Główny

Zapalenie torebki stawowej

Co to są przepukliny kręgosłupa: klasyfikacja i opis choroby

W wyniku ewolucji człowiek w naturalny sposób uzyskał zdolność chodzenia w pozycji wyprostowanej, co było wynikiem problemów z kręgosłupem..

Nieostrożność w stosunku do swojego ciała może być przyczyną chorób, które całkowicie odmienią nasze życie na gorsze.

Natura stworzyła uniwersalny mechanizm kręgosłupa, od którego funkcji zależy praca całego organizmu..

Kręgosłup utrzymuje nasze ciało w pozycji pionowej.

Podczas chodzenia i skakania zapewnia amortyzację, odciąża rdzeń kręgowy i mózg, sprzyja elastyczności i ruchomości ciała.

Powstawanie przepuklin międzykręgowych, w tak doskonałym mechanizmie jak kręgosłup, wynika z wielu powodów:

  • powikłania osteochondrozy;
  • podnoszenie ciężarów, aktywność fizyczna, nacisk na kręgosłup;
  • upadek na plecy, silny cios w kręgosłup lub uraz;
  • zaburzenia metaboliczne, otyłość;
  • słabe ukrwienie tkanek kręgosłupa z powodu siedzącego trybu życia;
  • zmiany zwyrodnieniowe związane z wiekiem;
  • kobiety powyżej 40 roku życia, osoby o wzroście powyżej 170 cm;
  • dziedziczne i wrodzone patologie.

Kręgosłup ma 7 kręgów szyjnych, 12 piersiowych, 5 lędźwiowych, 5 krzyżowych i 3 lub 4 kości ogonowe. Dyski znajdują się między kręgami. Krążek jest włóknistym pierścieniem o wielowarstwowej strukturze lamelarnej, wewnątrz którego znajduje się galaretowate jądro miażdżyste. W utrzymaniu tej struktury pomagają tkanki miękkie: mięśnie, więzadła, ścięgna.

Ruchliwość kręgosłupa zależy od stanu pierścienia włóknistego i jądra. Te elementy kręgosłupa wytwarzają niezbędny nacisk między kręgami i zapewniają amortyzację podczas ruchu..

Przepuklina międzykręgowa jest wynikiem pęknięcia pierścienia włóknistego. W tym przypadku jądro jest uszkodzone i przemieszczone. Powstaje wypukłość. Mówiąc obrazowo, wyobraź sobie nadmuchiwaną piłkę, która jest ściskana z obu stron.

W celu dokładnej diagnostyki przepuklin międzykręgowych istnieje klasyfikacja według miejsca lokalizacji, przyczyn powstania i wielkości. Uwzględniane są cechy anatomiczne, kierunek wypadania, stan odstających tkanek. Klasyfikacja pozwala na ocenę patologii i dobór odpowiedniego leczenia.

Istnieje podział przepuklin na pierwotne i wtórne:

  • Przepukliny są uważane za podstawowe u osób ze zdrowym kręgosłupem. Powstały w wyniku obciążenia mechanicznego lub przy dużym wysiłku fizycznym.
  • Przepukliny wtórne powstają w wyniku zmian zwyrodnieniowych tkanki chrzęstnej kręgu, tkanek miękkich, wysychania i deformacji krążka kręgowego.

Klasyfikacja przepuklin według miejsca lokalizacji

Przepuklina dysku w okolicy lędźwiowo-krzyżowej

Region lędźwiowy najbardziej cierpi z powodu powstawania przepuklin, ponieważ podlega ciągłemu stresowi. Ta część kręgosłupa stanowi największą liczbę form przepuklinowych. Najczęściej cierpi dysk między piątym kręgiem a kością krzyżową.

Symptomatologia wyraża się bólem w okolicy lędźwiowej, który nasila się wraz z wysiłkiem. Bolesność pojawia się w okolicy pośladków i kości udowej. Charakterystyczne jest drętwienie kończyn, osłabienie mięśni. W zaniedbanej formie możliwe są naruszenia układu moczowego. W krytycznych przypadkach paraliż.

Przepuklina kręgosłupa piersiowego

Najrzadsza edukacja. Towarzyszy temu skrzywienie kręgosłupa. Powstały z siedzącego trybu życia, urazów, osteochondrozy, zaburzeń metabolicznych i nadmiernego stresu. Ból pojawia się w górnej części pleców, stawie barkowym. W okolicy klatki piersiowej występuje uczucie ucisku. Objawy można pomylić z dławicą piersiową.

Przepuklina kręgosłupa szyjnego

Tworzenie się przepuklin szyjnych występuje rzadziej niż w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Dotyczy to głównie osób starszych. Wynika to ze zmian zwyrodnieniowych i związanych z wiekiem, następstw osteochondrozy oraz pourazowych urazów kręgosłupa. Występuje ból szyi, obręczy barkowej, częste bóle głowy, zawroty głowy, drętwienie palców, wzrost ciśnienia krwi.

Przepuklina Schmorla

Przepuklinę Schmorla (węzeł) rozważa się osobno. Patologia wrodzona lub dziedziczna. Rzadziej pojawia się w wyniku silnego uderzenia punktowego w kręgosłup. Różnica polega na tym, że tkanka chrzęstna jest wciskana do trzonu kręgu. Uformowany w dowolnej części kręgosłupa. Klasyfikowane jako centralne, piersiowe, szyjne i lędźwiowe.

Klasyfikacja przepukliny w zależności od wielkości

  • Wypadnięcie, wypukłość - wysunięcie tkanki o 1-3 mm;
  • Wypadanie, rozmiar od 3 do 6 mm;
  • Występ, rozmiary od 5 do 15 mm;
  • Utworzone przepukliny - od 6 do 15 mm;
  • Wyciskanie - całkowita utrata krążka międzykręgowego, upuszczenie części krążka w postaci kropli;
  • Przepuklina porwana - materiał rdzenia jest całkowicie oddzielony od krążka.

Każdy kręgosłup ma własną gradację rozmiarów. Niewielki rozmiar przepuklin lędźwiowych może być katastrofalny dla kręgosłupa szyjnego i wymagać operacji. Dlatego konieczne jest sklasyfikowanie powstawania przepuklin według miejsca lokalizacji..

Stopniowanie wielkości przepukliny w kręgosłupie:

KręgosłupWielkość wypukłości poza kręgiem, mmDefinicja
Lędźwiowo-krzyżowe i piersiowe15mała przepuklina - wypadnięcie, wypukłość, wypadnięcie
6 - 8przepuklina środkowa - wypadnięcie, wypukłość
9 - 12duża przepuklina - występ
12wypukłość, zamknięta przepuklina, wypadnięcie
Szyjny12mała przepuklina - występ
3 - 4przepuklina środkowa - występ
5 - 6duża przepuklina - wypadnięcie, wypukłość
6 - 7utworzona przepuklina, występ

Anatomiczna klasyfikacja przepuklin

W ruchu. Występuje podczas wysiłku fizycznego, przy dłuższym przebywaniu w monotonnej pozycji.

Wolny. Tkanki jądra wystają w obszarze więzadła podłużnego, które wspiera pionowo kręgosłup. Struktura krążka i jego połączenie z kręgiem zostaje zachowana.

Wędrowanie lub odosobnienie. Przepuklina porusza się swobodnie w kanale rdzenia kręgowego, co grozi uszkodzeniem zakończeń nerwowych. Dysk jest częściowo lub całkowicie zniszczony. W kategoriach konsekwencji stwarza największe zagrożenie. Wymaga interwencji chirurgicznej.

Topograficzna klasyfikacja przepuklin według lokalizacji

Wewnątrzrdzeniowy. Przemieszczenie jądra krążka nie wykracza poza kanał kręgowy.

Tylny środek. Skierowany do kanału kręgowego. Jest to spowodowane dysfunkcją miednicy i kończyn. Możliwe, że zespół ogona końskiego (ogon koński to korzenie nerwów lędźwiowych, krzyżowych, ogonowych rdzenia kręgowego, zebrane w wiązkę) z uszkodzeniem korzeni nerwowych

Medial lub medial. Pojawia się na każdym poziomie kręgosłupa. Czasami osiąga duże rozmiary, działając na zakończenia nerwowe i rdzeń kręgowy.

