następujących objawów:

  • w celu zminimalizowania bólu stosuje się leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne;
  • aby przywrócić utraconą tkankę, lekarze przepisują leki - chondroprotektory, środki zwiotczające mięśnie i wzmacniające organizm.

Skuteczne leki stosowane w leczeniu spondyloartrozy lędźwiowej to:

  • diklofenak - zapewnia usuwanie procesów zapalnych, znieczula problematyczną część ciała;
  • baralgin to lek przeciwbólowy, który nie jest zalecany w chorobach nerek i wątroby. a także w okresie rodzenia dziecka;
  • mukosat jest chondroprotektorem, który gwarantuje odbudowę tkanki chrzęstnej i łącznej;
  • mydocalm - łagodzi napięcie mięśni.

Ważny! Wszystkie powyższe leki są przepisywane ściśle przez specjalistę, ponieważ każdy z nich ma pewne przeciwwskazania. 3

Interwencja operacyjna. Jest praktykowany w rzadkich przypadkach przy spondyloartrozie kręgosłupa lędźwiowego, ponieważ objawy bólowe można łatwo usunąć poprzez połączenie metody leczenia z ćwiczeniami fizjoterapeutycznymi. Operacja kręgosłupa może powodować powikłania takie jak: uszkodzenie rdzenia kręgowego lub nerwu, zakażenie podczas operacji, problemy z układem moczowo-płciowym, zapalenie żył nóg, ból po wprowadzeniu implantu kostnego

3. Interwencja chirurgiczna. Jest praktykowany w rzadkich przypadkach przy spondyloartrozie kręgosłupa lędźwiowego, ponieważ objawy bólowe można łatwo usunąć poprzez połączenie metody leczenia z ćwiczeniami fizjoterapeutycznymi. Operacja kręgosłupa może powodować powikłania takie jak: uszkodzenie rdzenia kręgowego lub nerwu, zakażenie podczas operacji, problemy z układem moczowo-płciowym, zapalenie żył nóg, ból po implantacji kostnej.

4. Gimnastyka lecznicza. Przeprowadzany jest w okresie remisji, przynosi ulgę i sprzyja szybkiemu wyzdrowieniu pacjenta. Odpowiednio dobrany zestaw ćwiczeń fizycznych wzmacnia napięcie mięśniowe, normalizuje ukrwienie i odżywienie krążków międzykręgowych i stawów. Ogólny kompleks terapii ruchowej implikuje wykonanie takich ćwiczeń:

  • Rozciąganie kręgosłupa na ścianie szwedzkiej przez zawieszenie na wyciągniętych ramionach przez 1/2 minuty. Częstotliwość ćwiczeń nie powinna być mniejsza niż cztery. Skuteczność osiąga się na początkowym etapie rozwoju choroby.
  • Pływanie może pomóc Ci się zrelaksować, złagodzić skurcze mięśni i wzmocnić kręgosłup..

Kompleks gimnastyki leczniczej dobierany jest indywidualnie przez lekarza prowadzącego. Na pierwszym etapie wystarczy terapia ruchowa. W innych przypadkach spondyloartrozę można wyleczyć poprzez połączenie terapii ruchowej z lekami.

Spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowego to groźna choroba dotykająca nie tylko osoby starsze, ale także młode osoby prowadzące nieregularny tryb życia. Jest to związane z wymazywaniem krążków międzykręgowych, co prowadzi do ich zniszczenia. Terminowe wykrycie choroby przez pacjenta jest problematyczne, ponieważ przebiega bezobjawowo. Kolejne etapy są uważane za zaawansowane, ale należy je leczyć. Ignorowanie zaleceń lekarza może prowadzić do niepełnosprawności związanej z problematycznym poruszaniem się. Choroba jest skutecznie leczona na początkowym etapie. Bądź zdrowy i nie choruj.

Przyczyny spondylozy i spondyloartrozy

Spondyloza to zwyrodnieniowo-dystroficzna zmiana kręgosłupa, charakteryzująca się naroślami kostnymi w miejscach oderwania aparatu więzadłowego od trzonów kręgowych. Nasilenie procesów ostityfikacji prowadzi do powstania łukowatych kłykci kostnych, które wyginają się wokół krążka w kierunku sąsiedniego kręgu. Wysokość krążka międzykręgowego stopniowo się zmniejsza. Spondyloza jest konsekwencją połączenia procesów zwyrodnieniowo-dystroficznych i inwolucyjnych w tkankach odcinka kręgosłupa. Najczęściej występuje u osób starszych. Do 30 roku życia spondylozę rozpoznaje się bardzo rzadko, głównie u mężczyzn, których czynności związane są z podnoszeniem ciężarów (ciężarowe, ładowacze itp.).

Wśród głównych przyczyn spondylozy:

  • zaburzenia dyshormonalne na poziomie całego organizmu,
  • zaburzenia mikrokrążenia na poziomie całego organizmu,
  • zmiany w metabolizmie tkanki łącznej na poziomie odcinków kręgosłupa,
  • wpływ obciążeń na odcinki kręgosłupa (hipo- i hiperdynamia).

Rozwój spondylozy charakteryzuje się powolnym przebiegiem, który charakteryzuje się jednoczesnym wycofaniem wszystkich elementów odcinków kręgosłupa do procesu (w przeciwieństwie do osteochondrozy). Występuje zwłóknienie dysku, zwyrodnieniowe uszkodzenia stawów i więzadeł.

Kliniczne objawy spondylozy są spowodowane połączonymi objawami osteochondrozy, spondyloartrozy i zwężenia kanału kręgowego. Powstawanie osteofitów tylnych i tylno-bocznych prowadzi do pojawienia się przewlekłego zapalenia poliradiculitis, dysfunkcji kręgosłupa, powstania zwężenia rdzenia kręgowego i niedokrwienia rdzenia kręgowego.

Spondyloartroza to zwyrodnieniowo-dystroficzna zmiana stawów międzykręgowych kręgosłupa. Jest to niezależna forma nozologiczna, która charakteryzuje się pierwotnym uszkodzeniem chrząstki ze stopniowym cofaniem wszystkich elementów stawu (błona maziowa, torebka stawowa, aparat więzadłowy, tkanka kostna itp.).

Artroza stawów międzykręgowych dzieli się na dystroficzne-zwyrodnieniowe i zapalne-niszczące. Z kolei proces dystroficzno-destrukcyjny może mieć charakter dysplastyczny, dyshormonalny i zwichnięcia.

Do pierwotnych postaci spondyloartrozy należą dysplastyczne i idiopatyczne warianty rozwoju procesu patologicznego..

Spondyloartroza dysplastyczna polega na zaburzeniach rozwojowych elementów stawów na różnych etapach ich powstawania. Przede wszystkim jest to anomalia tropizmu, hipo- i aplazja procesów stawowych. W przypadku anomalii tropizmu dochodzi do naruszenia orientacji procesów stawowych odcinka kręgosłupa (z jednej strony mogą one znajdować się w płaszczyźnie czołowej, az drugiej w płaszczyźnie strzałkowej).

Odzwierciedleniem patologicznych zmian strukturalnych i funkcjonalnych w stawach jest zespół spondyloartralgii, który charakteryzuje się typowym zespołem objawów i objawia się bólami grzbietowymi o różnym nasileniu, o stopniowym początku i powolnej progresji. Ból narasta wraz z przejściem z odpoczynku do ruchu, zmniejsza się po rozgrzewce i towarzyszy mu ograniczenie ruchu i sztywność. Stanowi temu może towarzyszyć uczucie ucisku i chrupania kręgosłupa..

Jedną z przyczyn powstawania zespołu objawowego jest podrażnienie zakończeń nerwowych przyśrodkowej części tylnej gałęzi nerwu rdzeniowego na skutek napięcia torebki, zwichnięcie wyrostków stawowych w przypadku zmian strukturalnych i czynnościowych w stawach..

Spondyloartroza charakteryzuje się stopniowym początkiem, wewnętrzną sztywnością, złagodzeniem bólu po rozgrzewce, ograniczeniem ruchu, chrupaniem pleców, sztywnością w odpowiednich częściach kręgosłupa. Mimo stopniowego rozwoju, początek choroby kojarzy się pacjentom z nieskoordynowanymi ruchami (zwłaszcza rotacyjnymi), różnymi przeciążeniami i szybkim zmęczeniem. Podobnie jak choroba zwyrodnieniowa stawów w innych lokalizacjach, spondyloartroza charakteryzuje się okresowym nasileniem bólu i remisją.

W przypadku spondyloartrozy charakterystyczny nie jest korzeniowy charakter bólu, ale sklerotoma (w zależności od stopnia zmiany), która jest okresowa. Spondyloartroza charakteryzuje się obecnością skoliozy przeciwbólowej, nasilonymi reakcjami miotonicznymi (napięcie mięśni przykręgosłupowych).

Leczenie choroby

Leczenie spondyloartrozy na różnych etapach jest możliwe na kilka sposobów:

  • za pomocą interwencji chirurgicznej;
  • trakcja kręgosłupa;
  • wdrożenie kompleksu fizjoterapeutycznego (gimnastyka w spondyloartrozie jest bardzo skuteczną metodą leczenia);
  • fizjoterapia, masaż, akupunktura.

Pozioma i pionowa przyczepność kręgosłupa

Trakcja kręgosłupa to zabieg wykonywany przez specjalny aparat lub przez specjalistę. W każdym razie jest to dość ryzykowne, a jeśli jest wykonywane ręcznie, wymaga największej koncentracji lekarza. Leczenie spondyloartrozy wykonuje się również metodami fizjoterapeutycznymi (terapia UHF, fototerapia), a także masażami i akupunkturą. Pomaga to przywrócić krążenie krwi w bolącym miejscu, co poprawia odżywienie stawów. Ponadto metody te pomagają rozluźnić mięśnie pacjenta (które są stale napięte podczas choroby) i wycelować w pożądane obszary. Możliwe jest leczenie deformacji spondyloarthrosis za pomocą technik punktowych i delikatnych technik masażu podczas rozciągania kręgosłupa.

Spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego lub spondyloartroza kręgosłupa piersiowego wymaga ćwiczeń terapeutycznych. Gimnastyka w spondyloartrozie leczy nie tylko stawy, ale także kości, a także mięśnie odpowiedzialne za tworzenie się gorsetu kręgosłupa. Ćwiczenia na spondyloartrozę mają na celu zwiększenie liczby ruchów w dotkniętych obszarach, a także wzmocnienie mięśni kręgosłupa, ponieważ w przypadku choroby pacjent celowo ogranicza zakres ruchu pleców, przyczyniając się tym samym do osłabienia mięśni kręgosłupa.

Poniżej wymieniono niektóre z najskuteczniejszych ćwiczeń, które mogą, jeśli nie całkowicie wyleczyć, to stłumić objawy choroby:

  • pozycja wyjściowa: pacjent leży na plecach, ręce i nogi wyprostowane i rozluźnione. Następnie maksymalnie ugina nogę w stawie kolanowym, a stopy są dociskane do podłogi. Pacjent powinien zgiąć nogę w okolicy miednicy i przycisnąć ją rękami do ciała. Tył nie odrywa się od podłogi. Następnie musisz przytrzymać zgiętą nogę przez kilka sekund, wyprostować ją i opuścić, a następnie powtórzyć ćwiczenie dziesięć razy;
  • pozycja wyjściowa: pacjent siedzi na krześle. Jego zadaniem jest dotknięcie czubków palców stóp poprzez przechylenie ciała, a następnie wyprostowanie go;
  • pozycja wyjściowa: pacjent stoi i opiera pośladki na twardej powierzchni (stole), skarpetki skierowane są na boki. Powinien się rozłożyć, a następnie podnieść kolana, nie zginając pleców..

Farmakoterapia

Terapia lekowa spondyloartrozy obejmuje określone leki, można je zaliczyć do dwóch dużych grup:

  1. Szybko działające środki zaradcze. Ich stosowanie prowadzi do zminimalizowania dolegliwości bólowych. Należą do nich leki przeciwbólowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, tramadol.
  2. Środki o przedłużonym działaniu. Ich działanie ma na celu przywrócenie struktury tkanki chrzęstnej stawów kręgowych. Należą do nich siarczan chondroityny, glukozamina, diacereina, niezmydlające się związki soi lub awokado.

Leki szybko działające mają na celu złagodzenie objawów choroby:

  • Środki przeciwbólowe. Są środkami przeciwbólowymi pierwszego rzutu. Należą do nich paracetamol. Jest przepisywany nie więcej niż 4 g / dzień. Stosunkowo nieszkodliwy lek stosowany przez dwa lata.
  • Opioidowe leki przeciwbólowe są przepisywane, gdy nie ma efektu z poprzednich grup. Tramadol jest przepisywany w dawce 50-200 mg dziennie. Używanie opiatów powinno być krótkotrwałe.
  • Kortykosteroidy. Kortykosteroidy są przepisywane, gdy choroba postępuje z istotnym ograniczeniem zakresu ruchu w stawach..
  • NLPZ. Najczęściej stosowany w praktyce. Ich powołanie jest wskazane w przypadku braku pożądanego efektu paracetamolu. Przepisując tę ​​grupę funduszy, należy polegać na współistniejącej patologii. Ta grupa leków ma wiele skutków ubocznych ze strony układu sercowo-naczyniowego, układu pokarmowego i nerek. Przyjmowanie tych leków w przypadku spondyloartrozy należy rozpoczynać tylko w okresie zwiększonego bólu.

Leki wolno działające mają właściwości chondroprotekcyjne. Przedstawiciele tej grupy:

  • Siarczan chondroityny i glukozamina są składnikami chrząstki stawowej. Aby uzyskać działanie tych leków chondroprotekcyjnych, konieczne jest osiągnięcie wysokiego stężenia w płynie maziowym stawów. Nazwy handlowe tych leków: Structum, Teraflex, Don, Chondromed itp..
  • Niezmydlające się związki soi i awokado sprzyjają syntezie substancji, które stymulują produkcję kolagenu przez chondrocyty. Leki te zmniejszają impulsy bólowe.

Czas wystąpienia efektu terapeutycznego waha się od 2 do 8 tygodni.

O zmianach w kręgosłupie

Spondyloartroza wpływa stopniowo na cały kręgosłup, ale pierwsze objawy pojawiają się dopiero po kilku latach. W okresie inkubacji chrząstka pokrywająca stawy staje się mniej elastyczna z powodu niedożywienia. Z czasem staje się cieńsza, pojawiają się na niej pęknięcia, a także ulega fragmentacji. Tkanki stawów są stale w stanie zapalnym.

Organizm, próbując zaradzić sytuacji związanej z destabilizacją stawów międzykręgowych, przyspiesza rozrost tkanki kostnej, ale proces ten charakteryzuje się w większości przypadków nierównościami. Z tego powodu na stawach pojawiają się wszelkiego rodzaju drobne kolce, czułki i guzki, jednym słowem - osteofity. To one powodują ból, gdy osoba próbuje się poruszyć. Osteofity znane są ze swojej charakterystycznej cechy - zmniejszają ruchomość dotkniętego obszaru kręgosłupa.

Spondyloartroza - choroba kręgosłupa niebezpieczna przez całe życie

Z reguły zmiany zachodzą nie tylko w strukturach kości i chrząstki, ale także w mięśniach. Spondyloartroza powoduje skurcze mięśni w dotkniętym obszarze. Jeśli rozwinie się w odcinku piersiowym kręgosłupa, istnieje ryzyko wystąpienia nerwobólów międzyżebrowych.

Dotknięte mięśnie zwiększają uczucie bólu. Ponadto z powodu skurczu mięśni zaburzone jest mikrokrążenie. Ponieważ są pod silnym stresem, w ich tkankach pojawiają się liczne łzy o mikroskopijnych rozmiarach, po czym rozpoczyna się proces kostnienia (lekarze nazywają to kostnieniem) i dalsze gromadzenie się soli wapnia (tzw. Zwapnienie).

Spondyloartroza prowadzi do patologicznych zmian w budowie kręgosłupa

Jest sytuacja, gdy na skutek nadmiernego rozciągnięcia mięśni kręgosłup staje się zbyt ruchliwy, a wtedy na ratunek przychodzą żebra. To oni stabilizują pozycję ciała, zapobiegając silnemu przemieszczaniu się kręgów na bok względem osi centralnej.

Ból w okolicy klatki piersiowej pojawia się znacznie później niż w przypadku dotknięcia jakiejkolwiek innej części kręgosłupa. Co jest złe - na wizytę u lekarza często jest za późno, ponieważ większość robi to tylko w wyraźnych stadiach choroby.

To, przed czym kręgi piersiowe nie są chronione, to przesunięcia w kierunku przednio-tylnym. Osteofity, przemieszczenie kręgów, kostnienie więzadeł - wszystko to prowadzi do poważnych zmian w układzie ruchu. Dlatego spondyloartroza kręgosłupa piersiowego jest najczęściej definiowana jako deformująca spondyloartroza.

Warto zauważyć, że choroba ta przyczynia się również do zwężenia kanału kręgowego, a także dziur między kręgami, co później staje się przyczyną rozwoju innych patologii..

Prognoza

Ponieważ istnieje wiele opcji terapeutycznych, rokowanie jest ogólnie dobre. Im szybciej pacjent pójdzie do lekarza, tym większa szansa na całkowite wyleczenie patologii. Głównym celem jest zmniejszenie stanu zapalnego i zmniejszenie wpływu na pacjenta czynników ryzyka nawrotu choroby: słaby stres, nadwaga i osłabienie mięśni.

Otyłość ostatniego stopnia

Na pierwszy plan wysuwa się aktywna fizjoterapia

Ważne jest, aby budować mięśnie i poprawiać ruchomość stawów. Aktywny tryb życia jest główną metodą zapobiegania nawrotom

Dieta również odgrywa rolę. Warto zauważyć, że zaleca się różnorodne produkty spożywcze. Dzięki ortezom pacjenci mogą zmniejszyć ból i ustabilizować kręgi.

Zaleca się pozbycie się objawów choroby (objawów) po konsultacji z lekarzem. Tradycyjne terapie lub nieskuteczne leki mogą pogorszyć choroby stawów. Jeśli pojawią się objawy patologii stawów (stawy kostne), dreszcze (drżenie), drżenie, ból lędźwiowy, krzyżowy, żebrowy lub inny, skonsultuj się z lekarzem.

Objawy spondyloartrozy

Jednym z głównych objawów i głównym powodem poszukiwania medycznej (lub alternatywnej) opieki w przypadku spondyloartrozy jest ból - nieprzyjemne odczucie czuciowe i emocjonalne, które wiąże się z rzeczywistym lub potencjalnym uszkodzeniem struktur ciała (zgodnie z definicją International Association for the Study of Pain).

W większości przypadków bolesne odczucie jest zlokalizowane w uszkodzonym odcinku kręgosłupa. W początkowej fazie choroby może trwać kilkanaście minut, a na ostatnim etapie, przy braku kwalifikowanego leczenia, dzieje się to niemal przez całą dobę.

Ból jest często spowodowany ruchem dotkniętego kręgosłupa (szyjnego, piersiowego, lędźwiowo-krzyżowego). Z tego powodu pojawia się kolejny objaw - ograniczenie zakresu ruchu w kręgosłupie. Mobilność w stawach międzykręgowych może być również ograniczona przez miejscowe zwiększone napięcie mięśni i powięzi (błon), które występuje jako mechanizm ochronny, a także zmiany w strukturze dotkniętych stawów międzykręgowych w trakcie długotrwałego przebiegu choroby.