Blisko środka. Skierowany do kanału kręgowego. Na kanał jest nacisk z jednej lub obu stron.

Tylno-boczny (grzbietowo-śmiertelny). Najczęstszy i niekorzystny typ. Według lokalizacji są lewostronne, prawostronne, przednio-boczne, tylno-boczne.

Przepukliny boczne tylne mają podsekcje:

  • Foraminal. Wybrzuszenie, w którym uciskane są zakończenia nerwowe przechodzące przez otwór międzykręgowy.
  • Extraforaminal. Przełom w pierścieniu włóknistym, z uszkodzeniem okolicy naczyń krwionośnych i korzeni nerwowych. Źle zdiagnozowany.
  • Bok. Najbardziej niekorzystny dla kręgosłupa szyjnego. W wyniku wysunięcia tkanki nerw zostaje uszczypnięty lub zaciśnięta jest tętnica.

Przedni (brzuszny). Wypadnięty dysk przez przednią ścianę kręgosłupa. Rzadko, bez komplikacji.

Przepuklina Schmorla (węzeł). Występ dysku w górną lub dolną część chrząstki kręgowej. Węzeł Schmorla charakteryzuje się obniżeniem wysokości ciała chrzęstnego i dysku, rozwojem osteochondrozy i zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa..

Klasyfikacja przepuklin w kierunku wypadania

Przednio-boczna. Wypadnięcie przed kręgiem. Wpływają na splot współczulny, uszkadzają więzadło podłużne przednie.

Tylno-boczny. Przełóż włóknisty dysk od tyłu.

Mają podrozdziały:

  • mediana - centralne położenie;
  • ratownik medyczny - wybrzuszony po prawej lub lewej stronie środka;
  • boczne - wpływają na więzadła podłużne znajdujące się po bokach tylnej ściany kręgosłupa.

Klasyfikacja według rodzaju tkanki wystającej poza kręg

Określa się 3 rodzaje wypadania tkanek: miazgową, chrzęstną, kości.

Miąższowy wygląd tkanki. Charakterystyczne jest, że jądro jest wypychane na zewnątrz przez pęknięcia pierścienia włóknistego. Wypadnięcie miazgi, częste w przypadku przepukliny Schmorla.

Typ tkanki chrzęstnej. Wychodzą fragmenty chrząstki kręgowej, ściskając korzenie nerwowe. Powodem są zaawansowane stany zapalne, utrata elastyczności tkanek kręgosłupa, urazy, zaburzenia metabolizmu i krążenia..

Tkanka kostna. Utworzony na starość. Zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne lub osteochondroza prowadzą do powstania osteofitów (narośli kostnych). Rozrosty na kręgach są często duże, w wyniku czego korzenie nerwowe są zaciśnięte, a kanał kręgowy zwężony.

Wideo: „Co musisz wiedzieć, jeśli masz przepuklinę dysku”

Jakie są rodzaje przepuklin kręgosłupa?

Przepuklina dysku jest wyjściem jądra miażdżystego z normalnej pozycji fizjologicznej z pęknięciem otaczającego go pierścienia włóknistego. Stan może wystąpić z różnych powodów, mieć różne cechy. Na tej podstawie różne typy przepuklin kręgosłupa wyróżnia się lokalizacją, charakterem przebiegu i innymi parametrami..

  • Poglądy według działu
  • Rodzaje według stopnia wystawania
  • Klasyfikacja wybrzuszeń
  • Klasyfikacja anatomiczna
  • Wynik

Poglądy według działu

Główną klasyfikacją, która jest stosowana do tych formacji, co wynika również z objawów, jest klasyfikacja według lokalizacji w jednej lub drugiej części kręgosłupa. Na tej podstawie istnieją:

  • Kręgosłup szyjny z kręgami od C1 do C7 jest raczej rzadkim miejscem lokalizacji procesu patologicznego;
  • Obszar klatki piersiowej obejmuje kręgi od D1 do D. Ma naturalną krzywiznę, dlatego najprawdopodobniej choroba w nim występuje;
  • Najczęstszym miejscem występowania przepukliny jest kręgosłup lędźwiowy z kręgami od L1 do L5. Ta patologia kręgosłupa lędźwiowego występuje dość często u osób w średnim wieku, wśród młodych ludzi;
  • Region sakralny nie jest wystarczająco długi, nie ma w nim wielu dysków, dlatego prawdopodobieństwo patologii nie jest bardzo wysokie.

W zależności od lokalizacji symptomatologia patologii jest inna, jej inne cechy.

Rodzaje według stopnia wystawania

W zależności od tego przepuklina rozwija się w kilku etapach. Kiedy zostanie zdiagnozowana, może mieć taką czy inną formę. W zależności od etapu rozwoju wyróżnia się następujące typy:

  • Występ - stan, w którym krążek międzykręgowy jest silnie ściśnięty, pierścień włóknisty jest zdeformowany, ale nie pękł, jądro miażdżyste nie wyszło;
  • Wypadnięcie - odkształcenie dysku jest znacznie silniejsze, wykracza poza normalny stan fizjologiczny, ma miejscowy występ w miejscu, w którym pierścień pęknie w przyszłości;
  • Wyciskanie - stan, w którym doszło do pęknięcia pierścienia włóknistego, wychodzi jądro miażdżyste częściowo unieruchomione przez więzadła;
  • Sekwencjonowanie to całkowita utrata jądra dysku. Zwykle występuje w kanale kręgowym. Trudna sytuacja wymagająca natychmiastowej interwencji chirurgicznej.

Na wszystkich tych etapach leczenie znacznie się różni. Dlatego ważne jest, aby poprawnie zrozumieć klasyfikację na etapie diagnostycznym..

Klasyfikacja wybrzuszeń

Występ dysku ma charakter lokalny, później następuje pęknięcie, wyjście z jądra miażdżystego. W kierunku wystawania rozróżnia się następujące typy:

  • Przednia jest jedną z najbardziej nieprzyjemnych przepuklin, ponieważ wypadanie następuje bezpośrednio w kierunku kanału kręgowego, co może powodować poważne objawy, ponieważ tkanka nerwowa i naczynia krwionośne są uciskane;
  • Plecy są najkorzystniejszą opcją, w której prawie nie ma objawów, nie ma wpływu na tkankę nerwową, naczynia nie są ściśnięte, wypukłość występuje z powrotem do pleców;
  • Boczna (boczna) - występ występuje na jedną stronę środkowej osi kręgosłupa - w prawo lub w lewo;
  • Przepuklina Schmorla - specyficzny podtyp wypukłości występujący w górę lub w dół, czyli w kierunku prezentującego lub kolejnego kręgu.

To na tym wskaźniku symptomatologia w dużej mierze zależy w przypadku, gdy przepuklina już się pojawiła.

Klasyfikacja anatomiczna

Jakie są anatomiczne przepukliny kręgosłupa? W tym przypadku mówimy bezpośrednio o położeniu wypukłości. Symptomatologia patologii, cechy jej leczenia zależą również od cechy. Koncepcja odgrywa ważną rolę na etapie przepisywania interwencji chirurgicznej w celu usunięcia przepukliny.

  • Zajęty. Całe jądro krążka międzykręgowego zostało wyciśnięte z pierścienia włóknistego i całkowicie wypadło do kanału kręgowego. Zwykle stanowi towarzyszy ostry początek ciężkich objawów. Stan wymaga szybkiej interwencji;
  • Wolny. Aparat więzadłowy dysku jest całkowicie zachowany, a jądro wypada do więzadła tylnego, połączenie z samym dyskiem nie zatrzymuje się;
  • W ruchu. Występ zachowuje pewną mobilność. Oznacza to, że wychodzi do kanału kręgowego lub w innym kierunku, ale po wystawieniu na działanie pewnej siły (przy niektórych rodzajach aktywności fizycznej, masażu) wraca ponownie na bok dysku. Ale gdy tylko działanie siły ustaje, wraca ona do swojego pierwotnego położenia.

Te cechy mogą nieco skomplikować lub uprościć diagnozę..

Wynik

Bardzo ważna jest znajomość rodzaju przepukliny, ponieważ od tego zależy leczenie, masaże, terapia ruchowa.

Rodzaje przepuklin kręgosłupa lędźwiowego

Leczenie w naszej klinice:

  • Bezpłatna konsultacja lekarska
  • Szybka eliminacja zespołu bólowego;
  • Nasz cel: całkowity powrót do zdrowia i poprawa upośledzonych funkcji;
  • Widoczna poprawa po 1-2 sesjach; Bezpieczne metody niechirurgiczne.
    Recepcja prowadzona jest przez lekarzy
  • Metody leczenia
  • O klinice
  • Usługi i ceny
  • Opinie

Ból pleców, upośledzona aktywność mięśni kończyn dolnych, nawracające skurcze i ograniczona ruchliwość to objawy dolegliwości kręgosłupa lędźwiowego lub krzyżowego. Patologia zaczyna się rozwijać wraz z pierwotnym odwodnieniem (utrata płynów_ przez chrzęstne włókna krążków międzykręgowych. Rozwija się osteochondroza. To on wywołuje wszelkiego rodzaju przepukliny lędźwiowe, które mogą tworzyć się w różnych obszarach i mieć zupełnie inny kierunek.

Osteochondroza jest chorobą zwyrodnieniową. Opiera się na zasadzie zakłócenia wymiany rozproszonej między ciałami krążków międzykręgowych a otaczającą tkanką mięśniową kręgosłupa.

Zwykle do wystąpienia zmian patologicznych wystarcza niewielkie zaburzenie hormonalne lub częściowa dystrofia włókna mięśniowego, co może się rozwinąć u osób odmawiających aktywnego mobilnego stylu życia. Aby mięśnie mogły przenosić rozpuszczone w nim płyny i składniki odżywcze do szklistych włókien włóknistego pierścienia krążka międzykręgowego, muszą aktywnie się kurczyć. W tym celu muszą być fizycznie obciążeni specjalnymi ćwiczeniami..

W zwykłym życiu współczesnego człowieka ponad 70% mięśni pleców nie jest używanych i stopniowo zanika. W miarę postępu zmian dystroficznych krążki międzykręgowe ulegają odwodnieniu. Pęknięcia i pęknięcia powstają w ich płaszczyźnie. Za ich pośrednictwem dochodzi do wypadnięcia jądra miażdżystego. Tak podsumowuje mechanizm powstawania wszystkich typów międzykręgowych odcinków lędźwiowych, a nie tylko przepuklin.

Jakie rodzaje przepuklin lędźwiowych istnieją

Zacznijmy od przeglądu rodzajów przepuklin lędźwiowych z klasyfikacją według ich lokalizacji. Aby to zrobić, musisz przynajmniej ogólnie znać anatomię kręgów i oddzielających je krążków międzykręgowych. Jakie części strukturalne istnieją i jak niebezpieczne jest to lub inne położenie przepukliny, przeanalizujemy w dalszej części artykułu.

Zacznijmy od tego, że kręgosłup lędźwiowy tworzy 5 (pięć) dużych trzonów kręgowych, oznaczonych łacińską literą L. Numeracja przebiega od góry do dołu. Te. kręg L1 styka się z odcinkiem piersiowym, a kręg L5 jest sprzężony z kością krzyżową.

Każdy kręg składa się z jego ciała, które ma owalny otwór wewnątrz do tworzenia kanału kręgowego, wyrostków kolczystych. W bocznych wyrostkach kolczystych zlokalizowane są otwory perforacyjne, przez które odchodzą nerwy korzeniowe, które są odpowiedzialne za unerwienie niektórych części ciała. To ucisk tych nerwów korzeniowych powoduje wyraźny zespół bólowy w połączeniu z kliniką neurologiczną.

Zapalenie nerwu korzeniowego nazywa się zapaleniem korzonków nerwowych. Naruszenie z zespołem bólowym - lumboischialgia.

Istnieją następujące typy przepuklin kręgosłupa lędźwiowego, prowadzące do ostrego ograniczenia ruchomości:

  • foraminal - zlokalizowany w miejscach, w których wychodzą nerwy korzeniowe, powoduje gwałtowny spadek napięcia mięśni kończyny dolnej po stronie zmiany;
  • tylne lub grzbietowe, grożące całkowitym paraliżem obu kończyn dolnych;
  • przedni lub brzuszny, z możliwością długiego trwania bez objawów lub z minimalnymi objawami zmian patologicznych;
  • typy środkowe odnoszą się do rzadkich typów przepukliny, ponieważ obszar ten jest chroniony przez aparat więzadłowy.

Typy przepuklin są podzielone według wielkości i kierunku (wewnątrz kanału kręgowego lub na zewnątrz od środka dysku. Ale porozmawiajmy o tym dalej.

Niebezpieczne rodzaje przepuklin międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego

Niektóre rodzaje przepuklin międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego mogą być niebezpieczne nie tylko z możliwą niepełnosprawnością i paraliżem kończyn dolnych. Mogą powodować trwałe dysfunkcje brzucha i miednicy. W takim przypadku istnieje ryzyko śmierci pacjenta z powodu porażenia jelit lub pęcherza. Niebezpieczne warunki o powolnym przebiegu choroby mogą być odległe, ale prowadzą do trwałej utraty niektórych funkcji organizmu.

W szczególności niektóre rodzaje przepuklin międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego mogą powodować bezpłodność u kobiet i zaburzenia erekcji u mężczyzn. Przy długotrwałym naruszeniu ogona końskiego dochodzi do trwałego porażenia i niedowładu kończyn dolnych. Goni rozpoczyna patologiczne procesy w postaci zniszczenia dużych stawów kończyn dolnych, zastoju żylnego. Krew, naruszenie tonu naczyń tętniczych. Wszystko to prowadzi do angiopatii, owrzodzeń troficznych nóg, kulawizny i całkowitej utraty fizycznej zdolności do samodzielnego poruszania się w przestrzeni..

Najbardziej niebezpieczne rodzaje przepuklin międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego to te, które są kierowane do kanału kręgowego. Wywierają silny nacisk na worek oponowy. Ponadto przepukliny grzbietowe są podatne na szybkie sekwestracje. Jest to proces, któremu towarzyszy oddzielenie części (sektora) jądra miażdżystego. Wchodzi do jamy kanału kręgowego. Rozpoczyna się aseptyczny stan zapalny. Może wystąpić paraliż, zapalenie rdzenia kręgowego (zapalenie rdzenia kręgowego) lub zapalenie opon mózgowych. Prawdopodobieństwo śmierci jest bardzo wysokie.

Rodzaje leczenia i usuwania przepuklin międzykręgowych kręgosłupa lędźwiowego

Oficjalna medycyna nie ma możliwości skutecznego leczenia zachowawczego osteochondrozy i jej powikłań w postaci wypukłości i przepukliny krążka międzykręgowego. Terapia objawowa jest prowadzona w postaci kursów leków przeciwzapalnych, prowadzących do eliminacji bólu. Czasami stosuje się chondroprotektory.

I naprawdę mogą mieć pozytywny wpływ. Ale nie dostają się do tych obszarów dysków chrzęstnych, które są podatne na odwodnienie (odwodnienie), ponieważ proces wymiany rozproszonej z włóknem mięśniowym jest początkowo zakłócony. Dlatego te leki są absolutnie bezużyteczne. Jedynym sposobem skutecznego ich wykorzystania w leczeniu przepukliny dysku jest połączenie z metodami terapii manualnej..