Według wielu współczesnych badań medycznych nad spondyloartrozą u pacjentów z długim przebiegiem choroby (ponad 3 miesiące) i codziennymi epizodami bolesnymi mogą rozwinąć się zaburzenia asteno-nerwicowe (neurastenia). Ponad 80% pacjentów cierpiących na spondyloartrozę od ponad roku ma stany lękowo-depresyjne o różnym nasileniu. Dlatego, aby opracować najskuteczniejszy program rehabilitacji, konieczne jest potwierdzenie objawów psycho-neurologicznych..

Często pacjenci ze spondyloartrozą zauważają poranne napięcie, sztywność w uszkodzonym kręgosłupie, która szybko ustępuje samoistnie lub po delikatnej rozgrzewce.

Kliniczny obraz patologii

Regularna aktywność fizyczna może zmniejszyć objawy spondylozy i spondyloartrozy.

Spondyloza i spondyloartroza powodują niedogodności dla pacjentów. Bolesne odczucia są związane z uciskiem zakończeń nerwowych. Uśmierza ból po umiarkowanych ćwiczeniach lub chodzeniu.

Ucisk zakończeń nerwowych i naczyń krwionośnych często prowadzi do drętwienia kończyn, aw ciężkich przypadkach do niedowładów. Zazwyczaj pacjent wyraźnie wskazuje dotknięty obszar.

W spondylozie przednie więzadło podłużne kręgosłupa spowodowane osteofitami powoduje ból, gdy zakończenia nerwowe są uszczypnięte, co zatrzymuje się podczas pochylania się do przodu.

Objawy można sklasyfikować według lokalizacji:

  • Spondyloza kręgosłupa piersiowego objawia się objawami zapalenia mięśni, dusznicy bolesnej, zawału serca. Ból często promieniuje do kończyn górnych, mostka. Pacjent zmuszony jest przyjąć wygodniejszą pozycję, schylić się, opuścić ramię, rozciągnąć tułów do przodu.
  • W przypadku patologii kręgosłupa szyjnego pacjent skarży się na bóle głowy, ciągłe zmęczenie, niemożność odwrócenia głowy. Z reguły ani masaż, ani ćwiczenia terapeutyczne nie łagodzą bólu. Lumbago podaje się z tyłu głowy i kończyn górnych.
  • Wraz z lokalizacją patologii kręgosłupa lędźwiowego obserwuje się nie tylko ból, ale także problemy z chodem u pacjenta - rozwija się kulawizna.

Leczenie i zapobieganie osteochondrozie. Spondyloza i spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowego

Według statystyk medycznych około 70% osób w wieku powyżej 30 lat cierpi na różne formy osteochondrozy. Jednocześnie tylko nieliczni podejmują poważne leczenie patologii. Większość radzi sobie z nieregularnym masażem lub czeka, aż „minie sam”.

Tymczasem osteochondroza ma negatywny wpływ na więzadła stawów międzykręgowych, na jej tle może rozwinąć się równie niebezpieczny stan: spondyloza i spondyloartroza.

Związek chorób

Mechanizm rozwoju choroby jest następujący: przy zaawansowanej osteochondrozie rozwijają się procesy destrukcyjne w tkance kostnej i chrzęstnej, wywołujące silny ból (lumbago) i unieruchomienie kręgosłupa.

Patologia może wpływać na każdą część układu mięśniowo-szkieletowego, ale najczęściej choroba jest diagnozowana w okolicy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego.

Choroba charakteryzuje się połączeniem kręgów.

Spondyloza i spondyloartroza to jedno i to samo?

W terminologii medycznej spondyloza i spondyloartroza to określenia etapów rozwoju osteochondrozy. Oba stany patologiczne powodują procesy zwyrodnieniowe kręgosłupa. Ale w przypadku spondylozy deformacja krążków międzykręgowych następuje poprzez tworzenie się narośli kostnych, a przy spondyloartrozie cierpi cała struktura stawów międzykręgowych.

Charakterystyczną cechą patologii jest lokalizacja wzrostów (osteofity).

  • W pierwszym przypadku rosną między kręgami, zmniejszając światło.
  • W drugim - wzdłuż krawędzi połączeń.

Rozwój choroby

Brak leczenia „pospolitej osteochondrozy” powoduje rozwój nie zagrażających życiu, ale nieprzyjemnych stanów patologicznych:

  1. Występuje zniszczenie tkanek układu kostno-chrzęstnego.
  2. Powstają osteofity, które blokują ruchliwość jednego z obszarów układu mięśniowo-szkieletowego.
  3. Zniszczenie krążków międzykręgowych często prowadzi do przepukliny.

U pacjentów z genetycznymi predyspozycjami do choroby oraz u osób po kontuzji pleców procesy patologiczne rozwijają się szybko.

Wizualny film o zmianach w kręgosłupie podczas rozwoju spondylozy na poniższym filmie:

Przyczyny i czynniki ryzyka

Choroby stawów uważa się za patologie związane z wiekiem i przypisuje się je osobom starszym. Związane z wiekiem zmiany w tkance chrzęstnej wywołują w niektórych przypadkach spondylozę i spondyloartrozę. Ale istnieje wiele innych czynników, które nie zależą od wieku, które powodują rozwój chorób:

  • otyłość;
  • częste i duże obciążenia kręgosłupa (u osób wykonujących określone zawody);
  • uraz;
  • choroby przewlekłe;
  • naruszenie produkcji hormonu estrogenu.

Kto to ma i dlaczego?

Do grupy ryzyka często zaliczają się kobiety w okresie menopauzy, pacjentki z zaburzeniami metabolicznymi, z chorobami autoimmunologicznymi oraz predysponowane genetycznie.

Ból pleców często przeszkadza osobom wykonującym ciężką pracę fizyczną przez zawód. Ale patologia może również powstać w wyniku pojedynczych silnych obciążeń..

Objawy

Spondyloza nazywana jest wynikiem nieleczonej spondyloartrozy. Przy tak bliskim związku patologii istnieje różnica w symptomatologii.

Spondyloartroza charakteryzuje się:

  • uczucie sztywności w plecach (zmartwienia rano);
  • ból stawu;
  • zanik mięśni;
  • chrupnięcie w kręgosłupie;
  • zaburzenia krążenia;
  • rozwój meteowrażliwości i towarzyszących bólów głowy;
  • zapalenie nerwu;
  • rozwój przykurczu (niezdolność do pełnego zgięcia lub rozluźnienia).

Spondylozę określają następujące objawy:

  • ostry i silny ból w okolicy kości ogonowej;
  • drętwienie okolicy lędźwiowej;
  • „Gęsia skórka” w nogach;
  • obniżenie temperatury ciała (miejscowe);
  • uczucie bólu podczas chodzenia;
  • poruszanie się staje się trudne.

Mogą również wystąpić dodatkowe objawy: pojawienie się kulawizny, utrata wrażliwości nóg. W tym zaawansowanym przypadku pacjent traci chęć i zdolność do poruszania się, więcej czasu spędza w pozycji płodowej - ta pozycja nieco poprawia jego stan.

Odmiany

Istnieje kilka rodzajów patologii wynikających z „niedostatecznego leczenia” osteochondrozy, których wielu nawet nie uważa za chorobę. Powikłania rozwijają się stopniowo, niektóre z nich mają niejasne objawy i są trudne do zidentyfikowania.

Deformacja

Powikłanie to charakteryzuje się otarciem krążków międzykręgowych.

Głównym objawem jest ból pleców. Początek bólu jest możliwy zarówno podczas biegania i chodzenia, jak i podczas siedzenia lub leżenia i po nim.

Innym objawem jest uczucie ucisku w okolicy krzyżowej (zwykle ustępuje samoistnie w ciągu 2-3 godzin).

Nikczemny

Jest to uszkodzenie stawów - kręgosłupa i kręgosłupa. Niebezpieczne ograniczenie ruchu kręgosłupa.

We wczesnych stadiach objawy nie są jasne. Wraz z rozwojem patologii pojawia się ból pleców, naruszenie zakresu ruchu.

Uncovertebral

Zlokalizowane w odcinku szyjnym kręgosłupa. Charakteryzuje się pojawieniem się form kostnych na stawach szyi. Choroba dotyka ludzi w każdym wieku. Główną grupę ryzyka stanowią przedstawiciele zawodów „siedzących”.

Główne objawy to:

  • ból w tylnej części głowy;
  • ból szyi, przechodzący w okolice łopatek i ramion;
  • częste zawroty głowy i utrata równowagi;
  • chrupnięcie podczas obracania głowy.

Połączenia fasetowe

Przewlekła choroba stawów występująca na tle procesów zapalnych. Upośledzona ruchomość kręgosłupa.

Objawy zależą od tego, która część kręgosłupa uległa patologii.

  • W pierwszym stadium choroby pacjent odczuwa ciągły ból, nasilający się wieczorem.
  • Drugi etap to pojawienie się chrupania w kręgosłupie i naruszenie jego ruchomości.
  • Trzeci to ciągły silny ból plus całkowite unieruchomienie dotkniętego obszaru.

Ankylosing

Rzadka choroba przewlekła z uszkodzeniem krążków międzykręgowych, żebrowo-poprzecznych, a czasem innych stawów kręgosłupa. W medycynie nazywane jest zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa.

Objawia się u pacjentów w wieku 15-30 lat. Występuje z powodu chorób autoimmunologicznych, chorób przewlekłych, infekcji wirusowych i bakteryjnych.

Wielosegmentowy

Patologia o niejednorodnym składzie i pochodzeniu, dotycząca chrząstki, mięśni, więzadeł i torebek kręgosłupa. Rozprzestrzenia się jednocześnie na kilka segmentów kręgosłupa. Główną przyczyną choroby jest podeszły wiek pacjenta.