W większości przypadków, po podjęciu próby leczenia objawowego, oficjalna medycyna kieruje pacjenta na operację. A tutaj jest kilka rodzajów usunięcia przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego:

  • chirurgia endoskopowa lub ubytkowa;
  • częściowe usunięcie części krążka międzykręgowego;
  • protezy dysku;
  • fuzja ciał ostatnich kręgów;
  • całkowite usunięcie dysku;
  • usunięcie odizolowanego obszaru z jamy kanału kręgowego.

Aby nie uciekać się do takich metod „leczenia”, które w rzeczywistości prowadzą do późniejszego całkowitego zniszczenia kręgosłupa, konieczne jest terminowe rozpoczęcie kompleksowej skutecznej terapii metodami alternatywnymi. Terapia manualna pozwala na przywrócenie integralności kręgosłupa i jego dysków chrzęstnych bez operacji. Zabieg opiera się nie na efektach objawowych, ale na eliminacji przyczyny osteochondrozy - przywrócone zostaje fizjologiczne, rozproszone odżywianie tkanki chrzęstnej.

Stosuje się metody osteopatii i trakcji trakcyjnej kręgosłupa, masaże i refleksologię, kinezyterapię i gimnastykę leczniczą. Sugerujemy, abyś już teraz zapisał się na pierwszą bezpłatną konsultację. Od lekarza można uzyskać wyczerpujące informacje na temat indywidualnego przebiegu leczenia wszystkich typów przepuklin międzykręgowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa i perspektywach wyzdrowienia..

Zapamiętaj! Samoleczenie może być niebezpieczne! Skontaktować się z lekarzem

Przepuklina kręgosłupa - co to jest i jak ją leczyć

Ludzki kręgosłup składa się z ponad 30 kręgów, pomiędzy którymi znajdują się krążki międzykręgowe: szyjny (C1 - C7), piersiowy (Th1 - Th12), lędźwiowy (L1 - L5), krzyżowy (S1 - S3) i kości ogonowej (Co) - splatane. Pełnią funkcję amortyzującą, a także zapewniają ruchomość i elastyczność kręgosłupa..

Sam krążek ma wewnętrzną zawartość (jądro miażdżyste) i zewnętrzną błonę (pierścień włóknisty). Powyżej i poniżej jądra miażdżystego znajdują się płytki końcowe lub płytki końcowe.

Pod wpływem stresu, zmian związanych z wiekiem lub innych negatywnych czynników dochodzi do naruszenia symetrii i część jądra miażdżystego przemieszcza się w kierunku pierścienia włóknistego zwanego wypukłością. W przypadku braku interwencji w procesie na tym etapie, pierścień włóknisty rozciąga się coraz bardziej i ostatecznie pęka. Prowadzi to do uwolnienia wewnętrznej zawartości dysku poza jego granice, to znaczy do powstania przepukliny.

Dysk, podobnie jak więzadło podłużne tylne, zawiera wiele receptorów nerwowych. Dlatego naruszenie jego parametrów anatomicznych prowadzi do natychmiastowego przekazywania impulsów nerwowych do mózgu, co objawia się ostrym bólem pleców w dotkniętym obszarze. Ale przy występie ból obserwuje się tylko w plecach, podczas gdy w przypadku przepukliny często występuje ból w nodze.

Etapy powstawania przepukliny dysku

  • Zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne w dysku. We włóknach jądra miażdżystego dochodzi do mikropęknięć, włókna pierścienia włóknistego ulegają osłabieniu, aw płytkach końcowych następuje zmniejszenie intensywności przepływu krwi i obniżenie jakości odżywienia krążka. Prowadzi to do pogorszenia funkcji amortyzacji tarczy..
  • Częściowe wypadnięcie dysku. Włókna tracą zdolność wytrzymywania obciążeń, których wartość może osiągnąć 150–300 kg na krążek. W efekcie jądro miażdżyste zostaje przemieszczone, a następnie wystaje do kanału kręgowego, czyli następuje wypukłość. Często w tym stanie nie ma specjalnych problemów, ale asymetryczny występ może uszczypnąć nerw, co prowadzi do pojawienia się zespołu bólowego.
  • Przepuklina dysku. Na tle postępujących zmian zwyrodnieniowych jądro miażdżyste rozciąga się poza pierścień włóknisty i dotyka korzenia nerwu. Zewnętrzna powłoka, którą można nazwać rodzajem osłony dysku, może naruszać część jądra miażdżystego i uniemożliwić jego całkowite wysunięcie. Rezultatem jest ból korzeniowy promieniujący do nogi..
  • Sekwestr. W ciężkich przypadkach wypadająca część wewnętrznej zawartości dysku jest oddzielana i może unosić się lub opadać wzdłuż kanału kręgowego, wywołując poważne powikłania neurologiczne.

Interesujące fakty:

U osoby ważącej około 65 kg pochylenie ciała do przodu o 30 ° i podniesienie ciężaru o masie 14 kg powoduje obciążenie dysków L3-L4 i L4-L5 rzędu 150-200 kg każdy. Jeśli kąt nachylenia ciała zostanie zwiększony do 70 °, obciążenie wzrasta do 300 kg, co może prowadzić do złamania włóknistego pierścienia, szczególnie przy osłabionym aparacie mięśniowym i zużytym dysku.

Krążek międzykręgowy wytrzymuje obciążenie około 5 atmosfer, natomiast dla porównania optymalny poziom ciśnienia w kole samochodu to 2,2 atmosfery.

Przyczyny przepuklin międzykręgowych

Kanał kręgowy biegnie wewnątrz kręgosłupa i to w nim znajduje się rdzeń kręgowy. Średnio szerokość kanału wynosi 1,5–2 cm na całej jego długości. Obszar rdzenia kręgowego w rzucie poziomu pierwszego kręgu kręgosłupa lędźwiowego L1-L2 i poniżej nazywany jest ogonem końskim, ponieważ w tym obszarze wszystkie włókna nerwowe schodzą i rozgałęziają się na boki na każdym poziomie kręgów, unerwiając niektóre części ciała.

Zatem korzeń nerwowy rozciągający się na poziomie L3-L4 odpowiada za unerwienie przedniej części uda do stawu kolanowego, na poziomie L4-L5 - po bokach nóg, a na poziomie L5-S1 - za tył nóg. Z kanału kręgowego korzenie nerwowe trafiają do bocznej kieszeni (recessus), czyli dokładnie w miejscu, w którym występuje wysunięcie dysków. Tworzy go z jednej strony tylna część włóknistego pierścienia krążka międzykręgowego i trzonów kręgowych, z drugiej zaś żółte więzadło i łuki kręgowe po bokach stawów międzykręgowych.

Ważny! Wielkość wnęki od urodzenia może się różnić. Przy małej objętości nawet niewielki występ może wywołać silny ucisk nerwu..

Istnieje wiele czynników, które przyczyniają się do rozwoju przepuklin międzykręgowych. Przede wszystkim są to:

  • osłabienie aparatu mięśniowo-więzadłowego kręgosłupa spowodowane hipodynamią;
  • Słabość pierścienia włóknistego, która jest zwykle cechą dziedziczną
  • nadwaga;
  • podnoszenie ciężarów, sporty wyczynowe;
  • regularne długotrwałe obciążenia statyczne;
  • przenoszenie urazów pleców;
  • deformacje, a także patologie kręgosłupa, w szczególności sakralizacja, lumbolizacja;
  • osobliwości pracy (ładowarki, truckerzy, programiści i przedstawiciele innych specjalności związanych z siedzącym trybem pracy są bardziej podatni na rozwój osteochondrozy).