Objawy:

  • ból z „lumbago”;
  • uczucie sztywności w stawach;
  • utrata ruchomości kręgosłupa;
  • szybka męczliwość.

Dysplastyczny

Patologii towarzyszą zmiany strukturalne w kształcie stawów, naruszenie ich wielkości i struktury. Dysplazja nie jest rozpoznawana jako osobna choroba, jest elementem towarzyszącym spondyloartrozie.

Etapy i formy patologii

Początkowa postać spondyloartrozy przebiega bezobjawowo. W rozpoznaniu na pierwszy plan wysuwają się objawy osteochondrozy czy spondylozy, a wciąż trudno zauważyć porażkę małych stawów.

Objawy spondyloartrozy zaczynają się wyraźnie ujawniać po znacznym wzroście osteofitów. Wyrostki kostne zmieniają kontur stawów i zwężają światło w przestrzeniach stawowych.

Istnieją 4 stopnie rozwoju choroby:

  1. Więzadła, błony stawowe i krążek międzykręgowy tracą elastyczność, zmniejsza się zakres ruchu kręgosłupa.
  2. Zwiększone obciążenie tarcz, częściowa utrata funkcji włóknistych pierścieni.
  3. Zwiększony wzrost kości, dystrofia więzadeł.
  4. Wyrostki kostne są tak duże, że uciskają naczynia krwionośne i zakończenia nerwowe, znacznie ograniczając mobilność.

Metody diagnostyczne

Objawy uszkodzenia kręgosłupa, w zależności od stadium choroby i lokalizacji, mogą stać się podobne do objawów wrzodów żołądka, chorób serca itp. W przypadku podejrzenia choroby kręgosłupa pacjent kierowany jest na wizytę u neurologa. Anamneza jest ważna dla dokładnej diagnozy - wywiad medyczny pomoże określić czas trwania i stopień choroby.

Jak lekarz stawia diagnozę?

Diagnoza rozpoczyna się od testów fizycznych, które określają:

  • Zakres ruchu;
  • wpływ kompresji kręgosłupa na chód;
  • refleks i siłę mięśni.

Aby uzyskać dokładniejszy obraz kliniczny, lekarz może skierować pacjenta na:

  • RTG (migawka pokaże wszystkie anomalie kręgosłupa);
  • tomografia komputerowa (dla bardziej szczegółowego obrazu);
  • MRI - w celu zidentyfikowania obszaru zaciśniętych nerwów;
  • mielografia - wprowadzenie barwnika znacznikowego do kanału kręgowego pacjenta w celu uzyskania wyraźniejszego obrazu na zdjęciu rentgenowskim lub tomografie;
  • elektromiografia - pomiar aktywności elektrycznej mięśni.

Co robi?

Zdecydowana diagnoza implikuje rozpoczęcie postępowania terapeutycznego. Najczęściej jest to leczenie zachowawcze. Interwencja chirurgiczna stosowana jest tylko w wyjątkowych przypadkach - przy poważnych powikłaniach, które negatywnie wpływają na styl życia pacjenta (mobilność).

Operacja jest również konieczna, aby zwolnić miejsce na rdzeń kręgowy i korzenie nerwowe:

  • usunięcie przepukliny;
  • usunięcie części kręgu;
  • implantacja przeszczepu.

Ogólny obraz kliniczny

Klasyfikacja choroby opiera się na jej nasileniu. Pierwszy etap przebiega bezobjawowo lub z niewyraźnymi objawami. Czasami pojawia się dyskomfort w plecach, ale niewielu traktuje je poważnie..

Następnie następuje ścieńczenie tkanki chrzęstnej, zmniejsza się ruchliwość kręgów chrzęstnych. Przy zaawansowanych postaciach choroby ich ruch może być całkowicie zablokowany. Dalszych procesów rozwojowych patologii można uniknąć stosując zachowawcze metody leczenia i wykonując specjalne ćwiczenia.

Rozwój niebezpiecznych powikłań rozpoczyna się w 2. stopniu deformacji spondylozy. Przy tej postaci choroby nie można leczyć samą gimnastyką i masażami. Aby wyeliminować objawy, stosuje się blokady.

Cele i metody leczenia

Główna metoda leczenia patologii kręgosłupa jest zachowawcza. Jego zadaniem jest zatrzymanie bolesnych objawów i zwiększenie ruchomości dotkniętego obszaru..

Interwencja chirurgiczna jest stosowana rzadziej. Stosowany po terapii lekowej, a ćwiczenia fizjoterapeutyczne nie dały oczekiwanego pozytywnego efektu. Lub ze złożonym i zaawansowanym stadium choroby.

Terapia lekowa

Aby zmniejszyć ból i stany zapalne w spondyloozie i spondyloartrozie, stosuje się leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Dostępne bez recepty leki przeciwbólowe obejmują:

  • Ibuprofen.
  • Sól sodowa naproksenu.
  • Paracetamol.

W przypadku silnego bólu lekarz może przepisać kortykosteroidy i leki zwiotczające mięśnie..

W trakcie badań medycznych stwierdzono, że zespół bólowy jest doskonale łagodzony przez niektóre leki przeciwdepresyjne i przeciwdrgawkowe..

Jaki jest pożytek z terapii ruchowej?

Ćwiczenia fizyczne o specjalnej formule łagodzą ból, stabilizują napięcie mięśniowe i pomagają przywrócić mobilność. Ale ćwiczenia fizjoterapeutyczne działają tylko w połączeniu z terapią lekową i innymi procedurami.

Osobliwością gimnastyki jest to, że należy ją wykonywać pomiędzy atakami, zaczynając od prostych ćwiczeń i stopniowo je komplikując.

Podczas wykonywania kompleksu fizjoterapeutycznego należy unikać ostrych i szybkich ruchów, które przy pierwszym odczuciu bólu podczas ćwiczeń należy przerwać. Prawidłowo wykonywane ćwiczenia fizyczne wzmacniają kręgosłup lędźwiowy i wspierają kręgosłup.

Fizjoterapia

Fizjoterapeuta prowadzi zajęcia mające na celu rozciągnięcie i wzmocnienie mięśni karku i ramion. „Rozciąganie” pomaga zwolnić miejsce w kręgosłupie podczas szczypania korzeni nerwowych.

Także używany:

  • elektroforeza;
  • kąpiele z wodą mineralną;
  • zimny i gorący prysznic.

Masaż

Masaż przy schorzeniach kręgosłupa, zwłaszcza podczas zaostrzeń, powinien być lekki i delikatny z użyciem leków przeciwzapalnych lub naturalnego miodu.

Masaż skurczu szyjki macicy łagodzi skurcze, skurcze lędźwi i klatki piersiowej - pomaga wzmocnić gorset mięśniowy. Przeprowadź kursy z 10 zabiegami, zgodnie z zaleceniami lekarza.

Terapia manualna

Jedna z alternatywnych metod, w której kręgosłup nakłada się rękami. Efekt jest możliwy w połączeniu z innymi zabiegami fizjoterapeutycznymi.

Przepisy tradycyjnej medycyny

Leczenie kręgosłupa w domu przeprowadzane jest przy użyciu maści wykonanych z naturalnych składników.

Popularny przepis:

  • 1/4 szklanki miodu
  • 1/3 szklanki startej rzodkiewki
  • 1/3 szklanki wódki
  • 2 łyżeczki sól morska.

Przed użyciem przechowywać w lodówce, w cieple.

Oprócz masażu z użyciem maści, na dotknięty obszar można zastosować okłady z szyszek chmielu i olejku jodłowego..

Interwencja operacyjna

Jeśli wszystkie powyższe procedury są nieskuteczne, lekarz może przepisać leczenie chirurgiczne.

Główne metody interwencji chirurgicznej:

  1. blokada - chirurg niszczy zakończenia nerwowe stawu, łagodząc w ten sposób ból;
  2. sztuczny przeszczep stawu.

Prognoza

Dzięki szybkiej diagnozie i kompetentnej terapii rozwój choroby można zatrzymać nawet na pierwszym etapie. Trudność polega tylko na lekceważącym podejściu większości ludzi do osteochondrozy lub nieznajomości powikłań tej patologii.

Ryzyko komplikacji

Siedzący tryb życia, podnoszenie ciężarów, duża aktywność fizyczna (np. Nadmierne hobby na siłowni), gwałtowna zmiana pasywnego stylu życia osoby aktywnej - to wszystko czynniki ryzyka pojawienia się i powikłań osteochondrozy.

Wzmacnia rozwój patologii kręgosłupa, zaburzeń metabolicznych, słabego krążenia krwi, braku płynów w organizmie. Czynniki te powodują spłaszczenie włóknistego pierścienia i ścieńczenie krążka kręgowego. A potem organizm włącza się w ochronę i zaczyna budować tkankę kostną w celu rozłożenia zwiększonego obciążenia na kręgosłup..

Środki zapobiegawcze

Jeśli masz skłonność do chorób układu mięśniowo-szkieletowego lub podejrzewasz patologię, konieczna jest zmiana stylu życia:

  1. schudnąć;
  2. zacząć aktywnie angażować się w wychowanie fizyczne (lub po prostu więcej chodzić);
  3. dostosować dietę na korzyść zdrowej żywności.

Ogólne zalecenia

Pośpiech do domu po pracy w biurze i spędzanie całego wieczoru w sieciach społecznościowych to zły nawyk. Jest tak samo źle - nie trzymać się telewizora podczas jedzenia twardych fast foodów. Wpływa również negatywnie na stan kręgosłupa podczas długiego przebywania w niewygodnej pozycji..

Takie nawyki trzeba wykorzenić. Nawet przy siedzącej pracy możesz poświęcić kilka minut na działania zapobiegawcze:

  • chodzić po biurach lub piętrach;
  • wykonaj proste ćwiczenie obracania głowy.