Rodzaje przepuklin międzykręgowych

W zależności od lokalizacji przepukliny międzykręgowe można podzielić na:

  • centralny lub przyśrodkowy - znajduje się w środku kanału kręgowego i może wywoływać ból po lewej i prawej stronie;
  • paramedyczne - w przeciwieństwie do centralnych są lekko przesunięte w bok od osi centralnej, ale mogą też powodować ból po obu stronach;
  • lewostronny - znajduje się po lewej stronie kanału kręgowego i odpowiednio wywołuje ból w lewej połowie ciała;
  • prawostronne - zlokalizowane po prawej stronie i powodują ból po prawej stronie;
  • okrągłe - zajmują całą przestrzeń kanału kręgowego na poziomie dotkniętego segmentu i są w stanie wywołać silny zespół bólowy;
  • grzbietowe - znajduje się z tyłu kanału kręgowego;
  • tylno-boczny - zlokalizowany po określonej stronie, bezpośrednio w obszarze włókien nerwowych;
  • foraminal - znajduje się w najwęższym miejscu kanału kręgowego i wywołuje piekący, rozdzierający ból;
  • extraforaminal - znajduje się poza otworem otworowym stawu kręgowego.

Przepukliny różnią się również wielkością. Przeznaczyć:

  • mały - od 5 mm;
  • średni - 5–7 mm;
  • duży - 8 mm lub więcej.

Ważny! Rozmiar przepukliny dysku nie jest wskaźnikiem tego, jak go leczyć: zachowawczo czy chirurgicznie.

Dlatego pacjenci z przepukliną 5 mm mogą odczuwać silny ból i nie obserwować pozytywnego efektu leczenia zachowawczego wymagającego operacji. Jednocześnie u pacjentów z przepukliną o średnicy 10 mm najmniejsze nieprawidłowości mogą być nieobecne, a wykrycie wybrzuszenia w MRI staje się nieoczekiwanym odkryciem..

Przepukliny międzykręgowe są podwiązane i zabezpieczone (zerwanie więzadła). Te ostatnie są szczególnie niebezpieczne, ponieważ sięgają poza krążek międzykręgowy i mogą poruszać się wzdłuż kanału kręgowego. Dlatego istnieją wstępujące i zstępujące zamknięte przepukliny..

strzałki pokazują sekwestrację w dół

Przepukliny mogą tworzyć się w różnych częściach kręgosłupa. Najczęściej występują w okolicy szyjnej i lędźwiowej, znacznie rzadziej w klatce piersiowej.

Przepuklina kręgosłupa szyjnego

Powody. Najczęściej rozwój patologii jest ułatwiony przez osłabienie włóknistego pierścienia, więzadeł i mięśni kręgosłupa. Co więcej, nawet wystąpienie pośredniego obciążenia kręgosłupa szyjnego nie jest podstawowym czynnikiem w tworzeniu przepukliny..

Objawy Pierwszym objawem jest ostry ból w odcinku szyjnym kręgosłupa przy odwracaniu głowy na boki i ograniczaniu ruchu. Można go podać na ramię, ramię lub głowę. Często obserwuje się drętwienie i osłabienie kończyn górnych, ponieważ gałąź nerwów szyjnych uciskanych przez przepuklinę jest odpowiedzialna za ruch i wrażliwość rąk.

Chociaż krążki międzykręgowe szyjki macicy są 2 razy mniejsze niż krążki lędźwiowe, górny rdzeń kręgowy znajduje się na ich poziomie. Po wystawieniu na przepuklinę mogą wystąpić poważne powikłania neurologiczne.

Diagnostyka: MRI kręgosłupa szyjnego

przepuklina kręgosłupa szyjnego

Cechy operacji przepukliny szyjki macicy: Całkowite usunięcie krążka z przepukliną. Aby zachować normalne funkcjonowanie kręgosłupa, na całe życie zakłada się protezę międzytrzonową.

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Wykonywany jest poprzez nacięcie o długości 1,5–2 cm na przedniej powierzchni szyi. Istota operacji jest następująca:

  1. pozycja pacjenta na plecach;
  2. przetwarzanie pola operacyjnego;
  3. wykonanie nacięcia w okolicy gardła;
  4. odsłonięcie przedniej powierzchni kręgosłupa szyjnego;
  5. oznaczenie dysku do usunięcia za pomocą konwertera elektronowo-optycznego (EOC);
  6. usunięcie dysku wraz z przepukliną;
  7. instalacja protezy lub klatki;
  8. szycie warstwowe;
  9. sterylny opatrunek.

Tego rodzaju zabiegowi chirurgicznemu towarzyszy minimalna utrata krwi (do 60 ml), a jej czas trwania wynosi 50–80 minut. Następnego dnia pacjent może wstać i chodzić. W takim przypadku bóle ustępują natychmiast..

Proteza międzytrzonowa krążka szyjnego z dodatkowym mocowaniem.

Pacjent zostaje wypisany ze szpitala na 5-7 dni, ale zwolnienie chorobowe trwa średnio 2-3 tygodnie. Następnie przeprowadza się odwyk lub rehabilitację, której czas trwania waha się od 1 do 2 miesięcy. W okresie rekonwalescencji nie zaleca się aktywnego trybu sportowego. Nie obowiązują żadne inne ograniczenia.

Kołnierz „Shants” rozluźniający mięśnie karku.

Przepuklina kręgosłupa piersiowego

Kręgosłup piersiowy chroni gorset żebrowy składający się z 12 par żeber. Ponieważ jest nieruchomy i nie bierze udziału w ruchach prostowania i zginania kręgosłupa, przepukliny odcinka piersiowego są mniej powszechne..

Objawy Choroba objawia się bólem lub pieczeniem, które może promieniować na przednią powierzchnię ciała, w okolice serca. Lokalizacja bólu zależy od tego, który krążek międzykręgowy ma przepuklinę. Tak więc, wraz z porażką Th4-Th5, jest obecny w projekcji klatki piersiowej (dlatego objawy często przypominają chorobę serca), Th11-Th12 - obserwuje się w pępku.

Przy dużych formacjach występują powikłania neurologiczne:

  • osłabienie nóg;
  • dysfunkcja narządów miednicy;
  • niekontrolowany chód, gdy nogi „zaplatają się” lub „nieposłuszne”.

Diagnostyka: MRI kręgosłupa piersiowego.

Przepuklina kręgosłupa lędźwiowego

Powody: Największe obciążenie ma kręgosłup lędźwiowy, ponieważ to znajdujące się w nim kręgi przenoszą główny ciężar podczas podnoszenia ciężarów (zwłaszcza w pochyleniu). Również nadwaga, osłabienie aparatu mięśniowo-więzadłowego i przynależność do niektórych zawodów są uważane za warunki wstępne powstawania w nim przepuklin. Ładowacze, truckerzy, a także przedstawiciele siedzących zawodów często cierpią na przepukliny kręgosłupa lędźwiowego, ponieważ w pozycji siedzącej obciążenie kręgosłupa wzrasta 2 razy, co negatywnie wpływa na jego funkcjonalność.

Objawy: Charakter obrazu klinicznego zależy od lokalizacji przepukliny. Najczęściej wypukłości znajdują się w dysku na poziomie L5 - S1 (w 40% przypadków). Charakteryzuje się radikulopatią korzenia S1, czyli:

Strzałka pokazuje przepuklinę dysku L5-S1.

  • niemożność stanięcia na palcach;
  • pojawienie się ciągnięcia bólu z tyłu nóg;
  • drętwienie małego palca.

Nieco rzadziej (w 30% przypadków) występuje przepuklina na poziomie L4 - L5, która może powodować ucisk i zapalenie korzenia L5, co objawia się:

  • niemożność stanięcia na piętach;
  • pojawienie się bólu wzdłuż bocznej powierzchni nóg;
  • drętwienie lub dyskomfort w paluchu.

Przepuklina dysku L3 - L4 występuje w 20% przypadków. Przejawia się:

  • silny ból ciągnący wzdłuż przedniej części uda do kolana, który może promieniować do stawu kolanowego;
  • zginanie kolana podczas chodzenia;
  • zwiększony ból pleców podczas podnoszenia nóg.

Tylko u 10% pacjentów rozpoznaje się wysunięcie krążka międzykręgowego L2 - L3. Może powodować ucisk nerwu L3, któremu towarzyszy dyskomfort w wewnętrznej części uda do kolana.