Aby uspokoić mięśnie pleców, konieczne jest utrzymanie w pomieszczeniu komfortowego reżimu temperaturowego.

Jakich zasad należy przestrzegać?

Algorytm utrzymania kręgosłupa w dobrej kondycji jest następujący:

  1. Zwiększ aktywność fizyczną.
  2. Nie przeceniaj swojej siły i nie podnoś ciężarów.
  3. Nie przejadaj się i nie obserwuj swojej wagi.
  4. Unikaj niedoboru płynów w organizmie (pij to notoryczne 1,5 litra wody dziennie).
  5. Ćwicz regularnie.

Rozwój spondylozy i spondyloartrozy można uniknąć, jeśli osteochondroza zostanie zdiagnozowana i leczona w odpowiednim czasie. Ale ponieważ większość pacjentów neurologii tego nie robi, muszą uważnie słuchać sygnałów organizmu na pierwszym etapie rozwoju patologii. Nadal można go zatrzymać za pomocą terapii lekowej i masażu terapeutycznego..

Aby zapobiec poważnym powikłaniom i drugiemu i kolejnym stadiom choroby, miejscowym rozgrzewaczom, przyjmowaniu kompleksów witaminowo-mineralnych, wprowadzaniu do diety produktów mlecznych i tłustych dań rybnych.

Leczenie i zapobieganie spondyloartrozie kręgosłupa

Spondyloartroza okolicy lędźwiowo-krzyżowej

Jedną z chorób tułowia kręgosłupa jest spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, której towarzyszą zmiany zwyrodnieniowe w wyniku charakterystycznych przemieszczeń i patologii krążków międzykręgowych. Przemieszczenia te powodują wzrost nacisku na stawy międzykręgowe, chrząstka traci elastyczność i tworzą się w tym obszarze osteofity (narośle kostne), które ostatecznie wpływają na ruchomość okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Jeśli nie rozpoczniesz leczenia w odpowiednim czasie, mogą pojawić się powikłania w postaci procesów zapalnych stawów, co w rezultacie doprowadzi do całkowitej utraty ruchomości..

Podobnie jak w innych częściach kręgosłupa, spondyloartroza występuje przede wszystkim z powodu zaburzeń metabolicznych i procesu starzenia. Chorobę obserwuje się przede wszystkim u osób starszych, natomiast choroba ta u młodych ludzi powstaje w wyniku wrodzonych wad rozwojowych, przewlekłego mikrourazu kręgosłupa i nabytych urazów dolnej części pleców. Dość często przyczyną jest osteochondroza, która poprzedza spondyloartrozę i bezpośrednio wpływa na jej rozwój.

Jako osobną grupę przyczynę można wyróżnić w postaci przeciążenia kręgosłupa. Może to wynikać nie tylko z aktywności fizycznej (u sportowców i ciężarowców), ale także z siedzącego trybu życia. Ponieważ podczas zmniejszonej aktywności gorset kręgosłupa częściowo zanika jego funkcje ochronne, każde niewielkie obciążenie kręgosłupa może wywołać początek spondyloartrozy. Przyczyną jest również zła postawa, która z kolei powoduje nierównomierne obciążenie kręgosłupa..

Objawy początku i rozpoznania spondyloartrozy

Spondyloartroza powoduje przede wszystkim bolesny objaw, który może przekształcić się w typ przewlekły. Zwykle ból jest obolały i może promieniować do pośladków i ud, czasami opadając na kolana. Przeważnie podczas ćwiczeń lub siedzenia w jednej pozycji nasilają się odczucia bólu, a spokój może je zmniejszyć lub nawet całkowicie usunąć. W miarę postępu choroby pojawia się sztywność kręgosłupa, głównie rano po śnie. Występuje okresowo i zwykle ustępuje po godzinie lub dwóch..

Dość często występuje objaw, taki jak podwichnięcie stawów w dotkniętym obszarze. Towarzyszy temu wzrost napięcia mięśniowego, co powoduje ograniczoną ruchomość i nasilenie bólu krzyża. Jeśli uznamy ból za główną symptomatologię, to w większości przypadków pojawia się on z przyczyn takich jak:

  • ból mięśni i więzadeł;
  • objaw bólu stawowego, któremu towarzyszy sztywność kręgosłupa;
  • uwięzienie zakończeń nerwowych, które prowadzi do drętwienia i utraty wrażliwości w dotkniętym obszarze.

Diagnoza spondyloartrozy jest prawie taka sama dla wszystkich części kręgosłupa. Składa się z badania zewnętrznego (badanie dotykowe okolicy), tomografii komputerowej (TK). rezonans magnetyczny (MRI) i badania neurologiczne, ponieważ choroba ta może wpływać na rdzeń kręgowy w miarę postępu. Rentgen służy do szczegółowego badania kręgów, kości pod kątem możliwości wzrostu kości.

Metody leczenia spondyloartrozy okolicy lędźwiowo-krzyżowej

Po dokładnej diagnozie, pod warunkiem obecności spondyloartrozy, lekarz lub kręgowiec przepisuje przebieg leczenia, który w zależności od złożoności choroby obejmuje następujące możliwe etapy: leczenie farmakologiczne, fizjoterapię i interwencję chirurgiczną..

Na każdym etapie choroby przyjmowanie leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych jest obowiązkowe, ponieważ głównym celem jest złagodzenie bólu. W przypadku wykrycia skurczów mięśni stosuje się środki zwiotczające mięśnie, a także chondroprotektory (siarczan glukozaminy i siarczan chondroityny) w celu przywrócenia struktury chrząstki. Po ustąpieniu bólu można przystąpić do fizjoterapii, która obejmuje magnetoterapię i fonoforezę z hydrokortyzonem.

W zależności od indywidualnych cech każdego pacjenta fizjoterapia nie zawsze daje pozytywny wynik, dlatego skrajnym przypadkiem leczenia będzie interwencja chirurgiczna, w tym założenie przekładki lub implantu, który jest umieszczany między wyrostkami kostnymi i wpływa na zwiększenie światła kanału międzykręgowego.

Patologia stawu twarzowego

Kręgi tworzące grzbiet mają w głównej części kształt cylindryczny, pełnią funkcję osi i przenoszą ciężar ludzkiego ciała, a także cienkie łuki - które pełnią funkcję ochronną i łączącą. Łuki kręgosłupa utworzone w wyniku procesów są połączone za pomocą stawów międzykręgowych. Takie stawy, w przeciwieństwie do krążków międzykręgowych, nie mają tego samego kształtu i znajdują się w różnych płaszczyznach, zapewniając kręgosłupowi ochronę i mobilność. Podobnie jak w przypadku osteochondrozy, tkanka chrzęstna stawów międzykręgowych ulega zmianom zwyrodnieniowo-dystroficznym, choroba ta nazywana jest spondyloartrozą.

Zmiany zachodzące w stawach wyrostków kręgosłupa mają swoje odzwierciedlenie w stanie ogólnym tego narządu, z udziałem tkanek miękkich w procesie zapalnym. Obecność zapalenia z kolei prowadzi do spondylozy i uruchamia mechanizm rozwoju nieodwracalnych patologii kręgosłupa..

Przyczyną zmian dystroficznych w tkance stawowej są zaburzenia metaboliczne, takie jak osteochondroza. Często te dwie choroby pojawiają się jako powikłanie jednej z nich. Ponadto współistniejące czynniki zwiększające ryzyko rozwoju spondyloartrozy obejmują cukrzycę, płaskostopie, zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego, skrzywienie postawy i trudne warunki pracy..

Rozwojowi chorób kręgosłupa towarzyszy nasilenie się zespołów bólowych wywołanych miejscowym obrzękiem stawów międzykręgowych, upośledzeniem ukrwienia i procesami zapalnymi. Istnieją cztery stadia spondyloartrozy, przy czym na pierwszym z nich można nie tylko wyleczyć chorobę, ale przynajmniej zapobiec jej dalszemu postępowi. W celu zapobiegania rozwojowi stosuje się masaże, ćwiczenia fizjoterapeutyczne, jogę, a także różne techniki mające na celu poprawę odżywiania tkanki chrzęstnej.

Uzupełnieniem leczenia drugiego etapu jest podawanie leków łagodzących objawy, likwidujących ból i stany zapalne oraz poprawiających krążenie krwi. W przypadku braku leczenia i progresji choroby skutkiem może być całkowite unieruchomienie kręgosłupa lub jeden odcinek w wyniku fuzji osteofitów.

Nasi Czytelnicy polecają:

Jak zdiagnozować spondyloartrozę

Jeśli odczuwasz ból kręgosłupa, natychmiast udaj się do szpitala na badanie. Nie pocieszaj się nadzieją, że wszystko zniknie samoistnie - w ten sposób tylko pogorszysz swój stan.

Ważne: nie wykonuj zabiegu samodzielnie, ponieważ nie wiesz, jaka dolegliwość Cię trapi, a tylko lekarz może postawić prawidłową diagnozę..

Jak zdiagnozować spondyloartrozę?

  • Podczas leczenia pacjenta z bólem kręgosłupa lekarz przepisuje badanie rentgenowskie.
  • Zdjęcia są robione w różnych rzutach. Na podstawie tych zdjęć radiolog, chirurg, a nawet zwykły terapeuta będzie mógł zauważyć zmiany w zarysie stawów, jeśli takie wystąpią..
  • Jeśli istnieje podejrzenie zmiany w tkankach miękkich, zalecany jest skan tomografu.

Po badaniu lekarz będzie mógł przepisać odpowiednie leczenie, które pomoże złagodzić stan lub skorygować chorobę, jeśli jest na pierwszym etapie.

Ogólne zalecenia

W celu zapobiegania procesom zwyrodnieniowo-dystroficznym zaleca się prowadzić aktywny tryb życia i dobrze się odżywiać. Preferowanym sportem dla kręgosłupa jest pływanie, które wzmacnia szkielet mięśniowy szkieletu osiowego i poprawia krążenie krwi. Jednak każda umiarkowana aktywność fizyczna połączona z odpowiednią rozgrzewką jest uważana za korzystną w zapobieganiu chorobom zwyrodnieniowym i dystroficznym. Podczas siedzącej pracy zaleca się ciągłą zmianę postawy i wykluczenie długotrwałego przebywania w jednej pozycji.

Ważne jest przestrzeganie pewnych zaleceń - pomoże to uchronić się przed patologiami kręgosłupa

Prognozy dotyczące tych chorób są korzystne, jeśli skonsultujesz się z lekarzem w odpowiednim czasie i zastosujesz się do jego zaleceń.

Możesz uzupełnić główne leczenie środkami ludowymi, które poprawią sen i przyspieszą procesy metaboliczne. Aby poprawić sen, skuteczna jest nalewka z lawendy i waleriana, a nalewka czosnkowa i jagody skutecznie przyspieszają metabolizm. Ale wskazane jest wysłuchanie opinii lekarza na temat tego lub innego środka ludowego.

Większość zabiegów prowadzona jest w trybie ambulatoryjnym, a wizyta w szpitalu jest konieczna jedynie w celu oceny skuteczności przebiegu leczenia i przeprowadzenia zabiegów. Dlatego korzystne rokowanie w dużej mierze zależy od samego pacjenta..

Rodzaje i stadia choroby

W praktyce klinicznej deformującą spondylozę kręgosłupa dzieli się na kilka typów, w zależności od przyczyn jej wystąpienia i lokalizacji dotkniętych kręgów..

Według pochodzenia istnieją 3 rodzaje chorób:

  1. Statyczny. Występuje na tle zużycia struktur kręgowych pod wpływem zwiększonych obciążeń lub długotrwałego przebywania w jednej pozycji.
  2. Reaktywny. Występuje na tle procesu zapalnego (najczęściej jest to artroza kręgosłupa szyjnego).
  3. Spontaniczny. Występuje na skutek zmian związanych z wiekiem lub w wyniku przedwczesnego zużycia struktur kręgosłupa na skutek zmian metabolizmu lub reakcji autoimmunologicznych.

W zależności od lokalizacji uszkodzonych struktur wyróżnia się 4 formy artropatii międzykręgowej:

  1. Szyjka macicy - najczęstszy wariant, w którym osteofity częściej znajdują się na bocznych wyrostkach kręgów i na ich tylno-bocznej powierzchni.
  2. Klatka piersiowa - najmniej powszechna forma, w której obserwuje się spondyloartrozę stawów międzykręgowych. W tym przypadku osteofity mogą znajdować się na przedniej i przednio-bocznej powierzchni kręgów..
  3. Forma lędźwiowa jest nieco mniej powszechna niż szyjka macicy, ale częściej niż klatka piersiowa. Z tym ostatnim wiąże się przednia i przednio-boczna lokalizacja osteofitów na powierzchni kręgów.
  4. Rozlana lub wielosegmentowa spondyloartroza dotyczy nie jednej, ale kilku części kręgosłupa. Na szczęście występuje rzadko, jednak jest cięższy niż inne formy choroby..

Eksperci twierdzą, że spondyloza deformans jest chorobą, w której zdeformowany odcinek kręgosłupa nie może być całkowicie przywrócony do zdrowego stanu. Oznacza to, że w klasyfikacji patologii nie ma pojęć „ostrych” lub „przewlekłych” postaci choroby, ale istnieje pojęcie stopniowego rozwoju choroby, czyli etapów (stopni):

  1. Pierwszy stopień choroby charakteryzuje się obecnością małych wyrostków, które nie wystają poza granicę kręgów. Objawy są łagodne, z okresowym uczuciem sztywności.
  2. Drugiemu stopniowi choroby towarzyszą dłuższe bóle kręgosłupa, które nasilają się podczas przebywania w jednej pozycji i gwałtownych ruchów, a osteofity zaczynają rosnąć względem siebie.
  3. Trzeci stopień choroby zaczyna się, gdy osteofity rosną razem ze sobą. Jednocześnie ruchliwość kręgosłupa jest mocno ograniczona, na tle skurczu mięśni i naczyń występują ostre bóle.

Istnieje również czwarty, ostatni etap choroby, w którym w proces patologiczny biorą udział sąsiednie kręgi, tkanki miękkie i narządy wewnętrzne. Uważa się, że jest zaniedbany - rozpoczyna się leczenie spondyloartrozy, to znaczy przestrzega zaleceń lekarza. W tym samym czasie ból utrzymuje się w spoczynku i ruchu, dochodzi do naruszenia funkcji narządów i układów, stan pacjenta jest ciężki.

Główne objawy choroby

Podobnie jak osteochondroza, deformująca się spondyloartroza powoduje odczuwalny dyskomfort u pacjenta

Dlatego ważne jest, aby znać objawy tej choroby, aby skonsultować się z lekarzem na czas i zapobiec wystąpieniu bólu..

  • W 30 procentach przypadków choroba w okolicy lędźwiowej występuje bez wyraźnych objawów..
  • Czasami pacjenci odczuwają ostry ból szyi i pleców. Przede wszystkim takie odczucia są związane z naruszeniem zakończeń nerwowych..
  • Oprócz dyskomfortu w plecach i szyi, w kończynach można odczuwać przeszywający ból. Jeśli pacjent pozostaje w tej samej pozycji przez długi czas w pozycji stojącej, siedzącej lub pochylonej, dysk wystaje, co również powoduje silny ból. Kiedy zmieniasz pozycję i po lekkim chodzeniu doznania zwykle znikają.
  • Podczas szczypania nerwu osoba może odczuwać mrowienie i drętwienie. Przy silnym szczypaniu zakończeń nerwowych w obszarze dotkniętej kończyny odczuwa się osłabienie.
  • Głównym objawem jest ból o charakterze lokalnym. Dlatego pacjent może łatwo określić, gdzie odczuwa ból.
  • W miejscu zmiany obserwuje się dyskomfort i zmniejszoną ruchomość.

Leczenie środkami ludowymi

Tradycyjna medycyna przy spondylozie zaleca stosowanie leków ziołowych przeciwzapalnych, przeciwbólowych i poprawiających metabolizm, fizjoterapię (np. Oczyszczanie organizmu z soli).

W przypadku spondylozy dopuszczalne jest leczenie kompleksowe.W tej chorobie przeciwwskazane są takie zabiegi jak gimnastyka mobilizująca kręgosłup, terapia manualna, intensywny masaż i rozciąganie kręgosłupa. Ważne jest, aby nie rozpoczynać choroby, ponieważ ciężka postać spondylozy jest bardzo trudna do leczenia. Przy narastających silnych bólach kręgosłupa zaleca się wykonanie głębokich badań lekarskich w celu wykluczenia gruźlicy kręgosłupa lub infekcji nowotworowej

ogólna charakterystyka

Patologia, taka jak spondyloza, charakteryzuje się oderwaniem aparatu więzadłowego od trzonów kręgowych i utworzeniem osteofitów w miejscu tego oderwania. Choroba postępuje. Proces kostnienia w miejscu oderwania, innymi słowy - kostnienie, stopniowo nasila się i prowadzi do powstania kłykci kostnych w postaci łuku. Zmniejsza się wysokość krążków międzykręgowych. Spondyloza jest typowa dla osób starszych. Nic dziwnego, że wraz z zaburzeniami o charakterze degeneracyjno-dystroficznym obserwuje się procesy inwolucyjne w patogenezie. Choroba może również wystąpić u młodszych mężczyzn, zwłaszcza u tych, których energiczna aktywność związana jest z ciągłym podnoszeniem ciężarów..

W przypadku spondylozy tworzą się osteofity - wzrost kości

Spondyloza postępuje powoli, ale może wpływać na wszystkie segmenty kręgosłupa. Krążek międzykręgowy ulega zwłóknieniu, choroba rozprzestrzenia się na stawy i ich aparat więzadłowy. Rozrosty kości tylno- i tylno-bocznych prowadzą do manifestacji poliradikulopatii.

Spondyloartroza dotyczy przede wszystkim chrząstki stawów międzykręgowych. Po zmianach pierwotnych procesy patologiczne rozprzestrzeniają się już na więzadła, kości, błony maziowe i torebki stawowe. W większości przypadków spondyloartroza występuje w odcinku szyjnym kręgosłupa. Rzadziej - w odcinku lędźwiowym. Rozwój spondyloartrozy zależy bezpośrednio od obecności osteochondrozy. Ponieważ krążki międzykręgowe działają jak amortyzatory dla kręgosłupa, gdy stają się cieńsze, zwiększa się obciążenie chrząstki stawów międzykręgowych. Przyczynia się to do procesu zwyrodnieniowego tych małych stawów. Ponieważ ból w izolowanej spondyloartrozie występuje rzadko, choroba pozostaje nieleczona i prowadzi do powstania narośli kostnych. To właśnie powoduje spondylozy. Oprócz spondylozy obecność spondyloartrozy przyczynia się do pojawienia się wypukłości krążków międzykręgowych..

W przypadku spondyloartrozy dotyczy to tkanki chrzęstnej i stawów międzykręgowych

Etiopatogenezę artrozy można schematycznie przedstawić w następujący sposób:

  • dystroficzny-zwyrodnieniowy;
  1. Dysplastyczny.
  2. Dyshormonalny.
  3. Przemieszczenie.
  • zapalne i destrukcyjne.

Spondyloartroza dysplastyczna i idiopatyczna (o nieznanej etiologii) to podstawowe warianty tej choroby.