Diagnoza choroby

Niestety, gdy pojawiają się objawy przepukliny międzykręgowej, ludzie często opóźniają wizytę u lekarza i poddanie się badaniu, szukają informacji na temat wątpliwych miejsc i powstrzymują zespół bólowy za pomocą samodzielnie dobranych leków. Pomaga tymczasowo złagodzić stan, który tworzy fałszywe poczucie powrotu do zdrowia..

Dlatego pacjenci nadal wykonują swoją zwykłą pracę, co dodatkowo pogarsza sytuację i zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych. Takich negatywnych konsekwencji można uniknąć, jeśli przeprowadzi się badanie na czas i zostanie ustalona przyczyna dyskomfortu..

Główną metodą diagnozowania przepukliny jest rezonans magnetyczny. Badanie jest bezpieczne dla ludzi, a jednocześnie dostarcza wyczerpujących i dokładnych danych. Pozwala wykryć najmniejsze zmiany zwyrodnieniowe w dysku, a także wypukłość, samą przepuklinę i przemieszczenie kręgów.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego można wykonać przy użyciu specjalnych wielkogabarytowych urządzeń typu zamkniętego lub otwartego. W pierwszej pacjent kładzie się na kanapie, która wjeżdża do tuby, w której powstaje pole magnetyczne. Aby uzyskać wyraźny obraz, ważne jest, aby pozostać całkowicie nieruchomym. Zabieg trwa około 20 minut, ale nie jest odpowiedni dla osób, które mają metalowe implanty starej generacji (nie wykonane z tytanu), fragmenty i inne przedmioty w ciele, a także osoby z klaustrofobią.

Urządzenia otwarte przeznaczone są do rezonansu magnetycznego u pacjentów, którzy boją się zamkniętych przestrzeni. Ale tworzą słabsze pole magnetyczne (do 0,2-1,2 Tesli), co negatywnie wpływa na jakość otrzymanego obrazu. Ponadto w urządzeniach typu zamkniętego moc indukcji magnetycznej może wynosić 1, 1,5 i 3 tesli.

Jeśli niemożliwe jest przeprowadzenie MRI, na przykład w obecności metalu (z wyjątkiem konstytucji tytanu) w ciele, stosuje się inne metody diagnostyczne:

  • CT to zabieg o wysokiej precyzji, który pozwala wykryć nieprawidłowości w stanie komponentów kostnych kręgosłupa poprzez przepuszczenie przez niego wiązki promieniowania jonizującego. Z jego pomocą diagnozuje się osteoporozę, złamania, wykrywa się również przepukliny. Badanie trwa 5 minut i praktycznie nie ma przeciwwskazań.
  • RTG - służy do diagnozowania niestabilności segmentu ruchu kręgosłupa. Badanie przeprowadza się zwykle w rzucie bocznym i bezpośrednim. Dodatkowo można go przypisać do robienia zdjęć podczas zginania, prostowania w pozycji stojącej. Zwiększa to obciążenie kręgosłupa i dostarcza obiektywnych informacji. Zdjęcia rentgenowskie pozwalają na ocenę wysokości dysków, określenie obecności narośli kostnych, anomalii kręgów i ich przemieszczenia.

Odszyfrowanie wyników badań sprzętu wymaga określonej wiedzy i doświadczenia. Dlatego nie należy próbować samodzielnie diagnozować patologii, lepiej od razu skontaktować się ze specjalistą, który prawidłowo oceni charakter zmian i będzie mógł dobrać optymalny schemat leczenia.

Z którym lekarzem się skontaktować

Początkowo w przypadku bólu pleców warto skontaktować się z neurologiem lub lepiej kręgowcem. Ten specjalista przeprowadzi dokładne badanie, zbierze wywiad, w razie potrzeby przypisze niezbędną listę badań i będzie w stanie poprawnie rozszyfrować ich wyniki.

W przypadku stwierdzenia w trakcie badania wypukłości lub przepukliny kręgowiec, wychodząc od rozmiaru i obrazu klinicznego, opracuje skuteczną taktykę leczenia zachowawczego lub skieruje pacjenta do neurochirurga, chirurga kręgosłupa, ortopedy traumatologa w celu konsultacji i chirurgicznego usunięcia przepukliny.

Komplikacje i konsekwencje:

Jeśli zignorujesz problem, zwiększony ból nie będzie jedyną konsekwencją progresji przepukliny. Wraz ze stopniowym wzrostem jest to obarczone:

  • zwężenie kręgosłupa;
  • zakłócenie narządów miednicy;
  • niedowład lub porażenie kończyn dolnych.

Leczenie zachowawcze

W przypadku braku rażących objawów neurologicznych (osłabienie kończyn, dysfunkcja narządów miednicy) i niewyraźnego ucisku zakończeń nerwowych możliwe jest niechirurgiczne leczenie przepukliny. Jego skuteczność w dużej mierze zależy od prawidłowego doboru poszczególnych składników terapii zachowawczej, którymi są:

Farmakoterapia

Jest opracowywany indywidualnie i zawsze zawiera leki z grupy NLPZ w postaci doustnej (tabletki), zastrzyki lub w postaci maści łagodzących ból, witaminy z grupy B (Milgamma) poprawiające trofizm nerwowy. Pokazano również odbiór środków zwiotczających mięśnie. Dodatkowo pacjentom można przepisać chondroprotektory (ich koszt jest dość wysoki, a skuteczność nie została oficjalnie potwierdzona, ale wielu pacjentów zauważa pozytywny trend).

Blokady

Wyświetlane w przypadkach wymagających złagodzenia zespołu bólowego. W zależności od miejsca podania leków istnieje kilka rodzajów blokad. Można je wykonywać za pomocą kortykosteroidów lub roztworów przeciwbólowych.

Fizjoterapia

Przebieg zabiegów magnetoterapii, elektroforezy, fonoforezy i terapii ultradźwiękowej zwiększa skuteczność leczenia i pomaga przyspieszyć złagodzenie bólu. W łagodnych przypadkach zabiegi fizjoterapeutyczne można wykonywać w domu, kupując specjalną aparaturę.

Obowiązkowy element leczenia zachowawczego. Mając na celu poprawę ukrwienia okolic uciśniętego nerwu, w wyniku przepływu krwi następuje regeneracja komórek nerwowych. Zestaw indywidualnie dobranych ćwiczeń należy wykonywać codziennie, monitorując odczucia i unikając gwałtownych ruchów. W przypadku pojawienia się lub nasilenia bólu należy skonsultować się z lekarzem, aby zrozumieć, co spowodowało dyskomfort i, jeśli to konieczne, skorygować zestaw ćwiczeń.

Trakcja kręgosłupa

Terapia trakcyjna jest skuteczną metodą leczenia przepuklin, zwłaszcza odcinka szyjnego kręgosłupa. Istotą metody jest czasowe odciążenie nerwu z przepukliną, co pozwala na zaopatrzenie dotkniętego obszaru w składniki odżywcze, minerały i witaminy. Zabiegi przeprowadzane są na specjalnej aparaturze (czasem w wodzie), co daje pozytywny wynik już w pierwszym miesiącu.

Kinezyterapia

Jeden z kierunków terapii ruchowej, zakładający realizację określonych ruchów biernych i aktywnych. Poprzez uruchomienie aktywnych skurczów mięśni wzmacnia się gorset mięśniowy, który następnie przejmuje obciążenie i zmniejsza stawy kręgosłupa oraz poprawia ich ukrwienie. Co pomaga zmniejszyć obrzęk i złagodzić skurcze mięśni.

Akupunktura

Wpływ specjalnych igieł na określone punkty bioaktywne zwiększa skuteczność zabiegu i pomaga szybko zlikwidować zespół bólowy.

Refleksologia

Oznacza to użycie np. Aplikatora Kuznetsova, który pomaga rozluźnić mięśnie spazmatyczne i zlikwidować ból pleców. Jego konstrukcja pozwala na jednoczesne działanie na punkty akupunkturowe i wykonywanie masażu, ale użycie aplikatora Kuzniecow jest możliwe tylko zgodnie z zaleceniami lekarza. Opracowano różne typy aplikatorów do obróbki różnych stref: pas, mata, zawijanie szyi.