Dysplastyczna spondyloartroza rozwija się w wyniku nieprawidłowego rozwoju elementów stawowych. Wynika to z anomalii tropizmu, które objawiają się naruszeniem pozycji i orientacji, a także niedostatecznym rozwojem lub całkowitym brakiem procesów kręgów. Spondyloartroza charakteryzuje się zwiększonym bólem przy zmianie pozycji ciała, któremu towarzyszy sztywność i sztywność. Ta manifestacja nazywa się zespołem spondyloartralgii. Zespół ten charakteryzuje się wolno postępującymi bólami grzbietowymi z objawami o różnym nasileniu. Pacjenci zauważają brak koordynacji ruchów obrotowych i szybkie zmęczenie.

W przypadku spondyloartrozy obserwuje się okresowość. Zaostrzenia choroby zastępują okresy ustępowania objawów - remisje. Ból w spondyloartrozie nie jest wynikiem ucisku korzeni, jak w przypadku spondylozy, ale propagacji impulsów wzdłuż sklerotomów.

Sklerotom - szkielet szkieletowy z indywidualnym unerwieniem.

Pochodzenie bólu w spondylozie i spondyloartrozie jest inne

W przypadku spondyloartrozy obserwuje się skoliozę przeciwalgiczną (odruchowa patologiczna skrzywienie kolumny ze skurczem mięśni).

W spondylozie, w przeciwieństwie do spondyloartrozy, dotyczy to tylko krążków międzykręgowych. To prowadzi do edukacji. Spondyloartroza dotyczy wszystkich struktur małych stawów międzykręgowych. W przypadku spondylozy osteofity rosną w otworze międzykręgowym, co przyczynia się do zwężenia kanału kręgowego. W przypadku spondyloartrozy wzrost obserwuje się wzdłuż krawędzi małych stawów..

Spondyloza występuje z powodu nieleczonej spondyloartrozy, dlatego jest to jej typ.

Leczenie osteochondrozy i spondylozy

Jeśli chorobę można wykryć na etapie 1, do leczenia wystarczą dwie metody: masaż i ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Profesjonalny masaż oraz zestaw ćwiczeń indywidualnie opracowywanych przez rehabilitanta, wykonywanych regularnie, pomogą zachować ruchomość stawów i zapobiegną ich dalszemu niszczeniu.

W niektórych przypadkach lekarz przepisuje chondroprotektory w celu ochrony tkanki chrzęstnej stawu i utrzymania jej wystarczającej elastyczności..

Drugi stopień

Jeśli choroba zostanie wykryta na 2 etapach, gdy ból i dyskomfort są znacznie bardziej wyraźne, tylko masaż i terapia ruchowa nie wystarczą.

W takim przypadku do programu terapii dodaje się niesteroidowe leki przeciwzapalne w celu złagodzenia bólu, stanu zapalnego i obrzęku tkanek. Pacjentowi należy przepisać chondroprotektory, zalecane są kursy fizjoterapii. Środki zwiotczające mięśnie są stosowane w celu złagodzenia skurczu mięśni.

Na etapie 2 konieczne jest przede wszystkim złagodzenie bólu i stanu zapalnego, a dopiero potem można zastosować inne metody leczenia. Oznacza to, że najpierw pacjentowi przepisuje się lekarstwa, a następnie stosuje się inne metody..

Przy obu stopniach spondyloartrozy wskazane jest przyjmowanie kompleksu witamin z grupy B w celu utrzymania elastyczności tkanki chrzęstnej i więzadeł stawowych.

Leczenie spondylozy jest zachowawcze i przeważnie objawowe. Stosuje się leczniczą kulturę fizyczną, masaż, zabiegi fizjoterapeutyczne i tym podobne. Zalecane jest używanie gorsetów. W przypadku zaburzeń neurologicznych, mielopatii niedokrwiennej wskazana jest interwencja chirurgiczna.

Po weryfikacji diagnozy spondyloartrozy pokazano zastosowanie fizykoterapii, masażu, terapii manualnej. W przypadku zespołu uporczywego bólu, blokad stawów międzykręgowych, przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki z grupy chondromodelingu.

Można zastosować metodę odnerwienia stawów międzykręgowych polegającą na zniszczeniu procesów tylnej gałęzi nerwu rdzeniowego unerwiających stawy międzykręgowe.

Leczenie chirurgiczne w postaci operacji dekompresyjnych, dekompresyjnych i stabilizujących jest wskazane przy niestabilności zwyrodnieniowej krążka międzykręgowego - przy niestabilności artrogennej i artrogennych zwężeniach kanałów nerwowych kręgosłupa, bocznych zagłębieniach kanału kręgowego i ucisku nerwów rdzeniowych.

Jeśli pacjent nie jest hospitalizowany (w czasie badań diagnostycznych lub wykonywania zabiegu operacyjnego), pozostaje pod opieką specjalisty. Zgodnie z zaleceniem ortopedy musi stawić się w placówce medycznej na fizjoterapię lub terapię ruchową..

Następnie wyuczone ćwiczenia można wykonywać w domu..

W życiu codziennym pacjent powinien prowadzić tryb życia, który będzie łagodny dla uszkodzonych narządów i całego układu mięśniowo-szkieletowego..

Terapia lekowa w leczeniu spondylozy i spondyloartrozy jest mniej skuteczna niż zabiegi fizjoterapeutyczne i kompleks ćwiczeń fizjoterapeutycznych. Te lub te leki mogą być stosowane w okresie przed- lub pooperacyjnym, jeśli lekarz prowadzący uzna interwencję chirurgiczną za odpowiednią w danym przypadku..

Stosowanie środków ludowych w leczeniu takich chorób zwyrodnieniowo-dystroficznych tkanki kostnej jak spondyloza i spondyloartroza jest niewłaściwe

Informacje służą wyłącznie do celów edukacyjnych. Nie leczyć siebie; wszelkie pytania dotyczące definicji choroby i metod leczenia należy kierować do lekarza. EUROLAB nie ponosi odpowiedzialności za konsekwencje wynikające z wykorzystania informacji zamieszczonych na portalu.

Leczenie

Leczenie spondyloartrozy kręgosłupa należy rozpocząć natychmiast. Jest wiele metod. Najważniejsze jest to, że lekarz potwierdza możliwość skorzystania z tej lub innej opcji w twoim konkretnym przypadku..

Lek

Ten rodzaj leczenia w walce ze spondyloartrozą deformującą kręgosłupa lędźwiowego ma za zadanie uśmierzyć ból i złagodzić skurcze mięśni. Potrzebujesz również leków, które pomogą złagodzić stany zapalne i obrzęki:

  • Środki znieczulające: Paracetamol, Zaldiar;
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne: Diclofenac, Celecoxib, Artrotek;
  • Leki zwiotczające mięśnie: Midocalm, Baklofen, Isoprotan;
  • Enzymy: Karipain;
  • Chondroprotectors: Rumalon, Alflutop, Hyaluron;
  • Witaminy B6, B2, B1 i multiwitaminy Kokarnit, Flesinovo;
  • Korektory mikrokrążenia: Agapurin, Betagistin.

Fizjoterapia

Metody fizjoterapii zapewniają spokojną, ale stabilną i skuteczną ulgę w bólu i skurczach ׃

  • Masaż. Jest to jedna z najczęściej stosowanych skutecznych metod deformacji spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowego. Celem masażu jest usprawnienie przepływu limfy i krwi, zatrzymanie procesu zaniku mięśni i zmian w tkankach oraz zmniejszenie bólu. W przypadku spondylozy stosuje się masaż klasyczny, orientalny, refleksyjny;
  • Terapia ruchowa jest głównym sposobem zapobiegania postępowi choroby. Ta metoda ma dwa główne cele: złagodzenie bólu i zbudowanie gorsetu mięśniowego;
  • Akupunktura jest jedną z metod terapii relaksacyjnej, w której na biologicznie aktywne punkty człowieka nakłada się specjalne igły..

Metody alternatywne

Alternatywne zabiegi obejmują:

  • Trakcja kręgosłupa. Jest to procedura rozciągania kręgosłupa, której istotą jest zwiększenie odległości między kręgami a dyskami, a ich położenie jest wyrównane;
  • Elektroforeza to działanie prądu na uszkodzony obszar kręgosłupa pacjenta. Najczęściej używam nowokainy jako leku;
  • Terapia UHF - ta alternatywna metoda polega na oddziaływaniu pola elektromagnetycznego na dotknięty obszar, co pozwala na zwiększenie przepływu krwi;
  • Magnetoterapia to metoda leczenia wykorzystująca pole magnetyczne na kręgosłup. Działa obkurczająco, przeciwbólowo i uspokajająco;
  • Facetektomia. Jest to operacja polegająca na usunięciu dotkniętego stawu. Taka procedura jest zalecana w szczególnie trudnych przypadkach, gdy leczenie farmakologiczne nie pomaga, a pacjent ma już paraliż i dysfunkcję narządów wewnętrznych.

etnoscience

Nalewki, kremy czy wywary ziołowe w żaden sposób nie wyeliminują prawdziwej przyczyny spondyloartrozy kręgosłupa lędźwiowego, ale mogą znacznie zmniejszyć ból w okolicy lędźwiowej, zmniejszyć obrzęki i stany zapalne. Ale mimo to metody środków ludowej należy stosować po konsultacji z lekarzem prowadzącym i stanowić tylko niewielką część obszernego kompleksowego leczenia. Dlatego zwrócimy uwagę na kilka podstawowych tradycyjnych leków, które mogą pomóc:

  • Apiterapia to metoda leczenia z wykorzystaniem pszczół i produktów pszczelich. Leczenie jadem pszczelim - terapia apitoksyną - powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza. Przede wszystkim należy upewnić się, że pacjent nie jest uczulony na pszczoły;
  • Ciepłe kąpiele na bazie wywarów z ziół leczniczych łagodzą napięcie mięśni i uśmierzają potworny ból w takim zaburzeniu jak deformująca spondyloartroza kręgosłupa lędźwiowego. Lepiej jest używać roślin takich jak lawenda, igły sosny, liście brzozy;
  • Maść kasztanowa. Bierzemy owoce kasztanowca, mielimy w blenderze lub maszynce do mięsa, wlewamy szklankę oleju roślinnego. Następnie przygotowujemy tę mieszaninę w łaźni wodnej przez godzinę, aż się zagotuje. W ciągu dnia przygotowaną mieszaninę należy podawać w infuzji;
  • Wcierać miód i rzodkiewkę. Przecieramy warzywa korzeniowe przez tarkę, wlewamy 100 g wódki, wlewamy szklankę miodu w stanie płynnym i 2 łyżki soli. Zaparzaj przez tydzień, a następnie nałóż jako wetrzeć.
  • Przeczytaj także:.