Osteopatia

Oznacza uderzenie palców lekarza w określone obszary w celu przywrócenia stawów i mięśni do fizjologicznie prawidłowej pozycji i poprawy ich ruchomości.

Wniosek dotyczący leczenia zachowawczego:

Przy ścisłym przestrzeganiu zaleceń lekarskich po zakończeniu leczenia zachowawczego ból może ustąpić. W takich przypadkach mówią o remisji choroby. Czas jego trwania zależy od tego, jak dokładnie pacjent zastosuje się do zaleceń lekarzy oraz od ilości aktywności fizycznej..

W domu należy unikać statycznych i fizjologicznie nieodpowiednich obciążeń kręgosłupa. Aby zmniejszyć obciążenie, na zalecenie lekarza można założyć bandaż ortopedyczny (gorset). Zaleca się nie siedzieć przez dłuższy czas w jednej pozycji, okresowo rozgrzewać i wykonywać ćwiczenia, zapewniając tym samym niezbędny dopływ krwi do wszystkich mięśni i stawów.

Leczenie chirurgiczne przepukliny

Jeszcze w latach 90. XX wieku, a nawet na początku XXI, chirurgia kręgosłupa była słabo rozwinięta. Dlatego tylko połowa operacji zakończyła się sukcesem, co wywołało u ludzi duży strach. Dzisiaj chirurgia posunęła się naprzód i stało się możliwe przeprowadzenie wszystkich niezbędnych manipulacji z dużą precyzją poprzez drobne nacięcia, a nawet nakłucia tkanek miękkich..

Wieloletnie doświadczenie krajowych chirurgów kręgosłupa, neurochirurgów, ortopedów traumatologów, stosowanie najnowszych technologii i ciągła praktyka pozwala radzić sobie z najtrudniejszymi problemami bez konieczności opuszczania kraju.

Wskazania do operacji

Interwencja chirurgiczna jest wskazana, jeśli leczenie zachowawcze jest nieskuteczne lub pojawiają się objawy ubytku neurologicznego z powodu ucisku nerwu:

  • zespół bólowy;
  • drętwienie;
  • zwiększona wrażliwość skóry na dotyk;
  • osłabienie (niedowład) lub brak ruchomości jednej lub obu nóg, co zależy od lokalizacji przepukliny;
  • dysfunkcja narządów miednicy objawiająca się mimowolnym oddawaniem moczu lub wypróżnianiem;
  • naruszenie jakości życia.

Metody i cechy operacji

Istnieje wiele technik operacji przepukliny. Wybór konkretnego zależy od różnych czynników, w tym:

  • Lokalizacja;
  • wielkość wybrzuszenia;
  • charakter obrazu klinicznego;
  • istniejące choroby współistniejące.

Dziś przepukliny różnych części kręgosłupa leczy się różnymi metodami. Najważniejsze z nich to:

  • nukleoplastyka;
  • chirurgia endoskopowa;
  • usunięcie mikrochirurgiczne;
  • utrwalenie transpedikularne (TPF);
  • protetyka dysku.

W razie potrzeby po usunięciu przepukliny wykonuje się wymianę krążka międzykręgowego z założeniem endoprotez lub zamknięciem ubytku powstałego po częściowej discektomii specjalnymi implantami.

Nukleoplastyka

Nukleoplastyka (hydroplastyka) to zabieg małoinwazyjny, polegający na wykonaniu wszystkich niezbędnych zabiegów poprzez nakłucie. Są na tyle delikatne, że po 20 minutach pacjent nie tylko pozbywa się bólu, ale można go również wypisać do domu.

Operacja punkcji jest stosowana w przypadku małych i średnich przepuklin podgłośniowych o rozmiarze mniejszym niż 7 mm, jeśli uciskają nerw i wywołują ból.

Ten rodzaj małoinwazyjnej operacji obejmuje:

  • nukleoplastyka zimnej plazmy;
  • hydroplastyka aparatem SpineGet;
  • mechanoplastyka z aparatem dekompresyjnym;
  • nukleoplastyka laserowa.

Jeden z najlepszych efektów daje hydroplastyka aparatem SpineGet. Polega na usunięciu części jądra miażdżystego pod wpływem ciśnienia cieczy, która jest natychmiast wysysana z krążka przez specjalną końcówkę urządzenia. Zabieg wykonywany w znieczuleniu miejscowym daje szybki efekt i jest praktycznie pozbawiony ryzyka.

Hydroplastyka nie wiąże się z koniecznością wystawiania tkanek na działanie wysokich temperatur i nie prowadzi do powstawania blizn. Ponadto jest często wykonywany jako etap przygotowawczy przed zainstalowaniem klatek PLIF i TLIF..

Chirurgia endoskopowa

Usunięcie endoskopowe to delikatna metoda rozwiązania problemu. Wskazany jest przy przepuklinach zlokalizowanych w wąskich miejscach kanału kręgowego, zwłaszcza w otworze otworowym. Skutecznie usuwają również duże wybrzuszenia..

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym z pacjentem w pozycji na brzuchu. Specjalne diamentowe wiertło, zwane golarką, służy do uzyskania dostępu do projekcji przepukliny dysku. Metoda endoskopowa polega na usunięciu przepukliny za pomocą specjalnych narzędzi wprowadzanych przez rurkę zainstalowaną w nakłuciu.

Jedną z zalet tej metody jest gwałtowny spadek ryzyka śródoperacyjnego, ponieważ golarka nie uszkadza zakończeń nerwowych. Ale nie każdą przepuklinę można usunąć endoskopowo. Dlatego chirurg operujący wybiera sposób rozwiązania problemu..

Mikrochirurgia

Metody mikrochirurgiczne, z których jedną jest mikrodiscektomia, są wskazane w przypadku zaburzeń neurologicznych i braku pozytywnych zmian po leczeniu zachowawczym, a także w przypadku dużych przepuklin zamkniętych. Istota polega na odbarczeniu kanału kręgowego poprzez usunięcie przepukliny i bez zakładania specjalnych implantów w kręgach.

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Wygląda następująco:

  1. pozycja pacjenta na brzuchu i po zdrowej stronie;
  2. wykonanie nacięcia w rzucie przepukliny międzykręgowej;
  3. sekwencyjne odsłonięcie kręgosłupa i stawów międzykręgowych;
  4. montaż konstrukcji tytanowej do mocowania kręgów (w razie potrzeby można zainstalować implant Barricaid);
  5. usunięcie przepukliny;
  6. warstwowe szycie rany pooperacyjnej;
  7. sterylny opatrunek.

Usunięcie przepukliny odcinka piersiowego kręgosłupa tą metodą trwa do 60 minut i towarzyszy mu utrata krwi w granicach 70 ml. Pacjent może samodzielnie wstać w ciągu 3-4 godzin po operacji. Wyciąg podaje się następnego dnia.

TPF (utrwalenie transpedikularne)

Fiksacja transpedikularna jest stosowana od ponad 50 lat. Jest stosowany, gdy jest to konieczne, aby naprawić i ustabilizować lub naprawić kręgi w anatomicznie prawidłowej pozycji. Ponieważ TPF wykonuje się po całkowitym usunięciu krążka, prawdopodobieństwo nawrotu choroby w tym samym odcinku kręgosłupa jest absolutnie wykluczone..

Operacja wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym z dostępu tylnego. Początkowo mięśnie przykręgowe są oddzielone od wyrostków kolczystych i łuków kręgowych. Klatka jest następnie ustawiana w odpowiednim rozmiarze i zabezpieczana indywidualnie dobranymi wkrętami samogwintującymi. Aby obciążenie klatki i segmentu ruchu kręgosłupa było równomiernie rozłożone, wszystkie wkręcane śruby są połączone w jeden system za pomocą specjalnych sprężynujących mechanizmów.

W przypadku TPF zwykle wystarczają 3 godziny. Jeśli po operacji nie ma żadnych komplikacji, pacjent zostaje wypisany ze szpitala na 5-7 dni.

Protetyka dysku

Instalacja implantów i konstrukcji metalowych jest wskazana dla:

  • niestabilność kręgosłupa z powodu przemieszczenia poszczególnych kręgów;
  • częste nawroty przepukliny;
  • zespół ogona końskiego.

Zazwyczaj wprowadza się je bezpośrednio po operacji przez nacięcie z przodu lub z tyłu. W pierwszym przypadku mówią o protetyce przedniej krążka międzykręgowego, w drugim o protetyce z założeniem implantów transpedikularnych.

W zależności od sytuacji neurochirurg może zalecić:

  • założenie protezy dysku M6;
  • Instalacja Barricaid.

Endoprotetyka ze sztucznymi dyskami M6

To nowoczesne sztuczne krążki, które bardzo dokładnie naśladują krążki międzykręgowe, co pozwala im maksymalnie zachować biomechanikę kręgosłupa. Podobnie jak naturalne dyski, mają rdzeń, polimerowy analog pierścienia włóknistego i zewnętrzną powłokę. Endoprotezy produkowane są w różnych rozmiarach, co umożliwia wymianę usuniętych dysków zarówno w odcinku szyjnym (M6-C), jak i lędźwiowym (M6-L) kręgosłupa.

Masowe badania potwierdziły, że M6 zachowuje normalną ruchomość kręgosłupa dzięki obecności 6 stopni swobody, niezależnemu ruchowi wzdłuż osi i odpowiadającemu fizjologicznemu poziomowi odporności na kompresję. Różnią się:

  • pełna biokompatybilność;
  • wysoka odporność na zużycie;
  • prawie całkowity brak ryzyka migracji i wystąpienia powikłań podczas operacji;
  • łatwość instalacji i rewizji.

Instalacja endoprotez M6 wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym i wymaga od neurochirurga dokładnego opanowania techniki ich zakładania. Jeśli konieczna jest wymiana kilku dysków na raz, instalacja endoprotez odbywa się sekwencyjnie.

Wszczepienie implantu Barricaid

Implant Barricaid to elastyczna siatka wykonana z dużej liczby ustawionych pod kątem nierozkładalnych włókien polimerowych. Jego struktura i kierunek włókien jest jak najbardziej zbliżony do budowy naturalnego pierścienia włóknistego. Wszystkie warstwy są splecione i bezpiecznie zamocowane na tytanowej kotwicy. To z jego pomocą siatka jest przymocowana do jednego z trzonów kręgowych..

Implant Barricaid jest przeznaczony do zamykania dużych ubytków pierścienia włóknistego krążka międzykręgowego, które są obarczone dużym ryzykiem deformacji po discektomii w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Ponieważ nie ma bezpośredniego przepływu krwi w pierścieniu, ma niską zdolność gojenia..

Siatkę Barricaid montuje się kilkoma prostymi ruchami od wewnętrznej strony pierścienia włóknistego, co pozwala na hermetyczne zamknięcie powstałego ubytku i uniknięcie wycieku pozostałej części jądra miażdżystego. Dlatego po wprowadzeniu działa jak bariera, która utrzymuje jądro miażdżyste wewnątrz operowanego krążka. W ten sposób pomaga uniknąć nawrotu przepukliny w tym odcinku ruchu kręgosłupa..

Reab or tation

Głównym zadaniem rehabilitacji lub rehabilitacji jest eliminacja bólu pooperacyjnego, zapobieganie powikłaniom oraz przywrócenie normalnego funkcjonowania kręgosłupa i mięśni. Zestaw środków mających na celu rozwiązanie tych problemów dobierany jest indywidualnie dla każdego pacjenta. W niektórych przypadkach wystarczy zrezygnować z podnoszenia ciężarów i dostosować styl życia, ale po skomplikowanych otwartych interwencjach wymagana jest poważna rehabilitacja lub terapia.

Głównymi składnikami programu pracy lub ćwiczeń mogą być:

  • Terapia ruchowa to podstawa prawidłowego i szybkiego powrotu do zdrowia. Zajęcia rozpoczynają się pod okiem specjalisty i stopniowo zwiększają obciążenie. Ważne jest, aby wszystkie ćwiczenia wykonywać regularnie, aby nie wykonywać gwałtownych ruchów i monitorować własne odczucia..
  • Noszenie gorsetu - struktury ortopedyczne pomagają zmniejszyć i prawidłowo rozłożyć obciążenie kręgosłupa, co przyczyni się do szybkiego powrotu do zdrowia.
  • Terapia lekowa - leczenie ma na celu przyspieszenie regeneracji tkanek i złagodzenie bólu. Może obejmować leki z grupy NLPZ, chondroprotektory, kompleksy witaminowe,
  • Kinezyterapia jest popularna, ponieważ w odróżnieniu od terapii ruchowej obejmuje również zajęcia na symulatorach ortopedycznych. Dzięki indywidualnemu doborowi poziomu obciążenia mięśni pleców można szybko i bez ryzyka rozwinąć mięśnie pleców.
  • Terapia manualna - przepisywana wyłącznie przez lekarza po zakończeniu wczesnego okresu rehabilitacji lub terapii. Ale nawet po uzyskaniu pozwolenia kręgarz może stosować jedynie wyjątkowo delikatną metodę naświetlania - PIR.
  • Pływanie - regularne odwiedzanie basenu pozwala delikatnie i bezpiecznie wzmocnić gorset mięśniowy, co pomoże utrzymać kręgosłup w prawidłowej pozycji.
  • Masaż leczniczy - pomaga zlikwidować obrzęki i uniknąć zaniku mięśni. Ale przebieg procedur można rozpocząć dopiero kilka tygodni po operacji i tylko za zgodą lekarza..
  • Fizjoterapia - elektroforeza, magnetoterapia, terapia ultradźwiękami, kąpiele błotne służą do złagodzenia stanu pacjenta i przyspieszenia procesów naprawczych.

Niektórym pacjentom zaleca się dodatkowo jogę, ćwiczenia rozciągające itp. Ale zajęcia można rozpocząć tylko za zgodą lekarza.

Czas trwania i nasilenie rehabilitacji zależy bezpośrednio nie tylko od rodzaju wykonywanego zabiegu, ale także od indywidualnych cech pacjenta, obecności chorób współistniejących itp. Po niektórych operacjach pacjentom nie wolno siedzieć, schylać się i wykonywać określonej pracy. Zlekceważenie zaleceń lekarskich naraża pacjentów na powikłania pooperacyjne lub nawrót choroby..

Zapobieganie

Zmiany stylu życia są ważne, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia przepukliny lub nawrotu. Przede wszystkim powinieneś:

  • rzucić palenie i zminimalizować ilość spożywanego alkoholu;
  • codziennie wykonywać terapię ruchową i ćwiczenia rozciągające;
  • odbyć kurs terapii manualnej dwa razy w roku;
  • unikać stresu i zmieniać postawy wobec stresujących sytuacji;
  • spać przez co najmniej 7-8 godzin;
  • nosić buty na wysokim obcasie nie więcej niż 2 godziny dziennie;
  • odwiedzać basen dwa razy w tygodniu;
  • zrównoważyć dietę, zrezygnować ze szkodliwych produktów i przestrzegać normalnego reżimu picia (co najmniej 1,5 litra wody dziennie);
  • przyjmuj witaminy, zwłaszcza z grupy B i nienasycone kwasy tłuszczowe (omega-3).

Prognozy leczenia

Skuteczność leczenia, zarówno zachowawczego, jak i operacyjnego, zależy bezpośrednio od tego, jak dokładnie pacjent zastosuje się do zaleceń lekarskich. Również prawdopodobieństwo nawrotu zależy od charakteru operacji. Przy całkowitym usunięciu dysku w taki czy inny sposób nie ma ryzyka nawrotu przepukliny w tym samym miejscu, ale może ona tworzyć się w sąsiednich segmentach ruchu kręgosłupa.

Średnio odsetek nawrotów po operacji przepukliny wynosi 11,5%. Ale najczęściej powstają w innych PDS..