Objawy

Głównym znakiem, na podstawie którego można podejrzewać, że taka degeneracja ma miejsce w organizmie, jest zespół bólowy, zlokalizowany w okolicy lędźwiowej. Ten objaw objawia się różnie u różnych pacjentów..

Bolesne odczucia z reguły pojawiają się po wysiłku fizycznym na grzbiecie lub w przypadku nagłych ruchów. Bolesność może narastać w ciągu dnia i zniknąć, jeśli osoba odpoczywa, a także napromieniować - przejść, podać - pośladek lub kończynę dolną.

Często pacjenci, u których rozwija się spondyloza, muszą przyjąć wymuszoną pozycję, w której składają się do pozycji embrionalnej lub pochylają się do przodu. Jeśli tułów znajdzie się w tej pozycji, stopień oddziaływania osteofitów na tkanki miękkie zmniejszy się, aw efekcie osłabną objawy bólowe.

Manifestację spondylozy można podzielić na kilka grup. Występują objawy charakterystyczne dla każdej lokalizacji choroby, a także specyficzne oznaki uszkodzenia różnych części pleców.

Typowe objawy spondylozy:

  • Mechaniczny ból pleców - nasila się wieczorem i przy wysiłku fizycznym.
  • Poranna sztywność pleców trwająca mniej niż pół godziny.
  • Napięcie mięśni pleców w dotkniętym obszarze.
  • Bolesność punktów przykręgowych.
  • Ograniczenie ilości ruchu w odpowiednim dziale.

Objawy te postępują bez leczenia i wymagają obowiązkowego wyznaczenia leczenia objawowego..

Aby właściwie leczyć spondylozę, konieczne jest określenie stopnia uszkodzenia. Pomagają w tym dodatkowe objawy..

Ponieważ mówimy o przewlekłej chorobie stawów, głównym objawem będzie ból pleców.

Objawy typu deformującego

W tej strefie choroba występuje rzadziej, najczęściej dotyczy to okolic lędźwiowych i szyjnych. Fakt ten tłumaczy się specyficzną strukturą obszaru klatki piersiowej i jego najmniejszą ruchomością, która zasadniczo różni się od cech górnej i dolnej części..

Struktura kręgosłupa szyjnego.

Deformująca spondyloza I stopnia jest trudna do wykrycia u siebie, ponieważ dość często przebiega utajona. Pacjenci zwykle dowiadują się o obecności patologii na początkowym etapie i konieczności poddania się leczeniu przypadkowo, po wykonaniu prześwietlenia z zupełnie innego powodu. Należy zauważyć, że pok. spondyloza u niektórych osób i 2 stopnie może przebiegać bez bólu, jednak na tym etapie wyraźną sztywność i zauważalne zwężenie zakresu ruchu zauważają prawie wszyscy.

Jakie objawy mogą więc sygnalizować taki problem? Następujące objawy są charakterystyczne dla spondylozy piersiowej:

  • zespół bólowy w okolicy łopatek, który może promieniować do klatki piersiowej (żebra);
  • ostry ból przeszywający, taki jak nerwoból międzyżebrowy;
  • dyskomfort w okolicy serca objawiający się ciężkością, uciskiem, bólem (objawy są podobne do dusznicy bolesnej);
  • napięcie mięśni w górnej i środkowej części pleców;
  • uczucie drętwienia skoncentrowane w ścianie brzucha i / lub w ograniczonym obszarze pleców, przez który przechodzi nerw rdzeniowy;
  • bolesne odczucia w okolicy żołądka, trzustki, wątroby;
  • naruszenie wrażliwości i pojawienie się osłabienia kończyn górnych, większość tych objawów występuje w palcach i nadgarstku;
  • sztywność ciała, zwłaszcza przy próbie obrócenia ciała;
  • zmniejszony potencjał funkcji motorycznych ramienia i / lub nogi (częściej ramienia);
  • zwiększony ból przy zmianie pogody, skręcie, unoszeniu kończyn górnych, długim marszu, długiej pozycji ciała w monotonnej pozycji (pod koniec dnia iw nocy dyskomfort wzrasta);
  • szybkie zmęczenie nawet po lekkiej aktywności fizycznej;
  • mogą pojawić się problemy z oddychaniem (brak powietrza, duszność itp.), uczucie guza w gardle.

Ponieważ podobne objawy są nieodłącznie związane z wieloma chorobami układu mięśniowo-szkieletowego i narządów wewnętrznych, niemożliwe jest niezależne porównanie objawów z powyższymi objawami. Ponadto nie wolno się leczyć! Choroby kręgosłupa, w tym spondyloza, wiążą się z dużym ryzykiem konsekwencji, dlatego prawidłowa diagnoza i bardzo dobrze opracowany schemat leczenia odgrywają ogromną rolę w bezpiecznym i skutecznym powrocie do zdrowia pacjenta. Dlatego poddaj się diagnostyce w placówce medycznej i uzyskaj zalecenia terapeutyczne wyłącznie od lekarza.!

Klasyfikacja ICD 10

Każda patologia ma swój własny kod diagnostyczny. Spondyloartroza nie jest wyjątkiem. Podczas dziesiątej rewizji międzynarodowej klasyfikacji chorób ICD 10 chorobie przypisano kod M45-M49 (spondylopatia). Na początkowym etapie choroba nie objawia się oczywistymi objawami. Objawy są rozmyte, a patologię trudno zidentyfikować nawet na zdjęciu rentgenowskim.

Kolejne etapy zmian w kręgosłupie przejawiają się wyraźnymi objawami..

W zależności od lokalizacji destrukcyjnego procesu chorobę podzielono na typy:

WidokCharakterystyka
Szyjki macicy (cervicoarthrosis)Ból jest zlokalizowany na szyi, może rozprzestrzeniać się na barki, okolice między łopatkami, tył głowy i ramiona. Patologii towarzyszy zwężenie światła kanału w kręgosłupie i rozwój osteofitów. Równolegle można zaobserwować ucisk na tętnicę, co prowadzi do rozwoju migren i zawrotów głowy. W przypadku szyjki macicy obserwuje się również problemy ze słuchem: wypełnienie i szum w uszach.
Klatka piersiowa (dorsarthrosis)Występuje rzadziej niż inne choroby i charakteryzuje się trudną diagnozą ze względu na ukryty obszar za żebrami. Objawy wystąpienia spondyloartrozy w okolicy klatki piersiowej to zmniejszenie ruchomości w okolicy klatki piersiowej, ból pleców, drętwienie kończyn górnych.
Lędźwiowy (artroza lędźwiowa)Lumboarthrosis jest dość częstym zjawiskiem ze względu na mobilność miejsca. Ten typ charakteryzuje się obecnością ciągłego bólu w dolnej części pleców. Czasami objawy rozprzestrzeniają się na uda i pośladki.
Uszkodzenia w okolicy lędźwiowo-krzyżowejBól jest zlokalizowany w okolicy lędźwiowo-krzyżowej i może promieniować do bioder, pośladków i nóg do kolan.

Oprócz wymienionych typów spondylarthrosis dzieli się na 4 stopnie, które określają etap destrukcyjnego procesu:

  1. Utrata elastyczności krążków, błon i więzadeł oraz ograniczenie ruchu stawów międzykręgowych i ograniczenie ruchomości kręgów.
  2. Obciążenie chrzęstnej wyściółki między korpusami dysków wzrasta. Pierścienie włókniste przestają pełnić swoją funkcję.
  3. Staje się możliwe zdiagnozowanie choroby. Na zdjęciu rentgenowskim widać zmiany patologiczne. Rozwija się dystrofia więzadeł.
  4. Osteofity osiągają duże rozmiary. Kręgosłup staje się nieaktywny. Występuje nacisk wyrostków kostnych na naczynia i nerwy.

Również w medycynie spondyloartroza dzieli się na odmiany, które określają przebieg choroby i fazę rozwoju:

DefinicjaOpis
NikczemnyZwyrodnienie stawów i włóknistych pierścieni dysków.
UncovertebralPrzewlekła choroba stawów międzykręgowych z objawami deformacji i ograniczeniem ruchu.
Zniszczenie stawów fasetowychZwyrodnienie tylko fasady i stawów kręgowo-żebrowych jest rzadkim zjawiskiem. Z reguły choroba dotyka również stawów międzykręgowych..
AnkylosingTen typ spondyloartrozy ma drugie imię - zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, które dotyka głównie mężczyzn w wieku od 20 do 30 lat. Oprócz kręgosłupa cierpią również stawy kończyn..
Spondyloartroza wielosegmentowaW przypadku tego typu patologii kilka części kręgosłupa jednocześnie ulega destrukcyjnym zmianom..
DysplastycznyDefinicja oznacza naruszenie struktury ruchomych stawów kostnych, zmianę ich kształtu i rozmiaru.
DeformacjaTermin ten można zastosować do wszystkich typów spondyloartrozy stawów i dysków, prowadząc do ich deformacji..
  1. Gimnastyka w spondyloartrozie okolicy lędźwiowo-krzyżowej
  2. Zapobieganie osteochondrozie szyjki macicy